Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. RUMEN IVANOV GERDANOV, Αρ. Υπόθεσης: 14632/2011, 8 Φεβρουαρίου 2012

(2), 85 και 86 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, σε μια κατηγορία οπλοφορίας προς διέγερση τρόπου κατά παράβαση του άρθρου 80 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και σε δύο κατηγορίες που αφορούν τροχαίες παραβάσεις. Η ποινική δίωξη εναντίον του αναφορικά με την 7η κατηγορία διακόπηκε και αυτός απαλλάχτηκε σε αυτή. Συνοπτικά τα γεγονότα της υπόθεσης όπως αυτά έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή έχουν ως εξής: Στις 11.11.2011 καταγγέλθηκε από την Ευτυχία Ιωάννου ότι την ίδια ημερομηνία κατά τις πρωινές ώρες ενώ κοιμόταν, άγνωστοι διέρρηξαν την κατοικία της και έκλεψαν το ποσό των €20.-, ένα πακέτο τσιγάρα, το κλειδί του αυτοκινήτου της και το αυτοκίνητο της με αρ. εγγραφής ΚSV 918 αξίας €8.000 το οποίο ήταν παρκαρισμένο έξω από την οικία της. Μετά από την πιο πάνω καταγγελία μετέβηκε η αστυνομία στο μέρος για εξετάσεις και διαπιστώθηκε ότι ο δράστης πέτυχε είσοδο από αλουμινένιο παράθυρο. Την ίδια μέρα, ο Γεώργιος Παπασάββας, πατέρας της Ευτυχία Ιωάννου ενώ ήταν στην Πάφο με το αυτοκίνητο του και έψαχνε το αυτοκίνητο της κόρης του, εντόπισε αυτό να οδηγείται από ένα άγνωστο του πρόσωπο στην Γεροσκήπου και κατάφερε τελικά να το ακινητοποιήσει παρά την προσπάθεια του οδηγού να διαφύγει. Όταν ο Παπασάββας πήγε προς το μέρος του οδηγού, ο οδηγός του οχήματος πρόταξε σε αυτόν μαχαίρι και στη συνέχεια βγήκε από το αυτοκίνητο και άρχισε να τρέχει, όπου με την βοήθεια άλλων πολιτών τον αφόπλισαν παίρνοντας του το μαχαίρι και τον ακινητοποίησαν. Στην κατοχή του πιο πάνω προσώπου εντοπίστηκαν από την αστυνομία δυο κινητά τηλέφωνα ένα πακετο τσιγάρα, μια δέσμη κλειδιά και ένα ζευγάρι χειρουργικά γάντια τα οποία φορούσε. Από έλεγχο που έγινε στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τον κατηγορούμενο, ενώ από περαιτέρω έλεγχο αναβρέθηκε ακόμη ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας ΝΟΚΙΑ για το οποίο αυτός δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις. Ο κατηγορούμενος στη συνέχεια έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικημάτων καθώς και την διάπραξη άλλων δυο διαρρήξεων. Όταν κατηγορήθηκε γραπτώς παραδέχθηκε ενοχή και υπόδειξε την οικία και τον τρόπο που εισήλθε εντός της οικίας. Καταγγέλθηκε επίσης στην αστυνομία στις 11.11.2011 και ώρα 01.35 από την Olesea O. Pitsioli από την Μολδαβία ότι την ίδια μέρα και ώρα 00.55 ενώ κοιμόταν στην οικία της στην Πάφο, άκουσε το μωρό της να κλαίει και αφού ξύπνησε είδε ένα πρόσωπο να στέκεται μέσα στο σπίτι οικίας, αρχικά νόμιζε όμως ότι ήταν ο σύζυγος της ενώ ακολούθως όταν πήγε στο σαλόνι είδε τον σύζυγο της να κοιμάται εκεί διαπιστώνοντας έτσι ότι πρόκειται άγνωστο της πρόσωπο που εισήλθε εντός της οικίας της. Ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του παραδέχτηκε και την διάπραξη αυτής της διάρρηξης και ανάφερε ότι μπήκε στο σπίτι από την πόρτα της βεράντας και όταν άκουσε θόρυβο από την ιδιοκτήτρια έφυγε. Επίσης καταγγέλθηκε στις 11.11.2011 από τον Σωκράτη Χ΄΄ Σοφόκλη ότι την ίδια μέρα άγνωστος μπήκε στο σπίτι του που βρίσκεται στην Πάφο και έκλεψε ένα κινητό τηλέφωνο μάρκας ΝΟΚΙΑ αξίας €210=. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε την διάπραξη αυτών των αδικημάτων και είπε ότι μπήκε από την πόρτα της κουζίνας έκλεψε πούρα, κινητά τηλέφωνα και τσιγάρα. Λέχθηκε επίσης από την κατηγορούσα αρχή ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, αρχικά αναγνώρισε την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, αναφέρθηκε στο στοιχείο της αποτρεπτικότητας των ποινών που θα πρέπει να επιβάλλονται σε αυτού του είδους αδικήματα καθώς και στην αρχή της εξατομίκευσης της ποινής. Εισηγήθηκε, ότι η κατάσταση η οποία τελούσε ο κατηγορούμενος εκείνο το βράδυ, ο οποίος είχε καταναλώσει αλκοόλ μαζί με φάρμακα για να αυτοκτονήσει, είχε ως συνέπεια την διάπραξη των αδικημάτων. Η κατάσταση του, ανέφερε, ήταν τέτοια που παρά το ότι είχε συναίσθηση του τι έπραττε, τον εμπόδιζε όμως να ελέγξει το εαυτό του και να συγκρατηθεί και δεν είχε εκείνη την στιγμή αντίληψη του σφάλματος που διέπραττε. Εισηγήθηκε επίσης, ότι στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζει το στοιχείο της σκοπιμότητας για οικονομικό όφελος, ότι δεν υπήρξε προσχεδιασμός, ούτε προμελέτη, ούτε οργάνωση και όλα έγιναν συνέπεια της κατάστασης που αυτός περιήλθε. Ζήτησε να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής, η άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο, η συνεργασία του με την αστυνομία, το λευκό ποινικό μητρώο του, το γεγονός ότι τελεί υπό κράτηση για 3 μήνες και οι προσωπικές του συνθήκες. Επίσης θα πρέπει σύμφωνα με τον κ. Καραμανή, να ληφθεί υπόψη η ειλικρινής μεταμέλεια του η οποία πηγάζει όχι μόνο από την παραδοχή του και την συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές αλλά και από το γεγονός ότι προσπάθησε να επιστρέψει την κλοπιμαία περιουσία στα σπίτια από όπου την πήρε, αναφέροντας σε κάποιο σημείο της αγόρευσης του, ότι την ημέρα που οδηγούσε το όχημα που έκλεψε πρόθεση του ήταν αφού αντιλήφθηκε τι είχε κάνει να επιστρέψει τα κλοπιμαία στους ιδιοκτήτες τους. Προς υποστήριξη των όσων ανάφερε για την κατάσταση την οποία τελούσε ο κατηγορούμενος το βράδυ της 11.11.2011, παρουσίασε την ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου και ιατρική έκθεση Νευρολόγου - Ψυχιάτρου. Ανάφερε επίσης ότι το βράδυ που ο κατηγορούμενος διέπραξε τα αδικήματα ήταν εκείνον ένας πραγματικός εφιάλτης. Αναφορικά με τις προσωπικές του συνθήκες υιοθέτησε την έκθεση του γραφείου ευημερίας και αναφέρθηκε στην προοπτική να ζήσουν στο ίδιο μέρος με την αρραβωνιαστικιά του είτε στην Κύπρο είτε στην χώρα καταγωγής του. Πρόκειται, είπε, για ένα άτομο που προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια, με επίπεδο μόρφωσης και για αυτό οι συνθήκες στην φυλακή για τον ίδιο είναι οδυνηρές αφού δεν μπορεί να συνδεθεί με ανθρώπους που να έχουν κοινά για να κουβεντιάζει και να περνά κάπως πιο ανθρώπινα τις μέρες του. Σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης, εισηγήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι οι περιστάσεις της υπόθεσης είναι τέτοιες αλλά και οι προσωπικές του συνθήκες που επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και να αναστείλει την ποινή φυλάκισης. Όλα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει, είναι πολύ σοβαρά αδικήματα. Η σοβαρότητα τους αντικατοπτρίζεται μεταξύ άλλων και μέσα από τις προβλεπόμενες υπό του νόμου από τις ποινές εφόσον η διαβάθμιση της σοβαρότητας ενός αδικήματος προσδιορίζεται από το ύψος των ποινών που προβλέπει ο νόμος. Το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.α

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9, Λαζάρου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6670 ημερ. 10.12.1999). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας, Π.Ε 6670 ημερ. 10.12.1999 «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμέτρησει την ποινή». Για όλα τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος διέπραξε, κατά παράβαση του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, προβλέπονται πολυετής ποινές φυλάκισης. Ενδεικτικά αναφέρω, ότι για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας προβλέπεται ποινή φυλάκισης 7 ετών ενώ η ποινή φυλάκισης αυξάνεται σε 10 χρόνια αν το αδίκημα διαπράττεται κατά την διάρκεια της νύχτας, όπως και στην προκειμένη περίπτωση, για το αδίκημα της κλοπής από κατοικία ποινή φυλάκισης 5 ετών και για το αδίκημα της κλοπής ποινή φυλάκισης 3 ετών. Τα αδικήματα των διαρρήξεων και κλοπών, είναι αδικήματα τα οποία απασχολούν τα δικαστήρια σχεδόν καθημερινά, οπόταν λόγω αυτής της έξαρσης που παρουσιάζουν, επιβάλλεται η επιτακτική ανάγκη αναχαίτισης και αποτροπής διάπραξης παρομοίων αδικημάτων με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτών, λόγω κυρίως της συχνότητας που διαπράττονται τα τελευταία χρόνια, έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (βλ. Dirazo v. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 197, Al-Awar κ.ά ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 160, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν . Ανδρέου

(1994)2 ΑΑΔ 194, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 113) Στην υπόθεση Αντάρτης ν. Δημοκρατίας

(1997)Π.Ε.6240 ημερ. 10.5.97 το θέμα της ποινής σε υποθέσεις διαρρήξεων προσεγγίστηκε ως εξής: «Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των πιο πάνω αδικημάτων λόγω κυρίως της συχνότητας τους έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν . Ανδρέου

(1994)2 ΑΑΔ 194, Dirazo v. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1992)1 ΑΑΔ 160. Μάλιστα πολύ πρόσφατα (Βλ. Παναγίδης ν. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση 6239 ημερ. 18.4.1997), η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με την θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στη Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Στην ίδια υπόθεση (Παναγίδης) επισημαίνονται τα πιο κάτω: «Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη.» Περαιτέρω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν . Χατζημιτσή Π.Ε. 7861 ημερ. 3.3.2007, που αφορούσε διάφορα αδικήματα, μεταξύ άλλων και το αδίκημα της κλοπής, αναφέρονται και τα εξής, ως ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια οι υπαίτιοι διάπραξης αυτού του είδους αδικημάτων, « Αδικήματα αυτής της μορφής, και επαναλαμβάνω κατά συρροή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο κολασμό. Άλλως πως το αίσθημα ευνομίας και ευταξίας στον κοινό πολίτη θα πλήττεται, με ολέθρια αποτελέσματα για την κοινωνική συνοχή του τόπου μας.» Όπως έχει νομολογηθεί, κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ενώ κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, απαιτείται εξατομίκευση της, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου Π. Ε. 7000 24.4.2001 αναφορικά με την εξατομίκευση της ποινής αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής.» Η μέθη, ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής, θεωρήθηκε οριακής σημασίας στην απόφαση Police v. Ioannou

(1989)2 C.L.R 61. Στην μεταγενέστερη απόφαση του εφετείου Pernell κ.α ν. Δημοκρατίας Ποινικές Εφέσεις 6148 κ.α 30.11.1998, υιοθετήθηκε η προσέγγιση της Γενικός Εισαγγελέας ν. Τσιολή

(1991)2 ΑΑΔ 194, στη θεώρηση της μέθης ως μετριαστικού παράγοντα. Η σημασία της μέθης προσδιορίζεται ως εξής: « Στο βαθμό που η μέθη αμβλύνει τον αυτοέλεγχο και η χαλαρότητα που επιφέρει επιδρά στις πράξεις του παραβάτη, μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας, νοουμένου ότι η κατανάλωση αλκοόλ δεν έχει ως λόγο τη διευκόλυνση της υλοποίησης της απόφασης για τη διάπραξη του εγκλήματος.» Στην προκειμένη περίπτωση, τα γεγονότα της υπόθεσης αλλά και η φύση των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, δεν αφήνουν κατά την άποψη μου περιθώριο αποδοχής της θέσης ότι αυτός τελούσε σε κατάσταση τέτοια η οποία μάλιστα τον οδήγησε στην διάπραξη των αδικημάτων ή ότι ο κατηγορούμενος κατά την διάπραξη των αδικημάτων είχε απωλέσει τον έλεγχο των πράξεων του σε σημείο που ουσιαστικά, όπως υποστηρίχθηκε από την υπεράσπιση έμπαινε στα σπίτια, 3 στο σύνολο, και έκλεβε από αυτά, χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς τι κάνει. Από την άλλη, αν ο κατηγορούμενος είχε καταναλώσει φάρμακα μαζί με αλκοόλ με σκοπό να αυτοκτονήσει, λογικό θα ήταν, να παρέμενε στο σπίτι του και να περίμενε το αποτέλεσμα που επιζητούσε, όσο και αν ακούγεται στεγνό, αφού αυτός ήταν ο στόχος του και όχι να διερρηγνεί σπίτια, να κλέβει από αυτά, σε μια περίπτωση και αυτοκίνητο και να το οδηγεί στη συνέχεια. Επιπρόσθετα ακόμα και την ώρα που καταλήφθηκε από πολίτες, ο κατηγορούμενος εξακολουθούσε να φορεί στα χέρια του χειρουργικά γάντια, και διερωτώμαι, η σκέψη του, να φορέσει γάντια για μην αφήσει αποτυπώματα, ως το μόνο λογικό συμπέρασμα, μπορεί να είναι ένδειξη της αδυναμίας του να σκεφτεί και να λάβει αποφάσεις; Συνεπώς δεν αποδέχομαι, την θέση της υπεράσπισης, ότι οι μηχανισμοί αυτοελέγχου του κατηγορούμενου φαίνεται να ατόνησαν για τον λόγο που η υπεράσπιση ισχυρίστηκε. Ενώ υποστηρίχθηκε επίσης, ότι ο κατηγορούμενος μετανιωμένος για τις πράξεις του την επόμενη ημέρα και αφού αντιλήφθηκε τι έκανε, προσπάθησε να επιστρέψει τα κλαπέντα τους ιδιοκτήτες τους, αυτός όταν έγινε προσπάθεια να ανακοπεί από τον πατέρα της ιδιοκτήτριας του οχήματος, πρόταξε μαχαίρι και τράπηκε σε φυγή όπου στη συνέχεια πολίτες κατάφεραν να τον αφοπλίσουν και να τον ακινητοποιήσουν. Η πιο πάνω αντίδραση του κατηγορούμενου πως μπορούν να συνηγορήσουν στην αποδοχή της θέσης ότι πρόθεση και προσπάθεια του κατηγορούμενου την επόμενη ημέρα ήταν η επιστροφή των κλοπιμαίων; Τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης και της σωρευτικής διάπραξη των αδικημάτων, ο τρόπος και ο χρόνος δράσης, είναι ενδεικτικά κατά την άποψη μου της τάσης του κατηγορούμενου και της ροπής του προς το έγκλημα και δείχνει την διάθεση του για παρανομία και την εξασφάλιση οφέλους μέσα από αυτή. Ως ελαφρυντικά και προς όφελος του λαμβάνω υπόψη μου την άμεση παραδοχή του στις αστυνομικές αρχές, την συνεργασία του αυτές, την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο, καθώς και το λευκό ποινικό μητρώο του. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου και τις προσωπικές του συνθήκες του κατηγορούμενου όπως αυτές φαίνονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας, στις οποίες έκανε αναφορά και ο συνήγορος του. Σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής και αυστηρής ποινής, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας. Προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας (βλέπε Alsarsan ν. Δημοκρατίας Π.Ε. 5919 ημερομηνίας 18.1.1996, Zewar v. Αστυνομίας

(1990)2 AAΔ 384 και Μιχαήλ Α. Ψύλλος ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430). Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω στοιχεία, δηλαδή την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, την έξαρση αυτού του είδους αδικημάτων, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη μου τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, καταλήγω ότι αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις ποινή για τον κατηγορούμενο σε κάθε μια κατηγορία είναι αυτή της φυλάκισης. Σαν αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω επιβάλω στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: 1) Στην 1η, 9η και 10η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 χρονών. 1) Στην 2η , 3η και 11η κατηγορία ποινής φυλάκισης 20 μηνών. 2) Στην 4η και 5η ποινής φυλάκισης 9 μηνών. 3) Στην 6η και 8η κατηγορία δεν επιβάλω καμία ποινή αυτές απορρέουν από τα γεγονότα της 3η κατηγορίας. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο θα συντρέχουν και η έκτιση τους αρχίζει από την 18.11.2011 ημερομηνία που αυτός τελεί υπό κράτηση. Έχω εξετάσει την εισήγηση του συνηγόρου του κατηγορούμενου για την πρόσδοση ανασταλτικού χαρακτήρα στην ποινή φυλάκισης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρά αδικήματα. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής έχει ήδη λάβει υπόψη του τόσο τα περιστατικά της υπόθεσης όσο και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, χωρίς να εντοπίσω ότι υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο ή γεγονός που να δικαιολογεί την αναστολή. Η σοβαρότητα άλλωστε των αδικημάτων που διέπραξε αλλά και η αποτρεπτικότητα στην διάπραξη αυτού του είδους αδικημάτων κρίνω ότι δεν δικαιολογούν την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης. Τα πούρα τα τσιγάρα και τα τηλέφωνα να επιστραφούν στους ιδιοκτήτες τους. Τα γάντια και το μαχαίρι κατάσχονται. (Υπ.) Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο