Κοινοτικό Συμβούλιο Κρήτου Τέρρας ν. Ανδρέας Μ. Νικολάου, Αρ. Υπόθεσης: 9714/10, 21/2/2012

(3)(α) του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999 Ν. 86

(1)/

1. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά το έτος 2007 και μέχρι σήμερα στην Κρήτου Τέρρα της Επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν ιδιοκτήτης και/ή κάτοχος υποστατικού, διάνοιξε λάκκο λυμάτων εντός δημοσίου δρόμου τον οποίο είχε συνδέσει με την οικία του, με αποτέλεσμα την επέμβαση σε δημόσιο δρόμο. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Για την κατηγορούσα αρχή κατέθεσε ο κ. Σάββας Αρκαδίου. Ανέφερε ότι είναι ο αναπληρωτής κοινοτάρχης. Ο κατηγορούμενος περί τον Ιούνιο του 2007, έφερε διατρητική μηχανή η οποία ήταν ιδιοκτησίας του γαμπρού του και επί μια εβδομάδα με το μηχάνημα αυτό διάνοιξαν ή εμβάθυναν υφιστάμενη διάτρηση στην οποία έριχναν τα λύματα της οικίας τους. Η διάτρηση αυτή έγινε εντός δημοσίου δρόμου και με την αποπεράτωση της καλύφθηκε με μπετόν. Ο κατηγορούμενος ειδοποιήθηκε από το Κοινοτικό Συμβούλιο για την παρανομία αυτή και του ζητήθηκε να την άρει, πράγμα που δεν έγινε μέχρι σήμερα και αυτή η διάτρηση χρησιμοποιείται για την μεταφορά των λυμάτων της οικίας του κατηγορουμένου. Η διάμετρος της διάτρησης είναι περίπου ένα πόδι και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 150 μέτρων από την διάτρηση του νερού ύδρευσης και αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που ζητείται το κλείσιμο αυτής για να μην μολυνθεί και η διάτρηση του νερού. Έχουν ενημερώσει προφορικά το Υγειονομίο για αυτό το πρόβλημα και τους ενημέρωσαν ότι το όλο θέμα αποτελεί αρμοδιότητα του Κοινοτικού Συμβουλίου. Ενημερώθηκε επίσης και η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου η οποία ενημέρωσε με γραπτή επιστολή ότι το όλο θέμα αποτελεί αρμοδιότητα του Κοινοτικού Συμβουλίου. Η διάτρηση αυτή βρίσκεται σε απόσταση 50 μέτρων από την οικία του κοινοτάρχη ο οποίος είναι γαμπρός του μάρτυρα, και ο μάρτυρας έχει δει επανειλημμένα κατά την διάρκεια των εργασιών της διάνοιξης τον γαμπρό του κατηγορουμένου να χειρίζεται την διατρητική μηχανή η οποία του ανήκε. Έχει συνδεθεί ο πλαστικός αγωγός με την διάτρηση και έτσι διοχετεύονταν τα λύματα. Η διάτρηση αυτή έχει πλημμυρίσει αρκετές φορές και τα λύματα κυλούσαν στους δρόμους. Ο μάρτυρας είδε τον γαμπρό του κατηγορουμένου να προβαίνει στην διάτρηση στην παρουσία του κατηγορουμένου και της συζύγου του και σε κάποιες περιπτώσεις ήταν και η κόρη του. Οι πλαστικές σωλήνες βγαίνουν από την είσοδο της αυλής του κατηγορουμένου και προφανώς είναι συνδεδεμένες με το σύστημα αποχέτευσης. Κατέθεσε ως τεκμήριο 1 την επιστολή ημερομηνίας 23/10/2009 από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου στην οποία αναφέρεται ότι αποτελεί αρμοδιότητα του Κοινοτικού Συμβουλίου να προβούν στην λήψη δικαστικών μέτρων. Κατέθεσε επίσης ως τεκμήριο Α για αναγνώριση τοπογραφικό σχέδιο της κοινότητας της Κρήτου Τέρρας στο οποίο σημείωσε το σημείο διάνοιξης της διάτρησης, ως επίσης και το τεμάχιο 282 στο οποίο βρίσκεται η οικία του κατηγορουμένου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι αποφάσισε το Κοινοτικό Συμβούλιο για να κατηγορηθεί ο κατηγορούμενος αλλά δεν ήταν σε θέση να θυμάται πότε έγινε αυτό και ούτε έχει ο ίδιος το πρακτικό της συνεδρίας όπου αυτό αποφασίστηκε, αρνούμενος σχετική υποβολή ότι η δίωξη του κατηγορουμένου αποτελεί δική του απόφαση, λέγοντας ότι για να διοριστεί ο δικηγόρος και να προχωρήσει σε δικαστικά μέτρα θα πρέπει να αποφασίσει σχετικά το Κοινοτικό Συμβούλιο. Ο κοινοτάρχης δεν μπορεί από μόνος του να λάβει τέτοια απόφαση και είναι απλά εκτελεστικό όργανο και εφαρμόζει τις αποφάσεις του Κοινοτικού Συμβουλίου. Αποτελούσε απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου για να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο διότι δεν μπορούσε να έρθει ο κοινοτάρχης και θα μπορούσε σύμφωνα με τον νόμο να δώσει μαρτυρία ο γραμματέας και οποιοσδήποτε άλλος από το Κοινοτικό Συμβούλιο. Προς υποστήριξη των πιο πάνω κατέθεσε το τεκμήριο 2, λέγοντας ότι αυτό το υπόγραψαν ο κοινοτάρχης, ο ίδιος και ο Προκόπης Ευγενίου. Ο κοινοτάρχης είναι γαμπρός του και ο Προκόπης Ευγενίου είναι συγγενής του κοινοτάρχη. Ο κατηγορούμενος διώκεται υπό την ιδιότητα του ως ιδιοκτήτης και του εντολέα για επέμβαση σε δημόσιο δρόμο της κοινότητας, αλλά και υπό την ιδιότητα του χρήστη του λάκκου ο οποίος ανοίχθηκε από τον ίδιο με δικές του εντολές και στην παρουσία του. Αρχικά ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου 282 ενώ αργότερα ανέφερε ότι αυτό είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της συζύγου του κατηγορούμενου και ότι αυτός συζεί με την σύζυγο του και συνακόλουθα είναι και κάτοχος. Οι φόροι επιβάλλονται στον ιδιοκτήτη με βάση τα έγγραφα που τηρούνται στο κτηματολόγιο. Ο ίδιος ο μάρτυρας γνωρίζει από το 2007 αναφορικά με την ιδιοκτησία του τεμαχίου 282 διότι ο ίδιος έκανε την μηχανογράφηση στην κοινότητα και έλαβε τα σχετικά έγγραφα από το κτηματολόγιο. Ο ίδιος ο μάρτυρας έδωσε τις λεπομέρειες στην δικηγόρο αναφορικά με την παρούσα υπόθεση. Ο λάκκος που αφορά την παρούσα υπόθεση ανορύχθηκε το καλοκαίρι του 2007 και η διατρητική μηχανή ήταν στημένη στο σημείο εκεί πέραν της μιας εβδομάδας. Ο γαμπρός του κατηγορουμένου πήγαινε στο μέρος κάθε απόγευμα συνήθως και λειτουργούσε το μηχάνημα για 1 -2 ώρες, οπόταν και έφευγε και συνέχιζε την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα. Με το πέρας των εργασιών η διατριτική μηχανή μεταφέρθηκε στο τεμάχιο με αριθμό 459 το οποίο είναι γειτονικό και παρέμεινε εκεί πέραν του ενός μηνός. Όταν διεξάγοναν οι εργασίες η μισή κοινότητα αντιλήφθηκε την παρουσία της. Ο ίδιος ο μάρτυρας ήταν στο σπίτι της αδερφής του και αυτό έγινε περί τον Ιούνιο του 2007 χωρίς να είναι σε θέση να θυμάται ακριβώς.Η μηχανή ήταν του είδους όπου κτυπά το έδαφος, η διάμετρος του λάκκου ήταν περίπου ένα πόδι και είναι παράνομος επειδή βρίσκεται σε δημόσιο δρόμο αλλά δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει το βάθος του λάκκου. Ο κοινοτάρχης διαθέτει και αυτός λάκκο λυμάτων. Νομίζει ότι μετά την καταγγελία ο αρμόδιος επόπτης επισκέφθηκε το σημείο αλλά σήμερα δεν μπορεί να εντοπίσει το ακριβές σημείο του λάκκου επειδή αυτός έχει καλυφθεί με μπετόν. Ο λάκκος βρίσκεται έξω από την είσοδο της οικίας του κατηγορουμένου και σε απόσταση δύο μέτρων προς το κέντρο του δρόμου.Όταν πλημμυρίζει ο λάκκος, επειδή ο δρόμος είναι κατηφορικός υπάρχει μια κατοικία στο τεμάχιο 461 της οποίας οι ιδιοκτήτες έχουν παραπονεθεί αρκετές φορές για οχληρία από την δυσοσμία. Στην κοινότητα υπάρχουν και άλλοι παρόμοιοι λάκκοι οι οποίοι δεν ξέρει πότε ανοίχθηκαν, μερικοί εκπροσωπούν συγγενικά πρόσωπα του πρώην κοινοτάρχη και δεν υπάρχει αποχετευτικό σύστημα στην κοινότητα. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο λάκκος ανοίχθηκε περί το 1995, ανέφερε ότι αυτός ανορύχθηκε από παλαιότερα και επειδή αυτός πλημμύριζε πολύ συχνά, τον βάθυναν για να υπάρχει περισσότερος χώρος για να ρίχνουν τα λύματα και ο λάκκος αυτός χρησιμοποιείται. Όταν του υποδείχθηκε ειδικότερα η θέση ότι ο λάκκος ανοίχθηκε την δεκαετία του 1990 από κάποιον Ανδρέα Παρασκευά, ανέφερε ότι ο Ανδρέας Παρασκευά είναι ο πατέρας του γαμπρού του κατηγορουμένου. Δεν αμφισβήτησε ότι ο λάκκος υπήρχε από πριν αλλά αυτός εμβαθύνθηκε το 2007 από τον γιο του κ. Ανδρέα Παρασκευά. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος στην παρουσία του μάρτυρα, ανέφερε στον κοινοτάρχη ότι αυτός έκλεισε τον λάκκο το 2004 και ότι τον άνοιξε ξανά το 2007, αλλά δεν ήταν σε θέση να ξέρει αν τον έκλεισαν ή άνοιξαν ξανά. Τον Απρίλιο του 2009 ο μάρτυρας δεν ήταν μέλος του κοινοτικού συμβουλίου και δεν είχε στην κατοχή του την επιστολή ημερομηνίας 8/4/2009 όπου αναφέρεται στο τεκμήριο
2. Ο λάκκος είναι συνδεδεμένος με τον παλιό λάκκο της οικίας του κατηγορουμένου ο οποίος βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του. Είναι συνδεδεμένος με πλαστικό σωλήνα γκρίζου χρώματος το οποίο είναι και το μοναδικό χρώμα που έχουν οι σωλήνες αλλά δεν έχει δει ο ίδιος τον σωλήνα. Οι σωλήνες υπήρχαν και πριν το 2007 και τις εργασίες τις έχουν δει ο πρώην κοινοτάρχης, ο Προκόπης Ευγενίου, ο Πανίκος και Όλγα Νικολάου και Ανδρέας Αριστοτέλους. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι ο λάκκος ανοίχθηκε κατόπιν άδειας του προηγούμενου κοινοτικού συμβουλίου, ανέφερε ότι δεν υπήρχε τέτοια άδεια ή απόφαση για τους λάκκους και ότι ο πρώην κοινοτάρχης ο οποίος είναι αδερφός του κατηγορούμενου έπαιρνε αποφάσεις από μόνος του για πολλά θέματα χωρίς να λαμβάνει υπόψη του κανένα και χωρίς να καλεί το υπόλοιπο κοινοτικό συμβούλιο. Ο κοινοτάρχης δεν είχε κανένα δικαίωμα να εγκρίνει ή να αποφασίζει από μόνος του. Το έτος 1995 ο μάρτυρας διατηρούσε ταβέρνα με τον γαμπρό του και ήταν καθημερινώς εκεί, η δε ταβέρνα ήταν σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από το κέντρο της κοινότητας. Για μια περίοδο διέμενε στην Πέγεια και στην Πάφο αλλά δεν ήταν σε θέση να θυμάται πότε διέμενε στην κοινότητα, αρνούμενος σχετική υποβολή ότι μετά τα παιδικά του χρόνια δεν διέμενε στην κοινότητα. Αναφέρθηκε για τις εργασίες του από το 1977 μέχρι το 1982 και ότι από το 1985 μέχρι σήμερα ασχολείται με τις ασφάλειες. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι δεν μπορούσε να εργάζεται ως ασφαλιστής και να ήταν στην κοινότητα, ανέφερε ότι εργαζόταν μέχρι το μεσημέρι και αργότερα προέβαινε σε αγορές για την ταβέρνα που είχε στην κοινότητα και πήγαινε εκεί μέχρι αργά το βράδυ. Όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο Α για αναγνώριση ( το οποίο δεν κατέστη τελικά κανονικό τεκμήριο ) ανέφερε ότι δεν είναι τοπογράφος ή χωρομέτρης και ότι τα σημεία που περιέγραψε και τοποθέτησε επί αυτού με βάση αυτά που είδε το 2007 είναι όπως είναι και ότι δεν χρειάζεται να είναι κάποιος τοπογράφος για να αναγνωρίσει ένα τοπογραφικό σχέδιο. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι όταν μετέβηκε στο σημείο ο επόπτης Σέργης Αρέστη διαπίστωσε ότι ο λάκκος είχε κλείσει πολύ πιο πριν, λέγοντας ότι αυτό δεν μπορούσε να το διαπιστώσει κανείς διότι ο λάκκος ήταν καλυμμένος με μπετόν. Από το 2007 το κοινοτικό συμβούλιο δεν έδωσε καμία έγκριση για εμβάθυνση του λάκκου ή για επέμβαση σε δημόσιο δρόμο. Είναι στις εξουσίες του κοινοτικού συμβυλίου να ανατρέπει ή να καταργεί προηγούμενες αποφάσεις ή ενέργειες του κοινοτικού συμβουλίου. Γνώριζαν στο Κοινοτικό Συμβούλιο για την ύπαρξη του λάκκου από πριν και ότι το 2007 έγιναν εργασίες εμβάθυνσης, δίνοντας στην δικηγόρο οδηγίες να λάβει δικαστικά μέτρα για να κλείσει ο λάκκος. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου, επεξηγήθηκαν σε αυτόν τα δικαιώματα του δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και κάλεσε δύο μάρτυρες υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι από το 1940 όπου γεννήθηκε, διαμένει μόνιμα στην Κρήτου Τέρρα. Το τεμάχιο 282 του Φ/Σχ 35/6336VO1 εντός του χωριού Κρήτου Τέρρα ανήκουν στην σύζυγο του και όχι στον ίδιο. Δεν διένοιξε λάκκο λυμάτων εντός δημοσίου δρόμου το έτος 2007 συνδέοντας την οικία του με τον λάκκο. Ο λάκκος μαζί με άλλους λάκκους ανοίχθηκαν με απόφαση του πρώην κοινοτάρχη και του κοινοτικού συμβουλίου Κρήτου Τέρρας και αποτέλεσαν το αποχετευτικό σύστημα της κοινότητας, με την έγκριση του Επάρχου και του Υγειονομίου για να λυθεί το πρόβλημα των λυμάτων του χωριού όταν δημιουργήθηκε περιβαλλοντικό κέντρο στο χωριό. Ο λάκκος ο οποίος ήταν διαμέτρου 8 ιντζών, ανοίχθηκε κατά το έτος 1995 από τον Ανδρέα Παρασκευά, πεθερό της κόρης του. Κατά το έτος 2004 διαπιστώθηκε ότι είχε γεμίσει ρίζες και κατέστη άχρηστος διότι δεν μπορούσε να καθαριστεί. Ο ίδιος κατά το έτος 2005 και πριν αναλάβει το τωρινό κοινοτικό συμβούλιο, έχει κλείσει με πέτρες και τσιμέντο τον λάκκο και έκτοτε δεν χρησιμοποιείται και δεν είναι συνδεδεμένος με την οικία της συζύγου του. Το γεγονός αυτό είχε περιέλθει και στην αντίληψη του αρμόδιου επόπτη της κοινότητας κ. Σέργη, όταν ο τελευταίος επισκέφθηκε τον χώρο το έτος 2007 και διαπίστωσε ότι ο λάκκος ήταν κλειστός. Αρνήθηκε τους ισχυρισμούς του Μ.Κ. 1 ότι του επιτέθηκε για να διαμαρτυρηθεί για τον λάκκο, λέγοντας ότι πήγε με την σύζυγο του για να διαμαρτυρηθούν στον κοινοτάρχη κ. Πανίκκο Νικολάου που είναι γαμπρός του Μ.Κ. 1 διότι τους δυσφημούσε. Ο Μ.Κ. 1 έσπρωξε βίαια την σύζυγο του κατηγορουμένου όταν διαμαρτυρήθηκε και πιστεύει ότι η παρούσα υπόθεση προωθήθηκε από τον Μ.Κ. 1 εκδικητικά. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το χωράφι απέναντι από το σπίτι του είναι συνεταιρικό και δεν ξέρει αν ο λάκκος είναι μέσα στο δρόμο και ούτε ξέρει αν ο δρόμος είναι καταγραμμένος. Από το σπίτι του και πάνω ο δρόμος είναι κλειστός, ο δρόμος είναι στενός και ακατάλληλος για αυτοκίνητα. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι τον λάκκο τον άνοιξε ο ίδιος διότι είναι αυτός που λαμβάνει τις αποφάσεις στο σπίτι, λέγοντας ότι η διάνοιξη του λάκκου αποτελούσε πρωτοβουλία του συμπέθερου του ο οποίος και έχει το απαραίτητο μηχάνημα. Το άτομο το οποίο διαμένει σε σπίτι άνωθεν της οικίας του και που διαμένει στην Ελλάδα, εγκατέστησε σύστημα ποτίσματος του κήπου του και επειδή ύδατα εισήλθαν στην οικία του κατηγορουμένου, ο συμπέθερος του τον παρότρυνε να ανοίξει έναν λάκκο για να μπαίνουν τα νερά μέσα και ο λάκκος, ο οποίος δεν ήταν για τα απόβλητα, ανοίχθηκε σε σημείο που υποδείχθηκε από την κοινοτική αρχή. Όταν το άτομο αυτό ήρθε από την Ελλάδα και αφού δέχθηκε το παράπονο από τον κατηγορούμενο, τακτοποίησε το πρόβλημα με τα ύδατα και ο λάκκος δεν χρησιμοποιήτο εκτός από μια φορά. Έχουν εισέλθει ρίζες εντός του λάκκου και το 2005 τον έκλεισε. Όταν ανέλαβε το νέο κοινοτικό συμβούλιο και για λόγους εκδικητικούς, τον κατάγγειλαν και επικοινώνησαν μαζί του για τον επίδικο λάκκο και ο κατηγορούμενος τους ανέφερε την πιο πάνω εκδοχή του. Σε επίσκεψη λειτουργού από την Επαρχιακή Διοίκηση, ο κατηγορούμενος τους έδειξε τον λάκκο ο οποίος ήταν κλειστός και οι σωλήνες είχαν αφαιρεθεί. Εξέφρασε εκ νέου την άγνοια αλλά και αμφιβολία κατά πόσο ο λάκκος είναι εντός του δημοσίου δρόμου ή σε γειτονικό χωράφι. Ανέφερε κάποια γεγονότα ο κατηγορούμενος που πιστεύει ότι η παρούσα υπόθεση κινήθηκε εκδικητικά από τον Μ.Κ.1 και που αφορούσαν κτηματική συναλλαγή που έγινε στο παρελθόν. Όταν ερωτήθηκε από που γνωρίζει ότι λήφθηκε απόφαση από το κοινοτικό συμβούλιο για διάνοιξη των λάκκων, ανέφερε ότι έχουν ανοιχθεί και άλλοι λάκκοι στο παρελθόν σε δημόσιο μέρος και για αυτό τον λόγο ζήτησε να ανοίξει και ο ίδιος λάκκο όπως και έγινε, ήτοι ανοίχθηκε ο λάκκος από τον συμπέθερο του, αφού πρώτα ο κατηγορούμενος επισκέφθηκε την κοινοτική αρχή η οποία με την σειρά της του υπέδειξε το σημείο ανόρυξης. Ο λάκκος ήταν στην άκρη του δρόμου, ο οποίος ήταν στενός και μετά το 2005 διαπλατύνθηκε μετά από αφαίρεση μέρους του απέναντι ακινήτου. Ως Μ.Υ.1 κατέθεσε ο κ. Ιωσήφ Νικολάου. Ανέφερε ότι κατάγεται από την Κρήτου Τέρρα και ήταν ο κοινοτάρχης από το 1983 - 2007. Όταν ο ίδιος ήταν κοινοτάρχης, δημιουργήθηκε ένα μικρό πανεπιστήμιο και έρχονται άτομα από όλα τα μέρη του κόσμου και παρακολουθούν μαθήματα αναφορικά με το φυσικό περιβάλλον. Ορισμένοι λάκκοι που υπήρχαν από προηγουμένως υπερχείλιζαν και τότε επικοινώνησαν με τον Έπαρχο ο οποίος ετοίμασε ένα σχέδιο αποχετευτικού συστήματος το οποίο στοίχιζε μισό εκατομμύριο λίρες. Τότε κάποια άτομα άνοιξαν 20 περίπου λάκκους στον δημόσιο δρόμο για να επιλυθεί το πρόβλημα και αυτό έγινε κατά διαστήματα από το 1992, έτος όπου έγινε και το πανεπιστήμιο στην κοινότητα. Το ίδιο συμβάν έγινε και με τον κατηγορούμενο όπου του παραχωρήθηκε σχετική άδεια από το κοινοτικό συμβούλιο. Για τα πιο πάνω ενημερώθηκε και ο Έπαρχος ο οποίος δεν τους βοήθησε και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να προβούν στις πιο πάνω ενέργειες, ως επίσης το Υγειονομίο είχε υπόψη του το πιο πάνω θέμα. Τον επίδικο λάκκο τον είδε 1 - 2 φορές ο οποίος ήταν έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου ο οποίος δεν λειτούργησε καθόλου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι αδερφός του κατηγορούμενου. Παραχώρησε στον κατηγορούμενο άδεια για ανόρυξη του λάκκου όπως έκανε και για κάθε άτομο που ήθελε να το πράξει αυτό εντός του δημοσίου δρόμου. Ο ίδιος ο μάρτυρας αποφάσισε μαζί με την επιτροπή την οποία δεν θυμάται τα άτομα που την απαρτίζαν και έλαβαν απόφαση για να επιλυθεί το πιο πάνω πρόβλημα και πρακτικά της συνεδρίας και της απόφασης δεν υπήρχαν διότι οι αποφάσεις δεν υπήρχαν. Αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι ο Έπαρχος δεν έδωσε άδεια στο κοινοτικό συμβούλιο για να ανορυχθούν οι πιο πάνω λάκκοι, λέγοντας ότι ο Έπαρχος επισκέφθηκε την κοινότητα και είδε το πρόβλημα από κοντά. Επίσης επιθεωρητής του υγειονομίου επισκέφθηκε την περιοχή και έλεγξε τους λάκκους αλλά δεν έχει πιστοποιητικό ότι αυτοί έχουν ελεχθεί. Ο έπαρχος δεν έδωσε επίσης για το όλο θέμα έγκριση ή απόφαση γραπτώς. Συμφώνησε σε υποβολή ότι ο επίδικος λάκκος είναι εντός του δημοσίου δρόμου. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο δρόμος εκεί στην περιοχή ήταν στενός και αργότερα διαπλατύνθηκε. Ως Μ.Υ. 2 κατέθεσε ο κ. Νεόφυτος Ξενοφώντος. Ανέφερε ότι είναι ο επαρχιακός γραμματέας της Σ.Ε.Κ. Πάφου, διαμένει στην Πάφο και κατάγεται από την Κρήτου Τέρρα όπου διέμενε εκεί μέχρι την ηλικία των 18 ετών, οπόταν και εγκαταστάθηκε στην Πάφο. Γνωρίζει τον κατηγορούμενο πάνω από 50 χρόνια ο οποίος είναι χωριανός και γείτονας του αφού το οικογενειακό του σπίτι απέχει 30 μέτρα από το σπίτι του κατηγορουμένου. Αναφορικά με την παρούσα υπόθεση, ανέφερε ότι σχολιάστηκε το όλο θέμα στα καφενεία του χωριού για κάποιο λάκκο που άνοιξε ο κατηγορούμενος πίσω από το σπίτι του. Από το 2006 με τον θάνατο της μητέρας του εν λόγω μάρτυρα, το αυτοκίνητο του το σταθμεύει έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου. Εκεί αντιλήφθηκε ότι υπήρχε ένας λάκκος ο οποίος ήταν κλειστός με ένα μάρμαρο και μπετόν γύρω - γύρω. Πριν στάθμευε το αυτοκίνητο του στην πλατεία του χωριού και μετά το 2006 και όταν διαπλατύνθηκε ο δρόμος, σταθμεύει το αυτοκίνητο του έξω από το σπίτι του κατηγορουμένου επειδή είναι πιο κοντά. Κάθε Σάββατο ή ακόμα και 1 - 2 φορές εβδομαδιαίως επισκέπτεται τον πατέρα του στην κοινότητα για πολλούς λόγους. Ο δρόμος μετά το σπίτι του κατηγορουμένου είναι στενός και δεν υπάρχει χώρος να περάσει αυτοκίνητο ούτε να σταθμεύσει αυτοκίνητο. Όταν σχολιάστηκε το όλο θέμα, κοίταξε πάνω στον τοίχο απέναντι από τον λάκκο και αντιλήφθηκε μια σωλήνα κομμένη γύρω στις δύο ίντζες και ο λάκκος δεν είναι συνδεδεμένος με οποιαδήποτε σωλήνα που περνά από το σπίτι του κατηγορουμένου. Εκεί υπάρχει ένας δρόμος και σταθμεύει, παλιά ο δρόμος ήταν μονοπάτι και διαπλατύνθηκε δύο φορές αλλά δεν ξέρει αν αυτός ο δρόμος είναι δημόσιος ή όχι ή αν ανήκει σε κάποιον και ότι αυτό μόνο το κτηματολόγιο μπορεί να το διευκρινήσει. Δεν αντιλήφθηκε ο μάρτυρας να βγαίνει οτιδήποτε έξω από τον λάκκο διότι αυτός είναι κλειστός . Κατά μήκος του δρόμου απέναντι από το σπίτι του κατηγορουμένου υπάρχουν δέντρα τα οποία και περιέγραψε. Αντεξεταζόμενος περιέγραψε το ωράριο του και ότι δεν εργάζεται τα σαββατοκυρίακα. Δεν γνωρίζει αν τις μέρες που απουσιάζει από την κοινότητα αν ο επίδικος λάκκος υπερχειλίζει αλλά δεν τον έχει δει καμιά φορά να υπερχειλίζει και αυτός τώρα είναι κλειστός με μπετόν και δεν ξέρει ποιος τον άνοιξε. Υπάρχει εκεί στον τοίχο μια σωλήνα κομμένη και από τον τοίχο δεν φαίνεται οτιδήποτε αν κόπηκε ο δρόμος και αν τοποθετήθηκαν σωλήνες σε αυτόν. Ο λάκκος ήταν κλειστός από το 2006 και δεν ξέρει πότε ανοίχτηκε, ούτε ξέρει αν μετά το 2006 ανοίχτηκε ξανά αλλά το μάρμαρο ήταν εκεί. Δεν έχει αντιληφθεί μεγάλωμα του λάκκου αλλά αν αυτό γινόταν θα υπήρχε πρόβλημα στην στάθμευση του αυτοκινήτου του και θα αντιλαμβανόταν την ύπαρξη χωμάτων, πράγμα που δεν έγινε. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ο Μ.Κ. 1 δεν άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Διέκρινα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης μια έντονη προσπάθεια να επιτύχει την καταδίκη του κατηγορούμενου και μέσα από το εδώλιο του μάρτυρα, καταδεικνυόταν η εικόνα ενός ατόμου που δεν ήλθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Η εκδοχή που παρουσίασε στο Δικαστήριο δεν έπεισε και στερείτο λογικής. Το Δικαστήριο καταληκτικά απορρίπτει την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στην ολότητα της ως ψευδή και αναξιόπιστη στο σύνολο της και για τους πιο κάτω λόγους: Α) Κατά το στάδιο της κύριας εξέτασης ο μάρτυρας δεν ανέφερε καθόλου το γεγονός ότι υπήρχε από το 1995 ο λάκκος, λέγοντας ότι αυτός ανοίχθηκε το έτος

1. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης του όμως ανέφερε ότι ο λάκκος έγινε το 1995 αλλά το 2007 έγιναν εργασίες εμβάθυνσης του, προωθόντας μια εκδοχή από γεγονότα η οποία δεν αναφέρθηκε στις λεπτομέρειες του αδικήματος. Η πιο πάνω απόκλιση καταδεικνύει το ψευδές της εκδοχής του η οποία κρίνεται ως υστερόβουλη, αναξιόπιστη και ψευδής διότι απέκρυψε ο μάρτυρας το γεγονός ότι ο λάκκος υπήρχε εκεί από το 1995, σε μια προσπάθεια του να παραπλανήσει το Δικαστήριο αναφορικά με το τι πραγματικά έλαβε χώρα στην κοινότητα την δεκαετία του 1990 και που ο κατηγορούμενος και οι μάρτυρες που κάλεσε ανέφεραν με σαφήνεια τι έγινε και που όπως θα αναφερθεί πιο κάτω, η εκδοχή τους γίνεται αποδεχτή από το Δικαστήριο. Β) Εύλογα ερωτηματικά και αμφιβολίες έχουν δημιουργηθεί στο μυαλό του Δικαστηρίου αναφορικά με τον χρόνο έναρξης της παρούσας ποινικής δίωξης. Η παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκε τρία χρόνια από την ισχυριζόμενη διάπραξη του αδικήματος. Αυτή η χρονική απόκλιση σε συνδυασμό με το γεγονός της παραδοχής ότι ο λάκκος υπήρχε στο σημείο εκείνο από το 1995, δημιουργεί θολό και νεφελώδες σκηνικό του οικοδομήματος που προσπάθησε ανεπιτυχώς η κατηγορούσα αρχή να ανεγείρει. Γ) Ήταν έκδηλη η προσπάθεια του μάρτυρα να εκμηδενίσει και να αμφισβητήσει το γεγονός της ύπαρξης ανόρυξης λάκκων την δεκαετία του 1990 κατόπιν άδειας της τότε κοινοτικής αρχής. Σημειοτέο ότι καμία πλευρά δεν προσκόμισε πρακτικά συνεδρίας του κοινοτικού συμβουλίου που να αποδεικνύουν την εκδοχή τους. Όμως από την στιγμή που το Δικαστήριο αποδέχεται την εκδοχή της υπεράσπισης για τους λόγους που θα αναφερθούν πιο κάτω σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής δεν κρίθηκε ως αληθής και αξιόπιστη, κρίνεται ότι η ανόρυξη του λάκκου έγινε το έτος 1995 κατόπιν άδειας και έγκρισης από την τότε κοινοτική αρχή. Η νομιμότητα και η ορθότητα μιας εκτελεστής διοικητικής πράξης, όπως είναι η απόφαση ή ακόμα και η ανοχή του κοινοτάρχη η οποία δημιουργεί έννομα αποτελέσματα, κρίνεται αποκλειστικά από το Ανώτατο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος και όχι από το παρόν Δικαστήριο. Μια εκτελεστή διοικητική πράξη τεκμαίρεται ότι έγινε νόμιμα, εκτός εάν ανατραπεί με σχετική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία με επίσημα πρακτικά της κατηγορούσας αρχής, ότι η πιο πάνω απόφαση ή έστω άδεια ή ανοχή του πρώην κοινοτάρχη έχει ανατραπεί. Δ) Ο Μ.Κ. 1 κατέθεσε το τεκμήριο Α για αναγνώριση και στο οποίο αποτύπωσε το σημείο ανόρυξης του λάκκου σε μια προσπάθεια του να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του ότι αυτός έχει ανοιχθεί σε δημόσιο δρόμο. Όμως επειδή το εν λόγω τεκμήριο δεν κατέστη κανονικό τεκμήριο, το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να αγνοήσει οποιαδήποτε μαρτυρία δόθηκε αναφορικά με το εν λόγω τεκμήριο. Ήταν η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου υπεράσπισης ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει το γεγονός ότι ο λάκκος ανοίχθηκε σε δημόσιο δρόμο επειδή το τεκμήριο Α για αναγνώριση δεν κατέστη τεκμήριο κανονικό, αλλά αυτή η εισήγηση δεν είναι αποδεχτή διότι ο Μ.Υ.1 παραδέχτηκε την υποβολή της ευπαιδεύτου συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ότι ο λάκκος ανορύχθηκε σε δημόσιο δρόμο. Αν και με την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ. 1 ουσιαστικά σφραγίζει και το αποτέλεσμα της παρούσας υπόθεσης που δεν είναι άλλο από την αθώωση του κατηγορουμένου αφού ελλείπει αξιόπιστη μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορουμένου, εντούτοις το Δικαστήριο, ως είναι άλλωστε και η υποχρέωση του, θα αξιολογήσει την μαρτυρία του κατηγορουμένου και των μαρτύρων που κάλεσε. Τόσο ο κατηγορούμενος, αλλά τόσο και οι μάρτυρες που κάλεσε, άφησαν πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Διέκρινα κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης ότι ήταν άτομα τα οποία ήρθαν στο Δικαστήριο με σκοπό να πουν την αλήθεια και να μην παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Η μαρτυρία τους διακρινόταν από την φυσικότητα και τον αυθορμητισμό και η εκδοχή που παρουσίασαν στο Δικαστήριο ήταν πειστική και λογική. Η εκδοχή τους επιβεβαιώνει τις αμφιβολίες που δημιουργήθηκαν στο μυαλό του Δικαστηρίου τόσο αναφορικά με την εκδοχή που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή αλλά όσο και για την χρονική στιγμή που την παρουσίασε. Ιδιώς ο Μ.Υ. 1 έδωσε μια πλήρη εικόνα λόγω και των καθηκόντων του ως κοινοτάρχη την δεκαετία του 1990, αναφορικά με τις συνθήκες και τους λογους που οδήγησαν όχι μόνο τον κατηγορούμενο αλλά και πολλούς κατοίκους της κοινότητας Κρήτου Τέρρας, να ανορύξουν λάκκους εντός δημοσίων δρόμων κατόπιν άδειας και υποδείξεων της τότε κοινοτικής αρχής. Συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται την εκδοχή και την μαρτυρία που παρουσίασαν ο κατηγορούμενος και οι μάρτυρες υπεράσπισης στο σύνολο τους ως αληθές και αξιόπιστες. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολόγηση, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπερασματα: Α) Το έτος 1995 ο κατηγορούμενος με την βοήθεια του συμπεθέρου του, ανόρυξε λάκκο εντός του δημοσίου δρόμου στην κοινότητα της Κρήτου Τέρρας της Επαρχίας Πάφου. Β) Η ανόρυξη έγινε με την έγκριση και καθ΄ υπόδειξη της τότε κοινοτικής αρχής. Γ) Το έτος 2005 ο κατηγορούμενος έκλεισε τον λάκκο που ανόρυξε το έτος
2. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπεία της αποτυχίας της κατηγορούσας αρχής να προσκομίσει αξιόπιστη μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του κατηγορουμένου, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Η Κατηγορούσα Αρχή να καταβάλει στον κατηγορούμενο τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο