Δήμος Πάφου ν. Διαμαντής Χαραλάμπους κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 2912/11, 30/4/2012

(1)(β),(στ)

(2)(α),

(3)(α)(β)(γ),4,5, 19 και 20

(1)(α),

(3)(3α) του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 και των τροποποιητικών αυτού Νόμων, του Νόμου 166/87 Περί αυξήσεως των χρηματικών ποινών και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και του περί Δήμων Νόμου 111/

1. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος κατά ή περί την 16/6/2010 και/ή πρότερον και μέχρι σήμερα στην κ. Πάφο της Επαρχίας Πάφου εντός του τεμαχίου 1, Φ/ΣΧ 51/10.Ε.1, επέτρεψε ή ανέχθηκε την ανέγερση οικοδομής ήτοι υποστατικό με αλουμίνια, γυαλιά, σίδερα και άλλα πρόχειρα υλικά, χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής, ήτοι του Δήμου Πάφου. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Δηλώθηκαν εκ μέρους του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου 2 με τα οποία συμφώνησε και η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο τα πιο κάτω παραδεκτά γεγονότα: Α) Οι κατηγορορούμενοι 1 - 6 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του τεμαχίου 1, φ./σχ. 51/10.Ε.1 στην Κ. Πάφο εντός των δημοτικών ορίων της Επαρχίας Πάφου. Β) Αρμόδια αρχή για την έκδοση της άδειας οικοδομής είναι ο Δήμος Πάφου. Γ) Ο κατηγορούμενος 2 πριν από το 2000 ενοικιάζει το εστιατόριο στον Μάριο Τζιούρο και λαμβάνει ο ίδιος τα ενοίκια. Ως μοναδικός μάρτυρας κατέθεσε ο κ. Σοφοκλής Σοφοκλέους. Ανέφερε ότι είναι ανώτερος τεχνικός στον Δήμο Πάφου για 27 χρόνια και ανάμεσα στα καθήκοντα του είναι ο έλεγχος οικοδομών για πιστοποιητικά τελικής έγκρισης, είναι υπεύθυνος για το αρχείο που αφορά τον έλεγχο αδειών οικοδομής, βλέπει υποθέσεις για οικοδομές που κτίζονται χωρίς άδεια, κάνει εκθέσεις πταίσματος σε συνεργασία με τον δημοτικό μηχανικό και μετά με το γραφείο των δικαστικών υποθέσεων τις δίνουν στους δικηγόρους για να τις καταχωρήσουν στο Δικαστήριο. Τον κατηγορούμενο 2 τον γνωρίζει ο οποίος είναι ο συνιδιοκτήτης του τεμαχίου που αναφέρεται στο κατηγορητήριο μαζί με τους υπόλοιπους κατηγορουμένους που αναγράφονται επί του κατηγορητηρίου της παρούσας υπόθεσης. Το εν λόγω τεμάχιο βρίσκεται στα δημοτικά όρια του Δήμου Πάφου στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Κ. Πάφο. Εντός του εν λόγω τεμαχίου υπάρχει ένα παλιό σπίτι το οποίο είναι κτισμένο με άδεια οικοδομής, την οποία δεν μπόρεσε ο μάρτυρας να βρει διότι ο Δήμος Πάφου τηρεί αρχείο με άδειες οικοδομής από το 1953 που έγινε ο σεισμός και καταστράφηκαν τα παλιά αρχεία, και το σπίτι αυτό ήταν κτισμένο από πολύ παλιά. Σήμερα εκτός από το σπίτι, είναι κτισμένο ένα υποστατικό από σίδερα με στέγη από τσίγγους και γύρω - γύρω είναι κλειστό με γυαλιά και αλουμίνια το οποίο εφάπτεται στην παλιά οικοδομή με ένα υπόστεγο με τσίγγους. Το υποστατικό αυτό χρησιμοποιείται σαν καθιστικό εστιατορίου για το οποίο δεν εκδόθηκε καμιά άδεια οικοδομής και δεν υποβλήθηκε ποτέ τέτοια αίτηση για άδεια οικοδομής. Εφάπτεται στο πλευρό του κτηρίου όχι στην πρόσοψη αλλά στην αριστερή πλευρά του κτηρίου. Το υποστατικό είναι περίπου 12 χ 12 μέτρα μήκος και πλάτος και ύψος γύρω στα 2,5 μέτρα. Υπάρχει ένα ιστορικό με αυτό το υποστατικό. Το 2000 ήταν ξανά κατασκευασμένο και καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση με αριθμό 3188/2000 εναντίον του ενοικιαστή κ. Μάριου Τζιούρου και εκδόθηκε διάταγμα κατεδάφισης για αυτό το υποστατικό και αφού δεν κατεδαφίστηκε, το 2004 προχώρησε η ποινική υπόθεση με αριθμό 1126/2004 για παρακοή του Δικαστικού Διατάγματος. Ο ενοικιαστής κατεδάφισε το υποστατικό και του υποβλήθηκε χρηματική ποινή. Το υποστατικό ξανακτίστηκε και το 2009 καταχωρήθηκε εκ νέου ποινική υπόθεση εναντίον του ενοικιαστή Μάριου Τζιούρου με αριθμό 16055/2009 και στις 11/8/2010 επιβλήθηκε χρηματική ποινή και εκδόθηκε διάταγμα κατεδάφισης. Επειδή στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων θα γίνει επανακατασκευή και διαπλάτυνση του δρόμου και το υποστατικό αυτό που είναι χωρίς άδεια βρίσκεται στο κέντρο του δρόμου που θα διανυχθεί δια μέσου του τεμαχίου 1, ο Δήμος προχώρησε στην παρούσα διαδικασία και εναντίον και των 6 συνιδιοκτητών του τεμαχίου. Εκτός από τον κατηγορούμενο 2 οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες υπόγραψαν δήλωση ότι δεν έχουν καμία ένσταση να κατεδαφιστεί το υποστατικό για να μην εμποδιστούν οι εργασίες για την διαπλάτυνση του δρόμου και κατέθεσε προς αυτόν τον σκοπό το τεκμήριο
2. Ο κατηγορούμενος ειδοποιήθηκε με μια επιστολή που απευθύνεται στον ίδιο και στον ενοικιαστή, στην οποία ο κατηγορούμενος δεν απάντησε και ούτε συμμορφώθηκε σε αυτήν, την δε επιστολή κατέθεσε ο μάρτυρας ως τεκμήριο
3. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι στο επίδικο υποστατικό λειτουργεί το εστιατόριο με την ονομασία King΄s Aphrodite και ενοικιαστής της επιχείρησης είναι ο Μάριος Τζιούρος και αυτός κατέχει και όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο ενοικιαστής αυτός ανέγειρε και δεν τα κατεδάφισε παρά την έκδοση διατάγματος, ο δε Δήμος δεν προχώρησε σε κατεδάφιση του επίδικου υποστατικού. Δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει εάν το εν λόγω εστιατόριο λειτουργεί με άδεια από τον Κ.Ο.Τ. διότι τα πιστοποιητικά αυτά εκδίδονται από άλλη υπηρεσία του Δήμου Πάφου, ανέφερε δε ότι από το 2006 δεν εκδόθηκε άδεια πώλησης οινοπνευματοδών ποτών για το εν λόγω εστιατόριο. Κατά την επανεξέταση του ανέφερε ότι είναι τεχνικός και ότι δεν ξέρει γιατί ο Δήμος Πάφου δεν προέβη σε κατεδάφιση του επίδικου υποστατικού διότι είναι το Δημοτικό Συμβούλιο που λαμβάνει τις ανάλογες αποφάσεις. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναμφίβολα το νομικό πλαίσιο που διέπει την δεύτερη κατηγορία, είναι αυτή του άρθρου 3

(1)(β) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, το οποίο κατά τον ουσιώδη προς την παρούσα υπόθεση χρόνο προνοούσε τα ακόλουθα: «3

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως.» Στο εδάφιο

(2)του άρθρου 3 προβλέπεται ότι: «

(2)Αρμόδια Αρχή εντός: (β) οποιασδήποτε περιοχής, η οποία δεν είναι περιοχή Δήμου, είναι ο Έπαρχος της Επαρχίας» Περαιτέρω στο άρθρο 2 του Κεφ. 96 αναφέρεται ότι: "οικοδομή" σημαίνει οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή η τμήμα οικοδομής ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο. "μετατροπή", "προσθήκη" ή "επισκευή", όταν χρησιμοποιείται σε αναφορά για οικοδομές, σημαίνει οποιαδήποτε δομική μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή με την οποία οποιαδήποτε διάσταση τέτοιας οικοδομής μετατρέπεται, αλλά δεν περιλαμβάνει: (α) την αντικατάσταση των κεραμιδιών, πηλού ή άλλης ύλης με σκοπό να καταστήσουν υδατοστεγή οποιαδήποτε στέγη (β) την επισκευή οποιασδήποτε υφιστάμενης θύρας της οποίας τα φύλλα δεν ανοίγουν ή προβάλλονται εντός οδού (γ) την επισκευή οποιουδήποτε παραθύρου εξώστη ή βεράντας το οποίο δεν ανοίγει ή προβάλλεται εντός οδού (δ) τον ασβεστοχρωματισμό, υδατοχρωματισμό, επικονίαση ή βαφή οποιουδήποτε τοίχου, οροφής, ξύλινης ή σιδερένιας κατασκευής σε οποιαδήποτε οικοδομή (ε) την επανατοποθέτηση, επανατοποθέτηση σανίδων ή πλακακιών οποιουδήποτε πατώματος ή δαπέδου που περιέχεται εντός των εξωτερικών τοίχων οποιασδήποτε οικοδομής ή εντός οποιουδήποτε υφιστάμενου εξώστη ή βεράντας προσαρτημένου στην οικοδομή, αλλά ο οποίος δεν ανοίγει ή προβάλλεται επί οδού. Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία της δεύτερης κατηγορίας όπως είναι διατυπωμένα στο κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης είναι τα εξής: (α) Η ανέγερση οικοδομής. β) ο κατηγορούμενος να επέτρεψε ή να ανέχθηκε την ανέγερση οικοδομής. (γ) Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το νόμο (δ) Η ανέγερση της οικοδομής να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή. (ε) Η κατηγορούσα αρχή να είναι η αρμόδια αρχή. Στην υπόθεση Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 C.L.R 11 αποφασίστηκε ότι κατά πόσο κατασκευή θεωρείται οικοδομή ή όχι είναι θέμα πραγματικό, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά τα οποία χρησιμοποιήθηκαν και τον τρόπο κατασκευής μεταξύ άλλων. Στην υπόθεση ΑΡΧΗ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ V. ΔΗΜΟΥ ΑΓΛΑΝΤΖΙΑΣ

(2006)2 Α.Α.Δ 291 λέχθησαν τα ακόλουθα: << Το κατά πόσο κατασκευή θεωρείται «οικοδομή» ή όχι είναι θέμα πραγματικό (Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 C.L.R. 11). Λαμβάνονται υπ΄ όψιν όλα τα συναφή γεγονότα, όπως επί παραδείγματι, το σχήμα και το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, ο τρόπος κατασκευής της οικοδομής, κατά πόσο είναι προσαρτημένη στη λοιπή οικοδομή, η σχέση της κατασκευής με τα υπόλοιπα κατασκευάσματα και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει χρήση της οικοδομής. Κανένας από τους πιο πάνω παράγοντες δεν είναι καθοριστικός, αλλά όλα μαζί βοηθούν στην απάντηση του τιθέμενου ερωτήματος (βλέπε South Wales Aluminium Co. Ltd. v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area [1943] 2 All E.R. 587).>> Στην υπόθεση ΜΑΡΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΛΤΔ, ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ,

(1991)2 Α.Α.Δ 369, αποφασίστηκε ότι: << αποτελεί προϋπόθεση για να θεωρηθεί ότι κάποιος ανέχεται κάτι να γνωρίζει την ύπαρξή του ή να εθελοτυφλεί ή να κλείνει τα μάτια του μπροστά στην πραγματικότητα (Βλ. Somerset v. Wade [1894] 1 Q.B. 574, Words and Phrases Legally defined, 2η έκδοση, Τόμος 5ος σελ. 143 και Strouds Judicial Dictionary, 4η έκδοση, τόμος 5, σελ. 26 - 66).>> ....................................................................................................................................................................................................................... ................................................................................................................................................................................................................................................................ ..................... << Δεν είναι η πρόθεσή μας να δώσουμε εξαντλητικό ορισμό στον όρο "ανέχομαι" και πολύ λιγότερο να αποπειραθούμε προσδιορισμό του φάσματος των πραγματικών καταστάσεων που θα ήταν δυνατό να θεωρηθούν ότι καλύπτονται από τον όρο αυτό. Επίσης δεν είναι ανάγκη να ασχοληθούμε με την πιθανή διάκριση του ρήματος "ανέχομαι" από το ρήμα "επιτρέπω" (permit) που απασχόλησε την αγγλική νομολογία κατά την ερμηνεία ποικίλων νομοθετικών διατάξεων και στην οποία αναφέρθηκε ο δικηγόρος της εφεσείουσας. (Βλ. Rochford Rural District Council v. Port of Land Authority (ανωτέρω), Ex. P. Eyston, Re Throckmorton [1877] 7 Ch. D. 145. Το ζήτημα της διάκρισης μεταξύ των δυο όρων δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε πρακτική σημασία στην παρούσα υπόθεση. Σημειώνουμε πάντως, πως το άρθρο 10

(1)του Νόμου αναφέρεται διαζευκτικά και στα δύο ρήματα πράγμα που μπορεί να θεωρηθεί ότι υποδηλώνει διαφοροποίηση μεταξύ των δύο. Οπως έχει υποδειχθεί, το ρήμα ανέχομαι (suffer) επιδέχεται περισσότερες από μια έννοιες. (Βλ. Re Hall Public Trustee v. Montgomery [1944] Ch. 46). ....................................................................................................................................................................................................................... ................................................................................................................................................................................................................................................................ ..................................................................................................................................................... Δεν χρειάζεται όμως να επεκταθούμε άλλο μια και είναι παραδεκτό πως η εφεσείουσα ούτε καν αποπειράθηκε να πετύχει την έξωση των ενοικιαστών με τη λήψη δικαστικών μέτρων. Το σημειώνουμε αυτό, χωρίς να θέλουμε να εκφράσουμε τελική άποψη ως προς το κατά πόσο μια τέτοια ενέργεια θα ήταν αρκετή από μόνη της. το γεγονός ότι, όπως αναφέρθηκε, η εφεσείουσα πήρε τέτοια δικαστικά μέτρα, αλλά και πάλι σε σχέση μόνο με τη δισκοθήκη, μετά την καταχώριση της ποινικής υπόθεσης εναντίον της δεν μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο γιατί ήταν γεγονός άσχετο. Αντικείμενο της δίκης ήταν η στάση της εφεσείουσας κατά τη χρονική περίοδο που κάλυπτε το κατηγορητήριο. Καταλήγοντας, κρίνουμε πως η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, είναι ορθή. Το γεγονός της χρησιμοποίησης της πολυκατοικίας, που ανήκει στην εφεσείουσα με τον τρόπο που εξηγήθηκε, εν γνώσει της εφεσείουσας που είσπραττε και τα ενοίκια, θεμελιώνει χωρίς καμιά αμφιβολία πως η εφεσείουσα τουλάχιστον ανέχθηκε τη χρησιμοποίηση της.>> ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τον μάρτυρα που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία του με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχε να παρακολουθήσει τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια του, τη μνήμη και τους λόγους που είχε για να θυμάται ή να πιστεύει αυτά για τα οποία κατέθετε, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων του ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Ο εν λόγω μάρτυρας άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Παρέθεσε με ευκρίνεια και σαφήνεια όλα όσα γεγονότα περιήλθαν στην αντίληψη του μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων του, αποκάλυπτε την πηγή των γνώσεων του, η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε κατά το στάδιο της αντεξέτασης του, δεν περιέπεσε σε οποισδήποτε αντιφάσεις και διαφώτισε το Δικαστήριο αναφορικά με το ιστορικό που προηγήθηκε αναφορικά με το επίδικο τεμάχιο και την επίδικη κατασκευή. Δεν υπήρξε επίσης και οποιαδήποτε άλλη αντικρουστική μαρτυρία και συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στο σύνολο της ως αληθή και αξιόπιστη. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω παραδεχτά γεγονότα και την αξιολογειθήσα μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Α) Οι κατηγορορούμενοι 1 - 6 είναι οι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του τεμαχίου 1, φ./σχ. 51/10.Ε.1 στην Κ. Πάφο εντός των δημοτικών ορίων της Επαρχίας Πάφου και εντός του εν λόγω τεμαχίου βρίσκεται το εστιατόριο με την ονομασία ονομασία King΄s Aphrodite και ενοικιαστής της επιχείρησης είναι ο Μάριος Τζιούρος Β) Αρμόδια αρχή για την έκδοση της άδειας οικοδομής είναι ο Δήμος Πάφου. Γ) Ο κατηγορούμενος 2 πριν από το 2000 ενοικιάζει το εστιατόριο στον Μάριο Τζιούρο και λαμβάνει ο ίδιος τα ενοίκια. Δ) το έτος 2009 ο ενοικιαστής του εστιατορίου Μάριος Τζιούρος, ανέγειρε επί του πιο πάνω ακινήτου ένα υποστατικό από σίδερα με στέγη από τσίγγους και γύρω - γύρω είναι κλειστό με γυαλιά και αλουμίνια το οποίο εφάπτεται στην παλιά οικοδομή με ένα υπόστεγο με τσίγγους. Το υποστατικό αυτό χρησιμοποιείται σαν καθιστικό εστιατορίου για το οποίο δεν εκδόθηκε καμιά άδεια οικοδομής και δεν υποβλήθηκε ποτέ τέτοια αίτηση για άδεια οικοδομής. Εφάπτεται στο πλευρό του κτηρίου όχι στην πρόσοψη αλλά στην αριστερή πλευρά του κτηρίου. Το υποστατικό είναι περίπου 12 χ 12 μέτρα μήκος και πλάτος και ύψος γύρω στα 2,5 μέτρα και είναι προέκταση μιας υφιστάμενης οικοδομής, ήτοι μιας παλιάς οικίας για την οποία υπάρχει άδεια οικοδομής. Ε) Η οικοδομή που ανηγέρθηκε από τον Μάριο Τζιούρο είναι οικοδομή εν τη εννοία του νόμου και δεν εξασφαλίστηκε άδεια από την αρμόδια αρχή, ήτοι τον Δήμο Πάφου. Ζ) Ο κατηγορούμενος 2 ανέχθηκε την ανέγερση της πιο πάνω οικοδομής διότι: α) δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα εναντίον του ενοικιαστή είτε για έξωση του είτε για να επαναφέρει το ακίνητο στην προτέρα νόμιμη κατάσταση, β) εξακολουθεί να καρπούται τα ενοίκια από την ενοικίαση του εστιατορίου με την ονομασία King΄s Aphrodite (βλ. ΜΑΡΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΛΤΔ, ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ,

(1991)2 Α.Α.Δ 369) και γ) ούτε υπέγραψε την γραπτή συγκατάθεση που υπέγραψαν και οι υπόλοιποι συνιδιοκτήτες του επίδικου τεμαχίου για να κατεδαφιστούν οι πιο πάνω αναφερόμενες οικοδομές. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η κατηγορούσα αρχή πέτυχε και απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και με αποδεχτή μαρτυρία, όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 2 και ο κατηγορούμενος 2 κρίνεται ένοχος στην δεύτερη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο