Τμήμα Δασών ν. Τάκη Χαραλάμπους, Αρ. Υπόθεσης: 18340/10, 22/10/2012

(1), 13

(2)(στ) και 13

(4)(β)

(5)και 14

(1)(Κ) του περί Δασών Νόμου 14/67 ως ετροποποιήθη υπό των Νόμων 49/87, 44/91, 27(Ι)/99, 78Α(Ι)/2003 και 34(Ι) του 2005 και του αρ. 20 του Ποινικού Κώδικα και των Περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών Νόμου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος την 17/06/10 μέχρι και σήμερα στην Ξυλοφάγου της επαρχίας Λάρνακας παρέλειψε να συμμορφωθεί με διάταγμα που εκδόθηκε στην ποινική υπόθεση αρ. 15923/08 Ε.Δ. Λάρνακος ημερομηνίας 16/12/09 το οποίο είχε αναστολή για περίοδο 6 μηνών από τις εκδόσεως του, με το οποίο διετάσσετο όπως κατεδαφίσει εντός του τεμαχίου 477 Φ/Σχ 42/25Ε1 Τοποθεσία «Χαλοσπιτιά» μέσα στο Κρατικό Δάσος Ξυλοφάγου. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατάθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου δύο μάρτυρες ενώ κατατέθηκαν και συνολικά 8 τεκμήρια. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 αυτός επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά του Δικαστηρίου και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους. Δεν θα παραθέσω σ΄ αυτό το σημείο εκτενή περίληψη της μαρτυρίας αλλά θα το κάνω εκεί όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Ο Χρύσανθος Κουτσονικόλας Μ.Κ.1 υπάλληλος του τμήματος δασών και υπεύθυνος για την ενοικίαση δασικής γης για ιδιωτική χρήση δημιούργησε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν άμεσος στις απαντήσεις του και η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε καθ΄ οιονδήποτε στάδιο της αντεξέτασης του. Ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος ενοικιάζει μια έκταση εντός του τεμαχίου 477 Φ/Σχ. 42/25Ε.1 τοποθεσία «Χαλοσπιτιά» μέσα στο κρατικό δάσος Ξυλοφάγου για ιδιωτική χρήση. Είπε περαιτέρω ότι ο κατηγορούμενος εντός του τεμαχίου ανήγειρε υποστατικό το οποίο η υπηρεσία του αντιλήφθηκε το 2006 και καταχώρησε την ποινική υπόθεση 15923/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην οποία εκδόθηκε διάταγμα για κατεδάφιση του. Είπε επίσης ότι παρά τις προσπάθειες του κατηγορουμένου για εξασφάλιση άδειας για το υποστατικό αυτές απέβησαν άκαρπες. Ανέφερε τέλος ότι μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης έκανε έρευνα και το υποστατικό υφίστατο. Έρευνα έκανε και το πρωί της ημέρας που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου και διαπίστωσε ότι το υποστατικό υπάρχει. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι έγιναν δύο υποθέσεις για παρακοή διατάγματος χωρίς να γνωρίζει τι έγινε στην πρώτη υπόθεση. Είπε επίσης ότι η γη που κατέχει ο κατηγορούμενος ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία και στην περιοχή των Βρετανικών Βάσεων άτομα έχουν ανεγείρει υποστατικά και έχουν ληφθεί μέτρα εναντίον τους. Η Φωτεινή Λάρκου Μ.Κ.2 Πρωτοκολλητής στο ποινικό τμήμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας κατέθεσε το φάκελο της ποινικής υπόθεσης 15923/08, Τεκμήριο 7, και το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 16.12.09, Τεκμήριο 8. Ως έχει προαναφερθεί, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση επιλογή η οποία αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση μπορεί η επιλογή του αυτή να ληφθεί εναντίον του. Όσον αφορά την βαρύτητα και την αξία της είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η δήλωση του κατηγορουμένου χωρίς όρκο εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν παραμερίζεται ολότελα. Είναι υποχρέωση του Δικαστηρίου να της δώσει την βαρύτητα που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν καταλήξει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της (βλ. R. v. Frost

(1964)64 Cr App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είπε με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο με την αντεξέταση. (Βλ. Vroukos v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως. (Βλ. R. v. Coughlan

(1978)64 Cr. App. R. 11). Αφού έλαβα υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης κατάθεσης του κατηγορούμενου σε συνάρτηση με τη δοθείσα μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας την οποία έχω κάνει δεκτή μετά από σχετική αξιολόγηση, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να δοθεί οιαδήποτε βαρύτητα στην ανώμοτη κατάθεση του κατηγορούμενου στο μέτρο που αυτή συγκρούεται με τα όσα σχετικά ανάφεραν οι μάρτυρες κατηγορίας. Τα όσα ουσιαστικά ο κατηγορούμενος αναφέρει στην ανώμοτη δήλωση του πλην του γεγονότος ότι τον ξαναέφεραν Δικαστήριο για τν υπόθεση αυτή, δεν έχουν σχέση με το υπό εξέταση αδίκημα. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή εισηγήθηκε ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Από την άλλη η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης ήταν ότι δεν αποδείχθηκε ότι ο κατηγορούμενος ηθελημένα δεν υπακούει στο διάταγμα του Δικαστηρίου και περαιτέρω ότι υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας διότι καταχωρήθηκε δύο φορές η ίδια υπόθεση με αποτέλεσμα να έχει εφαρμογή ο κανόνας του autrefois aquit. Έχοντας υπόψη μου το σύνολο της μαρτυρίας ως αυτή αξιολογήθηκε από το Δικαστήριο καταλήγω στα κάτωθι ευρήματα: Ο κατηγορούμενος ενοικιάζει τεμάχιο από το τμήμα Δασών εντός του τεμαχίου 477, Φ/Σχ 42/25.Ε.1 τοποθεσία «Χαλοσπιτιά» εντός του Κρατικού Δάσους Ξυλοφάγου. Εντός του εν λόγω ακινήτου ανήγειρε λυόμενο υποστατικό διαστάσεων 17,5 Χ 17.5 μέτρα Χ 50 μέτρα ύψος χωρίς την άδεια του διευθυντή του τμήματος Δασών. Εναντίον του καταχωρήθηκε η υπόθεση 15923/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας όπου στις 16.12.09 παρόντος του κατηγορουμένου εκδόθηκε διάταγμα εναντίον του για κατεδάφιση του εν λόγω υποστατικού με αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος για 6 μήνες. Το υποστατικό συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα. Ερχόμενος τώρα να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας έχω να παρατηρήσω τα ακόλουθα σε σχέση με το νομοθετικό πλαίσιο ως αυτό αναφέρεται στην έκθεση αδικήματος. Σύμφωνα με το άρθρο 13

(2)(στ) του περί Δασών Νόμου 14/67 αποτελεί αδίκημα η ανέγερση οιασδήποτε οικοδομής σε οποιοδήποτε κρατικό δάσος χωρίς την άδεια από τον διευθυντή ή από άλλο πρόσωπο που εξουσιοδοτήθηκε από τον διευθυντή. Το εδάφιο 4(β) του ιδίου άρθρου προβλέπει ότι επιπρόσθετα με την επιβολή οιασδήποτε ποινής για αδίκημα που διαπράχθηκε κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος άρθρου το Δικαστήριο δύναται να διατάξει την εντός τακτής προθεσμίας κατεδάφιση οιουδήποτε σχετικού προς το εν λόγω αδίκημα παραπήγματος ή κατασκευάσματος. Το εδάφιο 5 τώρα του άρθρου 13 προνοεί ότι σε παράλειψη συμμόρφωσης του υπόχρεου σε διάταγμα που εκδόθηκε δυνάμει του εδαφίου 4 χωρίς να επηρεάζονται οι εξουσίες του Δικαστηρίου προς επιβολή ποινής για καταφρόνηση Δικαστηρίου, είναι νόμιμο για τον διευθυντή να προβεί σε εκτέλεση του εν λόγω διατάγματος και οι δαπάνες που διενεργούνται εισπράττονται από τον υπόχρεο ως χρηματική ποινή σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Έχει προαναφερθεί ότι στην έκθεση αδικήματος της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος περιλαμβάνονται οι πιο πάνω διατάξεις και ειδικότερα το άρθρο 13

(4)(β)

(5)του περί Δασών Νόμου οι πρόνοιες του οποίου αναλύθηκαν πιο πάνω. Εξετάζοντας την έκθεση αδικήματος σε σχέση με τις πρόνοιες του άρθρου 13

(5)καταλήγω ότι δεν αποκαλύπτεται αδίκημα στο οποίο θα ήταν δυνατόν να βρεθεί ένοχος ο κατηγορούμενος. Ενώ δηλαδή αναφέρεται σε παράλειψη συμμόρφωσης κάποιου σε διάταγμα Δικαστηρίου εντούτοις παραπέμπει γενικά σε επιβολή ποινής, χωρίς να αναφέρεται ποιας ποινής, για καταφρόνηση Δικαστηρίου. Το αδίκημα ως αναγράφεται στο κατηγορητήριο είναι μη συμμόρφωση σε εκδοθέν διάταγμα. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου θεωρώ ότι δεν είναι δυνατόν να υπεισέλθω στα υπόλοιπα ζητήματα που τέθηκαν από τον συνήγορο υπεράσπισης. Ως εκ τούτου η υπόθεση δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την αποτυχία. Η υπόθεση απορρίπτεται. Έχοντας υπόψη μου όμως τον λόγο της απόρριψης, ο κατηγορούμενος απαλλάττεται. Υπογρ. ............ Λ. Μουγής, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο