Δημοκρατία ν. Γιαννούλας Παπαπέτρου, Αρ. Υπόθεσης: 4277/11, 23.4.2012

(2), 85 και 86 του Κεφ. 154). Σε σχέση με την πιο πάνω καταλογιζόμενη στην κατηγορούμενη συμπεριφορά, αυτή αντιμετωπίζει ακόμα δύο κατηγορίες. Ότι προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη στο Φίλιππο (κατηγορία 2 - πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Κεφ. 154) και ότι με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης σε αυτόν τον τραυμάτισε και του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη (κατηγορία 4 - πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Κεφ. 154). Η σχέση των εμπλεκομένων προσώπων:- Η κατηγορούμενη είναι ηλικίας 22 ετών και είναι θυγατέρα του Παναγιώτη Παπαπέτρου που διατηρεί επιχείρηση εγκαταστάσεων παροχής υγραερίου και πώλησης κυλίνδρων υγραερίου με έδρα το χωριό Αργάκα στην Πάφο. Η κατηγορούμενη διαμένει στην Αργάκα με τον πατέρα της από το 2009 και απασχολείται στην οικογενειακή επιχείρηση. Η μητέρα της κατηγορούμενης διαμένει στη Λευκωσία με τα άλλα αδέλφια της κατηγορούμενης. Ο παραπονούμενος, Φίλιππος Φιλίππου (Μ.Κ.17), είναι ηλικίας 42 ετών και μέχρι τα επίδικα γεγονότα ήταν εργοδοτούμενος στην επιχείρηση του πατέρα της κατηγορούμενης. Ο Φίλιππος συμβιεί με τη Λουκρέτσια Αβραάμ από τη Ρουμανία, που επίσης εργοδοτείτο στην επιχείρηση Παπαπέτρου. Ο Φίλιππος και η Λουκρέτσια εξυπηρετούσαν τον Παπαπέτρου και εκτός του αυστηρού πλαισίου της εργοδότησης τους. Ο Φίλιππος μάζευε και τα πορτοκάλια του Παπαπέτρου και περιποιόταν τον κήπο του ενώ η Λουκρέτσια καθάριζε το σπίτι του. Μεταξύ του Παπαπέτρου και της κατηγορούμενης αφενός και του Φίλιππου και της Λουκρέτσιας αφετέρου αναπτύχθηκαν φιλικές σχέσεις. Συνέβαινε ο Φίλιππος και η Λουκρέτσια να γευματίζουν στο σπίτι του Παπαπέτρου και ο Παπαπέτρου και η κατηγορούμενη στο σπίτι του Φίλιππου και της Λουκρέτσιας. Αποτέλεσε ακόμα κοινό έδαφος πως η κατηγορούμενη και ο Φίλιππος έτυχε, όταν μετέβαιναν σε άλλα μέρη για εργασία, να γευματίσουν μαζί ή να καθίσουν σε καφενεία. Ακόμα επισκέφθηκαν και μπυραρία, εκτός ωρών εργασίας, μαζί και με την κόρη της Λουκρέτσιας, ηλικίας 14 ετών. Οι σχέσεις ήταν τέτοιες που το παιδί που απέκτησε η Λουκρέτσια από το Φίλιππο είχε αρχικά προγραμματιστεί να βαφτίσει ο Παπαπέτρου και στη συνέχεια αποφασίστηκε να το βαφτίσει η κατηγορούμενη. Το παράπονο της κατηγορούμενης για βιασμό:- Πίσω από αυτή τη βιτρίνα των σχέσεων παρουσιάστηκε από την υπεράσπιση να υπάρχει μια ζοφερή παρένθεση. Την 29.3.2011, κατά τη διερεύνηση των υπό εκδίκαση αδικημάτων, η Γ/Αστ. 1939 Άντρη Γεωργίου (Μ.Κ.15) (κατάθεση ημερομηνίας 30.3.2011 - Τεκμήριο 67) έλαβε κατάθεση παραπόνου από την κατηγορούμενη (Τεκμήριο 68). Σε αυτή η κατηγορούμενη κατάγγειλε ότι σε ημερομηνία που δεν μπορούσε να καθορίσει, μεταξύ της 9.9.2009 και του Νοεμβρίου του 2009, καθ΄ ον χρόνο ακολουθούσε θεραπεία αποτοξίνωσης από τα ναρκωτικά και βρισκόταν στην κατοικία του πατέρα της στην Αργάκα, βιάστηκε από το Φίλιππο. Όπως ανάφερε, ο πατέρας της είχε δώσει κλειδιά της κατοικίας στη Λουκρέτσια για να την επισκέπτεται, να την περιποιείται και να καθαρίζει το σπίτι και κάποιες φορές πήγαινε στο σπίτι και ο Φίλιππος. Ενώ κοιμόταν υπό την επήρεια των φαρμάκων που έπαιρνε, ξύπνησε και αντιλήφθηκε τον Φίλιππο πεσμένο από πάνω της. Όταν ο Φίλιππος συνειδητοποίησε ότι τον αντιλήφθηκε, σηκώθηκε από πάνω της και ένιωσε το πέος του να εξέρχεται από μέσα της. Ήταν η θέση της πως όταν ο πατέρας της επέστρεψε στο σπίτι την βρήκε χωρίς παντελόνι, με το εσώρουχο της και την ρώτησε τι συνέβηκε. Δεν του είπε τίποτε γιατί ένιωθε μειονεκτικά και δεν ήθελε να μαθευτεί το περιστατικό. Γι΄ αυτό και δεν κατάγγειλε το Φίλιππο στην αστυνομία. Κατά την κύρια εξέταση της ανάφερε πως εκμυστηρεύτηκε το γεγονός στον πατέρα της και μίλησαν για το θέμα. Ο πατέρας της δεν έκανε οτιδήποτε. Σε άλλη δικάσιμο, κατά την αντεξέτασή της, ανάφερε πως πέρασε κάποιος χρόνος για να το πει στον πατέρα της που αποφάσισε πως θα έδιωχνε το Φίλιππο αλλά τον κράτησε στη δουλειά μέχρι να εξοφλήσει κάποιο ποσό που του είχε δανείσει. Η ίδια δεν ήθελε να καταγγελθεί το επεισόδιο στην αστυνομία, ούτε και ο πατέρας της της πρότεινε κάτι τέτοιο. Η καταγγελία της κατηγορούμενης διαβιβάστηκε για εξέταση στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλεως Χρυσοχούς λόγω αρμοδιότητας. Μαρτύρησε ο Πανίκος Παπαπέτρου (Μ.Υ.3), πως η κατηγορούμενη του εκμυστηρεύτηκε για το βιασμό της το Σεπτέμβριο του

1. Της υποσχέθηκε να μην το αναφέρει σε κανένα. Μας παραξένεψε η στάση του Παπαπέτρου, αφότου, κατά τη θέση του πληροφορήθηκε για το συμβάν, όχι μόνο να διατηρεί το Φίλιππο στην εργοδότηση του αλλά και να συντρώγει μαζί του και να επιτρέπει τη συναναστροφή του με την κατηγορούμενη. Οι εξηγήσεις του για τη στάση που διατήρησε έναντι του Φίλιππου δεν ήταν πειστικές. Ακόμα και αν είχε επιφυλάξεις στο να απολύσει το Φίλιππο από την εργασία του ανησυχώντας μήπως ο Φίλιππος προβάλει οικονομικές απαιτήσεις ή εκθέσει την κατηγορούμενη, αδυνατούμε να κατανοήσουμε πώς μπορούσε να ανέχεται να συναναστρέφεται φιλικά με το Φίλιππο, να γευματίζει στο σπίτι του και να επιτρέπει τη συναναστροφή του με την κατηγορούμενη. Ειδικότερα σε σχέση με τα περιστατικά της επίδικης νύχτας, δεν μπορούμε να αποδεχτούμε πως θα επέτρεπε στην κατηγορούμενη να μεταβεί μόνη με το Φίλιππο στην ερημική περιοχή του συνεργείου όπου, όπως πιο κάτω θα δούμε, εξελίχθηκε το επίδικο περιστατικό. Απορρίπτουμε τη θέση του Παπαπέτρου ότι είχε καθ΄ οιονδήποτε χρόνο πριν τις 24.3.2011 πληροφορηθεί το παράπονο της κατηγορούμενης ότι ο Φίλιππος την είχε βιάσει. Πιστεύουμε πως ο Παπαπέτρου επικαλέστηκε πως η κατηγορούμενη του είχε από προηγουμένως, σε ανύποπτο αναφορικά με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης χρόνο, εκμυστηρευτεί το περιστατικό για να ενισχύσει τη θέση της πως τούτο ήταν πραγματικό. Η προβολή της θέσης για βιασμό δεν μπορεί να επινοήθηκε κατά τη δίκη. Όπως θα δούμε πιο κάτω, όταν στις 25.3.2011 ο Παπαπέτρου κλήθηκε στο ΤΑΕ Πάφου, είχε προβάλει τη θέση πως η κατηγορούμενη πριν από ένα χρόνο περίπου είχε βιαστεί από το Φίλιππο. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το περιστατικό βιασμού της κατηγορούμενης από το Φίλιππο είναι πραγματικό και γνωστοποιήθηκε στον Παπαπέτρου από την κατηγορούμενη μετά το επίδικο περιστατικό ή πρόκειται για φανταστικό σενάριο που επινοήθηκε για να προσδώσει βαρύτητα στην εκδοχή της υπεράσπισης ότι κατά το επίδικο περιστατικό η κατηγορούμενη ενήργησε βρισκόμενη σε αυτοάμυνα. Δεν είναι έργο του Δικαστηρίου αυτού να αποφανθεί επί του ζητήματος της ενοχής ή όχι του Φίλιππου σε αυτό που του καταλογίζεται, συνιστά όμως το ζήτημα παράμετρο των περιστάσεων της παρούσας υπόθεσης και χρήζει σχολιασμού. Ανταποκρίνεται η θέση της κατηγορούμενης στην πραγματικότητα, και αν όχι, προβλήθηκε κακόπιστα ή συνιστά γνήσια λανθασμένη εντύπωση της λόγω της κατάστασης στην οποία βρισκόταν; Η προσωπικότητα και οι συνήθειες του Φίλιππου:- Η Λουκρέτσια (Μ.Κ.29) προσπάθησε με τη μαρτυρία της να αποδώσει μια διαφορετική εικόνα του Φίλιππου και των συνηθειών του, σαφώς καλύτερη από την πραγματική, αυτή που διαπιστώσαμε μέσα και από γεγονότα που ο ίδιος ο Φίλιππος παραδέχτηκε στη δική του μαρτυρία που προηγήθηκε. Σαφώς και η Λουκρέτσια γνώριζε ότι ο Φίλιππος κατανάλωνε αλκοολούχα ποτά καταχρηστικά, γι΄ αυτό, όπως θα δούμε αργότερα, όταν άργησε να επιστρέψει το επίδικο βράδυ, ό,τι πέρασε από το μυαλό της ήταν ότι μπορεί να είχε πάει σε καμιά μπυραρία με την κατηγορούμενη. Οι αναφορές της πως οι διαπροσωπικές τους σχέσεις ήταν ρόδινες, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Ο ίδιος ο Φίλιππος είπε πως είχε επεισόδια με τη Λουκρέτσια, μετά όμως τα εύρισκαν. Παραδέχθηκε πως μια φορά την έτρεχε από πίσω, αλλά ισχυρίστηκε πως ήταν για να πάει κοντά του να μιλήσουν. Μια φορά ενώ ήταν τριών μηνών έγκυος την έτρεχε γύρω-γύρω από το αυτοκίνητο, όχι για να τη δείρει αλλά για να την προστατεύσει, όπως ανάφερε. Παραδέχτηκε πως η συμβία του θεάθηκε γυμνή έξω από το σπίτι τους, αρνούμενος πως την καταδίωκε, προβάλλοντας την αστεία θέση πως ίσως βγήκε για να απλώσει τα ρούχα ή να πάρει αέρα. Διαφάνηκε πως ο Φίλιππος ήταν πρόσωπο που συνήθιζε να καταναλώνει αλκοολούχα ποτά και να περιέρχεται σε κατάσταση μέθης. Είχε μια εμφανή δυσκολία στη μεταφορά των θέσεων του. Όχι για να παραπλανήσει το Δικαστήριο. Άλλωστε τα όσα παραδέχτηκε τον εκθέτουν. Από τότε που χώρισε με την πρώην σύζυγο του δεν μεθά. Προηγουμένως μεθούσε, όμως μπορεί να μέθυσε και τα τελευταία χρόνια αλλά δεν θυμάται. Όταν πιεί πιστεύει ότι αυξάνονται οι σεξουαλικές του ορμές αλλά έχει φορές, ανάφερε, που όταν πιείς πάρα πολύ δεν αυξάνονται. Όταν μεθούσε φώναζε και ύβριζε, όπως του είπαν οι φίλοι του, αλλά δεν είχε τη δύναμη να κάμει καυγά. Σε υποβολή ότι είναι αλκοολικός ανέφερε ότι από την ημέρα του επίδικου επεισοδίου δεν έχει καταναλώσει αλκοόλ. Περίγραψε κάποιο περιστατικό που μέθυσε στο καφενείο κάποιου Χάρη και τον έβγαλε έξω ο ιδιοκτήτης. Πριν δύο με τρεις μήνες οδηγούσε το αυτοκίνητο του και υποβλήθηκε σε αλκοτέστ από την αστυνομία. Του επιβλήθηκαν τρεις βαθμοί ποινής. Μαρτύρησε ο Φίλιππος πως την ώρα της δουλειάς δεν έπινε ποτό και πως ένα απόγευμα που χτύπησε το αυτοκίνητο της δουλειάς δεν ήταν μεθυσμένος αλλά είχε αποκοιμηθεί στο τιμόνι. Αποδέχτηκε όμως στη συνέχεια πως σε άλλη περίπτωση, ενώ εργαζόταν στο χωριό Άγιος Θέρισσος, κατά το μεσημβρινό του διάλειμμα κατανάλωσε με συνάδελφο του ¼ της φιάλης ουίσκι. Κατά την πρώτη μέρα που κατέθετε είπε πως έχει τέσσερα χρόνια να πιεί ποτό. Κατά τη δεύτερη μέρα της μαρτυρίας του ανέφερε πως όταν έχει κέφια μπορεί να πιεί δύο - τρεις φιάλες κρασί και πως μια φορά που είχε πάει με την κατηγορούμενη σε μπυραρία ήπιαν πολύ ποτό, μπορεί μισή φιάλη ουίσκι και τέσσερις - πέντε μπύρες. Στο μακρινό παρελθόν είχε συλληφθεί από την αστυνομία γιατί, υπό την επήρεια αλκοόλ, είχε τσακωθεί με τον κουνιάδο του και απασχόλησε ακόμη την αστυνομία σε σχέση με υπόθεση λαθροθηρίας και εμπρησμού. Πριν γνωρίσει τη Λουκρέτσια και καθ΄ ον χρόνο ήταν νυμφευμένος είχε συνάψει ερωτική σχέση με παντρεμένη γυναίκα από την Αγία Μαρίνα. Ήταν αδελφή συναδέλφου του στο δασονομείο και είχε τότε αναγκαστεί να παραιτηθεί από τη θέση του στο δασονομείο. Συμπεριφορά του Φίλιππου επιθετική προς τη συμβία του και που επιμαρτυρεί την κατανάλωση από αυτόν υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ μαρτυρήθηκε και από τον πρώην σπιτονοικοκύρη του Μιχαήλ Ιωάννου (Μ.Υ.1). Τον Ιωάννου θεωρούμε, παρά το γεγονός πως είναι πελάτης του Παπαπέτρου και μακρινός συγγενής της συζύγου του, ως ανεξάρτητο μάρτυρα, τη μαρτυρία του οποίου αποδεχόμαστε ως ειλικρινή. Ο Ανδρέας Στυλιανού (Μ.Κ.18) (κατάθεση ημερομηνίας 26.3.2011 - Τεκμήριο 73) είναι νυμφευμένος με την αδελφή του Φίλιππου. Αποκομίσαμε την εντύπωση πως και αυτός με τη μαρτυρία του προσπάθησε να παρουσιάσει μια εικόνα του Φίλιππου πολύ καλύτερη από την πραγματική. Δεν αποδίδουμε βαρύτητα στην επί του προκειμένου μαρτυρία του. Του ξέφυγε η αναφορά πως όταν ο Φίλιππος τον επισκεπτόταν στο σπίτι του ήταν προσεκτικός και έπινε ένα, δύο, τρία ποτηράκια όπως συνηθίζεται σε μια επίσκεψη. Αν ο Φίλιππος δεν συνήθιζε να καταναλώνει μεγάλες ποσότητες δεν θα είχε λόγο να ήταν προσεκτικός κατά τις επισκέψεις στο σπίτι του μάρτυρα. Η διάθεση του Στυλιανού να υποστηρίξει το Φίλιππο εκδηλώθηκε στη δια ζώσης μαρτυρία του γιατί ό,τι είχε αναφέρει στην κατάθεση του στην αστυνομία ήταν πως τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια δεν είχαν συχνές επαφές ούτε τους συνέδεε κάποια φιλία. Τυχαία μπορούσε να συναντηθούν στο σπίτι της πεθεράς του στο Προδρόμι γι΄ αυτό και δεν γνώριζε κάτι για την προσωπική ζωή του Φίλιππου. Ο Γιώργος Σάββα (Μ.Κ.19) (κατάθεση ημερομηνίας 24.3.2011 - Τεκμήριο 74), που εργαζόταν μαζί με το Φίλιππο στου Παπαπέτρου, και εξακολουθεί να εργάζεται εκεί, ανάφερε κατά τη μαρτυρία του πως στο Φίλιππο άρεσε το ποτό και έπινε. Ο ίδιος ο Φίλιππος του είχε πει πως όταν πίνει αυξάνονται οι σεξουαλικές του ορμές και έρχεται σε στύση και πως όταν πίνει και του αρέσει μια γυναίκα θέλει να την κατακτήσει. Αποδεχόμαστε τη μαρτυρία του Σάββα αναφορικά με τη συνήθεια του Φίλιππου να καταναλώνει αλκοόλ και πως ο ίδιος ο Φίλιππος συνέδεε το ζήτημα με τη σεξουαλική του διάθεση. Καταλήγουμε πως ο Φίλιππος ήταν πρόσωπο που συνήθιζε να καταναλώνει αλκοολούχα ποτά και πολλές φορές να περιέρχεται σε κατάσταση μέθης. Κατά πόσο η κατανάλωση αλκοόλ πράγματι επηρέαζε οργανικά τη σεξουαλική του δραστηριότητα δεν μπορεί να απαντηθεί. Γεγονός παραμένει πως ο ίδιος αισθανόταν πως τούτο συνέβαινε. Η σωματική κατάσταση της κατηγορούμενης:- Η κατηγορούμενη είχε το 2007 ένα τροχαίο ατύχημα και υπέστηκε σοβαρούς τραυματισμούς στα κάτω άκρα. Παρουσιάστηκαν δύο ιατρικά πιστοποιητικά αναφορικά με την κατηγορούμενη ημερομηνίας 11.10.2007 και 21.5.2008 (Τεκμήρια 97 και 98 αντίστοιχα). Οι τραυματισμοί της ήταν σοβαροί και γίνεται αναφορά σε προδιάθεση δημιουργίας μετατραυματικών οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων. Ωστόσο, η πάροδος μεγάλου χρονικού διαστήματος από την έκδοση των πιστοποιητικών δεν αφήνει περιθώριο για εξαγωγή συμπερασμάτων ως προς την ακριβή κατάσταση της υγείας της κατά τον επίδικο χρόνο που είναι η 24.3.
2. Η ίδια ανέφερε πως έχει δυσκολίες κατά τη βάδιση, πονεί τα πόδια της και δεν μπορεί να σταθεί για πολλή ώρα. Περαιτέρω δεν έχει καλή στήριξη. Η μυϊκή της δύναμη έχει περιοριστεί. Ωστόσο είναι σε θέση να οδηγεί τόσο αυτοκίνητο όσο και μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού, να εργάζεται, να κυκλοφορεί για κοινωνικούς σκοπούς και να ακολουθεί τις συνήθειες που την ευχαριστούν, όπως για παράδειγμα τους περιπάτους στην ύπαιθρο για σκοπούς ανεύρεσης μανιταριών. Τί προηγήθηκε του επεισοδίου:- Το βράδυ της 23.3.2011 η κατηγορούμενη και ο πατέρας της δείπνησαν στο σπίτι του Φίλιππου. Η Λουκρέτσια είχε μαγειρέψει και ο Παπαπέτρου ήταν προσκεκλημένος. Η κατηγορούμενη προσκλήθηκε από τον παραπονούμενο καθ΄ ον χρόνο το γεύμα ήταν σε εξέλιξη. Ο Φίλιππος της τηλεφώνησε στο κινητό της τηλέφωνο και την προσκάλεσε αναφέροντας της πως στο σπίτι του βρισκόταν ήδη ο πατέρας της. Η κατηγορούμενη, που βρισκόταν με φίλους της σε καφετέρια στην Πόλη Χρυσοχούς, μετέβηκε στο σπίτι του Φίλιππου μαζί με ένα από τους φίλους της, κάποιο Νίκο Χρίστου (κατάθεση ημερομηνίας 24.3.2011 - Τεκμήριο 82). Κατά τη διάρκεια του δείπνου καταναλώθηκαν από τους παρευρισκομένους οινοπνευματώδη ποτά. Υπήρξαν αντικρουόμενες εκδοχές ως προς τα ποτά που σερβιρίστηκαν και ιδιαίτερα τί και πόσο κατανάλωσε ο Φίλιππος. Η κατηγορούμενη του αποδίδει πως κατανάλωσε το μεγαλύτερο μέρος δύο χάρτινων συσκευασιών (προφανώς χωρητικότητας όπως η φιάλη) κρασιού. Όλο, εκτός από δύο ποτήρια που ήπιε ο πατέρας της. Ακόμα πως στη συνέχεια ο Φίλιππος ήπιε μπύρα. Ο Παπαπέτρου ανέφερε πως ο ίδιος ήπιε δύο με τρία ποτήρια κρασί και πως ο Φίλιππος ήπιε τέσσερα με πέντε. Ο Φίλιππος διατείνεται πως ήπιε δύο ποτήρια κόκκινο κρασί και ένα ποτήρι μπύρα και πως η κατηγορούμενη ήπιε τρεις μεγάλες φιάλες μπύρα. Αποδέχεται η κατηγορούμενη πως καταναλώθηκαν δύο - τρεις μεγάλες φιάλες μπύρα στο τραπέζι, αλλά διατείνεται πως δεν τις ήπιε μόνη της. Μπύρα ήπιε μαζί της και ο Φίλιππος, μετά που έφυγε ο πατέρας της από το τραπέζι. Ο Γ. Σάββα παρευρισκόταν και αυτός στο δείπνο, αποχώρησε όμως πριν τους υπόλοιπους, γύρω στις 22:00 - 22:
3. Όση ώρα ήταν στο τραπέζι ο Φίλιππος και ο Παπαπέτρου είχαν πιεί από ένα ποτήρι κρασί και η κατηγορούμενη μια μπύρα. Το ουσιαστικό γεγονός είναι πως τόσο ο Φίλιππος όσο και η κατηγορούμενη είχαν καταναλώσει αλκοόλ, αλλά κανένας από αυτούς δεν είχε περιέλθει σε κατάσταση μέθης. Η αιτία για να βρεθούν ο Φίλιππος και η κατηγορούμενη στο χώρο του επεισοδίου:- Το φορτηγό της δουλειάς που χρησιμοποιούσε ο Φίλιππος, ένα μικρό μονοκάμπινο (βλ. φωτ. 5 - 12 του Τεκμηρίου 8), είχε πάει για συντήρηση ενωρίτερα την ίδια ημέρα στο συνεργείο συντήρησης και επισκευής αυτοκινήτων «Μιχάλη Ζαμπά» στην περιοχή «Αποθήκες Αζίνα». Είχε συντηρηθεί και βρισκόταν σταθμευμένο έξω από το συνεργείο. Ο Φίλιππος θα το χρειαζόταν την επομένη για τη δουλειά του. Είναι κοινό έδαφος πως η διευθέτηση να οδηγήσει η κατηγορούμενη το Φίλιππο στο συνεργείο για να πάρει το φορτηγό προήλθε από εισήγηση του ίδιου του Φίλιππου. Η κατηγορούμενη ανάφερε στη μαρτυρία της πως ο πατέρας της προτού εγκαταλείψει το τραπέζι εισηγήθηκε στο Φίλιππο να τον πάρει ο ίδιος στο συνεργείο και ο Φίλιππος αποκρίθηκε πως θα τον έπαιρνε εκείνη, χωρίς καν να την ρωτήσει αν ήταν πρόθυμη. Δεν έφερε όμως αντίρρηση γιατί ντράπηκε και γιατί ο πατέρας της ήταν κουρασμένος. Ο Φίλιππος στην κατάθεση του παρουσιάζει μια ελαφρώς διαφοροποιημένη θέση. Ότι ο ίδιος είπε στον Παπαπέτρου να τον πάρει στο συνεργείο και αμέσως μετά είπε στην κατηγορούμενη αν μπορούσε εκείνη να τον πάρει ώστε ο Παπαπέτρου να πάει να κοιμηθεί. Παρουσιάζει δηλαδή ο Φίλιππος ότι ο ίδιος είχε αρχικά ζητήσει από τον Παπαπέτρου να τον πάρει και πως στη συνέχεια πρότεινε στην κατηγορούμενη. Ο Παπαπέτρου συγκεράζει τις θέσεις. Από πιο πριν ο Φίλιππος του είχε ζητήσει να τον πάρει για να πάρει το φορτηγό και έτσι όταν ο Παπαπέτρου θα αποχωρούσε από το τραπέζι, είπε στο Φίλιππο να τον πάρει. Η ουσία είναι πως δεν είναι η κατηγορούμενη που εισηγήθηκε να πάρει το Φίλιππο στο συνεργείο και αναμφίβολα διαφορετικά θα εξελισσόταν η βραδιά αν ο Φίλιππος δεν παρενέβαινε αλλάζοντας την πορεία των γεγονότων. Το επεισόδιο και οι εκατέρωθεν εκδοχές:- Περί τα μεσάνυχτα της 23 προς 24.3.2011 η κατηγορούμενη, οδηγώντας το αυτοκίνητο της, μετέφερε το Φίλιππο στο συνεργείο για να παραλάβει το φορτηγό. Στον υπαίθριο χώρο που το φορτηγό ήταν σταθμευμένο εξελίχθηκε επεισόδιο κατά το οποίο η κατηγορούμενη επέφερε 21 μαχαιριές σε διάφορα μέρη του σώματος του Φίλιππου. Είναι η θέση του Φίλιππου πως η κατηγορούμενη του επιτέθηκε απρόκλητα και συνέχισε να τον πλήττει με το μαχαίρι που κρατούσε μέχρι που πίστεψε πως τον είχε σκοτώσει. Η εκδοχή της κατηγορούμενης είναι ότι ο Φίλιππος της επιτέθηκε άσεμνα με πρόθεση να τη βιάσει και πως χρησιμοποίησε το μαχαίρι που μετέφερε τραυματίζοντας τον, αμυνόμενη και στην προσπάθεια της να του ξεφύγει. Η σκηνή του επεισοδίου:- Προτού εκθέσουμε τις εκδοχές του Φίλιππου και της κατηγορούμενης στη λεπτομέρεια τους θα παραθέσουμε τα αντικειμενικά δεδομένα της σκηνής του επεισοδίου και τα αντικειμενικά ευρήματα της αστυνομίας στο χώρο. Η περιοχή γνωστή ως «Αποθήκες Αζίνα» είναι ένας μεγάλος χώρος που εφάπτεται του κύριου δρόμου Πάφου - Πόλης Χρυσοχούς. Υπάρχουν κτισμένες πολύ μεγάλες αποθήκες και παραπλεύρως υπάρχει μεγάλος υπαίθριος χώρος. Ακολουθούν αγροτικά τεμάχια. Εκτός από το συνεργείο «Μιχάλη Ζαμπά», στην περιοχή στεγάζονται και αριθμός άλλων επαγγελματικών υποστατικών. Η περιοχή απέχει περί το 1 ½ με 2 χιλιόμετρα από την Πόλη Χρυσοχούς και είναι, κατά τις βραδινές ώρες, ερημική. Όπως ανάφερε ο Τάσος Αναστασιάδης (Μ.Κ.7) (καταθέσεις ημερομηνίας 24.3.2011 και 26.3.2011 - Τεκμήρια 48 και 49 αντίστοιχα), ο υπεύθυνος του συνεργείου «Μιχάλης Ζαμπά», το συνεργείο τους εργάζεται μέχρι τις 20:00 περίπου ενώ τα άλλα επαγγελματικά υποστατικά κλείνουν ενωρίτερα. Ο Αστ. 779 Ανδρέας Ιωάννου (Μ.Κ.13) (κατάθεση ημερομηνίας 24.3.2011 - Τεκμήριο 62), ο πρώτος αστυνομικός που έφθασε στη σκηνή μετά το επεισόδιο, ανάφερε ότι το φορτηγό ήταν σταθμευμένο σε απόσταση περί τα 150 μέτρα από τον κύριο δρόμο. Μαρτύρησε ο Αστ. Ιωάννου πως κατά την άφιξη του ο Φίλιππος ήταν αιμόφυρτος στην αριστερή πλευρά του φορτηγού, κάτω στο έδαφος. Και οι δύο πόρτες του φορτηγού ήταν ανοιχτές. Όταν στη συνέχεια ο τραυματίας παραλήφθηκε από ασθενοφόρο, ο Αστ. Ιωάννου τοποθέτησε στο χώρο που ο τραυματίας ήταν πεσμένος μια αλουμινένια πόρτα για να προστατεύσει τη σκηνή καθότι είχε αρχίσει να βρέχει. Περαιτέρω, τοποθέτησε ένα μουσαμά στην αριστερή πλευρά του φορτηγού για να προστατεύσει ίχνη αίματος που είχε διαπιστώσει πάνω στο φορτηγό και έκλεισε και τις δύο πόρτες της καμπίνας για να μην μπει μέσα η βροχή. Στη δεξιά πλευρά του φορτηγού δεν υπήρχαν ίχνη αίματος, ούτε πάνω στο φορτηγό, ούτε στο έδαφος. Πριν τον Αστ. Ιωάννου στη σκηνή είχε αφιχθεί η Λουκρέτσια με τη θυγατέρα της. Είχε ανησυχήσει για την αργοπορία του συντρόφου της και τον πήρε τηλέφωνο. Ο Φίλιππος καθυστέρησε να απαντήσει και όταν απάντησε της ζήτησε να τηλεφωνήσει στις Πρώτες Βοήθειες γιατί τον μαχαίρωσε η Γιάννα (η κατηγορούμενη) και ότι ήταν στο μηχανικό. Ακόμα ότι της είπε να πάει στο μέρος. Η Λουκρέτσια συνοδευόμενη από την κόρη της οδήγησε προς το συνεργείο. Καθ΄ οδόν δέχτηκε τηλεφώνημα από το Φίλιππο που επανέλαβε τα ίδια, αναφέροντας της πως θα πεθάνει. Όταν η Λουκρέτσια έφθασε στο χώρο του επεισοδίου και αντίκρισε το Φίλιππο ανάσκελα στο έδαφος, μεταξύ της πόρτας του συνοδηγού και της κάσιας του αυτοκινήτου αιματωμένο, τηλεφώνησε στον Παπαπέτρου και τον πληροφόρησε πως η Γιάννα είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο. Στη σκηνή η Λουκρέτσια μίλησε ξανά με το Φίλιππο. Τον ρώτησε γιατί του το έκανε η Γιάννα και ο Φίλιππος της απάντησε να τηλεφωνήσει στις Πρώτες Βοήθειες γιατί πεθαίνει. Τον ρώτησε στη συνέχεια αν ήταν καλά, αλλά ο Φίλιππος δεν ανταποκρινόταν πλέον. Η Λουκρέτσια και η κόρη της δεν άγγιξαν πουθενά, μόνο η κόρη της το Φίλιππο για να του προσφέρει πρώτες βοήθειες. Ήταν η θέση της Λουκρέτσια πως από το μέρος η ίδια τηλεφώνησε στις Πρώτες Βοήθειες και επί τούτου αμφισβητήθηκε έντονα αφού σε μια από τις καταθέσεις της έχει αναφέρει ότι ζήτησε από τον Παπαπέτρου να το πράξει (καταθέσεις ημερομηνίας 24.3.2011 και 26.3.2011 - Τεκμήρια 94 και 96 αντίστοιχα). Υπήρξε κάποια σύγχυση με τη Λουκρέτσια να αναφέρει πως είχε δύο τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Παπαπέτρου και πως ήταν στην πρώτη, καθ΄ οδόν προς το συνεργείο, που του ζήτησε να πάρει τις Πρώτες Βοήθειες. Τούτο είναι ασυμβίβαστο με τη θέση της πως πρώτα αυτή τηλεφώνησε στις Πρώτες Βοήθειες και μετά ζήτησε από τον Παπαπέτρου να το πράξει. Ο Παπαπέτρου επιβεβαίωσε πως δέχτηκε δύο τηλεφωνήματα από τη Λουκρέτσια και πως ό,τι κατά το δεύτερο τηλεφώνημα του ζήτησε, ήταν να ειδοποιήσει την Αστυνομία. Κατά την αντεξέταση του ο Παπαπέτρου αναφέρθηκε πέραν από την Αστυνομία και σε Πρώτες Βοήθειες. Το ζήτημα είναι δευτερευούσης σημασίας. Η οποιαδήποτε ανακρίβεια δεν μπορεί να οφείλεται σε σκοπιμότητα και ούτε μπορεί να εξυπηρετήσει σε οτιδήποτε. Κατανοούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Λουκρέτσια κατά τους ουσιώδεις χρόνους που διαδραματίζονταν αυτά τα περιστατικά. Ούτε έχει ιδιαίτερη σημασία ότι ο Φίλιππος δεν θυμόταν το τηλεφώνημα της Λουκρέτσιας προς αυτόν αφού στην κατάσταση που ήταν, ούτε την παρουσία της στη σκηνή θυμόταν. Δίπλα από το Φίλιππο, στο έδαφος, υπήρχε ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο η Λουκρέτσια πήρε και το παρέδωσε στην Αστυνομία μετά από κάποιες ώρες (βλ. κατάθεση ημερομηνίας 24.3.2011 - Τεκμήριο 95). Ανάφερε στη μαρτυρία της πως ήταν το προσωπικό του τηλέφωνο. Εξάγεται από τις καταθέσεις και διά ζώσης μαρτυρία της Λουκρέτσια πως στο Φίλιππο είχε τηλεφωνήσει στο τηλέφωνο της δουλειάς του, αριθμός
4. Επομένως το τηλέφωνο στο οποίο του είχε τηλεφωνήσει ήταν αυτό που ανευρέθηκε στο κάθισμα του συνοδηγού του φορτηγού (βλ. φωτ. 25 - 27 του Τεκμηρίου 8). Ως προς το τηλεφώνημα του Φίλιππου προς τη Λουκρέτσια, η Λουκρέτσια δεν ήταν βέβαιη κατά πόσο την είχε καλέσει από το επαγγελματικό του τηλέφωνο. Τη σκηνή εξέτασε ο Λοχ. 2748 Νεόφυτος Νεοφύτου (Μ.Κ.10) που συνέταξε σχετική έκθεση ημερομηνίας 15.4.2011 (Τεκμήριο 54). Καθ΄ υπόδειξη του αυτή φωτογραφήθηκε από τον Αστ. 2558 Πέτρο Πέτρου (Μ.Κ.3) (κατάθεση ημερομηνίας 30.4.2011 - Τεκμήριο 7). Δέσμη φωτογραφιών παρουσιάστηκε (μέρος του Τεκμηρίου 8). Περιγράφεται στην έκθεση το φορτηγό και το περιεχόμενο του χωρίς να σημειώνεται οτιδήποτε το ουσιαστικό που δεν εμφαίνεται στις φωτογραφίες. Το φορτηγό εξετάστηκε και δακτυλοσκοπικά με αρνητικό αποτέλεσμα. Αυτοψία της σκηνής από ιατροδικαστή δεν έγινε, οι φωτογραφίες όμως της σκηνής αποτέλεσαν το αντικείμενο ευρείας αναφοράς από τρεις ιατροδικαστές και ένα ιατρό. Στη μαρτυρία τους θα αναφερθούμε πιο κάτω προσπαθώντας να αντλήσουμε από αυτή πληροφορίες για το πώς διαδραματίστηκε ή μπορούσε να είχε διαδραματιστεί το επίδικο επεισόδιο. Οι λεπτομέρειες των εκατέρωθεν εκδοχών:- Υποστήριξε ο Φίλιππος πως στο αυτοκίνητο της κατηγορούμενης, καθ΄ οδόν προς το χώρο του συνεργείου, καμιά συνομιλία δεν είχε με την κατηγορούμενη. Η εκδοχή της κατηγορούμενης ήταν πως ο Φίλιππος τη φλέρταρε, της είπε ότι είναι πολύ όμορφη και με το χέρι του την άγγιξε στο πόδι. Η κατηγορούμενη παραξενεύτηκε και του είπε «σοβαρεύτου, ήντα πουν τούτες οι κουβέντες που μου λαλείς». Όμως κάτι πολύ διαφορετικό υποβλήθηκε στο Φίλιππο κατά την αντεξέταση του. Ότι κατά τη διαδρομή συζητούσε με την κατηγορούμενη για τα πορτοκάλια που θα μάζευε την επομένη και πως της ζήτησε να τον βοηθήσει και να του πάρει κάποιο τρόλεϊ. Δεν του υποβλήθηκε η προαναφερόμενη εκδοχή της κατηγορούμενης. Είναι κοινό έδαφος πως φθάνοντας στον υπαίθριο χώρο όπου ήταν σταθμευμένο το φορτηγό, η κατηγορούμενη σταμάτησε το αυτοκίνητο της, δίπλα από αυτό, με αντίθετη κατεύθυνση και τις πλευρές των οδηγών να γειτνιάζουν σε απόσταση 1 ½ - 2 μέτρα περίπου. Ο Φίλιππος προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα για να κατεβεί αλλά αυτή ήταν κλειδωμένη. Η κατηγορούμενη πάτησε κάποιο κουμπί και η πόρτα ξεκλείδωσε. Ο Φίλιππος άνοιξε και κατέβηκε. Πέρασε πίσω από το αυτοκίνητο της κατηγορούμενης και κινήθηκε στο διάκενο μεταξύ των δύο αυτοκινήτων. Η κατηγορούμενη υποστήριξε ότι είναι από μπροστά από το αυτοκίνητο της που πέρασε. Είναι η θέση του Φίλιππου (βλ. κατάθεση ημερομηνίας 25.3.2011 - Τεκμήριο 70) πως ταυτόχρονα η κατηγορούμενη βγήκε από το αυτοκίνητο της. Ο ίδιος άνοιξε την πόρτα του οδηγού του φορτηγού και της ανέφερε ότι θα έλεγχε τα τιμολόγια και τις αποδείξεις μήπως είχε κλαπεί οτιδήποτε από το αυτοκίνητο. Η κατηγορούμενη ήταν πίσω του και την άκουσε να του λέει «είδες τι κάμνεις τωρά;». Γύρισε προς το μέρος της και την είδε να κάνει μια κίνηση με το δεξί της χέρι προς το μέρος του και ένιωσε κάτι να εισέρχεται στην κοιλιά του. Πονούσε και έχανε αίμα. Τη ρώτησε «τι κάμνεις τωρά» και του είπε «εν να σε σκοτώσω». Κατάφερε και κάθισε στη θέση του οδηγού του φορτηγού με τα πόδια έξω από το αυτοκίνητο κλωτσώντας την κατηγορούμενη για να την αποφύγει. Της είπε «Γιάννα φύε, εσκότωσες με, αιμορραγώ» αλλά αυτή συνέχισε να τον χτυπά στο στήθος, στο λαιμό και στα πόδια. Είναι η θέση του πως σε κάποιο στάδιο η κατηγορούμενη πρέπει να νόμισε ότι πέθανε και σταμάτησε να τον χτυπά. Ότι τελευταίο θυμάται είναι να αιμορραγεί και να τηλεφωνά, βρισκόμενος μέσα στο αυτοκίνητο, στη συμβία του αναφέροντας της ότι τον σκότωσε η Γιάννα. Κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του ανέφερε πως δεν αντιλήφθηκε πότε βγήκε η κατηγορούμενη από το αυτοκίνητο της. Ανάφερε ακόμα πως την ώρα που μίλησε η κατηγορούμενη «εμάχουμουν να σάσω τα τιμολόγια». Ότι μπορούμε να διαπιστώσουμε από τις φωτογραφίες της καμπίνας του φορτηγού (φωτ. 17 - 20 του Τεκμηρίου 8) είναι πως φάκελοι εγγράφων δεν υπάρχουν στην πλευρά του οδηγού του αυτοκινήτου. Φαίνονται μόνο κάποια έγγραφα στο ταμπλό του αυτοκινήτου πάνω από το τιμόνι. Δεν διερευνήθηκε κατά πόσο εμπεριέχουν τιμολόγια και αποδείξεις. Έξω από το φορτηγό είχε δεχτεί μια μαχαιριά στην κοιλιά. Τα υπόλοιπα τραύματα υπέστηκε μετά που κάθισε στη θέση του οδηγού μέσα στο φορτηγό. Καθ΄ ον χρόνο καθήμενος κλωτσούσε την κατηγορούμενη βαστούσε την κοιλιά του και ήταν κάτω. Έτσι δικαιολόγησε τα τραύματα που υπέστηκε σε ψηλά σημεία στο σώμα του και στο κεφάλι. Ανέφερε ακόμα πως η κατηγορούμενη βγήκε πάνω στο φορτηγό και τον σκότωσε. Ως προς το λόγο γιατί η κατηγορούμενη να τον μαχαιρώσει, ανάφερε πως δεν γνώριζε και πιθανολόγησε ότι μπορεί να τον ζήλευε γιατί αυτός είχε πολύ καλές σχέσεις με τον πατέρα της. Είναι η θέση της κατηγορούμενης πως πριν κατεβεί από το αυτοκίνητο ο Φίλιππος της είπε να κατεβεί και η ίδια για να ελέγξουν το φορτηγό μήπως είχε κλαπεί κάτι. Ήταν πιεστικός. Της το ζήτησε τρεις φορές. Με τον τρόπο του την ανάγκασε να κατεβεί αφού σκέφτηκε μήπως πράγματι κάποιος πείραξε το φορτηγό. Κατέβηκε ο Φίλιππος και κινήθηκε μπροστά από το αυτοκίνητο της. Κατέβηκε και η ίδια. Ο Φίλιππος άνοιξε την πόρτα του οδηγού του φορτηγού και η ίδια πλησίασε προς την κάσια για να ελέγξει τα εργαλεία. Τότε ο Φίλιππος στράφηκε προς το μέρος της, την ακούμπησε με την πλάτη στην κάσια του φορτηγού και προσπάθησε να ανοίξει το φερμουάρ του σάκου της. Η κατηγορούμενη προσπάθησε να του κρατήσει τα χέρια αλλά ο Φίλιππος επέμενε. Κατάφερε να ανοίξει το σάκο της και προσπάθησε να ανοίξει και το παντελόνι της. Η κατηγορούμενη του είπε «μα ήντα που κάμνεις ρε». Εκείνη την ώρα, επειδή δεν ήθελε να ξαναπάθει αυτό που της συνέβηκε στο παρελθόν, αναγκάστηκε να ανασύρει το τσιακούδι της και του το «έμπηξε» δύο με τρεις φορές στην κοιλιά για να την αφήσει. Όμως ο Φίλιππος επέμενε. Κάποια στιγμή τον έσπρωξε και μη βρίσκοντας άλλη διέξοδο για να διαφύγει πήδηξε μέσα στην καμπίνα του φορτηγού και πέρασε στη θέση του συνοδηγού. Η πλάτη της ήταν προς την πόρτα του συνοδηγού και τα πόδια της πάνω στα καθίσματα. Ο Φίλιππος προσπάθησε και αυτός να μπει στο αυτοκίνητο και την έπιασε από το πόδι. Δεν μπορούσε να τον κλωτσήσει λόγω των προβλημάτων της στα κάτω άκρα και τον χτυπούσε με το τσιακούδι όπου «έβρισκε» για να την αφήσει. Δεν ξέρει πόσες μαχαιριές του επέφερε μέσα στην καμπίνα. Έγινε πάλη μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου και η κατηγορούμενη κατάφερε να ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού και να βγει από το φορτηγό πέφτοντας στο έδαφος και χτυπώντας στο γόνατο. Ο Φίλιππος, προχωρώντας μέσα από την καμπίνα του φορτηγού, πήγε από πάνω της. Ήταν όρθιος. Έσκυψε από πάνω της και προσπαθούσε να της σηκώσει τη φανέλα και να της κατεβάσει το παντελόνι. Την κρατούσε από το γιακά. Τον χτύπησε εκ νέου με το τσιακούδι της στα πόδια, κατάφερε να σηκωθεί και έτρεξε προς το αυτοκίνητο της. Μπήκε μέσα, κλείδωσε τις πόρτες και απομακρύνθηκε βιαστικά από το χώρο. Όταν έφευγε είδε τον κατηγορούμενο όρθιο στην πλευρά του συνοδηγού του φορτηγού. Ήταν η θέση της πως αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το μαχαίρι της για να αμυνθεί και πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει το Φίλιππο, ούτε σκέφτηκε ότι μπορούσε να τον σκοτώσει. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Δεν ήξερε πού τον χτυπούσε. Ήταν πολύ φοβισμένη και το μόνο πράγμα που ήθελε ήταν να φύγει. Χαρακτηριστικά ανάφερε πως δεν ήταν ψυχοπαθής να τον μαχαιρώσει χωρίς λόγο. Οι σωματικές βλάβες του Φίλιππου:- Οι σωματικές βλάβες του Φίλιππου ήταν πολύ σοβαρές και η ζωή του είχε τεθεί σε άμεσο κίνδυνο. Οι φωτογραφίες του τραυματία που λήφθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας την 25.3.2011, καθ΄ υπόδειξη του ιατροδικαστή Νικόλα Χαραλάμπους (ως δέσμη Τεκμήριο 6), δίδουν την εικόνα των τραυμάτων του Φίλιππου και ήταν βοηθητικές στην κατανόηση της μαρτυρίας των ιατροδικαστών και των άλλων ιατρών (οι φωτογραφίες λήφθηκαν από τον Αστ. 1848 Στέφανο Ιωάννου, Μ.Κ.2, κατάθεση ημερομηνίας 25.3.2011 - Τεκμήριο 5). Ο Μάριος Θεοδώρου (Μ.Κ.21) (κατάθεση ημερομηνίας 24.3.2011 - Τεκμήριο 76) είναι ιατρός στο Νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς. Περί ώρα 00:50 της 24.3.2011, κατ΄ ακολουθία ειδοποίησης από την αστυνομία, μετέβηκε με ασθενοφόρο στη σκηνή του επεισοδίου. Ο Φίλιππος ήταν λιπόθυμος. Είχε ακατάσχετη αιμορραγία και βρισκόταν υπό ισχαιμικό σοκ λόγω απώλειας αίματος. Η κατάσταση του ήταν κρίσιμη. Εάν υπήρχε πέντε λεπτά καθυστέρηση στην άφιξη του ασθενοφόρου ο τραυματίας θα είχε αποβιώσει. Διαπίστωσε ο ιατρός 15 μεγάλες μαχαιριές που αιμορραγούσαν. Είχε και ελαφρότερες βλάβες που δεν τον απασχόλησαν στο στάδιο εκείνο. Ο Φίλιππος είχε μεγάλο τραύμα στην κοιλιακή χώρα, 4 με 6 εκατοστά. Το τραύμα ήταν ανοιχτό και υπήρχαν έντερα εκτός του σώματος του. Κάποιο έντερο ήταν τραυματισμένο και αιμορραγούσε. Σταμάτησε την αιμορραγία με πιεστικά επιθέματα. Ο Φίλιππος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς και στη συνέχεια στο Νοσοκομείο Πάφου. Του χορηγήθηκε αίμα και πλάσμα και στη διαδρομή από Πόλη προς Πάφο, λίγο πριν το Στρουμπί, άρχισε να επικοινωνεί με το περιβάλλον και μπορούσε να μιλήσει. Ο Ανδρέας Χριστοδούλου (Μ.Κ.23) (κατάθεση ημερομηνίας 28.3.2011 - Τεκμήριο 84) είναι ιατρός χειρούργος στο Νοσοκομείο Πάφου. Κατά την άφιξη του στο Νοσοκομείο Πάφου περί ώρα 01:10 - 01:20, ο Φίλιππος είχε πλέον πολύ καλή επικοινωνία με το περιβάλλον. Εισήχθηκε αμέσως στο χειρουργείο και του έγινε ερευνητική λαπαροτομή όπου διαπιστώθηκε αιμορραγία στην κοιλιά και τρώση του λεπτού εντέρου. Εξήγησε ο ιατρός ότι είχε ένα σχίσιμο στην κοιλιά και υπήρχαν ενδοκοιλιακά σπλάχνα, το μείζων και η πάννα, έξω από αυτήν. Ελέγχθηκε η αιμορραγία και αποκαταστάθηκε η βλάβη του εντέρου. Από ένα τραύμα υποκλείδια δεξιά, διαπιστώθηκε μεγάλη εκροή φλεβικού αίματος από την περιοχή της υποκλειδίου φλέβας. Οι ώρες ήταν δραματικές με την προσπάθεια των ιατρών να σταματήσουν την αιμορραγία. Η υποκλείδια φλέβα έχει διάμετρο 2 εκατοστά και το τοίχωμα της είναι πολύ λεπτό και εύθρυπτο και αν δεν κατάφερναν να σταματήσουν την αιμορραγία ο τραυματίας θα πέθαινε. Επιτεύχθηκε η άρση της αιμορραγίας και έγινε επιπωματισμός του τραύματος. Συρράφτηκαν και τα υπόλοιπα τραύματα. Περί ώρα 04:00 ξεκίνησε ασθενοφόρο για να μεταφέρει το Φίλιππο στη Λευκωσία κατόπιν συνεννόησης με το αγγειοχειρουργικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για να γίνει αγγειογραφία και να εξακριβωθεί η ακριβής φύση της αγγειακής βλάβης. Αναφορικά με την εξέλιξη της κατάστασης του Φίλιππου σχετικό είναι ιατρικό πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας ημερομηνίας 30.9.2011 (Τεκμήριο 71). Το ανακριτικό έργο - οι θέσεις της κατηγορούμενης προς την αστυνομία:- Η εξέλιξη της υπόθεσης μετά και την ένορκη κατάθεση της κατηγορούμενης, όπου επιβεβαίωσε πως αυτή μαχαίρωσε τον παραπονούμενο, καθιστά μέρος του ανακριτικού έργου και των αποτελεσμάτων του, επικουρικής και επιβεβαιωτικής σημασίας. Έτσι θα αποφύγουμε την αναφορά σε περιστατική μαρτυρία και αριθμό τεκμηρίων, που σκοπό είχαν να αποδείξουν πτυχές της υπόθεσης που η κατηγορούμενη παραδέχτηκε. Θα αναφερθούμε όμως στο ανακριτικό έργο στην έκταση που καταδεικνύει τη συμπεριφορά της κατηγορούμενης η οποία είχε αρχικά αρνηθεί κάθε ανάμιξη στην πρόκληση των τραυματισμών του Φίλιππου. Την 24.3.2011 και μεταξύ των ωρών 03:50 - 04:30 με γραπτή συγκατάθεση του Παπαπέτρου (Τεκμήριο 59) ερευνήθηκε η κατοικία του, όπου και διέμενε η κατηγορούμενη. Στο πλυσταριό παραλήφθηκαν μέσα από το πλυντήριο ένα σακάκι, μια φανέλα και ένα παντελόνι, όλα βρεγμένα. Τα ρούχα είχαν υποδειχθεί από την κατηγορούμενη ως τα ρούχα που φορούσε προηγουμένως. Ανάφερε στον Αστ. 4287 Πανίκο Ιωαννίδη (Μ.Κ.26) (κατάθεση ημερομηνίας 26.3.2011 - Τεκμήριο 88) που τα παρέλαβε πως τα έπλυνε για να τα φορέσει την Παρασκευή γιατί δεν είχε άλλα. Η κατηγορούμενη συνελήφθηκε την 24.3.2011 και ώρα 04:40 στο σπίτι της στην Αργάκα δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης της που είχε εκδοθεί 10 λεπτά προηγουμένως (Τεκμήριο 58). Η σύλληψη διενεργήθηκε από τον Αστ. 3820 Στάθη Ευσταθίου (Μ.Κ.12) (κατάθεση ημερομηνίας 26.3.2011 - Τεκμήριο 57). Ο Ευσταθίου της εξήγησε τους λόγους της σύλληψης της και της επέστησε την προσοχή στο Νόμο. Η κατηγορούμενη απάντησε πως δεν είχε να πει τίποτε. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 05:20 - 06:50 ο Ευσταθίου έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη (Τεκμήριο 60). Η κατηγορούμενη αναφέρθηκε στο δείπνο στο σπίτι του Φίλιππου και ότι στη συνέχεια τον μετέφερε με το αυτοκίνητο της στο συνεργείο στις «Αποθήκες Αζίνα» για να πάρει το φορτηγό. Προέβαλε τη θέση πως τον είχε αφήσει εκεί και η ίδια είχε πάει στο σπίτι της. Πριν τη λήψη της κατάθεσης η κατηγορούμενη είχε υπογράψει σχετικό έντυπο «Δικαιώματα Επικοινωνίας Κρατουμένων» (Τεκμήριο 61) αναγράφοντας πως, στο στάδιο εκείνο, δεν χρειαζόταν δικηγόρο. Μεταξύ των ωρών 08:50 - 09:05, στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλεως Χρυσοχούς, η κατηγορούμενη ανακρίθηκε προφορικά από τον υπ/μο Αργύρη Φωτίου (Μ.Κ.22) (κατάθεση ημερομηνίας 30.3.2011 - Τεκμήριο 77) του ΤΑΕ Πάφου, που εν τω μεταξύ ανέλαβε τη διερεύνηση της υπόθεσης, και αρνήθηκε ανάμιξη αναφέροντας πως όταν ο Φίλιππος κατέβηκε από το αυτοκίνητο της του είπε: «κουμπάρε είσαι καλά» και αυτός της είπε: «είμαι καλά κουμέρα». Αργότερα, η ώρα 10:05 - 10:12 ο υπ/μος Φωτίου την ανέκρινε εκ νέου προφορικά. Και πάλι αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη στην υπόθεση. Αμέσως μετά έδωσε γραπτή συγκατάθεση για να εξεταστεί από ιατρό και ιατροδικαστή (Τεκμήριο 64). Η ώρα 12:41, καθ΄ ον χρόνο μεταφέρετο στα κρατητήρια της νέας ΑΔΕ Πάφου, μετά από τη διαδικασία αίτησης για την προφυλάκιση της (βλ. Τεκμήριο 81), ο υπ/μος Φωτίου αφού της επέστησε την προσοχή στο νόμο την ρώτησε κατά πόσο θα έλεγε την αλήθεια για το τι είχε συμβεί με τον Φίλιππο. Η κατηγορούμενη απάντησε: «Όϊ». Μεταξύ των ωρών 17:35 - 18:35, στο ΤΑΕ Πάφου, ανακρίθηκε προφορικά από ομάδα αστυνομικών, αρνούμενη οποιαδήποτε ανάμιξη στην υπόθεση. Πριν την προφορική αυτή ανάκριση είχε δώσει τη γραπτή της συγκατάθεση για λήψη μετρήσεων (Τεκμήριο 46). Οι ανακρίσεις της κατηγορούμενης συνεχίστηκαν την επομένη 25.3.
5. Μεταξύ των ωρών 12:20 - 12:43 ανακρίθηκε προφορικά στα γραφεία του ΤΑΕ Πάφου από αξιωματικούς της αστυνομίας αρνούμενη και πάλι ανάμιξη. Η ώρα 13:25 ο υπ/μος Φωτίου της επέστησε την προσοχή στο Νόμο και την πληροφόρησε ότι η αστυνομία είχε στην κατοχή της γραπτή κατάθεση του Φίλιππου στην οποία την κατονόμαζε ως το πρόσωπο που τον μαχαίρωσε. Ρωτήθηκε να πει την αιτία για την οποία τον μαχαίρωσε και, αφού παρέμεινε για 15 περίπου δευτερόλεπτα σιωπηλή, άρχισε να κλαίει λέγοντας «ειδοποιάτε τον πατέρα μου και τη μητέρα μου και αποφάσισα να σας πω την αλήθεια». Κλήθηκαν οι γονείς της και προσήλθαν στο ΤΑΕ Πάφου. Ο πατέρας της, ο Παπαπέτρου, εισερχόμενος στο γραφείο ανάφερε στη Γ/Αστ. Γεωργίου και στον υπ/μο Φωτίου ότι η κατηγορούμενη είχε πέσει θύμα βιασμού από το Φίλιππο πριν από ένα περίπου χρόνο στο σπίτι τους στην Αργάκα όταν έκανε αποτοξίνωση από τα ναρκωτικά και πως το βράδυ του επεισοδίου ο Φίλιππος είχε ξαναπροσπαθήσει να βιάσει την κατηγορούμενη και αυτός ήταν ο λόγος που τον μαχαίρωσε. Η κατηγορούμενη ξέσπασε σε λυγμούς και ανέφερε ότι με αυτό τον τρόπο ο Φίλιππος τη μείωσε και γι΄ αυτό τον μαχαίρωσε. Ο υπ/μος Φωτίου της επέστησε την προσοχή στο Νόμο και αυτή κλαίγοντας ανάφερε «μισώ το Φίλιππο γι΄ αυτό το πράμα που μου έκαμε». Ο Παπαπέτρου ανάφερε ότι η κατηγορούμενη θα έλεγε όλη την αλήθεια αφού πρώτα συνομιλούσε με το δικηγόρο της. Την 27.3.2011 και μεταξύ των ωρών 10:30 - 11:20 ο υπ/μος Φωτίου έλαβε ανακριτική κατάθεση από την κατηγορούμενη (Τεκμήριο 79). Η κατηγορούμενη ανάφερε πως είχε συμβουλή από το δικηγόρο της να απαντά σε όλες τις ερωτήσεις με τη φράση: «ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Εν τούτοις, έδωσε κάποιες απαντήσεις. Σε ερώτηση γιατί είχε βάλει τα ρούχα στο πλυντήριο, απάντησε πως έτσι συνηθίζει να κάνει όταν θέλει να τα ξαναφορέσει. Την ίδια μέρα και μεταξύ των ωρών 12:15 - 12:51 η κατηγορούμενη προέβηκε σε υποδείξεις διαφόρων σκηνών που φωτογραφήθηκαν (Τεκμήριο 3) και υπόγραψε τα σχετικά έντυπα υπόδειξης σκηνών (Τεκμήριο 53). Η κατηγορούμενη υπόδειξε το χώρο του επεισοδίου και ανέφερε «ε δαμαί που προσπάθησε ο Φίλιππος να με τσιλήσει πάνω στο αυτοκίνητο» και «προσπάθησε να μου βγάλει τα ρούχα μου και να με φιλήσει αφού με έσπρωξε πάνω στο αυτοκίνητο του. Εγώ τότε φοβήθηκα ότι θα με βιάσει και έβγαλα το μαχαίρι μου για να του κόψω τα χέρια». Είπε ακόμα «αυτός συνέχιζε και τότε πανικοβλήθηκα και του το έμπηξα πάνω του χωρίς να σταματώ μέχρι αυτός να σταματήσει. Στη συνέχεια έφυγα από εδώ με το αυτοκίνητο μου». Υπέδειξε και το χώρο όπου πέταξε το μαχαίρι με το οποίο είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο. Επρόκειτο για μεγάλη αποβάθρα στην περιοχή «Λίμνη». Όπως ανάφερε επί τόπου, είχε πάει μέχρι το τέρμα της αποβάθρας και το έριξε, με όλη της τη δύναμη, μέσα στη θάλασσα (Η μαρτυρία του Αστ. 3070 Ανδρέα Τσεκούρα, Μ.Κ.9, κατάθεση ημερομηνίας 30.3.2011 - Τεκμήριο 51, είναι σχετική). Έγιναν έρευνες από δύτες για ανεύρεση του μαχαιριού χωρίς αποτέλεσμα. Όπως είχε στη σκηνή αναφέρει η κατηγορούμενη, το μαχαίρι είχε μήκος περί τα 5 εκατοστά, ήταν χρώματος ασημί και όταν το πέταξε στη θάλασσα ήταν κλειστό. Την 28.3.2011 το πρωί η κατηγορούμενη έδωσε γραπτή συγκατάθεση για να εξεταστεί από κυβερνητική ψυχίατρο (Τεκμήριο 52) και ζητήθηκε έκθεση για την ψυχολογική κατάσταση της υγείας της (Τεκμήριο 80). Την 28.3.2011 το απόγευμα η κατηγορούμενη έδωσε θεληματική κατάθεση στον υπ/μο Φωτίου (Τεκμήριο 78). Η κατάθεση λήφθηκε στην παρουσία του δικηγόρου της. Αναφορικά με το επεισόδιο ανάφερε πως κατά τη διαδρομή ο Φίλιππος της «κολλούσε» και η ίδια του είπε να σταματήσει και ότι ήταν ντροπή του. Αφότου έφθασαν στο χώρο και πάρκαρε το αυτοκίνητο της περί το 1½ μέτρο δίπλα από το φορτηγό με αντίθετη κατεύθυνση, με γειτνιάζουσες πλευρές, αυτές των οδηγών των δύο οχημάτων, ο Φίλιππος κατέβηκε από το αυτοκίνητο της και ζήτησε και από την ίδια να κατεβεί για να διαπιστώσουν μήπως και είχε κλαπεί κάτι από το φορτηγό. Μόλις κατέβηκε ο Φίλιππος την έσπρωξε με τα χέρια του στο στήθος και την ακούμπησε πάνω στο φορτηγό προσπαθώντας την ίδια ώρα να της ανοίξει το φερμουάρ του παντελονιού της. Αυτή του είπε «τι κάμνεις ρε αφού ξέρεις ότι δεν θέλω τέτοια πράγματα». Ο Φίλιππος προσπάθησε να τη φιλήσει και η ίδια τον έσπρωχνε πίσω με τα χέρια της. Ο Φίλιππος κατάφερε να της ανοίξει το φερμουάρ του σάκου της. Αναφέρει στη συνέχεια η κατηγορούμενη: «Εγώ τότε πανικοβλήθηκα φοβούμενη ότι θα με ξαναβίαζε όπως πέρσι έπιασα το μαχαίρι που είχα κρεμασμένο πάνω μου και το άνοιξα και προσπάθησα να του κόψω τα χέρια αυτός συνέχισε να με σπρώχνει και εγώ τότε βγήκα εκτός ελέγχου και για να αμυνθώ του το έμπηξα όπου ερχόταν στο σώμα του για να γλυτώσω από αυτόν. Να πω ότι αυτός είχε ανοίξει το φερμουάρ του παντελονιού του. Αφού τον πλήγωσα κατάφερα να του ξεφύγω, μπήκα στο αυτοκίνητο του, άνοιξα κολοσυρτή την πόρτα του συνοδηγού, βγήκα και τότε μπήκα στο αυτοκίνητο μου και έφυγα. Την ώρα αυτή αυτός ήταν όρθιος και ήρθε ξανά κοντά μου αλλά δεν με πρόλαβε αφού προσπάθησε να με πιάσει από τη φτέρνα του ποδιού μου. Έφυγα από εκεί και πήγα ολόϊσια έσω .». Την 29.3.2011 η κατηγορούμενη υπέδειξε το χώρο όπου είχε διαδραματιστεί το επίδικο επεισόδιο και λήφθηκαν σχετικές φωτογραφίες (Τεκμήριο 4). Ο Αστ. 1784 Κώστας Κλεόπα (Μ.Κ.14) κατέγραψε στη γραπτή του κατάθεση που έδωσε στις 30.3.2011 (Τεκμήριο 63) πως στις 29.3.2011 η κατηγορούμενη υπέδειξε τη σκηνή όπου έγινε το επίδικο επεισόδιο. Καταγράφει πως σε ανοιχτό χώρο, η κατηγορούμενη του υπέδειξε σημείο, ενδιάμεσα δύο αυτοκινήτων (βλ. φωτογραφίες Τεκμήριο 4 και Έντυπο Υπόδειξης Σκηνής Τεκμήριο 65), αναφέροντας ότι ήταν εκεί που μαχαίρωσε το Φίλιππο. Τα δύο αυτοκίνητα που φαίνονται στις φωτογραφίες ήταν άσχετα με την υπόθεση. Το φορτηγό του Φίλιππου είχε μετακινηθεί από τη σκηνή. Ο υπ/μος Φωτίου αντεξετάστηκε επίμονα αναφορικά με την υπόδειξη από την κατηγορούμενη του χώρου όπου μαχαίρωσε το Φίλιππο. Αφ΄ εαυτής η υπόδειξη δεν ήταν καταλυτική αφού το φορτηγό είχε ήδη μετακινηθεί. Η κατηγορούμενη απλά υπέδειξε το χώρο. Είναι τα ειπωθέντα από την κατηγορούμενη στη σκηνή που προσδιορίζουν τη θέση της. Και ό,τι ο υπ/μος Φωτίου ανάφερε ότι ειπώθηκε από την κατηγορούμενη συνάδει με τα όσα αυτή κατάθεσε στις 28.3.2011, στην παρουσία του δικηγόρου της. Ο δρ. Μάριος Καριόλου (Μ.Κ.28) εργάζεται στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής και είναι ο διευθυντής του Εργαστηρίου Δικανικής Γενετικής το οποίο ασχολείται και με εξετάσεις αστυνομικών τεκμηρίων στο επίπεδο γενετικού υλικού. Εξέτασε τεκμήρια της υπόθεσης και ετοίμασε έκθεση πραγματογνωμοσύνης ημερομηνίας 27.5.2011 (Τεκμήριο 91). Ό,τι ενδιαφέρει από τη μαρτυρία του είναι ότι το αίμα που υπήρχε σε διάφορα σημεία στη σκηνή του επεισοδίου ήταν του Φίλιππου, κάτι το οποίο προέκυπτε άλλωστε από τα γεγονότα της υπόθεσης. Αναφορά σε εξετάσεις - διαπιστώσεις που στόχευαν στη σύνδεση της κατηγορούμενης με το επεισόδιο είναι αχρείαστη ενόψει της εξέλιξης της υπόθεσης και του περιορισμού των επιδίκων θεμάτων. Η ιατροδικαστική μαρτυρία σε σχέση με τη σκηνή του επεισοδίου και τα δύο εμπλεκόμενα πρόσωπα:- Ο ιατρός Θεοδώρου, μετά που παρέδωσε τον τραυματία στο Νοσοκομείο Πάφου επέστρεψε και επισκέφθηκε εκ νέου τη σκηνή του επεισοδίου. Ανάφερε ότι στο έδαφος στην πλευρά του συνοδηγού δεν υπήρχαν πολλά αίματα και ήταν η αντίληψη του πως εκεί πρέπει να έπεσε ο τραυματίας μετά που μαχαιρώθηκε. Δε συμφώνησε με τη θέση που του υπέβαλε η υπεράσπιση πως διαδραματίστηκε επεισόδιο και σε εκείνη την πλευρά του αυτοκινήτου. Διατύπωσε ακόμα τη θέση, έχοντας υπόψη τον τραυματισμό που υπέστηκε ο Φίλιππος στο δεξί του χέρι πως δεν θα μπορούσε να το δουλέψει σωστά. Ο ιατροδικαστής Νικόλας Χαραλάμπους (Μ.Κ.24) δεν προέβηκε σε αυτοψία της σκηνής αλλά ούτε και εξέτασε το φωτογραφικό υλικό που αφορά τη σκηνή πριν από την παρουσία του στο εδώλιο του μάρτυρα. Υπέδειξε ο Χαραλάμπους στη φωτογραφία 21 του Τεκμηρίου 8 διάφορα στίγματα, τόσο στο τζάμι μεταξύ του καθίσματος του οδηγού και του συνοδηγού όσο και στο κάθισμα του οδηγού ψηλά στην περιοχή που ακουμπούν οι ώμοι και το κεφάλι. Πρόκειται, ανέφερε, για κηλίδες αίματος που δημιουργούνται την ώρα της εξόδου του μαχαιριού από το σώμα του θύματος. Οι κηλίδες αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το περιστατικό συνέβηκε εντός της καμπίνας. Μάλιστα επρόκειτο για πολλά χτυπήματα γιατί με ένα μόνο χτύπημα δεν θα είχαν δημιουργηθεί τόσες κηλίδες. Στη φωτογραφία 22 του Τεκμηρίου 8 υπέδειξε πάνω στο πλαστικό που καλύπτει το μηχανισμό του τιμονιού, αριστερά και κάτω από το κλειδί, δύο κηλίδες που έχουν ουρά και, κατά τη θέση του, δείχνουν πορεία. Τέτοιες, ανέφερε, υπάρχουν και πάνω στην πόρτα του οδηγού υποδεικνύοντας την περιοχή εσωτερικά της πόρτας κάτω από τα κουμπιά των παραθύρων (φωτ. 19 του Τεκμηρίου 8). Εξήγησε κατά την αντεξέταση πως η πορεία των κηλίδων αυτών είναι από μέσα προς τα έξω, δηλαδή η κατηγορούμενη που κρατούσε και έπληττε με το μαχαίρι, ήταν πιο έξω προς την πλευρά του οδηγού από το σώμα που δέχτηκε την πλήξη. Πέρα από τις κηλίδες αυτές, ο ιατροδικαστής αποδέχτηκε τη θέση της υπεράσπισης πως μέσα στην καμπίνα υπάρχουν κηλίδες προς όλες τις κατευθύνσεις. Για το αίμα που παρουσιάζεται πάνω στο χακί φάκελο που βρίσκεται στο κάθισμα του συνοδηγού, ο Χαραλάμπους ανέφερε ότι αυτό δείχνει κίνηση, δηλαδή τριβή πάνω στο φάκελο (βλ. φωτ. 26 του Τεκμηρίου 8). Σημάδια από επαφή αιματωμένης επιφάνειας χαρακτήρισε ο Χαραλάμπους και αυτά που παρουσιάζονται στο έδαφος στην πλευρά του συνοδηγού του φορτηγού και στον πισινό αριστερό τροχό (βλ. φωτ. 14 - 16 του Τεκμηρίου 8). Δικαιολογούνται να προέρχονται από την πτώση του ματωμένου σώματος του Φίλιππου στο χώρο. Το σκηνικό στην πλευρά του συνοδηγού δεν παραπέμπει σε εύρημα ότι εκεί ενεπλάκησαν τα πρόσωπα. Όμως δεν αποκλείει το ενδεχόμενο. Σε σχέση με τα ίχνη αίματος που υπάρχουν εξωτερικά στο αυτοκίνητο στην πλευρά του συνοδηγού πάνω στην πόρτα και χαμηλά στην κάσια (βλ. φωτ. 12 και 13 του Τεκμηρίου 8), ο ιατροδικαστής τα χαρακτήρισε ίχνη επαφής, όσον δε αφορά αυτό στην πόρτα του αυτοκινήτου, ανάφερε ότι αυτό έχει πορεία προς τα κάτω. Είναι πιθανό ο Φίλιππος εξερχόμενος από την πόρτα του συνοδηγού να κρατήθηκε από εκεί για στήριξη. Ως προς τα ίχνη πάνω στο τζάμι του παραθύρου του συνοδηγού, δεν διαφαίνεται από τις φωτογραφίες εάν είναι στην εσωτερική πλευρά του τζαμιού ή την εξωτερική. Υπάρχει όμως μαρτυρία από τον Λοχ. Νεοφύτου πως τα ίχνη στο τζάμι του παραθύρου του συνοδηγού ήταν στην εξωτερική πλευρά. Η Ελένη Αντωνίου (Μ.Κ.27), παθολογοανατόμος ιατροδικαστής, εξέτασε στις 24.3.2011 το Φίλιππο και ετοίμασε έκθεση προκαταρτικής εξέτασης (Τεκμήριο 89). Καταγράφει πως οι τραυματισμοί προέρχονταν από τέμνον και νύσσον όργανο, δηλαδή μυτερό μαχαίρι του οποίου η λάμα πρέπει να ήταν τουλάχιστο μήκους 10 εκατοστών. Η μαρτυρία της Αντωνίου επεκτάθηκε κατά την αντεξέταση σε ζητήματα που αφορούσαν τη γνώμη της σε σχέση με τα αντικειμενικά ευρήματα στη σκηνή, όπως παρουσιάζονται στις φωτογραφίες της σκηνής του επεισοδίου (Τεκμήριο 8). Ανάφερε η Αντωνίου πως μια κηλίδα (πιτσίκλιασμα) δείχνει την πορεία της. Μαρτύρησε ακόμα το αυτονόητο πως οι κηλίδες στην πλάτη του καθίσματος του οδηγού του φορτηγού δεν μπορεί να είχαν προκληθεί σε χρόνο που αν ο Φίλιππος καθόταν στη θέση ακουμπούσε η πλάτη του στο κάθισμα. Αναφορικά με τα ίχνη αίματος εξωτερικά του αυτοκινήτου στην πλευρά του συνοδηγού και στο έδαφος, τα χαρακτήρισε όλα ως ίχνη επαφής. Δεν ήταν κηλίδες. Ειδικά σε σχέση με τα ίχνη στο έδαφος ανάφερε πως αυτή είναι η εικόνα που θα προκύψει όταν ένα πρόσωπο που αιμορραγεί συρθεί στην περιοχή. Εάν τα εμπλεκόμενα πρόσωπα είχαν «παλέψει» στο χώρο θα ανέμενε να είχαν δημιουργηθεί σημάδια και μετακινήσεις των χαλικιών που υπάρχουν στο έδαφος. Όσον αφορά τα ίχνη πάνω στην πόρτα του συνοδηγού, ανέφερε πως είναι πιθανό ο τραυματίας βγαίνοντας έξω από το αυτοκίνητο από την πόρτα εκείνη να παρέμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα όρθιος, να κρατήθηκε από την πόρτα, να εξαντλήθηκε και να έπεσε στο έδαφος. Η πορεία των ιχνών από πάνω προς τα κάτω συνάδει με τέτοιο σενάριο. Αναφερόμενη η Αντωνίου στο τραύμα στην κοιλιακή χώρα ήταν κατηγορηματική ότι μετά από τέτοια πλήξη ο τραυματίας δεν θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε σεξουαλική όρεξη. Η προσπάθεια του θα ήταν να αμυνθεί και να επιβιώσει. Αναφορικά με τα αντικείμενα που υπάρχουν στο κάθισμα του συνοδηγού και που, κατά την υπεράσπιση, θα παρασύρονταν αν ο Φίλιππος συρόταν για να βγει έξω από την πόρτα του συνοδηγού, η Αντωνίου ανέφερε πως δεν είναι απαραίτητο ο Φίλιππος να σύρθηκε, μπορεί να ξανακάθισε, να πιάστηκε από κάπου, εξάλλου το σημάδι στην πόρτα παρέχει ένδειξη ότι δεν έπεσε από την καμπίνα στο έδαφος αλλά ίσως ήταν όρθιος και δοκίμασε να πιαστεί από εκεί. Στις 25.3.2011 ο ιατροδικαστής Χαραλάμπους εξέτασε τον παραπονούμενο και ετοίμασε ιατροδικαστική έκθεση (Τεκμήριο 86) όπου καταγράφει και περιγράφει τα τραύματα του Φίλιππου. Επρόκειτο για 21 τραύματα που είχαν προκληθεί από νύσσον και τέμνον όργανο. Η περιγραφή του ιατροδικαστή ενδιαφέρει περισσότερο σε σχέση με τη διαπίστωση των συνθηκών του επεισοδίου, αφού, από ιατρικής άποψης έχουμε τη μαρτυρία των ιατρών που τον περιέθαλψαν. Από τα παραληφθέντα ενδύματα του τραυματία, που αυτός φορούσε κατά την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο Πάφου όπου αρχικά μεταφέρθηκε, επιβεβαιώνεται τι φορούσε κατά το επεισόδιο. Από πάνω φορούσε δύο φανέλες και μια φόρμα (Τεκμήρια 35, 34 και 30 αντίστοιχα) και από κάτω επίσης φόρμα (Τεκμήριο 31). Όλες οι μαχαιριές που δέχθηκε ο Φίλιππος ήταν στο εμπρόσθιο μέρος του σώματος, στα άκρα και στο κεφάλι. Η πρώτη ομάδα αποτελείται από τρεις τραυματισμούς στο κυρίως σώμα. Δύο στην κοιλιακή χώρα και ένα στο στέρνο. Παρουσιάζεται ακόμα μια σειρά τραυματισμών από τη ραχιαία χώρα του δεξιού χεριού, στο δεξιό αγκώνα, στην πρόσθια χώρα του δεξιού βραχίονα (δύο τραύματα) και στη δεξιά μασχαλιαία χώρα. Ακολουθεί το τραύμα στη δεξιά υποκλείδιο χώρα, ένα τραύμα στην αριστερή υποκλείδιο χώρα και δύο τραύματα στην τραχηλική χώρα. Σε αυτή την ανατομική γραμμή μπορεί να περιλάβουμε, κατ΄ επέκταση, δύο τραύματα στο αριστερό αυτί και το τραύμα στην αριστερή βρεγματική χώρα. Στην τρίτη ενότητα τραυματισμών μπορούμε να κατατάξουμε δύο τραύματα στο δεξί κάτω άκρο και τρία στο αριστερό κάτω άκρο. Πέρα από τους τραυματισμούς που ο Φίλιππος υπέστηκε από το μαχαίρι της κατηγορούμενης, αυτός είχε μια θλαστική εκχύμωση στην οπίσθια χώρα του δεξιού γόνατος εσωτερικά (βλ. φωτ. 22 - 24 του Τεκμηρίου 6). Ανάφερε ο Φίλιππος στη μαρτυρία του πως δεν έφερε αυτή τη βλάβη πριν το επίδικο περιστατικό. Η βλάβη αυτή είχε δημιουργηθεί με θλων όργανο και με την άσκηση πίεσης στο σημείο ώστε να σπάσουν τα μικρά αγγεία που υπάρχουν στην περιοχή, να αιμορραγήσουν και να δημιουργηθεί το αιμάτωμα. Ανάφερε ο Χαραλάμπους πως η βλάβη αυτή μπορεί να προκλήθηκε από πίεση του ποδιού στο μέρος του αυτοκινήτου που βρίσκεται πάνω από τον δεξί μπροστινό τροχό (φωτ. 18 του Τεκμηρίου 8) καθ΄ ον χρόνο το πόδι του Φίλιππου κρεμόταν εκτός του αυτοκινήτου και κλωτσούσε την κατηγορούμενη. Ο ιατροδικαστής και παθολογοανατόμος δρ. Μάριος Ματσάκης (Μ.Υ.2), κλήθηκε από την υπεράσπιση. Ο δικηγόρος υπεράσπισης παρουσίασε στον δρ. Ματσάκη ότι η θέση ότι ο Φίλιππος δέχθηκε τη μαχαιριά στην κοιλιακή χώρα ενώ στεκόταν κοντά στο φορτηγό, στην πλευρά του οδηγού, ήταν θέση μόνο του Φίλιππου και οδήγησε τον ιατροδικαστή να απαντήσει πως θα ανέμενε να υπήρχαν αίματα στο έδαφος ως αποτέλεσμα του τραυματισμού αυτού. Η πραγματικότητα είναι πως είναι κοινό έδαφος ότι την πρώτη μαχαιριά που ήταν στην κοιλιακή χώρα είχε δεχτεί ο Φίλιππος σε εκείνο το σημείο. Ο λόγος που δεν υπήρχαν αίματα στο έδαφος ήταν προφανώς αυτός που εξήγησε ο ιατροδικαστής Χαραλάμπους, ότι τα ενδύματα του Φίλιππου συγκράτησαν το αίμα, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια της αιμορραγίας, και προτού αυτός εισέλθει στην καμπίνα. Ανάφερε ο δρ. Ματσάκης πως ο συνήθης τρόπος εισόδου του οδηγού σε φορτηγό αυτοκίνητο, όπως το υπόψη, είναι να χρησιμοποιήσει το δεξί πόδι και να πατήσει στο σκαλί που υπάρχει, μπροστά από τον μπροστινό τροχό, να κρατηθεί με τα χέρια από κάποιο χερούλι ή το τιμόνι και να εισέλθει στο φορτηγό με πρόσωπο. Ακολουθώντας μια τέτοια πορεία ο Φίλιππος, θα άφηνε εκτεθειμένη την πλάτη του στην κατηγορούμενη που εύκολα θα μπορούσε να του επιφέρει περαιτέρω πλήγματα στο πίσω μέρος του σώματος του, κάτι που δεν διαπιστώθηκε. Η προσέγγιση του δρ. Ματσάκη είναι ορθή, εκλαμβάνει όμως ως δεδομένο ότι ο Φίλιππος εισήλθε με αυτό τον τρόπο στην καμπίνα του φορτηγού. Ζητήθηκε ακόμα από τον δρ. Ματσάκη να σχολιάσει κατά πόσο ο τραυματισμός του Φίλιππου στο τριχωτό μέρος της κεφαλής θα μπορούσε να επισυμβεί καθ΄ ον χρόνο ο Φίλιππος καθόταν στο κάθισμα του οδηγού σε κανονική θέση. Αποδεχόμαστε τη θέση του δρ. Ματσάκη πως τούτο δεν θα μπορούσε να γίνει λόγω έλλειψης χώρου να κινηθεί το επιτιθέμενο χέρι μεταξύ της κεφαλής του θύματος και της οροφής της καμπίνας. Όμως ο Φίλιππος μπορούσε να πληγεί στο σημείο αυτό εάν το σώμα του είχε κλίση προς τα εμπρός όπως αναμενόταν από ένα άτομο, τραυματισμένο στην κοιλιακή χώρα. Ανάφερε, ακόμα, ο δρ. Ματσάκης πως στο έδαφος, στην πλευρά του συνοδηγού του φορτηγού, υπάρχουν σημεία με αίμα που δεν είναι το αποτέλεσμα επαφής ματωμένου σώματος αλλά σημεία όπου έχει στάξει αίμα. Ο Χαραλάμπους εξέτασε στις 24.3.2011 την κατηγορούμενη και ετοίμασε ιατροδικαστική έκθεση (Τεκμήριο 85). Διαπίστωσε αριθμό εκδορών στο δεξί της χέρι (παλάμη και δάχτυλα). Οι ίδιες εκδορές είχαν διαπιστωθεί και από την Άντρη Χ"Μιτσή (Μ.Κ.25) που επίσης εξέτασε την κατηγορούμενη και ετοίμασε ιατρική έκθεση (Τεκμήριο 87). Οι βλάβες της κατηγορούμενης φωτογραφήθηκαν (Τεκμήριο 47) από τη Γ/Αστ. 3411 Ι. Γιανακάρη (Μ.Κ.6) (κατάθεση άνευ ημερομηνίας - Τεκμήριο 45). Ο Χαραλάμπους δεν προέβηκε σε σχολιασμό των βλαβών της κατηγορούμενης. Τις μικροεκδορές στο δεξί χέρι της κατηγορούμενης σχολίασε ο δρ. Ματσάκης, μέσα από το σχετικό φωτογραφικό υλικό (Τεκμήριο 47). Οι εκδορές αυτές είχαν προκληθεί από επαφή του χεριού με την λάμα του μαχαιριού που χρησιμοποιήθηκε. Επανερχόμαστε πιο κάτω αναφορικά με τη σημασία του γεγονότος. Ανέφερε ο Χαραλάμπους, και σχολιάστηκε από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, ότι η κατηγορούμενη αρνήθηκε γυναικολογική εξέταση. Μαρτύρησε ο ιατροδικαστής πως όταν ζήτησε να την εξετάσει γυναικολογικά η κατηγορούμενη ανάφερε: «εάν ήταν να με βιάσει ή να προσπαθήσει να με βιάσει, είμαι παλαβή να μην το πω;». Θα πρέπει να σημειώσουμε πως η ιατροδικαστική εξέταση έλαβε χώρα στις 24.3.2011, σε χρόνο που η κατηγορούμενη δεν είχε ακόμα ομολογήσει ότι αυτή είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο. Επομένως δεν αναμενόταν να ισχυριστεί πως την είχε παρενοχλήσει. Πέραν τούτου, η αναφορά πως ο Φίλιππος δεν προσπάθησε να τη βιάσει, μπορεί να ερμηνευτεί ότι οι ενέργειες του δεν είχαν φθάσει στο σημείο εκείνο που θα επιμαρτυρούνταν από γυναικολογική εξέταση της. Η αυτοάμυνα:- Η αυτοάμυνα δεν αναφέρεται ρητά στον Ποινικό Κώδικα, Κεφ.
6. Καλύπτεται όμως από το φάσμα των προνοιών του άρθρου 17 του Κεφ. 154 που καθιστά την αναγκαιότητα (necessity) υπεράσπιση. Οι αυθεντίες έχουν καθιερώσει πως η αυτοάμυνα δεν είναι υπεράσπιση, υπό την έννοια ότι το αποδεικτικό βάρος δεν μετατίθεται στον κατηγορούμενο να την αποδείξει. Εφόσον έχει εγερθεί κατά τη δίκη εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να καταρρίψει τη θέση του κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Μαραγκός ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 251: "Η άμυνα είναι δικαίωμα που καθιστά τη χρήση βίας για αποτροπή επίθεσης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, νόμιμη. Η αμυντική πράξη δεν είναι υπό τέτοιες συνθήκες, ποινικά κολάσιμη. Πρέπει να λεχθεί, ότι μια τέτοια θεώρηση λειτουργεί προς όφελος κατηγορούμενου γιατί με την έγερση του θέματος, αυτός δεν αναλαμβάνει το παραμικρό βάρος απόδειξης. Είναι ευθύνη της κατηγορούσας αρχής να εξουδετερώσει το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να αμύνθηκε για να παρεμποδίσει την απειλούμενη σε βάρος του βιαιοπραγία". Το ερώτημα είναι κατά πόσο η βία η οποία χρησιμοποιήθηκε υπό τας περιστάσεις ήταν λογική και στην κρίση του ερωτήματος λαμβάνεται υπόψη ποια ήταν η διανοητική κατάσταση (mental state) του κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η αναγκαία ή νόμιμη άμυνα καθορίζεται από τις συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Το ζήτημα αναλύεται με κάθε λεπτομέρεια στην υπόθεση Palmer v. Τhe Queen [1971] A.C. 814. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι δεν αναμένεται από το πρόσωπο το οποίο αμύνεται να ζυγίσει επακριβώς και να καθορίσει το ακριβές μέτρο αντίδρασης. Είναι κατανοητό ότι βρίσκεται υπό άμυνα, υπό συνθήκες κατά τις οποίες το πρόσωπο του βρίσκεται υπό κίνδυνο και αν αντιδράσει κατά τρόπο που ειλικρινώς και ενστικτωδώς πιστεύει ότι ήταν αναγκαίο τότε η πράξη του περιλαμβάνεται στην έννοια της άμυνας. Στην υπόθεση R. v. Julien

(1969)2 All E.R. 856 αναφέρεται πως δεν αναμένεται στην κάθε περίπτωση ότι το πρόσωπο το οποίο απειλείται πρέπει να τραπεί σε φυγή η δε μη υποχώρηση του κατηγορούμενου είναι μόνο ένα στοιχείο των συλλογισμών που θα κρίνουν κατά πόσο ενήργησε λογικά και μέσα στα πλαίσια αυτοάμυνας. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:- Το μαχαίρι:- Είναι η θέση της κατηγορούμενης πως το μαχαίρι με το οποίο τραυμάτισε το Φίλιππο, ήταν ένα «τσιακούδι» που της είχε δωρίσει ο πατέρας της για να χρησιμοποιεί όταν εξορμούσε για μανιτάρια στην ύπαιθρο. Την ημέρα εκείνη η κατηγορούμενη δεν είχε πάει για μανιτάρια, φαίνεται όμως πως συνήθιζε να το μεταφέρει καθημερινά. Το όργανο αυτό είχε «κλιπ» και το είχε στερεωμένο στη μέση του παντελονιού της δεξιά. Ρωτήθηκε πόσο ήταν το μήκος της λεπίδας του και απάντησε πως δεν γνώριζε. Έδειξε με τα δάκτυλα της ένα μήκος που καταγράφηκε στα πρακτικά ότι ήταν 6 εκ. Ο Γιάννης Καίσσαρης (Μ.Κ.16) (κατάθεση ημερομηνίας 26.3.2011 - Τεκμήριο 69) είναι φίλος της κατηγορούμενης μαζί την οποία τύγχανε να εξορμήσει για μανιτάρια. Στις εξορμήσεις αυτές την είχε δει να κρατεί ένα μαχαίρι ανοιγόμενο, με λεπίδα μήκους 10 εκ. Προέκυψε από τη μαρτυρία, και τούτο ανάφερε και ο Φίλιππος, πως τέτοιο όργανο ήταν απαραίτητο για την εργασία τους και πάντα μετέφεραν μαζί τους μαχαίρι. Το χρησιμοποιούσαν για να κόβουν τις «τέλλες» (κολλητικές ταινίες). Και ο ίδιος μετέφερε πτυσσόμενο μαχαίρι κατά την εργασία του και το είχε και αυτός μαζί του κατά το χρόνο του επεισοδίου. Αυτό παραλήφθηκε από τον Αστ. 3281 Χαράλαμπο Ιωάννου (Μ.Κ.11) (κατάθεση ημερομηνίας 26.3.2011 - Τεκμήριο 55), ως μέρος της περιουσίας του τραυματία κατά την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο Πάφου (βλ. Τεκμήριο 56). Είχε ανευρεθεί μέσα στα ενδύματα του από την νοσηλευτική λειτουργό Έλενα Παχίτη (Μ.Κ.20) (κατάθεση ημερομηνίας 25.3.2011 - Τεκμήριο 75). Σημειώνουμε πως κατά την έρευνα που έγινε στην κατοικία της κατηγορούμενης στις 24.3.2011 η ώρα 04:00 παραλήφθηκε από το κομοδίνο της ένα αμφίστομο μαχαίρι, που δεν σχετίζεται με το επίδικο επεισόδιο. Στον Αστ. Ιωαννίδη που το παρέλαβε η κατηγορούμενη ανάφερε πως το είχε αγοράσει από ένα κατάστημα σουβενίρ. Το μαχαίρι με το οποίο είχε τραυματίσει το Φίλιππο ήταν ετερόστομο. Από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης, με ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός πως η κατηγορούμενη δεν προγραμμάτισε η ίδια τη συνεύρεση με το Φίλιππο στην ερημική περιοχή των «Αποθηκών Αζίνα», αλλά βρέθηκε στη σκηνή κατ΄ ακολουθία δικής του πρωτοβουλίας, καταλήγουμε πως η μεταφορά του μαχαιριού από την κατηγορούμενη ήταν λόγω συνηθείας και ασύνδετη με οποιαδήποτε εγκληματική πρόθεση της καταλογίζεται. Κατά τη μαρτυρία της η κατηγορούμενη υποστήριξε πως το μαχαίρι πέταξε στη θάλασσα αφότου επέστρεψε στο σπίτι της, πληροφόρησε σχετικά τον πατέρα της και άλλαξε ρούχα. Τότε οδήγησε το αυτοκίνητο της στην περιοχή της «Λίμνης» και το πέταξε στη θάλασσα. Εξηγήθηκε από τον Αστ. Ιωάννου πως η περιοχή της «Λίμνης» βρίσκεται στο δρόμο Πόλης Χρυσοχούς - Παχύαμμου. Οι «Αποθήκες Αζίνα» βρίσκονται πριν την Πόλη Χρυσοχούς. Μετά την Πόλη βρίσκεται η περιοχή της «Λίμνης» με την αποβάθρα και σε αυτή την πορεία, στη συνέχεια, το σπίτι του Φίλιππου και το σπίτι της κατηγορούμενης. Ο Αστ. Ιωαννίδης ανέφερε πως η περιοχή της «Λίμνης» απέχει περί τα 500 μέτρα από την Κάτω Αργάκα. Στη συνέχεια, μετά από άλλα 800 - 1000 μέτρα είναι η Πάνω Αργάκα. Η κατοικία της κατηγορουμένης είναι μεταξύ των δύο χωριών. Φαντάζει περισσότερο πιθανό η κατηγορούμενη να πέταξε το μαχαίρι στη θάλασσα καθ΄ οδόν από το χώρο του επεισοδίου προς το σπίτι της παρά να το μετέφερε στο σπίτι της και να επέστρεψε πίσω για να το πετάξει. Ότι και να συνέβηκε δεν έχει βαρύνουσα σημασία. Γεγονός παραμένει πως κατά τον ουσιώδη χρόνο η κατηγορούμενη, με πρόθεση να αποποιηθεί ανάμιξη στον τραυματισμό του Φίλιππου, απαλλάχτηκε του οργάνου που χρησιμοποίησε. Το γεγονός ότι το όργανο του εγκλήματος δεν ανευρέθηκε, οδήγησε την Κατηγορούσα Αρχή να διερευνήσει κατά το στάδιο της αντεξέτασης του μάρτυρα ιατροδικαστή για την υπεράσπιση το ενδεχόμενο να επρόκειτο για κάποιο μεγαλύτερο μαχαίρι, και τούτο παρά το ότι κατά την παρουσίαση της υπόθεσης της ουδεμία μαρτυρία πρόσφερε που να οδηγεί σε τέτοιο συμπέρασμα. Ο δρ. Ματσάκης ήταν ο μόνος που αναφέρθηκε στο πλάτος και πάχος της λάμας του οργάνου που χρησιμοποιήθηκε. Με παραπομπή στον ρουχισμό του Φίλιππου, κατέδειξε προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου πως το μέγιστο πλάτος της λάμας ήταν 10 χιλιοστά και το πάχος της 1 χιλιοστό. Επανερχόμαστε στο σημείο τούτο στη μαρτυρία του δρ. Ματσάκη, σε σχέση με την προέλευση των εκδορών που διαπιστώθηκαν στο χέρι της κατηγορούμενης. Εξήγησε ο ιατροδικαστής πως όταν η λαβή του μαχαιριού είναι μικρή, αυτή δεν είναι σταθερή μέσα στο χέρι του δράστη. Κινείται και μπορεί να προκαλέσει τις εκδορές που διαπιστώθηκαν στο χέρι της κατηγορούμενης. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή τα ευρήματα επιβεβαιώνουν πως επρόκειτο για μικρό μαχαίρι, τύπου «τσιακούδι» και όχι μεγαλύτερο επιθετικό μαχαίρι του τύπου που συγκρατεί το χέρι στη χειρολαβή και επιτρέπει την άσκηση μεγάλης πίεσης από το χειριστή. Ο δρ. Ματσάκης δεν μπορούσε να καθορίσει το μήκος της λάμας. Ούτε καν να πει αν ήταν 5 ή 10 εκ. Κατανοούμε πως εφόσον ο δρ. Ματσάκης δεν εξέτασε τα τραύματα προτού συρραφθούν δεν ήταν σε θέση, μόνο από τις αναφορές των θεραπόντων ιατρών, να εκτιμήσει το μήκος της λάμας του μαχαιριού που χρησιμοποιήθηκε. Η επί του προκειμένου σημείωση της ιατροδικαστού Αντωνίου για 10 εκ. (Τεκμήριο 89) αφορά μια κατά προσέγγιση εκτίμηση χωρίς παραπομπή στα επί μέρους στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ασφαλές συμπέρασμα. Καταλήγουμε πως το μαχαίρι που χρησιμοποιήθηκε ήταν τύπου «τσιακούδι» δηλαδή μαχαίρι που κλείνει με πλάτος λάμας 10 χιλιοστά, πάχος 1 χιλιοστό. Ως προς το μήκος του δεν μπορούμε να καταλήξουμε θετικά πως ήταν πέραν των 6,35 εκ. (2 ½ ίντσες). Τα ενδύματα της κατηγορούμενης:- Η κατηγορούμενη φρόντισε από το ίδιο βράδυ να πλύνει τα ρούχα της στο πλυντήριο για να τα καθαρίσει από τα αίματα του Φίλιππου. Ανάφερε κατά τη μαρτυρία της πως τα έπλυνε γιατί δεν ήθελε να έχει τίποτε από εκείνον, δηλαδή το Φίλιππο. Για τον ίδιο λόγο καθάρισε και το αυτοκίνητο της. Όπως προειπώθηκε η εκδοχή της όταν παρέδωσε τα ενδύματα στην αστυνομία ήταν ότι τα είχε πλύνει για να τα φορέσει την Παρασκευή. Στο στάδιο εκείνο που δεν είχε παραδεχτεί πως αυτή είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο, δεν αναμενόταν να προβάλει τη θέση που προέβαλε κατά τη δια ζώσης μαρτυρία της. Κάποια δικαιολογία θα έπρεπε να δώσει. Αυτό που επιβεβαιώνεται από τις ενέργειες της κατηγορούμενης είναι πως είχε διαμορφώσει πρόθεση να μην ομολογήσει ότι αυτή τραυμάτισε το Φίλιππο. Ο έλεγχος του φορτηγού:- Δεν αποδεχόμαστε ως ειλικρινή τη θέση του Φίλιππου ότι ανησυχούσε μήπως είχε κλαπεί κάτι από το φορτηγό. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αναστασιάδη, μηχανικού στο συνεργείο «Μιχάλη Ζαμπά», αυτός τηλεφώνησε στο Φίλιππο η ώρα 14:00 περίπου ότι το φορτηγό ήταν έτοιμο και να πάει να το παραλάβει. Ο Φίλιππος του είπε πως θα πήγαινε. Στις 20:00 περίπου, ο Αναστασιάδης ξανατηλεφώνησε στο Φίλιππο σχετικά με την παραλαβή του φορτηγού και ο Φίλιππος του είπε να αφήσει τα κλειδιά πάνω και ότι θα πήγαινε να το πάρει. Αν ο Φίλιππος πράγματι ανησυχούσε για τα έγγραφα που είχε μέσα στο φορτηγό, δεν θα έλεγε στον Αναστασιάδη να αφήσει τα κλειδιά πάνω αφού θα έπρεπε η πόρτα της καμπίνας να παραμείνει ξεκλείδωτη. Θα μπορούσε να του πει να το κλειδώσει και να κρύψει κάπου τα κλειδιά. Ακόμα θα μπορούσε να μεταβεί εκεί νωρίτερα για να το παραλάβει πριν κλείσει το συνεργείο, ή έστω σύντομα μετά. Δικαιολογήθηκε ο Φίλιππος ότι εργαζόταν μέχρι τις 21:00, όμως ακόμα και έτσι, θα μπορούσε να ζητήσει από το συνάδελφο του τον Σάββα, προτού πάνε μαζί στο σπίτι του για φαγητό, να τον αφήσει στο συνεργείο για να πάρει το φορτηγό. Αλλά ακόμα και αν ο Φίλιππος δεν το είχε σκεφτεί και εκ των υστέρων καταβλήθηκε από ανησυχία, δεν κατανοούμε γιατί θα έπρεπε να ελέγξει το φορτηγό στο χώρο εκείνο. Το συνεργείο ήταν ήδη κλειστό. Δεν θα μπορούσε να ρωτήσει τι απέγινε κάποιο έγγραφο ή κάποιο εργαλείο που έλειπε. Ούτε να παραπονεθεί σχετικά στους μηχανικούς. Ούτε και βολικό ήταν να γίνει οποιαδήποτε εξέταση στο χώρο εκείνο όπου επικρατούσε σκοτάδι. Το σπίτι του Φίλιππου δεν απείχε παρά μόνο μερικά λεπτά από τις «Αποθήκες Αζίνα» και θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει το φορτηγό στο χώρο της κατοικίας του και να το ελέγξει εκεί. Είναι η κατάληξη μας πως ο Φίλιππος προφασίστηκε τον έλεγχο του περιεχομένου του φορτηγού για να παραμείνει στο χώρο, και φορτικά ζητούσε τη συνδρομή της κατηγορούμενης για να το ελέγξει ώστε να επιτύχει να την κατεβάσει από το αυτοκίνητο της. Δεν αποκλείουμε ο Φίλιππος να τροχιοδρόμησε την πορεία αυτή των γεγονότων από το στάδιο που επενέβηκε προδιαγράφοντας ότι η κατηγορούμενη θα τον μετέφερε στο χώρο. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής κατά την τελική της αγόρευση μας κάλεσε όπως, στη δήλωση του Φίλιππου προς τον ιατρό Θεοδώρου, μέσα στο ασθενοφόρο καθ΄ οδόν από την Πόλη Χρυσοχούς προς Πάφο, όπου ανέφερε πως η κατηγορούμενη του είχε επιτεθεί αναίτια, προσδώσουμε τη βαρύτητα επιθανάτιας δήλωσης. Εισηγήθηκε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής πως στο στάδιο εκείνο ο Φίλιππος βρισκόταν στην ίδια κατάσταση που βρίσκεται κάποιος του οποίου επίκειται ο θάνατος. Πέραν από οτιδήποτε άλλο, επί της ουσίας, δεν έχουμε ικανοποιηθεί ότι ο Φίλιππος τελούσε σε κατάσταση πεποίθησης ότι θα πέθαινε σύντομα. Ήταν σε κατάσταση που την απλή διανοητική επεξεργασία του να αποκρύψει την αξιόμεμπτη πράξη του μπορούσε να κάνει. Τα ουσιώδη γεγονότα:- Επαναλαμβάνουμε τα όσα αναφέραμε πιο πάνω σε σχέση με την κατοχή του μαχαιριού και τα γεγονότα που προηγήθηκαν ώστε ο Φίλιππος και η κατηγορούμενη να βρεθούν μόνοι στο χώρο του συνεργείου. Δεν έχουμε με κανένα τρόπο ικανοποιηθεί πως η κατηγορούμενη είχε διαμορφώσει οποιαδήποτε εγκληματική πρόθεση προτού αφιχθεί στη σκηνή του περιστατικού. Ούτε πως διαμόρφωσε τέτοια καθ΄ ον χρόνο ο Φίλιππος προέβαινε ή προσποιόταν ότι προέβαινε σε οποιοδήποτε έλεγχο στο φορτηγό. Διαφάνηκε πως είχε τη δυνατότητα να τον χτυπήσει με το μαχαίρι μέσα στο αυτοκίνητο της εάν είχε τέτοιο σκοπό. Πολύ περισσότερο κατά το στάδιο που ο Φίλιππος είχε γυρισμένη την πλάτη του προς την κατηγορούμενη και έβλεπε μέσα στο φορτηγό. Είναι πρόδηλο πως κάτι συνέβηκε το οποίο εξώθησε την κατηγορούμενη να ανασύρει το μαχαίρι της και να πλήξει το Φίλιππο. Αποδεχόμαστε τη θέση της κατηγορούμενης ότι ο Φίλιππος της επιτέθηκε άσεμνα. Ο ίδιος ο Φίλιππος ανάφερε πως προτού καν η κατηγορούμενη τον πλήξει για πρώτη φορά την άκουσε να λέει «είδες τι κάμνεις τωρά;». Προφανώς η αναφορά ξέφυγε του Φίλιππου. Υποδηλώνει η φράση πως κάτι είχε κάμει ο Φίλιππος. Λογικό έρεισμα για να ειπωθεί η φράση από την κατηγορούμενη θα έδινε μόνο μια ανεπίτρεπτη συμπεριφορά του Φίλιππου. Η ανθρώπινη λογική και εμπειρία υπαγορεύει πως ο άνθρωπος ενεργεί ακολουθώντας μια συνέπεια που μπορεί να μην είναι πάντα η αναμενόμενη από το μέσο άνθρωπο αλλά έχει κάποια έστω στοιχεία λογικής ή λογικής για κάποια μερίδα ανθρώπων. Η κατηγορούμενη πρέπει να είχε κάποιο λόγο για να ενεργήσει εκτός και αν ήταν τρελή, κάτι που δεν έχουμε διαπιστώσει από την παρουσία της στο εδώλιο του μάρτυρα. Ούτε προς τούτο προσφέρθηκε μαρτυρία. Η κατηγορούμενη είχε δώσει γραπτή συγκατάθεση για να εξεταστεί από κυβερνητικό ψυχίατρο και δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία ότι πάσχει από ψυχασθένεια ή ανάλογη διαταραχή. Είναι αναληθοφανής η θέση πως η κατηγορούμενη θα μπορούσε να μαχαιρώσει το Φίλιππο γιατί τάχα ζήλευε τη σχέση του με τον πατέρα της, που εν πάση περιπτώσει, δεν διαφάνηκε να ήταν αξιοζήλευτη. Ο Φίλιππος επιτέθηκε άσεμνα στην κατηγορούμενη. Έχουμε ήδη περιγράψει το χώρο, την ώρα και τις συνθήκες που επικρατούσαν. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσο αν ο Φίλιππος δεν αποτρέπετο, θα συνέχιζε και θα έφθανε μέχρι και το βιασμό της κατηγορούμενης. Ό,τι όμως αποδεχόμαστε είναι πως μια γυναίκα, δεχόμενη τη συγκεκριμένη επίθεση κάτω από τις περιστάσεις που περιγράφηκαν, εύλογα μπορούσε να εκλάβει ότι επίκειτο βιασμός της και ότι η σωματική της ακεραιότητα βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο. Αποδεχόμαστε πως η κατηγορούμενη ειλικρινά και γνήσια εξέλαβε ότι επίκειτο βιασμός της από το Φίλιππο και αισθάνθηκε τον κίνδυνο για τη σωματική της ακεραιότητα. Κατά πόσο προς τούτο συνέτεινε προηγούμενη εμπειρία της κατηγορούμενης με το Φίλιππο, κατά πόσο δηλαδή αληθεύει ότι τη βίασε στο παρελθόν ή έστω ειλικρινής λανθασμένη εντύπωση της κατηγορούμενης πως κάτι τέτοιο ή κάτι παρεμφερές είχε συμβεί, παραμένει ερωτηματικό. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε αυτό να συνέβαινε. Έκρινε υπό τας περιστάσεις, και υπό το καθεστώς φόβου και αγωνίας που βρισκόταν, πως ο τρόπος άμυνας που της προσφερόταν ήταν να ανασύρει το μαχαίρι της και να πλήξει το Φίλιππο. Αποδεχόμαστε τη θέση της πως προτού το πράξει προσπάθησε να τον αποτρέψει φραστικά και να απομακρύνει τα χέρια του χωρίς επιτυχία. Το να φώναζε σε βοήθεια θα ήταν άσκοπο αφού η περιοχή είναι ερημική. Το να προσπαθούσε να τρέξει μακριά του θα ήταν και πάλι ανώφελο. Έχοντας υπόψη τα προβλήματα της στα κάτω άκρα, ο Φίλιππος θα την έφθανε. Να τον χτυπήσει χωρίς τη χρήση οποιουδήποτε οργάνου δεν φαίνεται ότι θα ήταν αποτελεσματικό για να την απελευθερώσει από τα χέρια του. Η κατηγορούμενη είναι μια μικροκαμωμένη κοπέλα έναντι της οποίας ο Φίλιππος, που είναι και άνδρας, υπερείχε σε σωματική διάπλαση. Αποδεχόμαστε τη θέση της πως χρησιμοποιώντας το μαχαίρι της έπληξε το Φίλιππο στην κοιλιακή χώρα. Η πλήξη στο σημείο εκείνο προβάλλει ως λογική έχοντας υπόψη τις θέσεις των σωμάτων των εμπλεκομένων προσώπων. Ενδεχομένως και το τραύμα στο στέρνο να προκλήθηκε κατά το χρόνο εκείνο αφού η κατηγορούμενη ανέφερε πως στο στάδιο εκείνο είχε χτυπήσει δύο με τρεις φορές τον παραπονούμενο. Αποδεχόμαστε τη θέση της πως ενήργησε με ταχύτητα και πως το επί μέρους περιστατικό διήρκησε πολύ λίγο χρόνο. Δεν θα λέγαμε πως θα έπρεπε μετά το πρώτο χτύπημα να αναμένει να ελέγξει τις αντιδράσεις και την περαιτέρω συμπεριφορά του Φίλιππου. Τα τρία πρώτα πλήγματα μπορούν να θεωρηθούν ως μια πράξη αυτοάμυνας της κατηγορούμενης. Και τούτο γιατί η χρήση μαχαιριού υπό τας περιστάσεις δεν ήταν αδικαιολόγητη ούτε δυσανάλογη αντίδραση σε σχέση με την πράξη και ότι δικαιολογημένα μπορούσε να εκληφθεί ότι θα ακολουθούσε, από τα οποία η κατηγορούμενη δικαιούταν να προστατεύσει τον εαυτό της. Δεν αναμένεται από το πρόσωπο που επικαλείται την αυτοάμυνα να αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν για να εξακριβώσει κατά πόσο αυτό που φοβάται πράγματι θα πραγματοποιηθεί. Δεν αναμενόταν, δηλαδή, από την κατηγορούμενη να αναμένει τις περαιτέρω ενέργειες του Φίλιππου και να αντιδράσει μόνο όταν θα έφθανε στο σημείο να της βγάλει το εσώρουχο. Υπό τας περιστάσεις, δεν έχουμε ικανοποιηθεί πως η κατηγορούσα αρχή ανέτρεψε τη θέση της κατηγορούμενης ότι αυτή ενήργησε υπό θέση αυτοάμυνας σε αυτό το στάδιο του επεισοδίου. Στο σημείο τούτο θεωρούμε πολύ σημαντική τη θέση της ιατροδικαστού Ε. Αντωνίου, την οποία και αποδεχόμαστε πως ο Φίλιππος, έχοντας δεχθεί τα πλήγματα στην κοιλιακή χώρα, δεν θα μπορούσε να έχει σεξουαλική ορμή και η όποια προσπάθεια του θα ήταν να αμυνθεί και να επιβιώσει. Το ερώτημα τέθηκε και στο δρ. Ματσάκη. Ανάφερε πως δεν εμπίπτει στην εμπειρογνωμοσύνη του κατά πόσο ένα πρόσωπο που είχε δεχθεί μαχαιριά στην κοιλιακή χώρα, όπως ο Φίλιππος, θα μπορούσε να διατηρεί ερωτική επιθυμία. Η αναφορά του πως άτομα με αναπηρίες, ακρωτηριασμούς και σοβαρότατους τραυματισμούς μπορεί να έχουν ερωτική επιθυμία δεν απάντησε στο ερώτημα. Η ερώτηση αφορούσε πρόσωπο που έχει δεχθεί τον τραυματισμό τη συγκεκριμένη στιγμή και όχι κάποιο που από καιρό έχει μια αναπηρία. Ανάφερε στη συνέχεια πως κάποιος που είναι ουσιαστικά ετοιμοθάνατος είναι λογικό να μην έχει ερωτική διάθεση. Οι υπόλοιποι τραυματισμοί του Φίλιππου και τα αντικειμενικά ευρήματα στη σκηνή του επεισοδίου συνάδουν και κατ΄ αυτό τον τρόπο υποστηρίζουν την εκδοχή του Φίλιππου για τη συνέχεια του επεισοδίου. Εάν αυτός προσπάθησε να καθίσει και κάθισε στη θέση του οδηγού αρπάζοντας από διάφορα σημεία για να ανέβει θα είχε μεταφέρει από τα ματωμένα χέρια του αίματα στις χειρολαβές που υπάρχουν και στο τιμόνι του αυτοκινήτου. Πράγματι υπάρχουν ίχνη αίματος επαφής στα σημεία αυτά. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα τον οδηγούσε στο να μην γυρίσει την πλάτη προς την κατηγορούμενη αλλά να ανεβεί στο φορτηγό έχοντας πρόσωπο προς αυτήν. Εάν κάθισε στο κάθισμα του οδηγού και τα πόδια του επικρέμονταν εκτός της καμπίνας στην προσπάθεια του να απωθήσει κλωτσώντας την κατηγορούμενη θα μπορούσε να δημιουργηθεί το αιμάτωμα στην κλείδα του δεξιού γονάτου όπως εξηγήθηκε από τον ιατροδικαστή Χαραλάμπους. Δεν αποδεχόμαστε την περί του αντιθέτου θέση του δρ. Ματσάκη που επέμενε να εκλαμβάνει πως ο Φίλιππος καθόταν βαθιά στο κάθισμα του οδηγού ή αν μόνο οι γλουτοί του ακουμπούσαν στο κάθισμα ότι οι μηροί θα ήταν προτεταμένοι. Δεν είναι αυτή η εικόνα στην οποία μπορούμε να φανταστούμε το Φίλιππο. Ίσως, ακόμα, η θλαστική εκχύμωση στην οπίσθια χώρα του δεξιού γονάτου να έγινε στην προσπάθεια του Φίλιππου ανορθόδοξα να ανέβει στο φορτηγό διατηρώντας πρόσωπο προς την επιτιθέμενη κατηγορούμενη. Η υπεράσπιση έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη σταθερότητα που θα μπορούσε να έχει η κατηγορούμενη στα κάτω άκρα υποστηρίζοντας πως με το παραμικρό σπρώξιμο από το Φίλιππο θα έπεφτε στο έδαφος. Αυτό θα έπρεπε να συμβεί εάν, σύμφωνα με την εκδοχή του Φίλιππου, αυτός καθόταν στη θέση του οδηγού και την κλωτσούσε. Δεν αποκομίσαμε την εικόνα πως η κατηγορούμενη ήταν τόσο αδύνατη και επιρρεπής σε πτώση όπως η υπεράσπιση θέλησε να την παρουσιάσει. Αναμφίβολα έχει προβλήματα στα κάτω άκρα, εξηγήσαμε όμως, με παραπομπή και στις δραστηριότητες της, πως έχει δυνατότητες. Περαιτέρω, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται πως κατά το στάδιο εκείνο που ο Φίλιππος χρησιμοποιούσε τα πόδια του για προστασία ήταν ήδη σοβαρά τραυματισμένος. Στην στάση που βρισκόταν ο Φίλιππος θα ήταν εκτεθειμένος περισσότερο στη δεξιά του πλευρά και φαίνεται πράγματι πως το δεξί του άνω άκρο δέχτηκε πέντε μαχαιριές. Είναι πολύ πιθανό, βρισκόμενος σε αυτή τη θέση, και γερμένος προς τα εμπρός, στάση που αναμένεται να έχει κάποιο πρόσωπο που έχει δεχθεί μαχαιριές στην κοιλιακή χώρα, να δέχτηκε τις μαχαιριές στην αριστερή και δεξιά υποκλείδια χώρα, λαιμό, αριστερό αυτί και βρεγματική χώρα, από την κατηγορούμενη που συνέχισε να του επιτίθεται και να τον πλήττει σε καίρια σημεία αλλά και στα πόδια με τα οποία προσπαθούσε ο Φίλιππος να αμυνθεί. Τα πιτσικλίσματα που φαίνονται στην πλάτη της θέσης του οδηγού στη φωτογραφία 21 του Τεκμηρίου 8, συνάδουν με τη θέση ότι ο Φίλιππος ήταν γερμένος προς τα εμπρός και δέχθηκε τα προαναφερθέντα πλήγματα στο χώρο εκείνο. Ακόμα οι ρανίδες αίματος στο πλαστικό που καλύπτει το μηχανισμό του τιμονιού καταδεικνύουν πως ο Φίλιππος που δεχόταν τα πλήγματα ήταν, τουλάχιστο αναφορικά με το πλήγμα που προκάλεσε τις συγκεκριμένες ρανίδες, πιο εσωτερικά στην καμπίνα παρά η κατηγορούμενη. Εάν η κατηγορούμενη εγκατέλειψε τον παραπονούμενο σε αυτή περίπου τη θέση αιμόφυρτο, δεν είναι παράλογο ότι αυτός, στην κατάσταση που βρισκόταν, προσπάθησε να βγει έξω από το αυτοκίνητο, από την πλευρά του συνοδηγού. Όπως ανέφερε ο ιατρός Θεοδώρου το δεξί του χέρι δεν μπορούσε να δουλέψει σωστά και ενδεχομένως να προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα του συνοδηγού με το αριστερό του χέρι. Τα σημάδια στην πόρτα του συνοδηγού μπορεί να δικαιολογηθούν με αυτό το σενάριο όπως και τα εξωτερικά σημάδια στην πλευρά του συνοδηγού πάνω στο αυτοκίνητο. Ότι το αυτοκίνητο εξετάστηκε δακτυλοσκοπικά με αρνητικό αποτέλεσμα, δεν μας λέει τίποτε. Είναι πασιφανές από τα γεγονότα πως διάφορα σημεία όπου υπάρχει αίμα είναι αίμα αφής από ματωμένα χέρια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περιοχή του μοχλού που ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού, το χερούλι της πόρτας του οδηγού και ο τροχός του τιμονιού εσωτερικά. Όσον αφορά τα σημάδια στο έδαφος στην πλευρά του συνοδηγού του φορτηγού, είμαστε πλήρως ικανοποιημένοι ότι κατά το πλείστον προκλήθηκαν κατά την πτώση του Φίλιππου και είναι σημεία τριβής αιματωμένης επιφάνειας, των ενδυμάτων, των χεριών και του κεφαλιού του Φίλιππου. Κάποια σημάδια μπορεί να προκλήθηκαν από πτώση αίματος από το σώμα του Φίλιππου προτού οι δυνάμεις του τον εγκαταλείψουν εντελώς, καθ΄ ον χρόνο έγερνε ή γονατούσε ή έπεφτε στο έδαφος. Η αναφορά του δρ. Ματσάκη ότι θα ανέμενε μεγαλύτερες ποσότητες αίματος αν ο Φίλιππος είχε πέσει στο έδαφος εκεί παραγνωρίζει το γεγονός ότι ο Φίλιππος βρέθηκε ανάσκελα στο έδαφος. Όσον αφορά τα στοιχεία στο κάθισμα του συνοδηγού δεν βρίσκουμε ότι αυτά ανατρέπουν το σενάριο ο Φίλιππος να κινήθηκε πάνω από αυτά και να εξήλθε από την πόρτα του συνοδηγού. Είναι άλλωστε και η εκδοχή της κατηγορούμενης στη διά ζώσης μαρτυρία της πως και οι δύο κινήθηκαν κατ΄ αυτό τον τρόπο. Ο Φίλιππος δεν μας έδωσε την εντύπωση του ευφυούς προσώπου που θα μπορούσε να κατασκευάσει μια εκδοχή διαφορετική από την πραγματικότητα, χωρίς να υποπέσει σε αντιφάσεις και αποφεύγοντας συγκρούσεις με αντικειμενικά ευρήματα της σκηνής. Ό,τι έκαμε ήταν απλά να αρνηθεί την γενεσιουργό αιτία του επεισοδίου, ότι επιτέθηκε άσεμνα στην κατηγορούμενη και τούτο αδέξια όπως έχουμε διαπιστώσει. Η εκδοχή της κατηγορούμενης για την εξέλιξη του επεισοδίου όπως τέθηκε με τη διά ζώσης μαρτυρία της διαφέρει από την εκδοχή που έδωσε στις ανακριτικές αρχές. Και δεν μιλούμε για τις πρώτες της αναφορές αλλά για την κατάθεση που έδωσε την 28.3.2011, τέσσερις μέρες μετά τη σύλληψη της, και τρεις μέρες μετά την παραδοχή της ότι είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο. Η κατάθεση αυτή δόθηκε στην παρουσία του δικηγόρου της. Η εκδοχή της στην κατάθεση της στην αστυνομία δεν διαχώριζε πτυχές του επεισοδίου. Ανάφερε ότι η ίδια μπήκε μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου για να διαφύγει, βγήκε από την άλλη πλευρά και μπήκε στο αυτοκίνητο της και έφυγε. Δεν περιγράφει ότι το επεισόδιο συνεχίστηκε στην πλευρά του συνοδηγού έξω από το φορτηγό. Δεν αποδεχόμαστε πως επεσυνέβηκε οποιαδήποτε εμπλοκή του Φίλιππου με την κατηγορούμενη στο χώρο στην πλευρά του συνοδηγού του φορτηγού. Αποκομίσαμε την εντύπωση πως το σενάριο τούτο επινοήθηκε για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της υπεράσπισης και η εκδοχή της κατηγορούμενης αναπροσαρμόστηκε ανάλογα. Ενδεχομένως η υπεράσπιση να αισθάνθηκε πως οι πολλοί τραυματισμοί στα κάτω άκρα εδραίωναν τη θέση του Φίλιππου για τον τρόπο που τους υπέστηκε και καταδείκνυαν επιθετική υφή στη δράση της κατηγορούμενης. Ούτε αποδεχόμαστε πως η κατηγορούμενη χρησιμοποίησε την καμπίνα του φορτηγού ως δίοδο διαφυγής. Όταν τελικά αποφάσισε να δώσει κατάθεση και να περιγράψει τις συνθήκες του επεισοδίου, δύο ημέρες μετά την παραδοχή της ότι μαχαίρωσε το Φίλιππο, αναφέρθηκε σε τέτοια κίνηση προφανώς για να δικαιολογήσει τυχόν ευρήματα που τη συνέδεαν με το εσωτερικό της καμπίνας, αφού γνώριζε πως επιτιθέμενη είχε εισέλθει έστω μερικώς σε αυτή. Προηγουμένως, κατά τις υποδείξεις των σκηνών, και αφού είχε παραδεχτεί πως αυτή είχε μαχαιρώσει το Φίλιππο, αυτό που είχε περιγράψει ήταν επεισόδιο έξω από το φορτηγό στην πλευρά του οδηγού και πως μετά που μαχαίρωσε το Φίλιππο έφυγε. Δεν είχε αναφέρει πως χρησιμοποίησε την καμπίνα του φορτηγού για να διαφύγει. Ο δικηγόρος υπεράσπισης αντεξετάζοντας τον Φίλιππο υπέβαλε θέσεις που καταρρίφθηκαν από τη μαρτυρία της ίδιας της υπεράσπισης. Με αιχμή του δόρατος την απουσία ιχνών από αίμα στο έδαφος στην πλευρά του οδηγού του φορτηγού και την παρουσία τέτοιων στην πλευρά του συνοδηγού υπόβαλε πως το επεισόδιο εξελίχθηκε κατά κύριο λόγο στο χώρο δίπλα από το φορτηγό στην πλευρά του συνοδηγού. Υπόβαλε πως το τραύμα στο τριχωτό της κεφαλής του Φίλιππου, που και ο ιατροδικαστής Ματσάκης χαρακτήρισε ως το αποτέλεσμα χρήσης μαχαιριού, ήταν από πτώση στο έδαφος. Ακόμα ότι όταν η κατηγορούμενη πέρασε μέσα από την καμπίνα του φορτηγού, ο Φίλιππος πήγε από την μπροστινή πλευρά του αυτοκινήτου και την ανέκοψε όταν εξερχόταν από την πόρτα του συνοδηγού. Επίσης, πως πήγε από γύρω γιατί δεν κατάφερε να τη συγκρατήσει μέσα στην καμπίνα πιάνοντας την από τη φτέρνα. Ακόμα του υπέβαλε πως αφότου η κατηγορούμενη έπεσε από την πόρτα του συνοδηγού στο έδαφος, αυτός πήγε από πάνω της και άνοιξε το φερμουάρ του. Περαιτέρω πως τις μαχαιριές τις δέχτηκε στη θέση του συνοδηγού την ώρα που προσπαθούσε να τη βιάσει. Ακόμα υπόβαλε στο Φίλιππο πως κατά καιρούς αρκετές φορές προκάλεσε την κατηγορούμενη να σκεφτεί να συνάψει ερωτικές σχέσεις μαζί του αλλά αυτή αρνιόταν, θέση που δεν υποστήριξε η κατηγορούμενη, αντίθετα βεβαίωσε πως πέραν του επίδικου επεισοδίου και της θέσης της για βιασμό ουδέποτε ξανά επιχείρησε ο Φίλιππος οτιδήποτε. Αποδεχόμαστε τη θέση του Φίλιππου πως μετά τις μαχαιριές που δέχτηκε έξω από το φορτηγό στην πλευρά του οδηγού, ήταν σοβαρά τραυματισμένος και πως μόνη του επιδίωξη ήταν η αποφυγή περαιτέρω πληγμάτων από την κατηγορούμενη. Αποδεχόμαστε τη θέση του πως πλέον τηρούσε αμυντική στάση. Καταλήγουμε πως τόσο η αντικειμενική εικόνα που ο Φίλιππος παρουσίαζε στο στάδιο εκείνο όσο και η συμπεριφορά του ήταν τέτοια που εμφανώς καταδείκνυε πως δεν συνιστούσε πλέον κίνδυνο για την κατηγορούμενη. Παρά το ότι αυτή είναι η αντικειμενική διαπίστωση, δεν μπορεί να αποκλειστεί, και συμβαίνει, το πρόσωπο που προηγουμένως βρισκόταν σε αυτοάμυνα, στην κατάσταση που βρίσκεται υπό το κράτος πανικού και αγωνίας, δικαιολογημένα να μην εκτιμήσει πως ο κίνδυνος έχει παρέλθει και να εξακολουθήσει να ενεργεί ως εάν να κινδυνεύει. Ομιλούμε πάντοτε για ειλικρινή εντύπωση και όχι πρόσχημα για εκδίκηση ή τιμωρία. Έχουμε ικανοποιηθεί πως στην προκειμένη περίπτωση δεν συνέβηκε κάτι τέτοιο. Μια γυναίκα που θα εξακολουθούσε να αισθάνεται πραγματικό κίνδυνο για τη σωματική της ακεραιότητα δεν θα επιδίωκε την επαφή με το Φίλιππο για να τον μαχαιρώνει αλλά θα προσπαθούσε να απομακρυνθεί. Η κατηγορούμενη μετά τις πρώτες μαχαιριές κινήθηκε επιθετικά προς το Φίλιππο, ο οποίος με σαφή τρόπο, είχε εκδηλώσει την υποχώρηση του. Η δε αντικειμενική του εικόνα επιβεβαίωνε πως ήταν πλέον ακίνδυνος. Η κατηγορούμενη ήθελε να τον τιμωρήσει επιπλέον για τη συμπεριφορά του και ότι άλλο απωθημένο ενδεχομένως είχε εναντίον του. Η κατηγορούμενη μαρτύρησε πως ο λόγος που αρχικά αρνήθηκε ότι αυτή μαχαίρωσε το Φίλιππο ήταν γιατί φοβήθηκε. Ασφαλώς και θα αισθανόταν φόβο. Ήταν ο φόβος της καταδίκης και των συνεπειών της. Η εμφανής πρόθεση της ήταν να αρνηθεί πως μαχαίρωσε το Φίλιππο, γι΄ αυτό και πέταξε το μαχαίρι που χρησιμοποίησε, έπλυνε τα ματωμένα ρούχα της και καθάρισε το αυτοκίνητο της. Η κατηγορούμενη για 35 ώρες από τη σύλληψη της αρνείτο ότι αυτή μαχαίρωσε το Φίλιππο και η επιμονή της κάμφθηκε όταν της ανακοινώθηκε από τον υπ/μο Φωτίου πως ο Φίλιππος με γραπτή του κατάθεση την κατονόμαζε ως το πρόσωπο που το μαχαίρωσε. Δεν αποκλείεται, αντίθετα είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο και ίσως το πλέον πιθανό, πως η κατηγορούμενη με το πέρας του επεισοδίου να εξέλαβε ότι ο Φίλιππος ήταν νεκρός ή ότι θα πέθαινε, τούτο όμως, ακόμα και αν ήταν βέβαιο, δεν οδηγεί απαρέγκλιτα στο ότι είχε πρόθεση να επιφέρει το θάνατο του. Η πρόθεση θανάτωσης του θύματος είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος της απόπειρας φόνου κατά παράβαση του άρθρου 214 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Αναφέρεται στη Μενελάου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 407, 413 ότι: «Συστατικό στοιχείο του αδικήματος της απόπειρας φόνου (άρθρο 214

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154) είναι η ύπαρξη συγκεκριμένης πρόθεσης δολοφονίας του θύματος με την παράνομη ενέργεια που επιχειρείται. Η έννοια της απόπειρας σαφώς εμπεριέχει το στοιχείο της πρόθεσης για την ολοκλήρωση του εγκλήματος. Στις περιπτώσεις όπου η πρόθεση δεν αποδεικνύεται άμεσα με ομολογία, η απόδειξη ύπαρξης του εν λόγω στοιχείου μπορεί να γίνει με περιστατική μαρτυρία. Έπεται, ότι η ύπαρξη της πρόθεσης, συνάγεται από τα περιστατικά της υπόθεσης όπως είναι το ελατήριο, οι προπαρασκευαστικές πράξεις, οι δηλώσεις του κατηγορούμενου, το όπλο που χρησιμοποιήθηκε, η επιμονή στην επίθεση, η φύση των τραυμάτων που προκλήθηκαν και το μέρος του σώματος στο οποίο τα τραύματα εντοπίστηκαν. Όπου η πρόθεση αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και για την απόδειξη της προσάγεται περιστατική μαρτυρία, το συμπέρασμα για την ύπαρξη της πρόθεσης δεν πρέπει να είναι ένα λογικό γενικά συμπέρασμα αλλά πρέπει να είναι το μόνο λογικό συμπέρασμα, βλ. Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 257.» Στην υπόθεση Andreou v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 81 αναφέρεται στη σελ. 87 με παραπομπή στην R. v. Mohan

(1975)2 All E.R. 193 πως (σε δική μας μετάφραση): «Δε θα ήταν αρκετό να καταδειχθεί πως ο κατηγορούμενος ήξερε ή προέβλεπε πως οι συνέπειες των πράξεων του, εκτός και αν διακοπτόταν, θα είχαν ως αποτέλεσμα τη συντέλεια του πλήρους αδικήματος· ούτε αδιαφορία στο μυαλό του θα ήταν ικανοποιητική στη στοιχειοθέτηση της απαραίτητης ένοχης διάνοιας.» Δεν έχουμε ικανοποιηθεί πως καθ΄ οιονδήποτε στάδιο η κατηγορούμενη διαμόρφωσε την απαραίτητη ένοχη διάνοια προς στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της απόπειρας φόνου. Δεν έχουμε ικανοποιηθεί πως επεδίωξε να επιφέρει το θάνατο του Φίλιππου. Η κατηγορία 1 θα πρέπει να απορριφθεί. Η κατηγορία 4 που αφορά στον παράνομο τραυματισμό και πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, έχει ως συστατικό στοιχείο την πρόθεση ακρωτηριασμού, παραμόρφωσης ή πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης. Αυτό δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος του άρθρου 231 (κατηγορία 2) που αφορά στην παράνομη πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Το αποτέλεσμα στο θύμα μπορεί να είναι το ίδιο, δηλαδή η πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης, μόνο που στην περίπτωση του άρθρου 228(α) το αποτέλεσμα αυτό πρέπει να επιδιώχθηκε συγκεκριμένα από το δράστη. Ό,τι ο Φίλιππος υπέστηκε βαριά σωματική βλάβη και αναπηρία στο δεξί άνω άκρο είναι δεδομένο (βλ. άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154). Ό,τι παραμένει προς εξέταση είναι κατά πόσο η κατηγορούμενη είχε διαμορφώσει την ένοχη διάνοια προς τεκμηρίωση του κακουργήματος του άρθρου 228(α). Η πρόθεση της κατηγορούμενης μπορεί να εξαχθεί από το σύνολο των περιστάσεων (βλ. Katelaris ν. Police

(1980)2 C.L.R. 230). Η κατηγορούμενη χρησιμοποίησε κατά την επίθεση της εναντίον του Φίλιππου μαχαίρι, όπως έχει πιο πάνω περιγραφεί. Επεδίωξε κατά το στάδιο τούτο να πλήξει το Φίλιππο σε καίρια σημεία του σώματος του και στο κεφάλι. Πρόθεση της δεν ήταν να τον απειλήσει με το μαχαίρι ή να τον εκφοβίσει. Αναμφίβολα είχε πρόθεση να τον πλήξει και τούτο καταδεικνύεται τόσο από τον αριθμό των πληγμάτων όσο και τη βλάβη την οποία προκάλεσε. Ιδιαίτερη αναφορά μπορεί να γίνει στον τραυματισμό στη δεξιά υποκλείδιο χώρα, στο αριστερό αυτί, στο τριχωτό της κεφαλής και στο λαιμό. Δεν διατηρούμε την παραμικρή αμφιβολία πως η κατηγορούμενη είχε κατά το στάδιο τούτο διαμορφώσει σαφή πρόθεση να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη στο Φίλιππο. Η απόδειξη της κατηγορίας στη βάση του άρθρου 228(α) δεν οδηγεί αφ΄ εαυτής στην απόρριψη της κατηγορίας στη βάση του άρθρου 231. Και τούτο γιατί το άρθρο 231 δεν προνοεί την ύπαρξη ειδικής πρόθεσης. Μόνο όπου η διαπίστωση ύπαρξης της απαιτούμενης συγκεκριμένης πρόθεσης που αφορά στο ένα αδίκημα αποκλείει την ύπαρξη ταυτοχρόνως της απαιτούμενης συγκεκριμένης πρόθεσης που αφορά στο άλλο αδίκημα, η καταδίκη στο πρώτο οδηγεί στην αθώωση στο δεύτερο (βλ. Παρούτη ν. Δημοκρατίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 446, 464). Η ουσιαστική σημασία είναι ότι τα γεγονότα που τη συνθέτουν εμπεριέχονται πλήρως στα γεγονότα που στοιχειοθετούν την κατηγορία 4. Αναφορικά με την κατηγορία 3 η Κατηγορούσα Αρχή όφειλε να αποδείξει ότι η μάχαιρα που μετέφερε η κατηγορούμενη ήταν του είδους που ο νόμος απαγορεύει. Έχουμε αποδεχθεί πως επρόκειτο για ετερόστομο μυτερό μαχαίρι που κλείνει. Σε τέτοια περίπτωση το αδίκημα της μαχαιροφορίας τεκμηριώνεται με την απόδειξη ότι η λάμα του μαχαιριού ξεπερνά τις 2 ½ ίντσες (άρθρο 84(β) του Κεφ. 154). Έχουμε ήδη σημειώσει πως δεν είμαστε σε θέση να καταλήξουμε μετά βεβαιότητας πως το μαχαίρι που χρησιμοποίησε η κατηγορούμενη ξεπερνούσε αυτό το μήκος. Ως εκ τούτου η κατηγορία 3 δεν έχει αποδειχθεί. Ως εκ των ανωτέρω, βρίσκουμε ότι οι κατηγορίες 2 και 4 έχουν αποδειχθεί πέραν από κάθε λογική αμφιβολία και βρίσκουμε την κατηγορούμενη ένοχη σε αυτές. Οι κατηγορίες 1 και 3 απορρίπτονται και η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάττεται αυτών. (Υπ.) .................. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. .................. Μ. Ματθαίου, Α.Ε.Δ. .................. Δ.Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Assize/Final Αναφορά: Απόπειρα φόνου - πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο