Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Φίλιππος Γεωργίου, Aρ. Υπόθεσης: 20526/2009, 16 Μαρτίου  2012

(1975)3 ALL E.R 788, τέθηκαν νομολογιακές αρχές και αποφασίστηκε ότι για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της επίθεσης δεν χρειάζεται η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πρόθεση. Ο όρος επίθεση χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe

(1953)36 Cr. App. R. 4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner

(1983)3 All E.R. 445). Βλέπε επίσης το σύγγραμμα Archbold Pleading and Practice, 40η έκδοση παρ. 2643, σελ 1280). Στο σύγγραμμα Russel on Crime στη σελ. 629, αναφέρεται ότι δεν υπάρχει ορισμός της πραγματικής σωματικής βλάβης, ενώ σημειώνεται ότι αυτή μπορεί να σημαίνει εσωτερικές ή εξωτερικές κακώσεις. Ωστόσο, στην υπόθεση Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας

(1985)2 Α.Α.Δ. 56, αναφέρεται ότι μια επιπόλαια εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα, ήταν αρκετά για στοιχειοθέτηση του αδικήματος της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Αν το Δικαστήριο αποδεχτεί την μαρτυρία και την εκδοχή του Μ.Κ2, είναι εμφανές ότι στοιχειοθετείται το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής βλάβης, από την μια γιατί από τα πιο πάνω γεγονότα προκύπτει ότι η επίθεση του κατηγορούμενου προς τον παραπονούμενο και αναίτια και παράνομη ήταν και από την άλλη, γιατί από την επίθεση αυτή έχουν προκληθεί τα τραύματα που αναφέρονται στο Τεκμήριο 6, τα οποία είναι τέτοια που εμπίπτουν στην έννοια της πραγματικής σωματικής βλάβης του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα, αφού σύμφωνα με τον Μ.Κ.2, ήταν το αποτέλεσμα της επίθεσης που δέχτηκε. Ο κατηγορούμενος δεν προβάλει την υπεράσπιση της αυτοάμυνας για να τίθεται ζήτημα εξέτασης του θέματος αυτού, αυτό που ισχυρίζεται ουσιαστικά, είναι ότι ο ίδιος ουδέποτε επιτέθηκε στον παραπονούμενο αλλά ο παραπονούμενος σε αυτόν. Στην αποδοχή της εκδοχής του κατηγορούμενου, είναι βέβαιο ότι η κατηγορούσα αρχή θα αποτύχει να αποδείξει την σχετική κατηγορία και συνεπώς την ενοχή του. Τα όσα οι μάρτυρες, έχουν αναφέρει στο δικαστήριο έχουν καταγραφεί στα πρακτικά που τηρήθηκαν, έχουν ληφθεί υπόψη μαζί με τα κατατεθέντα τεκμήρια από το Δικαστήριο στο σύνολο τους και δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω ολόκληρη την μαρτυρία, παρά τα σημεία, τα οποία θα κρίνω ακολούθως ότι είναι σημαντικά σε σχέση με την κρίση του δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου οτιδήποτε λέχθηκε από τους συνηγόρους αμφότερων των πλευρών προς υποστήριξη των θέσεων τους χωρίς ανάγκη επανάληψης. Είχα την ευκαιρία κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εκάστοτε μάρτυρα είχα παράλληλα κατά νου την μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων, ιδιαίτερα την αλληλουχία των λεχθέντων του υπό αξιολόγηση μάρτυρα και των υπολοίπων μαρτύρων. Βρίσκω ότι ο Μ.Κ.1, κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου με ευθύτητα και απλότητα αναφορικά με τις δικές του ενέργειες και την δική του ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.1, πρώτος στην αστυνομία για να κάνει παράπονο πήγε ο κατηγορούμενος, ενώ ο παραπονούμενος, πήγε μετά από 2 μέρες, όπως ανέφερε, ενώ εργάζονταν συνάδελφος του κάλεσε τον παραπονούμενο για να του πάρει κατάθεση και ήταν τότε που ο παραπονούμενος εξέφρασε παράπονο εναντίον του κατηγορούμενου με την κατάθεση του. Η πιο πάνω θέση του Μ.Κ.1, συνάδει με το γεγονός ότι το Τεκμήριο 5, πρόκειται για ανακριτική κατάθεση, που λήφθηκε από τον Μ.Κ.2 στις 7.6.2009, δηλαδή 2 μέρες μετά το παράπονου του κατηγορούμενου, με την οποία ο παραπονούμενος (Μ.Κ.2) πληροφορείται κατά τον χρόνο εκείνο ότι η αστυνομία διερευνά υπόθεση επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης και εξύβρισης εναντίον του που έγινε στις 5.6.2009 στις Π.Αρόδες. Ο παραπονούμενος (M.K.2), δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση και έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτός δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Υπέπεσε σε αντιφάσεις ενώ απόφευγε να απαντήσει σε σημεία όπου αντιλαμβανόταν είτε ότι αυτά που είπε σε προηγούμενο στάδιο ή στην κατάθεση του ήταν αντιφατικά μεταξύ τους είτε για να αποφύγει να δώσει εξηγήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα και σημεία. Φαινόταν άνθρωπος εριστικός και απότομος και εν πάσει περιπτώσει δεν έδινε την εντύπωση ανθρώπου ειλικρινή που έλεγε την αλήθεια. Οι προσπάθειες εντυπωσιασμού σε σχέση με το πρόσωπο του ήταν εμφανείς. Ήταν άτομο που παίνευε και θαύμαζε το εαυτό του και περιαυτολογούσε. Απορρίπτω την δική του μαρτυρία του ως παντελώς αναξιόπιστη. Αναφορικά με την πιο πάνω κατάληξη μου αναφέρω τα εξής: Ο Μ.Κ.2, σύμφωνα με την μαρτυρία του Μ.Κ.1, την οποία αποδέχτηκα ως αξιόπιστη, πήγε στην αστυνομία στις 7.6.2009, μετά που κλήθηκε από συνάδελφο του λόγω που παραπόνου του κατηγορούμενου ώστε να του ληφθεί κατάθεση και αυτή ήταν η πρώτη φορά που εξέφρασε παράπονο ότι του επιτέθηκε ο κατηγορούμενος. Ο Μ.Κ.2, στην κυρίως εξέταση του, ερωτηθείς γιατί έδωσε κατάθεση 2 ημέρες μετά το περιστατικό που περίγραψε, είπε ότι δεν πήγε στην αστυνομία αρχικά λόγω του ότι είχε σοκαριστεί η σύζυγος του και σημασία είχε η ζωή του σκύλου τους. Στην αντεξέταση του, είπε ότι, πήγε αρχικά στο Νοσοκομείο, μετά τηλεφώνησε στην αστυνομία αλλά δεν είχε κάποιο να του πάρει κατάθεση, μετά ότι πήγε και ήταν ένας μικρός αστυνομικός και τους είπε να πάνε όταν θα είναι ο αρμόδιος αστυνομικός και μετά ξανά πήγαν. Σε κάποιο άλλο σημείο, είπε, ότι στην αστυνομία νομίζει ότι πήγε από την πρώτη ημέρα. Όλα τα πιο πάνω έρχονται σε αντίθεση τόσο με την μαρτυρία του Μ.Κ.1 όσο και με αυτά που αναφέρει στην κατάθεση του «Δεν πήγα να καταγγείλω στην αστυνομία επειδή ο σκύλος μου χρειαζόταν ιατρική περίθαλψη. Την επόμενη ημέρα πήγαμε σε άλλο κτηνίατρο στην Πάφο για να βγάλουμε ακτίνες της σκύλας μου να εγχειριστεί αμέσως γιατί η ζωή της κινδύνευε. Μετά από αυτό πήγα στην αστυνομία της Πέγειας να καταγγείλω και μετά πήγα στο Νοσοκομείο». Επιπρόσθετα, για να μην δώσει ξεκάθαρη απάντηση για το πότε πήγε στην αστυνομία και στο Νοσοκομείο, ανέφερε ότι από τον καιρό που ήρθε στην Κύπρο πέταξε το ρολόι του, θέλοντας έτσι να δείξει ότι δεν είχε αίσθηση του χρόνου ενώ σε κάποιο άλλο σημείο της μαρτυρίας του παραδέχτηκε ότι δεν πήγε στην ίδια ημέρα στο Νοσοκομείο. Όταν ερωτήθηκε, αν η αστυνομία τον πληροφόρησε ότι διερευνούσε υπόθεση επίθεσης εναντίον του, είπε ότι, πήγε κάποιος αστυνομικό Χρήστος να του πάρει κατάθεση αλλά είπε σε αυτόν τον αστυνομικό ότι ήδη έδωσε κατάθεση. Όταν ρωτήθηκε αν έδωσε δύο καταθέσεις, απάντησε «μια εγώ και μια η γυναίκα μου» και μετά συμφώνησε, ότι η μόνη κατάθεση που έδωσε είναι το Τεκμήριο

1. Ανέφερε επίσης ότι πήγε στην αστυνομία από μόνος του, γιατί ήταν τραυματισμένος και ήθελε βοήθεια από την Αστυνομία. Προκύπτει συνεπώς, ότι ο Μ.Κ.2 πρώτη φορά επισκέφθηκε την αστυνομία στις 7.6.2009, μετά που κλήθηκε να πάει να δώσει κατάθεση σε σχέση με το παράπονο του κατηγορούμενου και επίσης ότι δεν πήγε στο Νοσοκομείο την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 5.6.
2. Το τελευταίο προκύπτει από την κατάθεση του (Τεκμήριο 5), μέρος της οποίας καταγράφω πιο πάνω, αλλά και από το γεγονός ότι του δόθηκε σχετικό έντυπο από την αστυνομία (Τεκμήριο 6) το οποίο συμπληρώθηκε από την ιατρό. Παρά το ότι το Τεκμήριο 6 δεν φέρει ημερομηνία, είναι εμφανές από τα πιο πάνω, ότι η εξέταση από ιατρό έγινε είτε στις 7.6.2009, είτε αργότερα όχι όμως στις 5.6.
3. Ο Μ.Κ.2, χαρακτήρισε την πράξη του κατηγορούμενου ως πράξη εκδίκησης εναντίον του και τον ίδιο κακό άνθρωπο. Ερωτηθείς αν είχαν οποιασδήποτε διαφορές, ο Μ.Κ.2, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι άτομο που αναζητά σημασία και αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που ο κατηγορούμενος ενώ άναψε το ράδιο για να χορέψει στο καφενείο του, εκείνη την στιγμή, ο ίδιος κέρδισε στα χαρτιά και σηκώθηκε αυτός να χορέψει και τότε είδε το πρόσωπο του κατηγορούμενου να γίνεται όπως τον κεραυνό και να θυμώνει. Επίσης ότι ο κατηγορούμενος, τον είχε κατηγορήσει σε άλλα πρόσωπα ότι ούρησε πάνω στο κάθισμα της τουαλέτας και μετά περπάτησε στο καφενέ του και όταν του το είπαν κάποια άλλα πρόσωπα αυτό, έφυγε από τον καφενέ του κατηγορούμενου και πηγαίνει στο καφενέ του Χρήστου. Περίγραψε τον εαυτό του με τέτοιο τρόπο, που ουσιαστικά ήθελε να δείξει ότι ο κατηγορούμενος τον ζήλευε. Ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε για τον εαυτό του σε σχέση, με τον κατηγορούμενο που ήταν ένας απλός ηλικιωμένος άνθρωπος του χωριού που εκφραζόταν με τον ανάλογο απλοϊκό τρόπο, είναι εμφανές ότι δεν ήταν ο κατηγορούμενος που έτρεφε αρνητικά αισθήματα για αυτόν αλλά ο ίδιος για τον κατηγορούμενο. Ενώ είχε ερωτηθεί ο Μ.Κ.2 για πιο λόγο πήρε το ραβδί από το αυτοκίνητο του και ευχαρίστησε την δικηγόρο του κατηγορούμενου που του έθεσε αυτό το ερώτημα, πράγμα που σημαίνει ότι είχε πλήρως κατανοήσει την ερώτηση, αυτός άρχισε να σχολιάζει τι είπε στην κατάθεση της η Jones χαρακτηρίζοντας τα ως ψέματα και επειδή φλυαρούσε το Δικαστήριο, και δεν ήταν η μόνη περίπτωση αυτή, αναγκάστηκε να του επαναλάβει την ερώτηση για να απαντήσει στο συγκεκριμένο ερώτημα. Ήταν ιδιαίτερα φλύαρος και αναφερόταν επί ασχέτων θεμάτων, σε μια προσπάθεια εντυπωσιασμού, όπως ότι ήταν αρκετά δημοφιλής στους άντρες του χωριού, ότι τους αρέσει να παίζουν χαρτιά μαζί του αλλά και να τον παρακολουθούν όταν αυτός παίζει χαρτιά, ότι είναι καλός νικητής εννοώντας στα χαρτιά και επίσης προσπάθησε να περιγράψει μια ιστορία με τον ιερέα του χωριού, αλλά δέχτηκε παρατήρηση από το Δικαστήριο καθότι αναφερόταν σε άσχετο ζήτημα. Σε κάποιο άλλο σημείο της αντεξέτασης του, ανάφερε ότι είναι δάσκαλος πολεμικών τεχνών και παράθεσε όλες τις προηγούμενες ιδιότητες του και σε κάθε περίπτωση ότι ήταν ο καλύτερος. Σε ότι αφορά την παραδοχή του στο Δικαστήριο, στην κατηγορία της επίθεσης εναντίον του κατηγορούμενου, ανάφερε ότι, έγινε κατόπιν συμβουλής του δικηγόρου του, μετά που δέχτηκε πίεση από το Δικαστήριο και έτσι με την απειλή της φυλάκισης αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι του επιτέθηκε. Αυτό είπε, ήταν και το μόνο ψέμα που είπε στην ζωή του, γιατί δεν ήθελε να αφήσει μόνη της τη σύζυγο του στο σπίτι και να πέσει θύμα ληστών, εφόσον, είπε, την παντρεύτηκε και υποσχέθηκε ότι θα την αγαπά και θα την προστατεύει, κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει αν βρισκόταν φυλακή, αναγκάστηκε να παραδεχτεί βάζοντας την σύζυγο του πάνω από τον εαυτό του. Ευχήθηκε επίσης στην δικηγόρο του κατηγορούμενου να είναι πολύ τυχερή για να βρει έναν τέτοιο άντρα. Ποιος χαρακτηρισμός θα μπορούσε υπό τις περιστάσεις να αποδοθεί σε ένα άτομο το οποίο ενώ προβάλει εξ αρχής με την κατάθεση του ισχυρισμό για επίθεση εναντίον του και αυτοάμυνα εκ μέρους του, ακολούθως προβαίνει σε παραδοχή κατηγορίας για επίθεση και εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι ήταν για αμυντικούς λόγους που χτύπησε τον κατηγορούμενο και επικαλείται όλα τα πιο πάνω, ατυχώς κατά την γνώμη μου, για να πείσει για τους λόγους που παραδέχτηκε. O κατηγορούμενος, μου έκανε πάρα πολύ καλή εντύπωση. Με απλό, φυσικό, αυθόρμητο και αβίαστο τρόπο προέβη στην αφήγηση των γεγονότων χωρίς, σε κανένα στάδιο να κλονιστεί η αξιοπιστία του. Άφησε εξαίρετη εντύπωση στο Δικαστήριο και παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό να δεχτώ την μαρτυρία του ως ειλικρινή και αληθή. Η εκδοχή του υποστηρίζεται και από την μαρτυρία της Μ.Υ.3, την οποία για τους λόγους που εξηγώ στη συνέχεια αποδέχομαι ως αξιόπιστη, αλλά και από τους τραυματισμούς που έφερε και περιγράφονται στο Τεκμήριο
4. Ο κατηγορούμενος επισκέφθηκε σύμφωνα με την μαρτυρία του, το Νοσοκομείο Πάφου στις 5.6.2009 και έτυχε των πρώτων βοηθειών όπου και διαπιστώθηκαν οι τραυματισμοί που περιγράφονται στο Τεκμήριο
5. Η μαρτυρία του Μ.Υ 2 ήταν τυπική. Ουσιαστικά κλήθηκε για να καταθέσει το Τεκμήριο 8, το περιεχόμενο του οποίου τελικά δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός. Αποδέχομαι την μαρτυρία του σχετικά με τις δίκες του ενέργειες. Όπως ανάφερε δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει οτιδήποτε σε σχέση με το περιστατικό αφού δεν ήταν παρών. Η Μ.Υ.3, επίσης μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Η Μ.Υ.3, η οποία υιοθέτησε στην κυρίως εξέταση της το περιεχόμενο της κατάθεσης που έδωσε στην αστυνομία (Τεκμήριο 3), ενώ βρισκόταν οικία της, η οποία απέχει 200 μέτρα από το σημείο που βρίσκονταν αρχικά ο κατηγορούμενος, τα σκυλιά και η σύζυγος του παραπονούμενου, και ο Μ.Κ.2 στη συνέχεια, όπως εξήγησε, άκουσε φασαρία και βγήκε έξω. Όταν βγήκε έξω στη αυλή της οικίας της, είδε την σύζυγο του Μ.Κ.2 να κρατά στην αγκαλιά της τον σκύλο της και να ουρλιάζει. Πήρε στη συνέχεια τα κιάλια της , ώστε να έχει καλύτερη οπτική επαφή και είδε τον κατηγορούμενο, ο οποίος κρατούσε τον σκύλο του, να κάνει κινήσεις από τις οποίες συμπέρανε ότι ζητούσε συγνώμη στη σύζυγο του παραπονούμενου. Στη συνέχεια, είδε τον Μ.Κ.2 να φτάνει στο μέρος με το όχημα του, να βγάζει μια ράβδο από αυτό, να κατευθύνετε προς τον κατηγορούμενο, να τον βρίζει, στη συνέχεια να τον σπρώχνει μετά να τον χτυπά με την ράβδο μέχρι που ο κατηγορούμενος έπεσε στο έδαφος. Εξήγησε στην αντεξέταση της, που βρισκόταν κατά τον ουσιώδη χρόνο και πως ήταν οι συνθήκες στο μέρος, οι οποίες της επέτρεπαν να ακούει αλλά και να βλέπει μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και τον λόγο που χρησιμοποίησε τα κιάλια της, επιμένοντας ότι ο κατηγορούμενος δεν επιτέθηκε αλλά ούτε και χτύπησε τον παραπονούμενο. Η μαρτυρία της δεν κλονίστηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της. Η μάρτυρας αυτή δεν είχε κανένα συμφέρον και ενόψει και της πολύ καλής εντύπωσης που μου έκανε κρίνεται αξιόπιστη. Αποδέχομαι την μαρτυρία της. Με βάση την περιγραφή του τόπου, του χρόνου, αλλά και του μέσου (κιάλια) που χρησιμοποίησε, κρίνω ότι μπορούσε να έχει αντίληψη των γεγονότων ενώ αυτά λάμβαναν χώρα, από το σημείο που βρισκόταν. Συνεπώς με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, αποδέχομαι την εκδοχή του κατηγορούμενου ως την μόνη αληθή. Βάρος απόδειξης Στην παρούσα υπόθεση ως ποινική υπόθεση τοιαύτη, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α ν. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R 40. Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της κατηγορούσας αρχής είναι να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν αυτές είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου Π.Ε. 7018 και 7093 ημερ. 26.3.20002). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου, Π.Ε 7102 ημερ. 7.6.2002, επισημάνθηκαν τα εξής: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής». Εφόσον η κατάληξη μου είναι ότι τα γεγονότα, που διαδραματίστηκαν στις 5.7.2009, ήταν όπως ο κατηγορούμενος και η Μ.Υ. 3 περιέγραψαν στο Δικαστήριο και εμφανές μέσα από αυτά, ότι ο κατηγορούμενος ουδέποτε επιτέθηκε στον Μ.Κ.2, καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή απότυχε να αποδείξει την πρώτη κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην πρώτη κατηγορία. (Υπ.)......... Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο