Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας ν. Γενοβέφα Λουκά - Ξιαρή, Αρ. Υπόθεσης 3264/2012, 24/10/2012

(1)(γ)

(3)και 4

(3)του Νόμου που προνοεί για την καταδολίευση των εκ δικαστικής απόφασης πιστωτών Ν.60(Ι)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, ο τελευταίος κατά την περίοδο 1.08.2010 μέχρι και την 1.01.2012 καθυστερεί την καταβολή των μηνιαίων δόσεών του που ήταν πληρωτέες κατά την εν λόγω περίοδο κατά παράβαση του διατάγματος που εξεδόθη από το Δικαστήριο την 19.10.2007 με το οποίο διατάσσετο ο κατηγορούμενος να καταβάλλει το ποσό των €170,86 μηνιαίως από 1.01.2008 για εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους του στην αγωγή 1559/06 στην οποία εξεδόθη εναντίον του απόφαση στις 16.10.2006 για το ποσό των €50.251,22 πλέον έξοδα και τόκοι. Η υπό κρίση υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 02.10.2012 και κατ΄ εκείνη την ημέρα τέθηκε το θέμα κατά πόσο το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα καταβολής καθυστερημένων δόσεων τη στιγμή που στην έκθεση αδικήματος αναφέρεται ο Ν.60(Ι)/2008, ενώ το διάταγμα μηνιαίων δόσεων εκδόθηκε στις 19.10.2007 με την πρώτη δόση αρχομένη την 1.01.
2. Το ερώτημα ουσιαστικά ήταν αν ο εν λόγω νόμος τυγχάνει αναδρομικής ισχύος και καλύπτει και περιπτώσεις μηνιαίων δόσεων όπου το διάταγμα εκδόθηκε πριν να τεθεί σε ισχύ ο πιο πάνω νόμος. Ο συνήγορος για την κατηγορούσα αρχή ζήτησε χρόνο για να αγορεύσει επί του θέματος και η υπόθεση ορίστηκε για το σκοπό αυτό στις 22.10.
3. Ήταν η θέση και εισήγηση του συνηγόρου του παραπονουμένου ότι το άρθρο 3

(1)του Νόμου καθορίζει τα συστατικά στοιχεία που απαιτούνται για την απόδειξη της κατηγορίας και εφόσον αυτά στοιχειοθετηθούν τότε το αδίκημα αποδεικνύεται ενόψει και του γεγονότος ότι οι κατήγοροι με τις κατηγορίες αυτές δεν ζητούν την καταδίκη του κατηγορούμενου αναδρομικά για αδικήματα που διέπραξε ο τελευταίος πριν από τη θέσπιση του νόμου αλλά για αδικήματα που προέκυψαν εκ των υστέρων. Ήταν περαιτέρω η θέση του κου Ποιητή ότι το γεγονός της έκδοσης του διατάγματος μηνιαίων δόσεων που είχε εκδοθεί πριν το 2008 δεν έχει σημασία καθότι εκείνο που δημιουργεί το αδίκημα είναι η πράξη του κατηγορούμενου να μην καταβάλει τις δόσεις που κατέστησαν απαιτητές μετά τη ψήφιση του νόμου. Έχω διεξέλθει με προσοχή τις θέσεις του συνηγόρου για την κατηγορούσα αρχή και δεν μπορώ να συμμεριστώ τις θέσεις του. Καταρχάς, θα πρέπει να τονισθεί ότι το Δικαστήριο έχει ενώπιόν του ποινική υπόθεση και οι πρόνοιες του Ν.60(Ι)/2008 συμπεριλαμβανομένης και της έκδοσης του προβλεπόμενου διατάγματος δεν αποτελούν μέτρο εκτέλεσης ως αυτό προνοείται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το άρθρο 4

(3)του Ν.60(Ι)/2008 που προβλέπει τα ακόλουθα: «4.

(1)...................

(2)..........................................

(3)Το δικαστήριο σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 3, εκδίδει, εφόσον υποβληθεί αίτηση προς τούτο, διάταγμα είσπραξης των οφειλομένων δόσεων του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους, ως χρηματικής ποινής, σύμφωνα με τις διατάξεις του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου ή οιουδήποτε άλλου νόμου καταργούντος ή τροποποιούντος τούτο. Το δικαστήριο κατά την έκδοση του εν λόγω διατάγματος δύναται να διατάξει την αναστολή της εκτέλεσής του για περίοδο μέχρι έξι μήνες.» Με τη δημοσίευση του πιο πάνω νόμου στις 18.07.2008 και με βάση την ως άνω διάταξη και δυνάμει του άρθρου 3

(1)(γ) του ιδίου νόμου προβλέπεται σε περίπτωση καταδίκης η έκδοση διατάγματος είσπραξης των οφειλόμενων δόσεων. Είναι επίσης δεδομένο ότι το άρθρο 2 του ως άνω νόμου ερμηνεύει ως διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος με δόσεις ως το διάταγμα δυνάμει του άρθρου 90 του Μέρους ΙΧ του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Η εν λόγω διάταξη προβλέπει τη διαδικασία που προηγείται έτσι ώστε να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα και τα διαβήματα που μπορούν να ληφθούν για μεταγενέστερη τροποποίησή του είτε εκ μέρους του οφειλέτη είτε και εκ μέρους του πιστωτή χωρίς να προβλέπεται οτιδήποτε περί υπάρξεως ποινικής ευθύνης για οιονδήποτε λόγο. Ως έχει προαναφερθεί, ο Ν.60(Ι)/2008τέθηκε σε ισχύ στις 18.07.2008. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 7 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1, προβλέπεται ότι: «Κάθε Νόμος και κάθε δημόσιο έγγραφο, που γίνεται ή εκδίδεται με βάση το Νόμο αυτό ή άλλη νόμιμη εξουσία και που έχει νομοθετική ισχύ θα πρέπει να δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας και, εκτός αν προβλέπεται σε αυτόν διαφορετικά, θα ισχύει και θα τίθεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία της δημοσίευσης και θα είναι δικαστικά γνωστός (judicially noticed)». Στον περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμο 60(Ι)/2008 δεν υπάρχει οιαδήποτε πρόνοια για την αναδρομική ισχύ του ή και ότι θα περιλαμβάνει διατάγματα μηνιαίων καταβολών που εκδόθηκαν πριν τη δημοσίευση του εν λόγω Νόμου. Περαιτέρω θεωρώ ότι ο νόμος δεν περιλαμβάνει διατάγματα μηνιαίων δόσεων που εκδόθηκαν πριν τη δημοσίευση του νόμου και από το γεγονός ότι το άρθρο 3

(1)(γ) που δημιουργεί το εν λόγω αδίκημα αναφέρεται σε παράλειψη οφειλέτη να καταβάλει το ποσό δόσης που διατάχθηκε από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις χωρίς και πάλι να αναφέρεται σε προγενέστερα της δημοσίευσης του νόμου διατάγματα αλλά και χωρίς, κατά την άποψή μου, να είναι δυνατό να περιλάμβανε και τέτοια διατάγματα. Περαιτέρω, παρατηρώντας το κατηγορητήριο, προκύπτει μεν ότι η ισχύς του διατάγματος μηνιαίων δόσεων είναι από 1.01.2008 εντούτοις ο κατηγορούμενος κατηγορείται για παράλειψη καταβολής ποσών μηνιαίων καταβολών από 1.08.2010 μέχρι και 1.01.2012 χωρίς να περιλαμβάνονται οι δόσεις από τη δημοσίευση του νόμου μέχρι και την 1.08.2010. Μπορεί, δηλαδή, ο παραπονούμενος και ενώ το αδίκημα διαπράττεται από τη στιγμή που ο κατηγορούμενος παραλείπει να καταβάλει μια συγκεκριμένη οφειλόμενη δόση, να επιλέγει ποιες δόσεις θεωρεί ως οφειλόμενες έστω και αν υπάρχουν προηγούμενες οφειλόμενες και να καταχωρεί ποινική υπόθεση εναντίον του με μόνο σκοπό την είσπραξη και όχι για την τιμωρία του παρανομούντα που είναι ο πρωταρχικός σκοπός του ποινικού νόμου. Βάσει όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η υπόθεση δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την αποτυχία. Ως εκ τούτου η υπόθεση απορρίπτεται. Ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται. Καμιά διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) ................ Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο