ΔΗΜΟΥ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ ν. ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΝΑΠΑΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 13291/12, 9/8/2012

(1)(β), 3

(1)(γ), 3

(1)(στ), 9, 10, 20

(1), 20

(2), 20(3Α), στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6, άρθρα 4, 5, 6 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, (Ν.14/60)άρθρο 32, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, θ.θ.1 -4, 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα δε που στηρίζουν την υπό εξέταση αίτηση, περιέχονται στην ένορκη δήλωση του κου Αργύρη Θεοφίλου, στην οποία αναφέρονται, τα ακόλουθα. Ο ομνύων είναι Τεχνικός Επιθεωρητής του Αιτητή και εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση. Γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα λόγω της θέσης του αλλά και από το σύνολο των εγγράφων που αφορούν στην υπόθεση. Η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου. Ο τίτλος ιδιοκτησίας του ακινήτου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο

1. Ο Καθ' ου η αίτηση 4 είναι ο ενοικιαστής του ακινήτου, δυνάμει συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 01/01/2005, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
2. Οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν εξουσιοδοτηθεί από την Καθ' ης η αίτηση 1 να υπογράψουν τις αιτήσεις έκδοσης άδειας οικοδομής αναφορικά με το εν λόγω ακίνητο καθώς επίσης και όλα τα έγγραφα τα οποία σχετίζονται με τον Καθ' ου η αίτηση 4 και το ακίνητο. Η εξουσιοδότηση της Καθ' ης η αίτηση 1 προς τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, ημερομηνίας 20/06/2007 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
3. Η Καθ' ης η αίτηση 6 είναι η εργοληπτική εταιρεία η οποία ανέλαβε τις οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου και ο Καθ' ου η αίτηση 7 είναι ο Διευθυντής της εν λόγω εταιρείας. Σχετικό έντυπο αναφορικά με την εν λόγω εταιρεία προερχόμενο από το Τμήμα του Εφόρου Εταιρειών επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
4. Ο Καθ' ου η αίτηση 5 είναι ο επιβλέπων πολιτικός μηχανικός/αρχιτέκτονας του προτιθέμενου εντός του ακινήτου έργου (ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών), ο οποίος διορίστηκε από τους Καθ' ων η αίτηση 1 -
5. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, το ακίνητο χωροθετείται εντός της Τουριστικής Ζώνης Τ2β σε κεντρικό περίοπτο σημείο της περιοχής που αποτελεί την κύρια είσοδο προς την Αγία Νάπα. Συγκεκριμένα βρίσκεται επί της συμβολής βασικών οδών και στη διασταύρωση Λεωφόρου Ξυλοφάγου - Αγίας Νάπας και Λεωφόρου Νησί, που αποτελούν την κύρια είσοδο των επισκεπτών προς την Αγία Νάπα, με αυξημένη κυκλοφοριακή συμφόρηση κυρίως κατά την καλοκαιρινή περίοδο και επί της οποίας βρίσκονται ξενοδοχειακές και τουριστικές αναπτύξεις. Ο ομνύων αναφέρει ότι στις 04/10/2006 υποβλήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση 1 εκ μέρους του Καθ' ου η αίτηση 4, αίτηση στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών στο ακίνητο. Αντίγραφο της εν λόγω αίτησης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
6. Της εν λογω αίτησης είχε προηγηθεί η αίτηση με αριθμό ΑΜΧ/00107/2005 η οποία απορρίφθηκε. Στις 18/04/2007 η Πολεοδομική Αρχή αποφάσισε να χορηγήσει την σχετική πολεοδομική άδεια, πλην όμως ένεκα αντιδράσεων των δημοτών της Αγίας Νάπας και ειδικότερα περίοικων, η πολεοδομική άδεια ανακλήθηκε περί τις 12/05/2008 κατόπιν σχετικού διατάγματος ανάκλησης. Εναντίον της εν λόγω απόφασης ασκήθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση 4 ιεραρχική προσφυγή στο Υπουργείο Εσωτερικών, η οποία έγινε αποδεκτή και εξουσιοδοτήθηκε η Πολεοδομική Αρχή να ακυρώσει την ανάκληση της πολεοδομικής άδειας. Στις 21/06/2010 το Επαρχιακό Γραφείο Πολεοδομίας Αμμοχώστου χορήγησε σχετική πολεοδομική άδεια στην οποία ενσωματώθηκαν διάφοροι όροι. Αντίγραφο της χορηγηθείσας πολεοδομικής άδειας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
7. Στις 11/07/2007 υποβλήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση 1 για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση 4 στον Αιτητή η αίτηση με αριθμό Β17/07 για έκδοση οικοδομικής άδειας με σκοπό την ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών στο ακίνητο. Αντίγραφο της εν λόγω αίτησης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο
8. Σύμφωνα με την εν λόγω αίτηση οι Καθ' ων η αίτηση 1 και 4 διόρισαν ως επιβλέποντα πολιτικό μηχανικό - αρχιτέκτονα του προτιθέμενου έργου τον Καθ' ου η αίτηση
9. Αντίγραφο των εξουσιοδοτήσεων και βεβαιώσεων που υποβλήθηκαν μαζί με την αίτηση επισυνάπτονται ως Τεκμήριο
10. Ο Αιτητής με επιστολή του ημερομηνίας 29/08/2007, για σκοπούς μελέτης της αίτησης για χορήγηση οικοδομικής άδειας, ζήτησε από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 4 την προσκόμιση της ιδιωτικής συμφωνίας που είχαν συνάψει μεταξύ τους, η οποία υποβλήθηκε στη συνέχεια. Επίσης ζήτησε από τα αρμόδια Κυβερνητικά Τμήματα την άποψη τους επί της αιτούμενης εκδόσεως άδειας οικοδομής. Λόγω του ότι είχε εν τω μεταξύ ανακληθεί η εκδοθείσα πολεοδομική άδεια, ο Αιτητής θεώρησε την αίτηση για χορήγηση οικοδομικής άδειας, απαράδεκτη και δεν προέβη σε εξέταση της, δοθέντος του ότι εξέλειπε το υπόβαθρο της πολεοδομικής άδειας. Μετά την εκ νέου χορήγηση της πολεοδομικής άδειας ημερομηνίας 21/06/2010, τέθηκε το θέμα προώθησης της ήδη υποβληθείσας αίτησης για χορήγηση άδεια οικοδομής. Ο Αιτητής μετά την μελέτη της εκδοθείσας πολεοδομικής άδειας, αφού έλαβε σχετική συμβουλή, υιοθέτησε την άποψη ότι η εκδοθείσα πολεοδομική άδεια είχε εκδοθεί παράτυπα ή/και ήταν αντίθετη στο ισχύον κανονιστικό πλαίσιο και εν πάση περιπτώσει ήταν ακυρωτέα. Προς τούτο καταχωρήθηκε η προσφυγή με αριθμό 1274/10 εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Γραφείου Πολεοδομίας και Οικήσεως Αμμοχώστου, ημερομηνίας 21/06/2010 περί χορηγήσεως της πολεοδομικής άδειας με αριθμό ΑΜΧ/00793/
11. Εναντίον της ίδιας απόφασης καταχωρήθηκαν επίσης 4 προσφυγές από διάφορες εταιρείες, περίοικους και άλλους επηρεαζόμενους από την εν λόγω ανάπτυξη, οι οποίες εκκρεμούν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στο Ανώτατο Δικαστήριο επίσης εκκρεμεί η προσφυγή με αριθμό 1460/10, η οποία ασκήθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση 4 εναντίον του Αιτητή, λόγο της άρνησης του να εκδώσει άδεια οικοδομής για ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών εντός του ακινήτου. Αποτελεί ισχυρισμό του ομνύοντα ότι ο Αιτητής, ένεκα του μεγάλου όγκου των στοιχείων που πρέπει να λάβει υπόψη του, καθώς και των πολλών παραμέτρων που πρέπει να εξετάσει προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα εγκρίνει ή όχι την αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής και ένεκα του ότι η προτεινόμενη ανάπτυξη χωροθετείται σε κεντρικό περίοπτο σημείο της περιοχής που αποτελεί την κύρια είσοδο προς την Αγία Νάπα αλλά και των δικαστικών εκκρεμοτήτων που προαναφέρθηκαν, δεν έχει προβεί μέχρι στιγμής στη λήψη οιασδήποτε αποφάσεως επί της αιτήσεως για έκδοση άδειας οικοδομής και ουδέποτε χορηγήθηκε από τον Αιτητή στους Καθ' ων η αίτηση οικοδομική άδεια περί ανεγέρσεως πρατηρίου πετρελαιοειδών εντός του ακινήτου. Ειδικότερα επειδή σε σχέση με το θέμα της εγκυρότητας της πολεοδομικής άδειας εκκρεμούν ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου πέντε προσφυγές, τίθεται σαφέστατο ζήτημα απαραδέκτου της υποβληθείσας αίτησης για χορήγηση άδειας οικοδομής, δοθέντος του ότι ουδεμία νομότυπη αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής υπεβλήθη από τους Καθ' ων η αίτηση 1 και 4 στη βάση της πολεοδομικής άδειας ημερομηνίας 21/06/
12. Περαιτέρω λόγω του ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η μελέτη της αίτησης για χορήγηση άδεια οικοδομής και δεν έχουν ληφθεί ολοκληρωμένες απόψεις από τα επηρεαζόμενα τμήματα ή/και υπηρεσίες και δεν έχει ολοκληρωθεί η μελέτη της τεχνικής υπηρεσίας του Αιτητή αναφορικά με την εν λόγω ανάπτυξη δεν έχει εκδοθεί απόφαση επί του θέματος. Είναι η θέση του ομνύοντα ότι στις 04/07/2012 περιέπεσε στην αντίληψη του Αιτητή ότι οι Καθ' ων η αίτηση και πρόσωπα που ενεργούν κατ' εντολή τους, υπαλλήλοι αυτών, εντελώς αυθαίρετα και παράνομα έχουν αρχίσει οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου, προφανώς με σκοπό την ανέγερση του πρατηρίου πετρελαιοειδών, χωρίς να έχουν στην κατοχή τους την απαραίτητη προς τον σκοπό αυτό οικοδομική άδεια. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, συγκεκριμένα μετά από επιτόπιο έλεγχο που διεξήγαγε ο ίδιος προσωπικά διαπίστωσε ότι οι Καθ' ων η αίτηση έχουν προβεί μεταξύ άλλων στην τοποθέτηση μεταλλικής περίφραξης περιμετρικά του ακινήτου με σκοπό την προστασία του εργοταξίου, έχουν τοποθετήσει γραφείο και χώρους υγιεινής για τις ανάγκες των εργασιών του εργοταξίου, έχουν προχωρήσει σε χάραξη της οικοδομής που πρόκειται να ανεγερθεί, έχουν προχωρήσει σε εκσκαφή μεγάλου βάθους εντός του ακινήτου με σκοπό την κατασκευή και τοποθέτηση δεξαμενών αποθήκευσης καυσίμων και έχουν αναθέσει στην Καθ' ης η αίτηση 6 την ανάληψη και διεκπεραίωση των οικοδομικών εργασιών εντός του ακινήτου. Φωτογραφίες οι οποίες λήφθηκαν κατά τη διάρκεια του επιτόπιου ελέγχου, οι οποίες απεικονίζουν τις πιο πάνω αναφερόμενες ενέργειες επισυνάπτονται ως Τεκμήριο
13. Σύμφωνα με τον ομνύοντα η παρανομία στις ενέργειες των Καθ' ων η αίτηση αλλά και η προσπάθεια τους να δημιουργήσουν τετελεσμένα είναι προφανής. Πιστεύει ότι υπάρχει ουσιαστικός και πραγματικός κίνδυνος οι Καθ' ων η αίτηση να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν τις εργασίες ανέγερσης του πρατηρίου πετρελαιοειδών εντός του ακινήτου, με αποτέλεσμα να είναι δύσκολο ή/και αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι το ακίνητο βρίσκεται σε μία εξαιρετικά ευαίσθητη τουριστική περιοχή. Διατείνεται ο ομνύων, ότι οι εργασίες ανέγερσης έχουν ήδη επηρεάσει και συνεχίζουν να επηρεάζουν δυσμενώς τις ανέσεις των παρακείμενων ιδιοκτησιών και υφιστάμενων χρήσεων (τόσο τουριστικών όσο επίσης και οικιστικών), με αποτέλεσμα να καταστήσει πιθανές αποφάσεις υπέρ του Αιτητή ως ατελέσφορες και άνευ αντικειμένου. Αποτελεί επίσης ισχυρισμό του ομνύοντα κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων του Αιτητή, ότι ο τελευταίος έχει πολύ καλή βάση στην υπόθεση, και συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την έκδοση της αιτούμενης θεραπείας και πιστεύει ότι είναι δίκαιο και εύλογο όπως το αιτούμενο διάταγμα εκδοθεί. Εν κατακλείδι, ο ομνύων αναφέρει ότι λόγω του ότι οι οικοδομικές εργασίες για την ανέγερση του πρατηρίου πετρελαιοειδών εντός του ακινήτου έχουν ήδη αρχίσει όπως ξεκάθαρα φαίνονται στις φωτογραφίες Τεκμήριο 9 και λαμβανομένων υπόψη του γεγονότος ότι η ολοκλήρωση και αποπεράτωση της ανέγερσης του πρατηρίου δύναται να λάβει χώρα με εύκολες διαδικασίες και εντός πολύ σύντομου χρονικού διαστήματος είναι εξαιρετικά επείγον όπως το αιτούμενο διάταγμα εκδοθεί. Ένταση και Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει. Στον αντίποδα, οι Καθ' ων η αίτηση μέσα από την ειδοποίηση περί πρόθεσης ενστάσεως στην υπό εξέταση αίτηση και της συνέχισης ισχύος του προσωρινού διατάγματος, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25, θ.θ. 1- 8, Δ.39, θ.2, Δ.48, θ.θ.1 - 4, 8, 9 και Δ.64, στο Κεφ.64, άρθρα 2, 3, 9, 10, 20 και 21, στο Ν.14/60, άρθρα 21

(2), 23, 30, 31 και 32, στον περί Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ.96, άρθρα 2, 3

(1)(β), 3

(1)(γ), 3

(1)(στ), 9, 10, 20

(1)και 20(3Α) στον περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμο 90/72, άρθρα 30, 31, 46 - 59 και 85, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ.6), άρθρα 4, 5, 6 και 9, στο Ν.43/74και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου καθώς και στο Κοινοδίκαιο και στις αρχές τις Επιείκειας, αμφισβητούν τους ισχυρισμούς του ομνύοντα και ζητούν την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος και την απόρριψη της υπό εξέταση αίτησης, για τους ακόλουθους λόγους:

(1)Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας δεν έχει κατά τόπο αρμοδιότητα να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση διότι το ακίνητο βρίσκεται στην Επαρχία Αμμοχώστου, τα ισχυριζόμενα αδικήματα διαπράχθηκαν στην ίδια Επαρχία και οι περισσότεροι από τους Καθ' ων η αίτηση διαμένουν στην Επαρχία αυτή.

(2)Ο Αιτητής κατά κατάχρηση της διαδικασία καταχώρησε την παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας διότι κατά τόπο αρμόδιο είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου για τους λόγους που αναφέρονται στον πρώτο λόγο ένστασης.

(3)Η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν δίδεται κανένας λόγος στην ένορκη δήλωση του κου Αργύρη Θεοφίλου γιατί η παρούσα ιδιωτική ποινική υπόθεση κατεχωρήθη στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αντί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου γεγονός που δείχνει τον αυθαίρετο και καταχρηστικό τρόπο που ενήργησε ο Αιτητής.

(4)Ο Αιτητής απέκρυψε ουσιώδη γεγονότα τα οποία αντικειμενικά θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση της απόφασης του και επίσης παρέλειψε να αποκαλύψει γεγονότα που όφειλε και/ή μπορούσε να πληροφορηθεί, τα οποία είχε υποχρέωση να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, δηλαδή δεν ήρθε στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια». Ειδικότερα δεν απεκάλυψε ότι είχε προειλημμένη απόφαση από τις 02/07/2007, ότι δεν θα συμμορφωθεί με το εκ του νόμου απορρέον καθήκον του, ήτοι την έκδοση άδειας οικοδομής, ότι οι απόψεις όλων των εμπλεκομένων Κυβερνητικών Τμημάτων είχαν σταλεί στον Αιτητή από το 2010, ότι η απόφαση για μη παραχώρηση άδειας οικοδομής ελήφθη από τις 29/07/2010 όπως εμφαίνεται στο επισυναπτόμενο Τεκμήριο Ζ1, ότι ο Καθ' ου η αίτηση 4 με τρεις επιστολές του προς αυτόν, τον καλούσε να προχωρήσει στην έκδοση της άδειας οικοδομής (Τεκμήρια Η1, Η2 και Η3), ότι η αίτηση του Καθ' ου η αίτηση 4 ημερομηνίας 11/07/2007 προς τον Αιτητή δεν κρίθηκε απαράδεκτη, ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 αναγράφεται με το κοσμικό του όνομα, ενώ είναι ιερέας και το πραγματικό του όνομα ως αναγράφεται στο δελτίο ταυτότητας του είναι Παπαβασίλειος Νικολάου και ότι η έκδοση Πολεοδομικής Άδειας δημιουργεί νομική υποχρέωση προς κάθε Δήμο για έκδοση άδειας οικοδομής.

(5)Δεν καταδείχθει το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις που δικαιολογούσαν παρέκβαση από τα θέσμια της δίκαιης δίκης για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος χωρίς να ακουστεί η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση.

(6)Ο ενόρκως δηλών κος Αργύρης Θεοφίλου αναφέρεται σε γεγονότα των οποίων δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών του και/ή προβάλλει αόριστους ισχυρισμούς και γι' αυτό με βάση την Δ.39, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας θα πρέπει να αγνοηθούν.

(7)Το εκδοθέν διάταγμα διατάσσει όλους τους Καθ' ων η αίτηση όπως να μην εκτελέσουν οποιαδήποτε κατασκευαστικά έργα στο ακίνητο, ενώ από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση του Αιτητή, παράγραφοι 7 και 17 διαφαίνεται ότι ο μόνος Καθ' ου η αίτηση που πιθανό κατά τρόπο γενικό και αόριστο να έχει ασχοληθεί με οικοδομικές εργασίες είναι η Καθ' ης η αίτηση 6 και ως πιθανός συνεργός ο Καθ' ου η αίτηση 7.

(8)Ουδεμία μαρτυρία παρατίθεται δια οποιαδήποτε εργασία που διεξάγεται από τους Καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3, 4 και 5 και πως αυτοί εμπλέκονται στο ισχυριζόμενο διαπραχθέν αδίκημα ή αδικήματα αλλά ούτε και πως παρείχαν οποιαδήποτε συνδρομή για την τέλεση οποιουδήποτε ισχυριζόμενου αδικήματος.

(9)Ψευδώς και άνευ λόγου αναφέρονται διάφοροι λόγοι, κυρίως πολεοδομικοί, που καθιστούν αδύνατη την καταχώρηση της άδειας οικοδομής ενώ αυτοί έχουν ήδη εξετασθεί και ευρέθηκαν ως ανύπαρκτοι και/ή άκυροι και/ή αβάσιμοι γι' αυτό εξεδόθει η πολεοδομική άδεια.

(10)Η υπό εξέταση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί διότι δεν στηρίζεται σε ορθή νομική βάση και/ή διότι πάσχει από μη θεραπεύσιμη παρατυπία δηλαδή δεν έγινε αναφορά στο άρθρο 23 του Ν.14/60 και ούτε στο Ν.43/74με βάση τον οποίο προφανώς καταχώρησε ο Αιτητής την υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας θεωρώντας το κατά τόπο αρμόδιο αντί να την καταχωρήσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Τα γεγονότα που στηρίζουν την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση, περιέχονται στην ένορκη δήλωση του κου Παναγιώτη Γεωργίου Κέρμανου, στην οποία αναφέρει ότι είναι ο Καθ' ου η αίτηση 4 και έχει προσωπική γνώση των γεγονότων εκτός όπου ρητά αναφέρει την πηγή των πληροφοριών του. Αναγνωρίζει ότι ο ενόρκως δηλών κος Αργύρης Θεοφίλου, είναι Τεχνικός Επιθεωρητής του Αιτητή αλλά δηλώνει ότι αγνοεί αν είναι εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση και ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο κος Θεοφίλου ορκίζεται για κάποια γεγονότα για τα οποία δεν είναι σε θέση να τα γνωρίζει προσωπικά, αποτελούν απλές εικασίες και ούτε αναφέρει την πηγή των πληροφοριών του. Αποτελεί ισχυρισμό του ομνύοντα κατόπιν νομικής συμβουλής ότι το κατηγορητήριο κατεχωρήθει σε λάθος Επαρχία, καθότι όλα τα ισχυριζόμενα αδικήματα έλαβαν χώρα εξολοκλήρου και αποκλειστικά στην Επαρχία Αμμοχώστου, σε ακίνητο που βρίσκεται στην Αγία Νάπα και επίσης οι περισσότεροι από τους Καθ' ων η αίτηση έχουν ως τόπο διαμονής την εν λόγω Επαρχία. Τονίζει ότι δεν αναφέρθηκε κανένας λόγος γιατί το κατηγορητήριο κατεχωρήθει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας αντί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, γεγονός που από μόνο του δείχνει την αυθαιρεσία και τον καταχρηστικό τρόπο που ενήργησε ο Αιτητής. Ο ομνύων συμφωνεί ότι η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι η ιδιοκτήτρια του ακινήτου και ο Καθ' ου η αίτηση 4 είναι ενοικιαστής του εν λόγω ακινήτου δυνάμει συμφωνίας ημερομηνία 01/01/2005, ως επίσης και ότι οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν εξουσιοδοτηθεί από την Καθ' ης η αίτηση 1 να υπογράψουν τις αιτήσεις για έκδοση άδειας οικοδομής και όλα τα έγγραφα τα οποία σχετίζονται με τον Καθ' ου η αίτηση 4 και το ακίνητο. Συμφωνεί περαιτέρω ότι ο Καθ' ου η αίτηση 7 είναι ο διευθυντής της Καθ' ης η αίτηση 6 ως επιβεβαιώνεται και από το Τεκμήριο 4 επί της ενόρκου δηλώσεως του κου Θεοφίλου, πλην όμως ισχυρίζεται ότι ο κος Θεοφίλου δεν αποκαλύπτει αν και πως γνωρίζει ότι η Καθ' ης η αίτηση 6 ανέλαβε τις οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου ή ποια είναι η πηγή των πληροφοριών του. Συμφωνεί επίσης ότι ο Καθ' ου η αίτηση 5 είναι ο επιβλέπων πολιτικός μηχανικός του έργου, πλην όμως αναφέρει ότι διαφωνεί ότι αυτός διορίστηκε από τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 και αναφέρει ότι ο διορισμός του έγινε από την Καθ' ης η αίτηση 1 και τον ίδιο προσωπικά. Περαιτέρω ο ομνύων συμφωνεί ότι το ακίνητο βρίσκεται εντός της τουριστικής ζώνης ως αναφέρει ο κος Θεοφίλου, πλην όμως διαφωνεί με την εικόνα που παραπλανητικά παρουσίασε ότι δηλαδή είναι η μία και μοναδική κύρια είσοδος επισκεπτών προς Αγία Νάπα καθότι υπάρχουν ως ισχυρίζεται τουλάχιστον άλλες δύο εξ ίσου κύριες, αν όχι και πιο βασικές, είσοδοι. Διατείνεται ότι ο λόγος που ο κος Θεοφίλου αναφέρει δύο φόρες την φράση «την κυρία είσοδο» δεν είναι άλλος από το να δικαιολογήσει τις παράνομες ενέργειες του Αιτητή και των Μελών του Διοικητικού Συμβουλίου της να αρνούνται επίμονα να εκδώσουν την άδεια οικοδομής παρ' όλο που έχουν υποχρέωση να πράξουν τούτο, ενόψει του ότι έχει εκδοθεί η πολεοδομική άδεια. Διαφωνεί ότι ο Αιτητής έχει προσάψει εναντίον των Καθ' ων η αίτηση κατηγορίες αναφορικά με την τέλεση διάφορων αδικημάτων καθότι μια κατηγορία έχει προσαφθεί εναντίον των Καθ' ων η αίτηση στην οποία εμπεριέχονται τα ισχυριζόμενα αδικήματα. Συμφωνεί ότι στις 04/10/2006 υποβλήθηκε από την Καθ' ης η αίτηση 1 εκ μέρους του αίτηση για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας για ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών στο ακίνητο και ότι είχε προηγηθεί άλλη αίτηση η οποία είχε απορριφθεί. Συμφωνεί επίσης ότι στις 18/04/2007 η Πολεοδομική Αρχή αποφάσισε να χορηγήσει την σχετική πολεοδομική άδεια. Συμφωνεί ακόμη ότι η εκδοθείσα πολεοδομική άδεια ημερομηνίας 18/04/2007 ανακλήθηκε κατόπιν επικυρώσεως του Διατάγματος Ανάκλησης από τον Υπουργό Εσωτερικών. Επισυνάπτει την σχετική επιστολή της Πολεοδομικής Αρχής ημερομηνίας 09/06/2008 ως Τεκμήριο Α

1. Διαφωνεί όμως ότι ο λόγος ανάκλησης ήταν η αντίδραση των δημοτών της Αγίας Νάπας ως ο κος Θεοφίλου αναφέρει και υποστηρίζει ότι ο λόγος της ανάκλησης ήταν ότι θα επηρεάσει σοβαρά την πρέπουσα πολεοδομική ρύθμιση της περιοχής και με γνώμονα την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος. Επισυνάπτει προς τούτο ως Τεκμήριο Α2 το Διάταγμα Ανάκλησης της χορηγηθείσας πολεοδομικής άδειας ημερομηνίας 18/04/
2. Σε σχέση με την αναφορά του κο Θεοφίλου στην ιεραρχική προσφυγή που άσκησε ο ίδιος, δηλώνει ότι συμφωνεί με τα λεχθέντα του επί τούτου του θέματος και επισυνάπτει περαιτέρω ως Τεκμήρια Β, Γ και Δ, αντίστοιχα, την ιεραρχική προσφυγή, την γνωμάτευση του Δικηγόρου της Δημοκρατίας κου Ανδρέα Μαππουρίδη προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών και την αποδοχή της ιεραρχικής προσφυγής με την οποία εξουσιοδοτήθηκε η Πολεοδομική Αρχή να ακυρώσει την ανάκληση της πολεοδομικής άδειας θέτοντας κάποιους όρους ώστε η ανάπτυξη να ενταχθεί με επαρκή, κατάλληλο και ικανοποιητικό τρόπο στην περιβάλλουσα περιοχή και την ευαίσθητη φυσιογνωμία της. Την αποδοχή των ισχυρισμών του κου Θεοφίλου, εκφράζει αναφορικά και με τους ισχυρισμούς του που αφορούν την υποβολή αίτησης με αριθμό Β17/07 για έκδοση οικοδομικής άδεια με σκοπό την ανέγερση πρατηρίου πετρελαιοειδών στο ακίνητο, ως επίσης και αναφορικά με τους ισχυρισμούς του, που αφορούν στην χορήγηση στις 21/06/2010 της πολεοδομικής άδειας στην οποία ενσωματώθηκαν όροι. Αποδέχεται περαιτέρω ότι ζητήθηκαν από την Καθ' ης η αίτηση 1 αντίγραφο της ιδιωτικής συμφωνίας ενοικίασης και από τα Αρμόδια Κυβερνητικά Τμήματα οι απόψεις τους. Δηλώνει όμως ότι αγνοεί πότε στάληκε και αν στάληκε η επιστολή στην οποία αναφέρεται στην Καθ' ης η αίτηση 1 και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι οι απόψεις από τα Αρμόδια Κυβερνητικά Τμήματα δόθηκαν. Απορρίπτει την θέση του κου Θεοφίλου ότι επειδή είχε ήδη ανακληθεί η εκδοθείσα πολεοδομική άδεια, ο Αιτητής θεώρησε την αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής απαράδεκτη και δεν προέβη σε εξέταση της, δοθέντος ότι εξέλειπε το υπόβαθρο της πολεοδομικής άδειας και ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ένεκα του ότι καμία απόφαση του Αιτητή δεν του κοινοποιήθηκε ότι η αίτηση του ημερομηνίας 11/07/2007 κρίθηκε ως απαράδεκτη αλλά αντιθέτως όλες οι απαντητικές επιστολές των Κυβερνητικών Τμημάτων οι οποίες στάληκαν το 2012 (προφανώς η αναφορά του έτους 2012 αντί 2010 πρόκειται για τυπογραφικό λάθος έχοντας υπόψη τα επισυναπτόμενα σχετικά τεκμήρια) προς τον Αιτητή έκαναν αναφορά στην αρχικά υποβληθείσα αίτηση με αριθμό Β17/07, η οποία προφανώς παρέμενε σε ισχύ. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Στ1 έως Στ8 όλες τις απαντητικές επιστολές των Κυβερνητικών Υπηρεσιών οι οποίες είτε είναι θετικές, είτε θέτουν κάποιους όρους για τα θέματα που τις αφορούν, είτε απλώς επισύρουν την προσοχή σε κάποιους όρους, αλλά πάντως δεν είναι απορριπτικές και τις οποίες και απέκρυψε ο κος Θεοφίλου με υποδειγματική επιμέλεια. Σε ότι αφορά τον ισχυρισμό του κου Θεοφίλου ότι μετά την εκ νέου χορήγηση της πολεοδομικής άδειας ημερομηνίας 21/06/2010 τέθηκε το θέμα προώθησης της ήδη υποβληθείσας αίτησης για άδεια οικοδομής, δηλώνει ότι συμφωνεί πλην όμως διευκρινίζει ότι αυτή η αναφορά του κου Θεοφίλου σε ήδη υποβληθείσα αίτηση για άδεια οικοδομής, επιβεβαιώνει ότι η αίτηση με αριθμό Β17/07 παρέμενε σε ισχύ και ουδέποτε κρίθηκε «απαράδεκτη». Την κάθετη διαφωνία του εκφράζει αναφορικά με τους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου περί παρατυπίας ή παρανομίας στην έκδοση της πολεοδομικής άδειας και αντίθετα δηλώνει ότι ο Αιτητής είχε υποχρέωση να συμμορφωθεί με αυτή πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Υποστηρίζει περαιτέρω πως η ύπαρξη διαφόρων προσφυγών ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Γραφείου Πολεοδομίας και Οικήσεως σε καμία περίπτωση δεν αναστέλλει την ισχύ της πολεοδομικής άδειας και δεν δίνει το δικαίωμα στον Αιτητή να μην συμμορφώνεται με την εκδοθείσα πολεοδομική άδεια εκδίδοντας την άδεια οικοδομής. Αναφορικά με την προσφυγή που άσκησε ο ίδιος αναφέρει ότι η εν λόγω προσφυγή ασκήθηκε λόγω της άρνησης του Αιτητή να εκδώσει την άδεια οικοδομής αλλά αυτό το γεγονός, επαναλαμβάνει ότι δεν αναστέλλει την ισχύ της πολεοδομικής άδειας. Ο ομνύων αναφορικά με τους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου που προβάλλονται με σκοπό την αιτιολόγηση της μη λήψης οποιασδήποτε αποφάσεως επί της αιτήσεως για έκδοση άδεια οικοδομής, αναφέρει ότι ο κος Θεοφίλου ψεύδεται ασύστολα και τούτο γιατί ως οι ισχυρισμοί του, ο Αιτητής έχει λάβει ήδη την απορριπτική απόφαση του στις 29/07/2010 γεγονός το οποίο πληροφορήθηκε από την εφημερίδα «Η Αγία Νάπα», στο τεύχος Αυγούστου του 2010 και η οποία αποτελεί τετραμηνιαία έκδοση του Δήμου Αγίας Νάπας. Επισυνάπτει ως Τεκμήριο Ζ1 μέρος της εν λόγω εφημερίδας και παραπέμπει στο σχετικό δημοσίευμα που φέρει τίτλο «Όχι στη δημιουργία πρατηρίου πετρελαιοειδών». Περαιτέρω αναφορικά με τους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου περί «μεγάλου όγκου των στοιχείων» και «των πολλών παραμέτρων» που πρέπει να εξεταστούν προκειμένου να αποφασίσει ο Αιτητής κατά πόσο θα εγκρίνει ή όχι την αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής, ο ομνύων ισχυρίζεται ότι είναι παραπλανητικές αναφορές διότι τα θέματα αυτά έχουν εξεταστεί από την Πολεοδομική Αρχή, γι' αυτό και εξέδωσε την πολεοδομική άδεια με συγκεκριμένους όρους και συνεπώς το μόνο που απέμενε να πράξει ο Αιτητής ήταν να επιβλέψει την εκτέλεση του έργου σύμφωνα με την πολεοδομική άδεια και αν απαιτείτο, να καθορίσει κάποιες λεπτομέρειες που δεν προβλέπονται σε αυτή, πλην όμως ο Αιτητής επίμονα και παράνομα δεν έπραξε κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα. Ισχυρίζεται ο ομνύων ότι η θέση του Δημάρχου του Αιτητή φαίνεται ξεκάθαρα από την επιστολή του ημερομηνίας 02/07/2007, την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο Ζ2, και την οποία διατηρεί πεισματικά μέχρι σήμερα. Παρουσιάζει περαιτέρω ως Τεκμήριο Ζ3, την επιστολή της Πολεοδομικής Αρχής προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ημερομηνίας 31/12/2007, επισύροντας την προσοχή του Δικαστηρίου στην παράγραφο 14 της σελίδας 4, όπου γίνεται αναφορά ότι ο Δήμος Αγίας Νάπας δεν έχει δικαίωμα να μην χορηγήσει την άδεια οικοδομής εφ' όσον έχει προηγηθεί η χορήγηση της πολεοδομικής άδειας. Ασύστολο ψέμα χαρακτηρίζει την θέση του κου Θεοφίλου ότι δεν έχουν ληφθεί ολοκληρωμένες απόψεις από τα επηρεαζόμενα τμήματα, και προς τούτο παραπέμπει στα Τεκμήρια Στ1 έως Στ8 στα οποία είναι η θέση του ότι οι απόψεις όλων ανεξαιρέτως των εμπλεκόμενων τμημάτων έχουν αποσταλεί. Θεωρεί ότι ο κος Θεοφίλου με τους εν λόγω ισχυρισμούς του παραπλάνησε το Δικαστήριο για το γεγονός αυτό για να πετύχει την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Ψευδής είναι ως ισχυρίζεται και η θέση του κου Θεοφίλου ότι δεν έχει ολοκληρωθεί η μελέτη της τεχνικής υπηρεσίας του Αιτητή και τούτο γιατί ως αναφέρει, προκύπτει από το Τεκμήριο Ζ1 ότι η απόφαση έχει ήδη ληφθεί στις 29/07/2010, πέρασαν δύο χρόνια από τις 22/07/2010 που υπέβαλε με επιστολή του προς τον Αιτητή όλα τα απαιτούμενα έγγραφα και σχέδια και αφού πλέον είχε στα χέρια του την πολεοδομική άδεια. Αντίγραφο της επιστολής του ημερομηνίας 22/07/2010 επισυνάπτει ως Τεκμήριο Η1 και ως Τεκμήριο Η2 επισυνάπτει αντίγραφο της επιστολής του ημερομηνίας 05/08/2010, στις οποίες το Δημοτικό Συμβούλιο του Αιτητή δεν απάντησε, αφού η απορριπτική απόφαση τους είχε ήδη ληφθεί. Ως αναφέρει επανήλθε με νέα επιστολή του, ημερομηνίας 13/10/2010, προς τον Αιτητή με την οποία επέμενε για την έκδοση της άδειας οικοδομής αλλά και πάλι για τον ίδιο προφανώς λόγο ως ανωτέρω αναφέρεται δεν έλαβε μέχρι σήμερα απάντηση. Αντίγραφο της εν λόγω επιστολής του επισυνάπτεται ως Τεκμήριο Η
3. Ασύστολο ψέμα αναφέρει ότι είναι και η αναφορά του κου Θεοφίλου, ότι στις 04/07/2012 περιέπεσε στην αντίληψη του ότι οι Καθ' ών η αίτηση και πρόσωπα που ενεργούν κατ' εντολή τους και υπάλληλοι αυτών, προέβαιναν σε παράνομες οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου με σκοπό την ανέγερση του πρατηρίου πετρελαιοειδών. Διερωτάται ο ομνύων πως περιέπεσε στην αντίληψη του ότι παρανομούσε η Καθ' ης η αίτηση 1 που είναι η Εκκλησία Παναγίας Αγίας Νάπας, πως παρανομούσε ο Καθ' ου η αίτηση 2 που είναι πατήρ και ασχολείται προφανώς με εκκλησιαστικά καθήκοντα και το όνομα του οποίου παραπλανητικά αναφέρεται λανθασμένα στον τίτλο της αίτησης και του κατηγορητηρίου, πως παρανομούσαν οι Καθ' ων η αίτηση 3, 4, 5 και 7 αφού δεν δίδει καμία μαρτυρία ότι ήταν παρόντες κατά το χρόνο της επίσκεψης του ή ότι είχε οποιαδήποτε πληροφορία για την εμπλοκή τους. Θεωρεί αυτούς τους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου αόριστες και αστήρικτες υποθέσεις. Αναφέρει δε ότι η μόνη ίσως που είναι υπόλογη λαμβάνοντας υποθετικά ως δεδομένο ότι όταν επισκέφθηκε το επίδικο ακίνητο ο κος Θεοφίλου εκτελούντο κάποιες εργασίες είναι η Καθ' ης η αίτηση
4. Παραπλανητική αναφορά διατείνεται ότι αποτελεί και η αναφορά του κου Θεοφίλου στις εργασίες που ισχυρίζεται ότι διαπίστωσε κατά τον επιτόπιο έλεγχο που διενέργησε και ισχυρίζεται ότι καταλογίζονται στους Καθ' ων η αίτηση ψευδώς. Σε σχέση με τις φωτογραφίες που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου και στα όσα αναφέρει ο τελευταίος για αυτές, αναφέρει ότι σε καμία περίπτωση δεν απεικονίζουν όλες τις ενέργειες που αυθαίρετα έχουν προβεί οι Καθ' ων η αίτηση, καθότι αυτά που φαίνονται στις εν λόγω φωτογραφίες σε καμία περίπτωση δεν συνδέουν τους Καθ' ων η αίτηση 1 έως 5 και 7 με την εκτέλεση τους. Ισχυρίζεται ότι ο κος Θεοφίλου μέσα από τις αναφορές του προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι κακώς εδόθη η πολεοδομική άδεια και ότι ορθά δεν δίδεται η άδεια οικοδομής, θέση την οποία χαρακτηρίζει ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου αφού όλα τα θέματα ως ανέφερε που θίγει ο κος Θεοφίλου, έχουν εξεταστεί από την Πολεοδομική Αρχή και γι' αυτό παραχωρήθηκε η πολεοδομική άδεια. Είναι η θέση του κατόπιν νομικής συμβουλής που έλαβε, πως ο Αιτητής είχε και έχει νομική υποχρέωση να εκδώσει την άδεια οικοδομής ενόψει του ότι η πολεοδομική άδεια έχει ήδη εκδοθεί. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου περί παρανομίας στις ενέργειες των Καθ' ων η αίτηση και περί προσπάθειας τους να δημιουργήσουν τετελεσμένα. Ο ομνύων αναφορικά με τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του κου Θεοφίλου που περιέχονται στις παραγράφους 21 έως 23 της ενόρκου δηλώσεως του, αναφέρει κατόπιν νομικής συμβουλής από τους δικηγόρους του, ότι αυτοί άπτονται της νομικής πτυχής της υπόθεσης και ότι οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις δεν συντρέχουν για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος το οποίο εκδόθηκε στη βάση παραπλανητικών και ψευδών δεδομένων που έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου γι' αυτό θα πρέπει να ακυρωθεί. Δεν συντρέχει επίσης η προϋπόθεση του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις για να ακουστεί η παρούσα αίτηση μονομερώς με αποτέλεσμα να στερηθεί του δικαιώματος του να ακουσθεί πριν την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος. Αποτελεί επίσης ισχυρισμό του κατόπιν νομικής συμβουλής των δικηγόρων του, πως η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων και η μη αποκάλυψη γεγονότων και εγγράφων που έχουν άμεση σχέση με την υπόθεση και τα οποία είτε είχε στην κατοχή του ο κος Θεοφίλου είτε μπορούσε να τα προμηθευτεί αν δεν τα κατείχε, και τα οποία είχε υποχρέωση να αποκαλύψει, δεν μπορεί παρά να οδηγήσουν στην ακύρωση του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος χωρίς περαιτέρω εξέταση της ουσίας των αιτημάτων του. Τέλος ο ομνύων δηλώνει ότι επί την βάση όλων των ανωτέρω το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί. Κατά την ακρόαση της υπό εξέταση αίτησης οι ευπαίδευτοι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους με αναφορά σε σχετική επί του θέματος νομολογία. Τα όσα οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους έχουν καταγραφεί, το δε περιεχόμενο τους λαμβάνεται υπόψη στο βαθμό που αυτό δύναται να γίνει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, αξιολογείται ανάλογα και στην έκταση που κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει σύμφωνα με το σκοπό της διαδικασίας αυτής και ως εκ τούτου δεν κρίνεται σκόπιμο να σημειωθεί αυτολεξεί. Η νομική πτυχή της Αίτησης. Νομικό έρεισμα για εξέταση μονομερούς αιτήσεως και έκδοσης προσωρινού διατάγματος σε ποινική υπόθεση, αποτελεί το άρθρο 20(3Α) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος, Κεφ.
5. Μέσα από τις πρόνοιες του εν λόγω άρθρου, καθορίζεται ρητά ότι η έκδοση διατάγματος και κατ' επέκταση η εκδίκαση θέματος οριστικοποίησης συνέχισης της ισχύος ενός ενδιάμεσου διατάγματος, υπόκειται στις διατάξεις του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Γι' αυτό και το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
6. Προτού όμως εξεταστούν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60, κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ εν πρώτοις με τον πρώτο, δεύτερο, τρίτο και δέκατο λόγο ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, αφού τυχόν αποδοχή οποιουδήποτε εξ αυτών θα προδιαγράψει και την τύχη που θα έχει η υπό εξέταση αίτηση. Με τους τρεις πρώτους λόγους ένστασης τους, οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι με δεδομένο ότι το ακίνητο βρίσκεται εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου και συγκεκριμένα στην Αγία Νάπα, κατά τόπο αρμοδιότητα έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμόχωστου και όχι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας. Η ενέργεια του Αιτητή να καταχωρήσει την υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και η άνευ αιτιολογία από μέρους του Αιτητή της επιλογής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας αντί του Επαρχιακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου, καταδεικνύουν τον αυθαίρετο και καταχρηστικό τρόπο που ενήργησε ο Αιτητής. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση υποστήριξε την θέση των Καθ' ων η αίτηση περί έλλειψης κατά τόπο αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας με δεδομένο ότι το ακίνητο βρίσκεται εντός της Επαρχίας Αμμοχώστου, με αναφορά στην υπόθεση Διαχειριστικής Επιτροπής ΚΥΠΑ ΚΩΡΤ 4 ν. Ανδρέα Σιαπάνη κ.α.,

(2008)1 Α.Α.Δ.644, η οποία αφορούσε αίτηση για έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari, με σκοπό την ακύρωση της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, να διαβιβάσει ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας ένεκα του ότι το κατ' ισχυρισμόν αδίκημα τελέστηκε στο Παραλίμνι, ενώ αμφότεροι οι κατηγορούμενοι διέμεναν στην Επαρχία Αμμοχώστου. Ήταν η εισήγηση του πως με βάση τα λεχθέντα της πιο πάνω απόφασης αποκλειστικά κατά τόπο αρμόδιο είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμόχωστου λόγω του ότι το κατ' ισχυρισμό αδίκημα αφορά ακίνητο που βρίσκεται στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου και συνεπώς το άρθρο 23 δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής. Δεν συμφωνώ με την πιο πάνω εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση. Στην υπόθεση ΚΥΠΑ ΚΩΡΤ (ανωτέρω) ο έντιμος Δικαστής κος Νικολαϊδης, σημειώνω ότι δεν εξέτασε την ορθότητα της πιο πάνω απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αφού ως επισήμανε η διαδικασία έκδοσης προνομιακού εντάλματος δεν συνιστά υποκατάστατο της δευτεροβάθμιας διαδικασίας, ούτε μέσο εποπτείας της διαδικασίας των Επαρχιακών Δικαστηρίων ή της πρακτικής που ακολουθούν. Ότι εξετάστηκε ήταν εάν το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να ενεργήσει ως ενήργησε και όχι εάν η σκέψη πίσω από την απόφαση του ήταν ορθή ή λανθασμένη, και αν το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας δεν είχε δικαιοδοσία εκδίκασης της υπόθεσης έχοντας υπόψη τα πιο πάνω δεδομένα, σημειώνοντας τα ακόλουθα: «Έχει πάγια νομολογηθεί ότι το διάταγμα Certiorari δεν στοχεύει στη διόρθωση λανθασμένης απόφασης και το Ανώτατο Δικαστήριο δεν θα εκδώσει σχετικό διάταγμα επειδή το κατώτερο δικαστήριο αντιλήφθηκε εσφαλμένα ένα νομικό σημείο. Δεν τίθεται ζήτημα αντικατάστασης της άποψης που διαμόρφωσε το κατώτερο δικαστήριο αναφορικά με ζήτημα που απεφάσισε στα πλαίσια της δικαιοδοσίας του με εκείνη του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου κέκτηται δικαιοδοσίας εκδίκασης της συγκεκριμένης υπόθεσης. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας κέκτηται δικαιοδοσίας να παραπέμψει την υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, ανεξαρτήτως του αν η σκέψη πίσω από την απόφαση αυτή ήταν ορθή ή λανθασμένη.» Οι πρόνοιες του άρθρου 3 του περί Δικαστηρίων (Προσωριναί Διατάξεις) Νόμο του 1974, Ν.43/74θεωρώ ότι σαφέστατα παρέχουν δικαιοδοσία σε Επαρχιακό Δικαστήριο να εκδικάζει αδικήματα όπου και αν αυτά διαπράχθηκαν, ήτοι σε οποιαδήποτε Επαρχία. Σχετική επί τούτου είναι η απόφαση στην υπόθεση Antonis Charalambous Yerakas and Another v. The Police,

(1984)2 C.L.R.5, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι σύμφωνα με το άρθρο 3 του Νόμου 43/74 και διαρκούσης της έκρυθμης κατάστασης συνεπεία της τουρκικής εισβολής και παρά τις διατάξεις του άρθρου 23

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμο, κάθε Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να εκδικάζει, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 24, οποιοδήποτε αδίκημα έχει γίνει σε οποιαδήποτε Επαρχία της Κύπρου. Στη βάση των ανωτέρω κρίνω ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας έχει κατά τόπο αρμοδιότητα για εκδίκαση της παρούσας υπόθεσης και κατ' επέκταση η κατάληξη μου αυτή συμπαρασύρει σε απόρριψη τόσο τον δεύτερο όσο και το τρίτο λόγο ένστασης των Καθ' ων η αίτηση αφού δεν θεωρώ ότι έχριζε οποιασδήποτε αιτιολόγησης η απόφαση του Αιτητή να ασκήσει το δικαίωμα που του παρέχεται από τον ίδιο το Νόμο. Αναφορικά με τον δέκατο λόγο ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, με τον οποίο ισχυρίζονται ότι η αίτηση δεν στηρίζεται σε ορθή νομική βάση και/ή ότι πάσχει από μη θεραπεύσιμη παρατυπία ένεκα της μη συμπερίληψης σε αυτή του άρθρου 23 του Ν.14/60 και του Ν.43/74, σημειώνω πως σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αυτό το οποίο απαιτείται και είναι επιβεβλημένο να καθορίζεται στην αίτηση είναι το άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που στοιχειοθετούν το δικαιοδοτικό πλαίσιο με βάση το οποίο το Δικαστήριο θα εξετάσει την αίτηση, (Βλ. Μάριος Μαχλουζαρίδης ν. Χρίστου Ιωαννίδη κ.α.,

(1990)1 Α.Α.Δ. 965). Επομένως, η επίκληση του άρθρου 23 του Ν.14/60 και του Ν.43/74 δεν θεωρώ ότι ήταν επιβεβλημένη για την έγκυρη στοιχειοθέτηση της υπό κρίση αίτησης, αφού αυτά άπτονται του θέματος της κατά τόπον αρμοδιότητας του Δικαστηρίου, και όχι του δικαιοδοτικού πλαισίου βάση του οποίου το Δικαστήριο θα εξέταζε τέτοιας φύσεως αίτηση. Το θέμα της κατά τόπον αρμοδιότητας είναι ένα θέμα το οποίο μπορεί να εγερθεί αυτεπάγγελτα από το ίδιο το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και συνεπώς κρίνω ότι η μη συμπερίληψη του δεν αποτελεί εμπόδιο στην περαιτέρω προώθηση της υπό εξέταση αίτησης. Έπεται επομένως ότι και δέκατος λόγος ένστασης των Καθ' ων η αίτηση αποτυγχάνει. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η έκδοση ενός ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Νόμου 14/60. Οι προϋποθέσεις για έκδοση του διατάγματος με βάση το Άρθρο 32 του Νόμου 14/60 έχουν επεξηγηθεί σε αριθμό Αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων η υπόθεση Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates & Others,

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη v. Θέμιδος Μέζου κ.ά,

(1994)1 Α.Α.Δ. 201. Οι προϋποθέσεις αυτές είναι οι ακόλουθες: (α) η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση (β) η ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία (γ) το ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Για την ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης, ήτοι της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση κατά την δίκη, επεξηγήθηκε ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Αναφορικά με την ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης, ήτοι της ύπαρξης πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, επεξηγήθηκε ότι αναφέρεται στην απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλής πιθανότητας επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις. Απαιτείται από τον Αιτητή να επιδείξει ότι έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Όσον αφορά την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης σύμφωνα με την οποία πρέπει να καταδειχθεί ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, σημειώνω ότι το κριτήριο αυτό συναρτάται με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και συνδέεται με το στοιχείο της ανεπανόρθωτης ζημιάς. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον Αιτητή των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο, (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδης,

(2001)1(Α) Α.Α.Δ.346). Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενη τη θεραπεία, (βλ. M. & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. ν. The Timberland Co,

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ.1791). Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης σ' αυτό το ενδιάμεσο στάδιο της διαδικασίας, όπου τα δικόγραφα εξετάζονται μαζί με το αποδεικτικό υλικό που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις και της μαρτυρίας που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Μπορεί να λεχθεί ότι στην εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης, η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αξίωσης. Στο στάδιο αυτό της υπόθεσης το Δικαστήριο δεν αναμένεται να αξιολογήσει τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του και πρέπει να αποφεύγει τη διεξοδική διευκρίνιση και εξέταση επίδικων θεμάτων της υπόθεσης, (βλ. Adidas v. Jonitexo,

(1984)1 C.L.R.263). Το Δικαστήριο κατά το στάδιο αυτό πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστίνας Χριστοφόρου κ.α.,

(1995)1 Α.Α.Δ.248). Όπως πολύ εμφαντικά τονίστηκε στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation,

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ.1802, «Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των επί του θέματος αποφάσεων μας: βλ. ενδεικτικά τις Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557 κ.ά. και Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.ά.

(1996)1 Α.Α.Δ.

1. Αυτό συχνά παραγνωρίζεται στα Επαρχιακά Δικαστήρια τόσο από δικηγόρους όσο και από δικαστές με αποτέλεσμα η διαδικασία να γίνεται απαραδέκτως πολύπλοκη και μακρά.». Πρέπει προτού το Δικαστήριο εξετάσει αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης ενός διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60, να εξετάσει κατά πόσο είχε δικαιοδοσία να εκδώσει το διάταγμα που έχει εκδώσει μονομερώς, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να είχε καταδειχθεί ενώπιον του το επείγον της έκδοσης ενός τέτοιου διατάγματος. Εδώ έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
2. Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει δείξει ότι ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει στο μονομερές στάδιο το κατεπείγον του θέματος, το οποίο να δικαιολογεί την παράκαμψη της συνήθους διαδικασίας της ακρόασης και του έτερου μέρους στη διαφορά. Το δε Δικαστήριο δύναται ν' ακυρώσει το διάταγμα γι' αυτό το λόγο, διότι το στοιχείο του κατεπείγοντος αποτελεί το βάθρο της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα πάνω σε μονομερή βάση. Το άρθρο 9

(1)του Κεφ.6 εφαρμόζεται εξαιρετικώς και μόνο προκειμένου περί επειγουσών ή άλλων ειδικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου,

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ.598, τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Το επείγον για την παροχή θεραπείας αποτελεί δικαιοδοτικό όρο. Μόνο, εφόσο καταδεικνύεται το κατεπείγον του αιτήματος, δικαιολογείται, όλως εξαιρετικά, η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία του εναγομένου. Μόνο τότε μπορεί να συγχωρηθεί η παρέκκλιση από το θεμελιώδη κανόνα της δικαιοσύνης, να ακούσει και τα δύο μέρη πριν εκφέρει κρίση.» Περαιτέρω στην υπόθεση Louis Vuitton v. Δέρμοσακ Λτδ και άλλης

(1992)1(B) Α.Α.Δ. 1453, το ζήτημα ετέθη ως ακολούθως:- «Η έκδοση προσωρινού διατάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί.» Σχετική επί του ίδιου θέματος είναι και η υπόθεση Χριστόδουλος Χατζηβασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd,

(2004)1(A) A.A.Δ.203 στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικό του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. ........... Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά νόμο συμφέροντά του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντιδίκου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνον, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» Στρεφόμενη στην υπό εξέταση αίτηση σημειώνω ότι, για το θέμα του κατεπείγοντος σχετικές είναι οι παράγραφοι 16, 17, 18 και 19 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, από τις οποίες προκύπτει ότι ο Αιτητής πληροφορήθηκε στις 04/07/2012 ότι οι Καθ' ων η αίτηση και πρόσωπα που ενεργούν κατ' εντολή τους και υπαλλήλοι αυτών άρχισαν οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου. Συγκεκριμένα μετά από επιτόπιο έλεγχο που διεξήγαγε ο ομνύων για τον Αιτητή διαπίστωσε ότι έγιναν ενέργειες όπως η τοποθέτηση μεταλλικής περίφραξης περιμετρικά του ακινήτου, τοποθετήθηκαν πινακίδες σήμανσης εργοταξίου, τοποθετήθηκε γραφείο και χώροι υγιεινής για τις ανάγκες των εργασιών του εργοταξίου, έγινε χάραξη της οικοδομής που πρόκειται να αναγερθεί, έγινε εκσφαφή μεγάλου βάθους εντός του ακινήτου με σκοπό την κατασκευή και τοποθέτηση δεξαμενών αποθήκευσης καυσίμων και έχει ανατεθεί στην Καθ' ης η αίτηση 6 η ανάληψη και διεκπεραίωση των οικοδομικών εργασιών του ακινήτου. Για το σκοπό αυτό ο κος Θεοφίλου επισύναψε στην ένορκη δήλωση του αριθμό φωτογραφιών ως Τεκμήριο 9 τις οποίες έβγαλε κατά τον επιτόπιο έλεγχο, όπου φαίνονται οι ενέργειες που αναφέρονται ανωτέρω ότι έγιναν στο ακίνητο. Επισημαίνεται ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 11/07/2012. Θεωρώ ότι ο χρόνος που παρήλθε από την πληροφόρηση του Αιτητή μέχρι και την καταχώρηση της υπό κρίσης αίτησης δεν είναι τέτοιος, που να συνηγορούν υπέρ της ακύρωσης του διατάγματος, έχοντας υπόψη και το χρόνο που χρειάζεται για την συλλογή στοιχείων που έπρεπε να τεθούν ενώπιον των δικηγόρων του Αιτητή για σκοπούς ετοιμασίας της υπόθεσης και της αίτησης για προσωρινό διάταγμα, (βλ. O Public Company Ltd κ.α. ν. Bat (Cyprus) Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση 263/2009, ημερομηνίας 16/02/2012). Ούτε θεωρώ ότι υπήρξε αδράνεια εκ μέρους του Αιτητή έτσι ώστε να εξουδετερώνεται το επείγον έκδοσης του διατάγματος. Όπως έχει νομολογηθεί το κρίσιμο στοιχείο για την αίτηση και την εξέταση του ζητήματος της ύπαρξης του στοιχείου του κατεπείγοντος δεν είναι ο χρόνος έγερσης της υπόθεσης και ο χρόνος που προέκυψε το αγώγιμο δικαίωμα ενός Αιτητή, αλλά ο χρόνος πληροφόρησης του Αιτητή για τη δυνατότητα του να επιτύχει την ενδιάμεση αυτή θεραπεία, (βλ. Χριστοδούλου ν. Vraets,

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1457) ο οποίος συνεκτιμάται με τις θεραπείες που ζητούνται, το πολύπλοκο της υπόθεσης και την όλη διαφορά που προέκυψε μεταξύ των διαδίκων, (βλ. Ιερά Μητροπόλις Πάφου ν. Aristo Developments Ltd, Π.Ε.211/10, ημερομηνίας 14/07/2011). Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα κατέστη κατεπείγον από τη στιγμή της πληροφόρησης του Αιτητή περί της τέλεσης των πιο πάνω αναφερόμενων ενεργειών. Κατ' ακολουθία των πιο πάνω θεωρώ ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος έχει καταδειχθεί και κατ' επέκταση ο πέμπτος λόγος της ένστασης των Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται. Οι Καθ' ων η αίτηση μεταξύ των διαφόρων λόγων που επικαλούνται για σκοπούς ακύρωσης του διατάγματος που εξεδόθη μονομερώς στην παρούσα υπόθεση είναι και αυτός που αφορά την από πλευράς του Αιτητή απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων τα οποία ισχυρίζονται ότι αν τα γνώριζε το Δικαστήριο δεν θα προχωρούσε στην έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Στην πολύ πρόσφατη απόφαση Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva, Πολιτική Έφεση Αρ.130/2009, ημερομηνίας 29/01/2010, το ζήτημα της υποχρέωσης αποκάλυψης από τον Αιτούνταν μονομερώς την έκδοση προσωρινού διατάγματος και οι επιπτώσεις από την εν λόγω υποχρέωση τέθηκε ως ακολούθως: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το Δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφασή του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd ν. άλλων

(1998)1(Β) ΑΑΔ 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της απόφασης, η οποία είχε δοθεί από τον Γ. Πική, Πρόεδρο, από τη σελίδα 1186 του τόμου Αποφάσεων: ". Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά· διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά. (ανωτέρω)(σελ. 4) «Ό, τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. v. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα του, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:-(σελ. 7) «. γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες, τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφο του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ΄ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου

(1998)1(Α) ΑΑΔ 598).» Το κριτήριο του τι συνιστά ουσιώδες γεγονός είναι αντικειμενικό. Το καθήκον επομένως του Αιτητή είναι να αποκαλύψει όλα τα γεγονότα τα οποία εύλογα μπορούσαν να ληφθούν ή θα λαμβάνονταν υπόψη από το Δικαστή όταν αποφάσιζε κατά πόσο θα εγκρίνει την αίτηση. Το Δικαστήριο στην περίπτωση μη αποκάλυψης απαντά «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει την διαταγή που έδωσε χωρίς να εξετάσει την ουσία, (βλ. Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου κ.α.,

(1995)1 Α.Α.Δ.248). Τα ουσιώδη γεγονότα που απέκρυψε ο Αιτητής σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Καθ' ων η αίτηση, αναφέρονται συνοπτικά στον τέταρτο λόγο ένστασης και αναλύονται στις παραγράφους 13, 16, 17, 18 και 21, της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Ως τέτοια γεγονότα προσδιορίζουν, τα ακόλουθα: (α) ότι ο Αιτητής είχε προειλημμένη απόφαση για την μη έκδοση της άδειας οικοδομής από τις 02/07/2007 και προς τούτο επικαλούνται την επιστολή Τεκμήριο Ζ2, (β) η απόφαση για μη έκδοση της άδειας οικοδομής λήφθηκε από τις 29/07/2010 και προς τούτο επικαλούνται το δημοσίευμα στην εφημερίδα του Δήμου Αγίας Νάπας Τεκμήριο Ζ1, (γ) οι απόψεις από όλα τα εμπλεκόμενα κυβερνητικά τμήματα στάληκαν στον Αιτητή από το 2010 και προς τούτο επικαλούνται τα Τεκμήρια Στ1 έως Στ8, (δ) ότι ο Καθ' ου η αίτηση 4 με τις επιστολές τους Τεκμήριο Η1 έως Η3 ζήτηση από τον Αιτητή να προχωρήσει στην έκδοση της άδειας οικοδομής, (ε) ότι η αίτηση για έκδοση άδειας οικοδομής δεν κρίθηκε απαράδεκτη και τούτο επιβεβαιώνεται από τα Τεκμήρια Στ1 έως Στ8 στα οποία γίνεται αναφορά στον αριθμό της εν λόγω αίτησης, (ζ)ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 αναφέρεται με το κοσμικό του όνομα ενώ είναι ιερέας και το πραγματικό του όνομα όπως αναγράφεται στο δελτίο ταυτότητας του είναι Παπαβασίλειος Νικολάου, (στ) ότι η έκδοση πολεοδομικής άδειας δημιουργεί νομική υποχρέωση προς κάθε Δήμο για έκδοση άδειας οικοδομής. Σε ότι αφορά τα γεγονότα που αναφέρονται υπό στοιχεία (α) και (β) ανωτέρω, θεωρώ ότι αφορούν σε αντικρουόμενες εκδοχές που οι διάδικοι προβάλλουν στην παρούσα υπόθεση. Ο Αιτητής διατείνεται ότι δεν έχει προχωρήσει στην έκδοση απόφασης αναφορικά με την αίτηση για χορήγηση άδειας οικοδομής λόγω του ότι θεώρησε την αίτηση απαράδεκτη αφού η υποβολή της προηγήθηκε της ανάκλησης της αρχικά εκδοθείσας πολεοδομικής άδειας και συνεπώς εξέλειπε το υπόβαθρο της πολεοδομικής άδειας. Περαιτέρω δεν είχε ολοκληρωθεί η μελέτη της αίτησης και δεν έχουν ληφθεί ολοκληρωμένες απόψεις από τα Κυβερνητικά Τμήματα και την Τεχνική Υπηρεσία του Αιτητή. Από την άλλη οι Καθ' ων η αίτηση διατείνονται ότι ο Αιτητής είχε προειλημμένη απόφαση για την μη έκδοση άδειας οικοδομής από τις 02/07/2007 και η απόφαση για μη έκδοση της άδειας οικοδομής λήφθηκε στις 29/07/

1. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και ενόψει του ότι οι δύο πλευρές προβάλλουν αντικρουόμενες εκδοχές ως προς αυτά τα γεγονότα καταλήγω ότι δεν εγείρεται θέμα απόκρυψης και/ή μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων όταν υπάρχουν δύο αντικρουόμενες εκδοχές. Σε ότι αφορά τα γεγονότα υπό στοιχεία (γ) και (δ) ανωτέρω, παρατηρώ ότι πράγματι ο Αιτητής παρέλειψε να παρουσιάσει τα Τεκμήρια Στ1 έως Στ8 και να αναφερθεί στο περιεχόμενο αυτών, τα οποία αφορούν απόψεις, όρους και θέσεις, που απευθύνονται στον Αιτητή κατά κύριων λόγο, προερχόμενα από Κυβερνητικές Υπηρεσίες. Το ίδιο έπραξε και αναφορικά με τις επιστολές που απέστειλε ο Καθ' ου η αίτηση 4 προς τον Αιτητή, με τις οποίες καλείτο ο Αιτητής να προχωρήσει στην έκδοση της άδειας οικοδομής. Παρατηρώ όμως ότι αναφορικά με το θέμα των απόψεων ο κος Θεοφίλου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση δεν απέκρυψε ότι λήφθηκαν απόψεις από Κυβερνητικές Υπηρεσίες, πλην όμως ήταν η θέση του ότι αυτές δεν ήταν ολοκληρωμένες. Το ότι δεν παρουσίασε αυτές τις απόψεις και ότι δεν έκανε ιδιαίτερη μνεία στο περιεχόμενο τους, κρίνω ότι δεν ήταν τόσο ουσιώδες και δεν είχαν άμεση σχέση με το κύριο επίδικο θέμα. Τούτο έχοντας υπόψη μου την κατηγορία που προσάπτεται με την υπόθεση εναντίον των Καθ' ων η αίτηση και την μη ύπαρξη άδειας οικοδομής. Τα ίδια σχόλια και παρατηρήσεις διατυπώνω και σε σχέση με την παράλειψη του Αιτητή να αναφερθεί στις επιστολές του Καθ' ου η αίτηση 4 που απέστειλε προς αυτόν. Είναι η άποψη μου ότι τα προαναφερόμενα, μη αποκαλυφθέντα, γεγονότα δεν ήταν τόσο ουσιώδη υπό την έννοια ότι θα επηρέαζαν την κρίση μου, ώστε η μη αποκάλυψη τους να συνιστά παραπλάνηση του Δικαστηρίου και η απόκρυψη των οποίων να έχει τις συνέπειες που καθορίζει η σχετική νομολογία που παρέθεσα ανωτέρω. Σε ότι αφορά το γεγονός που εκτίθεται ανωτέρω υπό στοιχείο (στ), αξίζει να σημειωθεί ότι στο Τεκμήριο 3 που επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου, αναγράφεται το όνομα του Καθ' ου η αίτηση 2 ως αυτό αναγράφεται στο κατηγορητήριο και στην υπό εξέταση αίτηση και διαφαίνεται από το εν λόγω Τεκμήριο ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 είναι ιερέας. Επομένως δεν συμμερίζομαι την θέση του ευπαίδευται συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση ότι ο Αιτητής απέκρυψε αυτό το γεγονός γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα έθετε στο Δικαστήριο προβληματισμό ως προς την εμπλοκή του στην εκτέλεση εργασιών στο ακίνητο το γεγονός ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 είναι ιερέας. Ούτε θεωρώ ότι δικαιολογείται διαπίστωση από πλευράς Δικαστηρίου ότι ο Αιτητής ήταν σε θέση να διαπιστώσει το πώς ήταν διατυπωμένο το όνομα του Καθ' ου η αίτηση 2 στο δελτίο ταυτότητας του, όταν το πληρεξούσιο έγγραφο από την Εκκλησιαστική Επιτροπή του Καθ' ου η αίτηση 1 αναφέρει τον Καθ' ου η αίτηση 2 με το όνομα Βασίλειος Νικολάου. Σε ότι αφορά τα γεγονότα που αναφέρονται υπό στοιχεία (ε) και (ζ) ανωτέρω, έχω την άποψη ότι τα θέματα αυτά δεν συνιστούν γεγονότα αλλά νομικά θέματα, είναι θέματα τα οποία εμπίπτουν εντός της σφαίρας του διοικητικού δικαίου και δεν υπάρχει η δυνατότητα εξέτασης της νομιμότητας τους και ή της ορθότητας των θέσεων των διαδίκων από το παρών Δικαστήριο, και αυτό άλλωστε επιβεβαιώνει και το γεγονός ότι για τα θέματα αυτά εκκρεμούν προσφυγές στο Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο θα αποφανθεί επί αυτών των θεμάτων και εν πάση περιπτώσει τα πιο πάνω θέματα με κανένα τρόπο μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του διατάγματος. Καταλήγω, συνεπώς, πως δεν έχει γίνει απόκρυψη γεγονότων ουσιαστικής σημασίας των οποίων η αποκάλυψη θα έτεινε να επηρεάσει την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Επομένως ο τέταρτος λόγο ένστασης απορρίπτεται. Σε σχέση με τον έκτο λόγο ένστασης των Καθ' ων η αίτηση, με τον οποίο ισχυρίζονται ότι στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου που στηρίζει την υπό εξέταση αίτηση αναφέρονται γεγονότα για τα οποία ο ομνύων δεν αποκαλύπτει την πηγή των πληροφοριών του και ή προβάλλονται αόριστοι ισχυρισμοί και θα πρέπει επί την βάση της Δ.39, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας να αγνοηθούν, σημειώνω ότι δεν έχω διαπιστώσει κάτι τέτοιο αφού ο κος Θεοφίλου, αναφέρει ότι είναι στην υπηρεσία του Αιτητή, ότι γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα της υπόθεσης λόγω της θέσης του αλλά και από το σύνολο των εγγράφων που αφορούν στην υπόθεση και ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Είναι προφανές πως η γνώση του οφείλεται στην ιδιότητα του ως Τεχνικός Επιθεωρητής του Αιτητή. Η ιδιότητα του αυτή δεν αμφισβητήθηκε από τους Καθ' ών η αίτηση, όπως δεν αμφισβητήθηκε και η ίδια η γνώση του για τα γεγονότα πλην του γεγονότος που αναφέρει ότι η Καθ' ης η αίτηση 6 ανέλαβε τις οικοδομικές εργασίες εντός του ακινήτου, ισχυρισμός που εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητείται από πλευράς των Καθ' ων η αίτηση. Περαιτέρω σημειώνω ότι στην ένορκη δήλωση του και συγκεκριμένα στην παράγραφο 17, αναφέρει ότι το γεγονός αυτό το διαπίστωσε κατά τον επιτόπιο έλεγχο που διεξήγαγε. Προς επιβεβαίωση της θέσης του αυτής συμπεριέλαβε στο φωτογραφικό υλικό που επισύναψε στην ένορκη δήλωση του φωτογραφία στην οποία εμφαίνεται όχημα που φέρει το όνομα της Καθ' ης η αίτηση
2. Τα πιο πάνω δεδομένα κρίνω ότι καθιστούν και αυτό το λόγο ανυπόστατο και συνεπακόλουθα απορρίπτεται. Αναφορικά με τον ένατο λόγο ένστασης σημειώνω ότι τα σχόλια και οι παρατηρήσεις στις οποίες προβαίνω κατά την εξέταση του τέταρτου λόγου ένστασης σε σχέση με τα κατ' ισχυρισμό των Καθ' ων η αίτηση γεγονότα που απέκρυψε ο Αιτητής υπό στοιχεία (ε) και (στ) ισχύουν και για αυτόν τον λόγο ένστασης και κατά συνέπεια και αυτός ο λόγος ένστασης απορρίπτεται. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις που προνοούνται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, έχοντας κατά νου τις σχετικές επί του θέματος νομικές αρχές ως αναφέρθηκαν ανωτέρω. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60, διαπιστώνω επί του προκειμένου ότι καμία από τις θέσεις των Καθ' ων η αίτηση είναι ικανή, σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο να αναιρέσει ότι προκύπτει ως συμπέρασμα από τους ισχυρισμούς του Αιτητή, δηλαδή ότι εκτελέστηκαν εργασίες και συγκεκριμένα οι εργασίες που αναφέρονται από πλευράς του Αιτητή και οι οποίες φαίνονται στις επισυνημμένες φωτογραφίες (Τεκμήριο 9) και ότι οι εν λόγω εργασίες χρήζουν άδειας οικοδομής που δεν έχει ακόμη εξασφαλισθεί. Κρίνω ότι στα πλαίσια της διαδικασίας εξέτασης προσωρινού διατάγματος η αναφορά του ενόρκως δηλούντα ότι οι Καθ' ων η αίτηση διεξάγουν οικοδομικές εργασίες είναι αρκετή για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης αφού το Δικαστήριο δεν είναι δυνατό στο στάδιο αυτό να προβεί σε βάθος εξέτασης και αξιολόγησης της τεθείσας μαρτυρίας. Στο σημείο αυτό κρίνω ότι χρίζουν εξέτασης οι ισχυρισμοί των Καθ' ων η αίτηση που προβάλλονται με τον έβδομο και όγδοο λόγο ένστασης, με τους οποίους ουσιαστικά οι Καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν με τα λεχθέντα τους την εμπλοκή των Καθ' ων η αίτηση 1, 2, 3, 4 και 5 στις κατ' ισχυρισμό του Αιτητή εκτελεσθείσες εργασίες από μέρους τους, ισχυρισμοί που κατά την άποψη μου άπτονται της ικανοποίησης των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/
3. Εξέτασα προσεκτικά τα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων εισηγήθηκαν επί αυτών, και η πρώτη παρατήρηση που κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνει, έχοντας υπόψη το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων των μερών μαζί με τα επισυναπτόμενα σε αυτές τεκμήρια, για σκοπούς εξέτασης της υπό εξέταση αίτησης και μόνο, είναι ότι οι Καθ' ων η αίτηση αρνούνται από την μια την εκτέλεση των εργασιών που αναφέρονται από πλευράς του Αιτητή και από την άλλη στην παράγραφο 20 της ενόρκου δηλώσεως του κου Κέρμανου, αναφέρουν ότι οι φωτογραφίες που επισυνάπτονται ήτοι το Τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου, σε καμία περίπτωση δεν συνδέουν τους Καθ' ων η αίτηση 1 έως 5 και 7 με την εκτέλεση των εργασιών. Συνεπώς έχω την άποψη ότι με την πιο πάνω θέση του κου Κέρμανου, παραδέχονται ότι η Καθ' ης η αίτηση 6 συνδέεται με τις εν λόγω εργασίες. Η παράλειψη δε των Καθ' ων η αίτηση να εκθέσουν τη δική τους εκδοχή σε σχέση με τις παραβάσεις που τους καταλογίζονται σε συνδυασμό με τα ανωτέρω αλλά και με την γενική και αόριστη τοποθέτηση του κου Κέρμανου ότι η μόνη που ίσως να είναι υπόλογη, και αυτό υποθετικά, είναι η Καθ' ης η αίτηση 6, κρίνω ότι αποδυναμώνεται η θέση τους ότι ψευδώς τους καταλογίζετε η εκτέλεση οικοδομικών εργασιών. Έχω την άποψη πως με δεδομένη την ιδιότητα των Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, αφού αποτελούν σύμφωνα με το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων παραδεκτό γεγονός υπό ποια ιδιότητα ο κάθε ένας εξ αυτών σχετίζεται με το ακίνητο στην παρούσα υπόθεση, το εάν όντως οποιοσδήποτε από τους Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7 προέβηκαν ή όχι σε οποιαδήποτε ενέργεια και σε ποιο βαθμό ή έκταση κατά παράβαση του Κεφ.96, είναι θέμα που δεν εμπίπτει στους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας αλλά αφορά την εκδίκαση της ουσίας της υπόθεσης. Καθόσον αφορά τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 διαφαίνεται από τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, πως δεν είχαν προσωπική εμπλοκή. Η ανάμιξη τους στα γεγονότα της υπόθεσης περιορίζεται στις ενέργειες που εξουσιοδοτήθηκαν να πράξουν για λογαριασμό της Εκκλησιαστικής Επιτροπής του Καθ' ου η αίτηση 1 και αφορούσε την υπογραφή των αιτήσεων για άδεια οικοδομής και άλλα έγγραφα που αφορούν το ακίνητο. Ενόψει των πιο πάνω αδυνατώ να αντιληφθώ την εμπλοκή τους στην εκτέλεση των εργασιών που αναφέρονται από πλευράς του Αιτητή. Έπεται ότι σε σχέση με αυτά τα πρόσωπα, κρίνω ότι δεν εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και συνεπώς το εκδοθέν διάταγμα εναντίον τους δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι σε ισχύ. Ως εκ των πιο πάνω καταλήγω ότι η μαρτυρία αποκαλύπτει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, που δεν είναι άλλο από την διεξαγωγή εργασιών άνευ αδείας. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, επαναλαμβάνω ότι είναι αρκετό ο Αιτητής να πείσει το Δικαστήριο ότι έχει κάποια σοβαρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο Αιτητής πρέπει να αναφέρεται σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική επιτυχίας, η δε ικανοποίηση του εξαρτάται από τη συσχέτιση της νομικής θεμελίωσης της αξίωσης με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται σε αυτό το στάδιο από τις ένορκες δηλώσεις και την προφορική μαρτυρία που προκύπτει από την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων εκατέρωθεν. Επαναλαμβάνω ότι στην προκειμένη περίπτωση αμφότεροι οι διάδικοι έχουν περιοριστεί στις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν χωρίς να ζητηθεί η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Μέσα από την μελέτη του περιεχόμενου των ενόρκων δηλώσεων των μερών μαζί με τα επισυναπτόμενα σε αυτές τεκμήρια για σκοπούς και μόνο εξέτασης της υπό εκδίκασης αίτησης, και χωρίς να υπεισέρχομαι στην ουσία και να καταλήγω σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης ή να προβαίνω σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, είναι η κρίση μου, ότι, με τα όσα η πλευρά του Αιτητή έχει επικαλεστεί προς υποστήριξη της αίτησης, με το περιορισμένο βάρος που έχει για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, είναι αρκετά για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Καταδεικνύεται μέσα από το φωτογραφικό υλικό που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου, ότι εκτελέστηκαν ορισμένες οικοδομικές εργασίες που σχετίζονται με την ανέγερση του πρατηρίου πετρελαιοειδών στο επίδικο ακίνητο, τις οποίες προσδιορίζουν. Ο κος Θεοφίλου στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, αναφέρει ρητά ότι κατά την επί τόπου επίσκεψη που έκανε στο ακίνητο διαπίστωσε την διεξαγωγή σε αυτό εργασιών, παρά το ότι δεν έχει εκδοθεί άδεια οικοδομής. Κρίνω επομένως ότι ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση, της οποίας το αποδεικτικό επίπεδο είναι κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα αλλά πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Θα προχωρήσω στην συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο ο Αιτητής έχει ικανοποιήσει την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)του Ν.14/60. Δηλαδή κατά πόσο ο Αιτητής κατάφερε να αποδείξει ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Σύμφωνα με όσα περιέχονται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο θα είναι δύσκολο ή και αδύνατον λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι το ακίνητο βρίσκεται σε μία εξαιρετικά ευαίσθητη τουριστική περιοχή, με αποτέλεσμα οι εργασίες ανέγερσης να έχουν ήδη επηρεάσει και συνεχίζουν αν επηρεάζουν δυσμενώς τις ανέσεις των παρακείμενων ιδιοκτησιών και υφιστάμενων χρήσεων, με αποτέλεσμα να καταστήσει πιθανές αποφάσεις υπέρ του Αιτητή ως ατελέσφορες και άνευ αντικειμένου. Θεωρώ ότι από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι η ανέγερση οικοδομής στο ακίνητο είναι παράνομη, χωρίς να παραγνωρίζω ότι υπάρχουν οι απόψεις από τις Κυβερνητικές Υπηρεσίες που παρέθεσε η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση αλλά παράλληλα έχοντας υπόψη και τους όρους χορηγήσεως της πολεοδομικής άδειας, Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση του κου Θεοφίλου, κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να ανεχθεί μια τέτοια κατάσταση και να αφήσει να εξελιχθεί η ανέγερση της οικοδομής που θα έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων από πλευράς οικοδόμησης έστω και αν το Δικαστήριο θα έχει κατά την τελική εκδίκαση της υπόθεσης και σε περίπτωση που κριθούν ένοχοι οι Καθ' ων η αίτηση τη εκ του νόμου παρεχόμενη δυνατότητα να εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης. Καθοδήγηση για την πιο πάνω κατάληξη άντλησα από την απόφαση ΚΩΣΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΚΥΡΙΣΑΒΒΑ κ.α. ν. ΧΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΖΗ ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης ΜΑΡΙΤΣΟΥΣ ΚΩΣΤΗ ΚΚΙΖΗ,

(2001)1(Β) Α.Α.Δ 1245, στην οποία σημειώθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με το τι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης: «Υπήρχαν ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεδομένα στη βάση των οποίων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ότι θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εφόσον ο χαρακτήρας του κτήματος θα είχε σημαντικά, αλλά και τελεσίδικα, αλλοιωθεί αν αφηνόταν η οικοδομή (που περιλάμβανε την κατασκευή πεζοδρομίων, χώρου στάθμευσης, πρέμιξ, σιδηρών πασσάλων, πρόνοια όπως ορισμένα τμήματα παραχωρηθούν και εγγραφούν ως δημόσιοι πεζόδρομοι) να τελεσφορήσει. Αλλά και οι ακόλουθες επισημάνσεις του Δικαστηρίου, με τις οποίες συμφωνούμε απόλυτα, ήταν αρκετά σοβαρές για να κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ του εφεσίβλητου: "Πρόσθετα μέσα στα κριτήρια κατά την άποψη του Δικαστηρίου που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την εξέταση αυτής της πτυχής, είναι και το ζήτημα το οποίο δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί από τους καθ' ων, ότι δεν λήφθηκε ακόμη άδεια οικοδομής ενώ η πολεοδομική άδεια που λήφθηκε βασίσθηκε πάνω σε ορισμένα γεγονότα τα οποία δεν ήταν πλήρη, με αποτέλεσμα η αρμόδια αρχή όπως υποδεικνύει το τεκμήριο «ΣΤ» της Αίτησης να ζητήσει τη λήψη μέτρων από το Δήμο Αραδίππου για την αναστολή όλων των εργασιών. Αυτό το γεγονός από μόνο του, οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι δεν μπορεί να θεωρείται εύκολη η αποκατάσταση της ζημιάς με την έννοια της επαναφοράς της στην προτέρα κατάσταση της πριν δηλαδή την επέμβαση εφόσον ενδεχόμενα θα υπάρχει εμπλοκή σε άλλες δικαστικές διαδικασίες για την κατεδάφιση του περιπτέρου με περαιτέρω προσπάθεια των καθ' ων να εξασφαλίσουν είτε εκ των υστέρων καλυπτική άδεια είτε παράταση χρόνου για την κατεδάφιση. Το Δικαστήριο αποτελεί το θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμόδια αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν. Η ίδια η αρμόδια πολεοδομική αρχή που είχε δώσει την άδεια χαρακτηρίζει ως αυθαίρετες και παράνομες τις οικοδομικές εργασίες που άρχισαν. Αυτό απαντά το επιχείρημα του κ. Σωτηρίου ότι δεν έχει σχέση η τυχόν ποινική δίωξη που θα μπορούσε να ασκήσει η αρμόδια αρχή με την πολιτική υφή και την αστική διαφορά της παρούσας υπόθεσης. Το κράτος δικαίου περιλαμβάνει και συσχετίζει ενιαίες έννοιες και δεν μπορεί μια διαφορά η οποία ενδεχόμενα έχει και αστική και ποινική πτυχή να διαχωρίζεται πλασματικά και μόνον." (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στην υπόθεση ZENA COMPANY LTD ν. DEMENIAN CATERING LTD, Πολιτική Έφεση Αρ. 304/2008, ημερομηνίας 21 Οκτωβρίου 2011 με αναφορά στην απόφαση Κυρισάββα (ανωτέρω) όπου επαναλήφθηκε η θέση ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη προς ικανοποίηση του τρίτου κριτηρίου, σημειώθηκαν περαιτέρω τα ακόλουθα: «Προκύπτει ότι δεν ήταν αδήριτη ανάγκη η περαιτέρω εξήγηση της καταγραφείσας στην παρ. 29 της ένορκης δήλωσης της Κάνθερ, ότι θα ήταν δύσκολο και αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αρκούσε, υπό τις συνθήκες, η καταγραφείσα στην παρ. 30 σύνδεση των ενεργειών της εφεσίβλητης με το παράνομο της ενέργειας της, παρανομία που έχει τη δική της καταλυτική σημασία εφόσον ένα Δικαστήριο δεν θα πρέπει να ανέχεται τη διαιώνιση μιας κατάστασης πραγμάτων κατά παράβαση είτε των συμφωνηθέντων, είτε του νόμου.» (η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στην βάση των ανωτέρω, κρίνω ότι πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση. Μετά τη διαπίστωση ότι πληρούνται και οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον είναι δίκαιο και εύλογο να διατηρηθεί το προσωρινό διάταγμα, (βλ. Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd,

(1996)1(B) A.A.Δ.788). Αυτό που ενδιαφέρει στο στάδιο αυτό της εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας, είναι το Δικαστήριο να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφαση του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, (βλ. Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [1987] 1 W.L.R. 670). Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (status quo ante bellum). Η φράση «status quo» επεξηγήθηκε στην Bacardi (ανωτέρω) με αναφορά στην αγγλική υπόθεση Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd and Another,

(1979)F.S.R. 571. Το Δικαστήριο κατά την εξέταση προσωρινού διατάγματος πρέπει να προσπαθεί να διατηρήσει την κατάσταση πραγμάτων που επικρατούσε πριν την παράνομη ενέργεια που οδήγησε στην ανατροπή στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων. Έχοντας υπόψη τη φύση της παρούσας υπόθεσης δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει σαφώς υπέρ του Αιτητή για τους λόγους που έχω εξηγήσει και οι οποίοι σχετίζονται περισσότερο με την τρίτη προϋπόθεση. Σε περίπτωση που δεν οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα και ο Αιτητής πετύχει στην υπόθεση του εναντίον των Καθ' ων η αίτηση υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να μην μπορεί να γίνει πλήρης αποκατάσταση, ενώ από την άλλη δεν φαίνεται να προκύπτει οποιαδήποτε ζημιά ή δυσμενής επηρεασμός σε βάρος των Καθ' ων η αίτηση με την οριστικοποίηση του προσωρινού διατάγματος που εν πάση δε περιπτώσει οι Καθ' ων η αίτηση δεν αναφέρουν στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση τους οτιδήποτε ως προς το ενδεχόμενο πρόκλησης οποιασδήποτε ζημιάς στους ίδιους αν οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που ανέφερα και έχοντας συνεκτιμήσει όλους τους σχετικούς παράγοντες και ιδιαίτερα το συμφέρον της απονομής δικαιοσύνης, κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, θα πρέπει να εξασκήσω τη διακριτική ευχέρεια μου εναντίον της συνέχισης της ισχύος του προσωρινού διατάγματος σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 και κατά συνέπεια, η υπό εξέταση αίτηση αναφορικά με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς εναντίον τους ακυρώνεται. Ενώ αναφορικά με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, κρίνω ότι, υπό τις περιστάσεις, θα πρέπει να εξασκήσω τη διακριτική ευχέρεια μου υπέρ της συνέχισης της ισχύος του προσωρινού διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς και κατά συνέπεια το προσωρινό διάταγμα αναφορικά με τους Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7 καθίσταται απόλυτο. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, αυτά επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία όμως θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. Ενώ αναφορικά με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 με δεδομένο ότι η εκπροσώπηση τους ήταν κοινή με αυτή των Καθ' ων η αίτηση 1, 4, 5, 6 και 7, υπό αυτές τις περιστάσεις, τα έξοδα στην πορεία σε καμία περίπτωση εναντίον τους. (Υπ.) ............ Χρ. Παρπόττα, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο