Νοέφυτου Παναγιώτου ν. Σάββα Ευαγγέλου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14246/2009, 19/4/2012

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, και ως εκ τούτου οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 δεν θα πρέπει να κληθούν σε απολογία. Η εισήγηση του κ. Μαθηκολώνη ήταν διττή. Πρώτον, ότι ο Παραπονούμενος δεν δικαιούται, ούτε και νομιμοποιείται στην καταχώρηση της παρούσας ιδιωτικής ποινικής δίωξης, που αφορά τα αδικήματα της ανέγερσης, επίτρεψης ανέγερσης, κατοχής και χρήσης οικοδομών, κατά παράβαση των διατάξεων του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96. Υποστήριξε ότι η νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων αναγνώρισε το δικαίωμα ιδιώτη να προχωρεί σε ιδιωτική ποινική δίωξη, σε περίπτωση που οι διωκτικές αρχές παραλείπουν να προχωρήσουν οι ίδιες σε μια τέτοια δίωξη, μόνο όταν αποδεικνύεται ότι υπάρχει στην πράξη παράνομη επέμβαση στην ακίνητη περιουσία του παραπονούμενου, προϋπόθεση που δεν συντρέχει στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε το παράπονο του Παραπονουμένου συνίσταται στην κατ' ισχυρισμόν μείωση της αξίας του ακινήτου του, το οποίο συνορεύει με το ακινητο επί των οποίων βρίσκονται τα κατ' ισχυρισμόν παράνομα υποστατικά, τα οποία χρησιμοποιούνται ως φάρμα αγελάδων. Κατά δεύτερον, ήταν η θέση του του κ. Μαθηκολώνη ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που να συνδέει τους Κατηγορουμένους 1 και 3 με τα αδικήματα, αντικείμενο των Κατηγοριών. Αντίθετη επί του προκειμένου ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Κατηγόρου, ο οποίος, με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις, υποστήριξε, με παραπομπή στην προσκομισθείσα μαρτυρία και νομολογία, πως τα παράνομα υποστατικά, ήτοι η τεράστια κτηνοτροφική μονάδα, η οποία συνορεύει με το ακίνητο του Παραπονουμένου, ως και η χρήση της, προκαλεί δυσοσμία, ηχορύπανση και αντιαισθητική εικόνα, επηρεάζοντας τις ανέσεις της ιδιοκτησίας, την απόλαυση και την εκμετάλλευσή της σε όλες τις αποφάνσεις και προοπτικές, αλλά και την αξία της, η οποία μειώθηκε σε ποσοστό πέραν της τάξης του 40 τοις εκατόν. Με δεδομένη, περαιτέρω, τη μονιμότητα της παρανομίας και την αδιαφορία της διοίκησης για καταστολή της, στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει άμεση καταπάτηση και επηρεασμός των περιουσιακών δικαιωμάτων του Παραπονούμενου, ώστε αυτός να νομιμοποιείται να καταχωρήσει και προωθήσει την παρούσα ιδιωτική ποινική δίωξη. Σε κάθε περίπτωση, ο κ. Δαμιανού εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως ζήτημα νομιμοποίησης του ιδιώτη Κατήγορου. Σε σχέση με την δεύτερη εισήγηση της υπεράσπισης, ο κ. Δαμιανού εισηγήθηκε ότι με την προσκομισθείσα μαρτυρία θα πρέπει τόσο ο Κατηγορούμενος 1, όσο και η Κατηγορουμένη 3 να κληθούν σε απολογία, πλην της Κατηγορουμένης 3 στην Πρώτη και στην Δεύτερη Κατηγορία. Οι παράμετροι που καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον κατηγορουμένου έχουν τεθεί στην Azinas ν. The Police

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Αγγλική Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης, και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο για τον καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιόν του μαρτυρία ότι: Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή Η μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό, δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατόν αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87, αναφέρθηκε πως: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Καθοδήγηση Πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει της ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam [1970] 2 W.L.R. 441). Όπως τονίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, σελ. 365-366: «Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Συνεπώς, εκείνο το οποίο έχει να επιτελέσει το Δικαστήριο σ΄αυτό το στάδιο είναι η αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης και κατ΄επέκταση εάν, αντικειμενικά, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή εάν είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τους Κατηγορούμενους. Στην παρούσα υπόθεση, οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 αντιμετωπίζουν συνολικά 18 Κατηγορίες που αφορούν τα αδικήματα της ανέγερσης και επίτρεψης ανέγερσης οικοδομής, χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, ως επίσης τα αδικήματα της κατοχής και χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή, κατά παράβαση των διατάξεων του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 (στο εξής «ο Νόμος»), ως ετροποποιήθη. Συγκεκριμένα, στην Πρώτη Κατηγορία οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 αντιμετωπίζουν κατηγορία για ανέγερση οικοδομής, χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Πρώτης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι κατά ή περί τον Νοέμβριο μέχρι και Δεκέμβριο του 2007 ή και από προγενέστερο χρόνο, ανήγειραν οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (στο βόρειο μέρος του εν λόγω τεμαχίου) χωρίς άδεια από την Αρμόδια Αρχή, δηλαδή τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας. Η ανέγερση αφορά πολύ μεγέλο κτηνοτροφικό υποστατικό με στέγαστρο από τσίγκους, μεταλλικές κατασκευές και βάση μπετόν. Στην Δεύτερη Κατηγορία, οι Κατηγορούμενοι 1 και 3 αντιμετωπίζουν κατηγορία για επίτρεψη ανέγερσης οικοδομής, χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή, κατά παράβαση των ίδιων νομοθετικών διατάξεων της Πρώτης Κατηγορίας. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Δεύτερης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, κατά ή περί τον Νοέμβριο μέχρι και Δεκέμβριο του 2007 ή και από προγενέστερο χρόνο, επέτρεψαν την ανέγερση της οικοδομής που περιγράφεται στις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Πρώτης Κατηγορίας, χωρίς άδεια από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας. Η Τρίτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Τέταρτη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Τρίτης και Τέταρτης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2008 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Τρίτη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Τέταρτη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (στο βόρειο μέρος του εν λόγω τεμαχίου). Η οικοδομή κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μεγάλο κτηνοτροφικό υποστατικό, μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Πέμπτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Έκτη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Πέμπτης και Έκτης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Πέμπτη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Έκτη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (νοτιοδυτικά στο εν λόγω τεμάχιο). Η οικοδομή αποτελείται από μπλοκς, στέγαστρο και μεταλλικούς στύλους και κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως υποστατικό φύλαξης οχημάτων και για αποθηκευτικούς σκοπούς, μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Έβδομη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Όγδοη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Έβδομης και Όγδοης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Έβδομη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Όγδοη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (στην ανατολική πλευρά του εν λόγω τεμαχίου). Η οικοδομή συνίσταται σε μεγάλο υποστατικό από μεταλλική στέγη, ψαλίδια και μεταλλικούς στύλους που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως υποστατικό για ζώα, μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Έννατη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Δέκατη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Έννατης και Δέκατης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Έννατη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Δέκατη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (στη βορειοανατολική πλευρά του εν λόγω τεμαχίου). Η οικοδομή συνίσταται σε διώροφη οικοδομή οικοδομημένη από τούβλα και στέγη που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Ενδέκατη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Δωδέκατη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Ένδέκατης και Δωδέκατης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Ενδέκατη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Δωδέκατη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 116 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας (στο νοτιοδυτικό μέρος του εν λόγω τεμαχίου). Η οικοδομή συνίσταται σε υποστατικό με προσαρτημένα συλώ ζωοτροφών που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Δέκατη Τρίτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Δέκατη Τέταρτη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Δέκατης Τρίτης και της Δέκατης Τέταρτης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Δέκατη Τρίτη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Δέκατη Τέταρτη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 116 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας. Η οικοδομή συνίσταται σε υποστατικό που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Η Δέκατη Πέμπτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Δέκατη Έκτη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Δέκατης Πέμπτης και της Δέκατης Έκτης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Δέκατη Πέμπτη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Δέκατη Έκτη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 117 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας. Η οικοδομή συνίσταται σε υποστατικό που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Τέλος, η Δέκατη Έβδομη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής, η δε Δέκατη Όγδοη Κατηγορία το αδίκημα της χρήσης οικοδομής, χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης της αρμόδιας αρχής, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3

(1)(β)(στ), 9, 10

(1), 20

(1)(α),(β),(δ),

(2),

(3),(3Α) του Νόμου και του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Δέκατης Έβδομης και της Δέκατης Όβδοης Κατηγορίας, οι Κατηγορούμενοι, από ή περί τον Ιανουάριο του 2001 ή και από προγενέστερο χρόνο μέχρι σήμερα, κατέχουν (στην Δέκατη 'Εβδομη Κατηγορία) ή χρησιμοποιούν (στην Δέκατη Όγδοη Κατηγορία), χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από τον Έπαρχο Επαρχίας Λάρνακας, οικοδομή εντός του ακινήτου με αρ. τεμαχίου 114 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας. Η οικοδομή συνίσταται σε επίμηκες υποστατικό που κατέχεται ή χρησιμοποιείται ως μέρος μεγάλης κτηνοτροφικής μονάδας. Για την απόδειξη της υπόθεσης του Κατηγόρου, κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι ακόλουθοι έξι μάρτυρες: Ο κ. Ορέστης Οικονομίδης, Τεχνικός Μηχανικός στην Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας, ο κ. Σταύρος Προδρομής, Ελεγκτής στο Κλάδο Εγγραφής Ακινήτων στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λάρνακας, ο κ. Γιώργος Γεωργίου, Ιδιώτης Τοπογράφος, ο κ. Χαράλαμπος Κακκιντίδης, Εκτιμητής Ακινήτων, ο Παραπονούμενος, κ. Νεόφυτος Παναγιώτου, και η κα Χαριτίνη Κακουλλή, υπάλληλος στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού, Επαρχιακή Διοίκηση Λάρνακας. Κατατέθηκαν, επίσης, συνολικά 17 τεκμήρια. Έχω διεξέλθει με προσοχή τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός ως προς το κατά πόσον έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της Κατηγορουμένης 3, σε αντίθεση με τον Κατηγορούμενο 1, σε όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει και όχι μόνο την Πρώτη και Δεύτερη Κατηγορία, ως ήταν η εισήγηση του κ. Δαμιανού. Κρίνω ότι κανένα αδίκημα των 18 Κατηγοριών του Κατηγορητηρίου έχει στοιχειοθετηθεί εναντίον της Κατηγορουμένης 3, έστω και σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης. Η μόνη μαρτυρία που έχει τεθεί από τον Κατήγορο σε σχέση με την Κατηγορουμένη 3 είναι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 17, το οποίο και κατετέθη εκ συμφώνου για την απόδειξη της αλήθειας του περιεχομένου του, σε σχέση με την ημερομηνία εγγραφής, το μετοχικό καθεστώς, τη μετοχική σύνθεση, τους αξιωματούχους, το εγγεγραμμένο γραφείο και τις εγγεγραμμένες επιβαρύνσεις της Κατηγορουμένης 3 εταιρείας. Σχετική, επίσης, αναφορά έγινε και από τον Παραπονούμενο. Ότι δηλαδή, ο Κατηγορούμενος 1 ενέγραψε το 1993 την Κατηγορουμένη 3, εταιρεία με διευθυντές και μοναδικούς μετόχους τον Κατηγορούμενο 1 και τη σύζυγό του. Καμιά μαρτυρία δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από την οποία να προκύπτει οποιαδήποτε σύνδεση της Κατηγορουμένης 3 είτε με την ιδιοκτησία είτε με την κατοχή των τεμαχίων 114, 116 και 117 του Φ/Σχ. 50/37Ε2, στην τοποθεσία «ασπρογιές» στο χωριό Τερσεφάνου της Επαρχίας Λάρνακας. Πολύ δε περισσότερο ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε από την οποία να προκύπτει κατοχή ή χρήση από την Κατηγορουμένη 3 των υποστατικών, αντικείμενο των Κατηγοριών, ή όποια συμμετοχή στη λειτουργία ή την διεξαγωγή της επιχείρηση της κτηνοτροφικής μονάδας ή της φάρμας του Κατηγορούμενου 1, όπως την περιέγραψαν κάποιοι από τους μάρτυρες Κατηγορίας. Πέραν των ανωτέρω, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας από την οποία να προκύπτει ότι η Κατηγορουμένη 3 εταιρεία, η οποία αποτελεί ανεξάρτητο νομικό πρόσωπο από τους μετόχους ή αξιωματούχους αυτής, ενήργησε ή επέτρεψε ή ανέχθηκε τη χρήση των οικοδομών, αντικείμενο των Κατηγοριών, ή έστω τη λειτουργία ή τη διεξαγωγή της επιχείρησης της περί ης ο λόγος κτηνοτροφικής μονάδας ή φάρμας αγελάδων από οποιοδήποτε πρόσωπο, ώστε να στοιχειοθετούνταν εναντίον της, έστω και σε αυτό το στάδιο της υπόθεσης, είτε το αδίκημα του Άρθρου 10

(1)του Νόμου, είτε ευθύνη δυνάμει του Άρθρου 20

(2)του Νόμου ή του Άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154. Παρά το ότι η επωνυμία της Κατηγορουμένης 3 μπορεί σε θεωρητικό επίπεδο να κριθεί ενδεικτική του είδους των όποιων δραστηριοτήτων της, σε σχέση με τις οποίες, σε κάθε περίπτωση, δεν έχει προσφερθεί μαρτυρία, εντούτοις το εν λόγω στοιχείο, η ημερομηνία εγγραφής, το μετοχικό καθεστώς και οι αξιωματούχοι αυτής, σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία, η οποία έχει τεθεί ενώπιόν μου, σε σχέση με την ιδιοκτησία και κατοχή των τεμαχίων και των οικοδομών, αντικείμενο των Κατηγοριών, τη λειτουργία και τη διεξαγωγή της επιχείρησης της κτηνοτροφικής μονάδας, ως και την οικοδομική άδεια του 1981 (Β445/79), κρίνω ότι είναι ικανά να δημιουργήσουν, κατά το μέγιστο, λογική υποψία σύνδεσης της Κατηγορουμένης 3 με τα αδικήματα των Κατηγοριών, όχι, όμως, εκ πρώτης όψεως υπόθεση Βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam (ανωτέρω). Θεωρώ ότι η μαρτυρία που έχει τεθεί εκ μέρους του Κατηγόρου δεν είναι επαρκής για να μπορεί να κληθεί η Κατηγορουμένη 3 σε απολογία σε οποιαδήποτε των Κατηγοριών που αντιμετωπίζει. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η κλήση της Κατηγορουμένης 3 σε απολογία θα έδιδε την ευχέρεια στον Κατήγορο να διορθώσει τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία του, κάτι, όμως, που δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας δίκαιο, όπου η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή. Ενόψει της κατάληξής μου ότι ο Κατήγορος απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της Κατηγορουμένης 3, η Κατηγορουμένη 3 απαλλάσσεται και αθωώνεται σε όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 1, από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μου, και εξετάζοντας τούτη αντικειμενικά, χωρίς να προβαίνω σε υποκειμενική αξιολόγησή της, κρίνω ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του σε όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Τέλος, θεωρώ ότι, στα περιστατικά της παρούσας, στην απουσία παραδεκτών και μη αμφισβητούμενων ουσιωδών γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, τυχόν εγχείρημα του Δικαστηρίου να αποφασίσει το ζήτημα της νομιμοποίησης του Κατηγόρου/Παραπονούμενου να καταχωρήσει και προωθήσει την παρούσα ποινική δίωξη εναντίον του Κατηγορουμένου 1, ενέχει τον ορατό κίνδυνο όπως το Δικαστήριο προβεί σε κάτι περισσότερο από την αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας, ως επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο. Περαιτέρω, και ενόψει του ότι το ζήτημα της νομιμοποίησης του συγκεκριμένου Κατηγόρου δεν είναι κάτι που μπορεί να εξεταστεί στην όψη του Κατηγορητηρίου, τυχόν ενασχόληση του Δικαστηρίου με το εγερθέν ζήτημα της νομιμοποίησης, στα περιστατικά της παρούσας, θα απέληγε σε ακαδημαϊκή εξέταση και απόφανση. Με δεδομένη την κατάληξή μου ότι έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου 1 στις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει, κρίνω ότι το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης συνηγορεί και επιβάλλει όπως το εγερθέν ζήτημα αφεθεί να εξεταστεί στο τέλος της διαδικασίας. Θα προχωρήσω, λοιπόν να καλέσω τον Κατηγορούμενο 1 σε απολογία. (Υπ.) ...................................... Μ. Μηλιώτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο