Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Κυριάκος Τσίβικος κ.α., Aρ. Υπόθεσης 14466/2011 , 18/10/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2012:B49 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Aρ. Υπόθεσης 14466/2011 Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου Κατηγορούσας Αρχής - και -
- Κυριάκος Τσίβικος
- Ιωάννης Ασήμογλου Κατηγορούμενων Ημερομηνία: 18.10.2012 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Ε. Σάββα Για τους κατηγορούμενους: κ. Αλ. Αλεξάνδρου Κατηγορούμενοι 1 και 2: παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν από κοινού τις ακόλουθες τρεις κατηγορίες: Πρώτη κατηγορία: Συνομωσία προς διάπραξη πλημμελήματος κατά παράβαση των άρθρων 372 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της πιο πάνω κατηγορίας αμφότεροι οι κατηγορούμενοι την 8ην Νοεμβρίου 2011 στην περιοχή «Λάρα» στον Ακάμα της Επαρχίας Πάφου, συνομώτησαν μεταξύ τους με σκοπό να διαπράξουν πλημμελήματα δηλαδή τα αδικήματα που αναφέρονται στην 2η και 3η κατηγορία. Δεύτερη κατηγορία: Οπλοφορία προς διέγερση τρόμου κατά παράβαση των άρθρων 80 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της δεύτερης κατηγορίας οι κατηγορούμενοι την 8ην Νοεμβρίου 2011 στην περιοχή «Λάρα» στον Ακάμα της Επαρχίας Πάφου, δημόσια και άνευ νόμιμου αιτίας μετέφεραν επιθετικό όπλο ή όργανο δηλαδή ένα λιβέρι, κατά τρόπο που διέγειρε τρόμο σε άλλα πρόσωπα. Τρίτη κατηγορία: Αφορά επίσης το αδίκημα της οπλοφορίας, όπου σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της σχετικής κατηγορίας οι κατηγορούμενοι την 8ην Νοεμβρίου 2011 στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο, δημόσια και άνευ νόμιμου αιτίας μετέφεραν επιθετικό όπλο ή όργανο δηλαδή ένα λιβέρι, κατά τρόπο που διέγειρε τρόμο σε άλλα πρόσωπα. Ο πρώτος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης την κατηγορία της κοινής επίθεσης, κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (τέταρτη κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας αυτής ο πρώτος κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 2η κατηγορία, παράνομα επιτέθηκε εναντίον του Mubarak Abdul Rahman πρέσβη του Κατάρ στην Κύπρο. Ο δεύτερος κατηγορούμενος αντιμετωπίζει επίσης την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (πέμπτη κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της πέμπτης κατηγορίας, ο δεύτερος κατηγορούμενος κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 3η κατηγορία, σε δημόσιο μέρος, δηλαδή στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων εξύβρισε τον George Karout από τη Λευκωσία με την φράση «Πουστοαραπάδες, ήρθανε στη Κύπρο να μου κάνουν τους μάγκες», κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Προς υποστήριξη της υπόθεσης της, η Κατηγορούσας Αρχή, κάλεσε και κατέθεσαν ενόρκως 8 μάρτυρες κατηγορίας, τον Α/Αστυφ. 1825 Ανδρέα Χριστοφίδη (Μ.Κ.1), τον υπαστυνόμο τότε Α/Λοχία 4716 Αλ. Αλεξίου (Μ.Κ.2), τον Αστ 737 Γεώργιο Νικολάου (Μ.Κ.3), τον Βαγγέλη Μιχαλόπουλο, οδηγό του πρέσβη του Κατάρ (Μ.Κ.4), τον Υπαστυνόμο Νίκο Νικολάου (Μ.Κ.5), τον Αστ. 1197 Σωφρόνη Παπαβασιλείου (Μ.Κ.6), του Mubarak Abdul Rahman πρέσβη του Κατάρ στην Κύπρο (Μ.Κ.7) και την Δέσποινα Αθηνοδώρου υπάλληλο του Κτηματολογίου. Δηλώθηκαν επίσης και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο τα πιο κάτω παραδεχτά γεγονότα:
- Το περιεχόμενο τη γραπτής κατάθεσης του Αστυφύλακα 2517 Μ. Κώστα (Τεκμήριο 13).
- Ότι η λέξη τεκμήρια που αναφέρεται στο τεκμήριο 13, πρόκειται για το Τεκμήριο
- Η λήψη και διακίνηση των τεκμηρίων 10 και 11 έγινε με νομότυπο τρόπο από πλευράς της αστυνομίας. Όταν οι κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία αφού τους εξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους, ο μεν πρώτος, επέλεξε και έδωσε ένορκη κατάθεση και αντεξετάστηκε από την συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής και ο δεύτερος προέβη σε ανώμοτι δήλωση. Οι κατηγορούμενοι κάλεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης, τον Κώστα Ιωάννου υπάλληλο στο Τμήμα Δασών (Μ.Υ.1) και τον Χαράλαμπο Πίσκοπο (Μ.Υ.2). Τα γεγονότα που επισυνέβηκαν στις 8.11.2011, ως είναι η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, όπως αυτή διαγράφεται μέσα από την μαρτυρία που προσκόμισε, έχουν ως εξής: Ο παραπονούμενος (Μ.Κ.7) είναι ο πρέσβης του Κατάρ στην Κύπρο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Την 8.11.2011 περί ώρα 11:00 ο πρέσβης, μαζί με την οικογένεια του, φίλες των κορών του, υπηρετικό προσωπικό και δύο οδηγούς που οδηγούσαν τα δύο από τα τρία οχήματα της πρεσβείας του Κατάρ ξεκίνησαν για εκδρομή στην Πάφο και συγκεκριμένα για να επισκεφθούν την περιοχή Λάρα στον Ακάμα. Όλα τα πιο πάνω οχήματα, έφεραν διακριτικά της Πρεσβείας του Κατάρ. Το αυτοκίνητο με τα διακριτικά 55CD11, το οδηγούσε ο πρέσβης (Μ.Κ.7) και σε αυτό βρίσκονταν ο γιος του και η σύζυγος του, το αυτοκίνητο με τα διακριτικά 55CD5 το οδηγούσε ο Βαγγέλης Μιχαλόπουλος (Μ.Κ.4) και σε αυτό βρίσκονταν οι τρεις κόρες του πρέσβη και τέσσερεις φίλες τους και το τρίτο όχημα με τα διακριτικά 55CD9 το οδηγούσε ο George Karout (οδηγός) και σε αυτό βρίσκονταν τρεις Φιλιππινέζες υπηρέτριες του πρέσβη. Την 8.11.2011, φτάνοντας στην Πάφο, επισκέφθηκαν αρχικά τον Κόλπο τον Κοραλλίων και ενοικίασαν πέντε μοτοσικλέτες τις οποίες θα χρησιμοποιούσαν οι κόρες του πρέσβη, οι φίλες τους και ο γιος του. Στον Κόλπο των Κοραλλίων άφησαν το όχημα με τα διακριτικά 55CD5 και οι υπόλοιποι με τα άλλα δύο οχήματα επισκέφθηκαν περί ώρα 1330 τον Ακάμα περιοχή Λάρας και σε υπαίθριο χώρο κάθισαν για πικνίκ. Μετά από περίπου 2 ώρες στο μέρος πήγαν και τους συνάντησαν με τις μοτοσικλέτες τα παιδία του πρέσβη και οι φίλες τους. Γύρω στις 1700, ο Βαγγέλης (Μ.Κ.4), αποχώρησε από τον Ακάμα με το όχημα 55CD11 και ακολούθησε τις μοτοσικλέτες μέχρι τον Κόλπο των Κοραλλίων, στο μέρος από όπου ενοικίασαν τις μοτοσικλέτες για να τις παραδώσουν. Στη συνέχεια και μετά την παράδοση τους, ο γιος του πρέσβη με το όχημα 55CD11, επέστρεψε στον Ακάμα ώστε να παραλάβει αυτούς που είχαν παραμείνει εκεί, δηλαδή τον πρέσβη, την σύζυγο του και τις υπηρέτριες, ενώ ο George Karout είχε μεταφέρει από την Κ. Πάφο στον Ακάμα και την αδελφή της γυναίκας του πρέσβη. Ο George επέστρεψε γύρω στις 1750 στην Πέγεια και περίμεναν μέχρι να τελειώσουν οι υπόλοιποι από τον Ακάμα για να επιστρέψουν όλοι στη Λευκωσία. Στον Ακάμα σε εκείνο το χρονικό σημείο είχαν παραμείνει ο πρέσβης, η γυναίκα του, ο γιος του και η αδελφή της γυναίκας του. Κατά τον χρόνο που παρέμειναν στο μέρος είχαν ανάψει φωτιά για να φτιάξουν τσάι, την οποία είχαν σβήσει πολύ πριν την άφιξη του πρώτου κατηγορούμενου στο μέρος. Την ώρα που οι πιο πάνω, ετοιμάζονταν να αποχωρήσουν από το μέρος, έφτασε ο πρώτος κατηγορούμενος με το όχημα υπ΄αρ. εγγραφής DAF 376 και με θυμωμένο ύφος απευθύνθηκε προς τον πρέσβη, ο οποίος του ζήτησε να του μιλήσει στα αγγλικά, και του είπε «You steal my olives;», ο πρέσβης του απάντησε ότι δεν κλέβουν και ότι αν θέλει να ελέγξει το όχημα τους. Ο πρώτος κατηγορούμενος του ανάφερε στη συνέχεα ότι βρίσκονται στην γη του και ότι δεν είχαν δικαίωμα να βρίσκονται εκεί αποκαλύπτοντας τους επίσης ότι είναι αυτός που έχει το εστιατόριο στη θάλασσα. Ο πρώτος κατηγορούμενος, συνέχιζε να κατηγορεί τον πρέσβη ότι έκλεψε τις ελιές του και αρνείτο να κοιτάξει στο όχημα του, επέμενε ότι η γη είναι δική του και έτσι ο πρέσβης του ζήτησε να του το αποδείξει. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, επενέβη ο γιος του πρέσβη και εξήγησε στον πρώτο κατηγορούμενο ότι πρόκειται για τον πρέσβη του Κατάρ. Όταν ο πρώτος κατηγορούμενος κατάλαβε, από αυτά που του ανάφερε ο γιος του πρέσβη, ότι ήταν Άραβες, έγινε πιο επιθετικός απέναντι στον πρέσβη, φώναζε έντονα και τον αποκαλούσε κλέφτη. Ο πρώτος κατηγορούμενος, ταυτόχρονα με τα πιο πάνω, μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιο πρόσωπο στα ελληνικά έτσι που ο πρέσβης δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγε και σε εκείνο το σημείο ο πρέσβης και οι υπόλοιποι είχαν μαζέψει τα πράγματα τους και ήταν έτοιμοι να φύγουν. Όταν ο πρώτος κατηγορούμενος αντιλήφθηκε ότι θα αποχωρούσαν από το μέρος, τρέχοντας πήγε προς το μέρος του πρέσβη, κουνώντας τα χέρια και φωνάζοντας ταυτόχρονα να μην φύγουν αλλά να παραμείνουν ακόμα δύο λεπτά. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, στο μέρος κατέφθασε ένα αυτοκίνητο σκούρου χρώματος στο οποίο επέβαιναν τέσσερα άτομα το οποίο σταμάτησε πίσω από το αυτοκίνητο του πρώτου κατηγορούμενου. Ο πρέσβης, μπήκε στο όχημα του και έκλεισε το παράθυρο του οδηγού, ο πρώτος κατηγορούμενος κατευθύνθηκε προς αυτόν φωνάζοντας και σηκώνοντας το δεξί του χέρι με κίνηση να τον χτυπήσει αλλά δεν τα κατάφερε γιατί ο πρέσβης έκλεισε το παράθυρο του αυτοκινήτου του με αποτέλεσμα ο πρώτος κατηγορούμενος να χτυπήσει με το χέρι του πάνω στο τζάμι. Ο πρέσβης ξεκίνησε το όχημα και ο πρώτος κατηγορούμενος άρχισε να χτυπά με τα χέρια του πάνω στο αυτοκίνητο και να το κλωτσά. Επίσης πήρε μια πέτρα και την έριξε πάνω στο αυτοκίνητο του πρέσβη χωρίς όμως να καταφέρει να το χτυπήσει. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, κατέβηκαν τέσσερα άτομα από το pick up και άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος του αυτοκινήτου του πρέσβη. Οι δύο κρατούσαν κυνηγετικά όπλα και οι άλλοι δύο σίδερα. Ο πρέσβης επειδή φοβήθηκε για την ζωή του και την ασφάλεια της οικογένειας του έφυγε αναπτύσσοντας ταχύτητα. Φεύγοντας από το μέρος, επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον George Karout, ο οποίος βρισκόταν στο κατάστημα ενοικιάσεως μοτοποδηλάτων και του ανάφερε τι είχε συμβεί ο οποίος του εισηγήθηκε να καλέσουν αστυνομία αλλά ο πρέσβης αρνήθηκε. Στο πιο πάνω κατάστημα βρισκόταν και ο οδηγός Βαγγέλης (Μ.Κ.4) και μαζί με τα οχήματα τους, αφού ενημερώθηκαν για το τι είχε γίνει ξεκίνησαν για να πάνε πίσω στον Ακάμα. Στον δρόμο για την επιστροφή τους στον Ακάμα, προς τον Άγιο Γεώργιο, είδαν το όχημα του πρέσβη να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση και για αυτό αφού έστριψαν τα οχήματα τους το ακολούθησαν. Σταμάτησαν στη συνέχεια στο μέρος από όπου ενοικίασαν τις μοτοσικλέτες και εκεί ο πρέσβης τους ενημέρωσε για το τι έγινε στον Ακάμα ενώ μετά από 10 περίπου λεπτά όλα τα οχήματα ξεκίνησαν για την Λευκωσία. Πρώτος ξεκίνησε ο πρέσβης με το όχημα 55CD11, δεύτερος ο Βαγγέλης με το όχημα 55CD5 και τρίτος ο George με το όχημα 55CD
- Καθοδόν ο George τηλεφώνησε στον Βαγγέλη και του είπε όταν βρει τόπο να σταματήσει γιατί πίσω του βρισκόταν το αυτοκίνητο που είχε προηγουμένως περιγράψει ο πρέσβης, και όπως του ανέφερε, σε αυτό επέβαιναν 2 άτομα και του άναβαν συνεχώς τα φώτα. Τόσο Βαγγέλης όσο και ο George σταμάτησαν τα οχήματα τους στην αριστερά πλευρά του δρόμου και κατέβησαν κάτω, στο μέρος εκεί σταμάτησε και το όχημα που τους ακολουθούσε και από αυτό κατέβηκαν οι δύο κατηγορούμενοι. Ο δεύτερος κατηγορούμενος κατέβηκε από το όχημα κρατώντας στο χέρι του ένα λιβέρι (Τεκμήριο 5), όταν ο Βαγγέλης τον ρώτησε τι θέλει με το λιβέρι, αυτός του απάντησε, ότι ήρθαν να δουν ποιοι είναι αυτοί που μούνταραν τον μάστρο του (τον πρώτο κατηγορούμενο) ενώ με επιθετικό τρόπο, τον ρώτησε ποιος ήταν αυτός, αν ήταν αστυνομικός και ποιος ήταν ο George, όταν ο Βαγγέλης του είπε ότι είναι οδηγός του πρέσβη του Κατάρ, ο δεύτερος κατηγορούμενος, άρχισε να φωνάζει «Πουστοαραπάδες, ήρθανε στη Κύπρο να μου κάνουνε τους μάγκες». Ο Geroge ενώ βρίσκονταν ακόμα εκεί τηλεφώνησε σε κάποιο Βενιαμίν αστυνομικό ασφαλείας του πρέσβη και τον ενημέρωσε σχετικά και ζήτησε από τον Μ.Κ.4 να φύγουν από το μέρος και θα αναλάβει η αστυνομία, οπόταν μπήκαν στα οχήματα τους και αναχώρησαν για την Λευκωσία. Από την άλλη πλευρά, η εκδοχή των κατηγορούμενων ως αυτή διαγράφηκε μέσα από τις διάφορες θέσεις και ερωτήσεις που υπέβαλε στους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής, ο συνήγορος τους και γενικά από την μαρτυρία του πρώτου κατηγορούμενου και την ανώμοτι δήλωση του δεύτερου κατηγορούμενου έχει ως εξής: Ο πρώτος κατηγορούμενος ενώ βρισκόταν στο εστιατόριο που διατηρεί στην ίδια περιοχή και κοντά στο σημείο (περίπου 300 - 400 μέτρα) που βρισκόταν ο Πρέσβης και οι άλλοι για πικνίκ, περί ώρα 1730 με 1800 της 8ης Νοεμβρίου 2011 αντιλήφθηκε φωτιά και για αυτό μετέβηκε στο σημείο που ήταν οι πιο πάνω. Ο λόγος που μετέβη εκεί ήταν γιατί η φωτιά ήταν σε περιουσία του, πλησίον είχε μάντρα και επίσης πολύ κοντά από το σημείο εκείνο βρισκόταν το δάσος. Όταν έφτασε στο μέρος, η φωτιά ήταν αναμμένη και υπήρχαν διάφορά πρόσωπα τους οποίους δεν γνώριζε, αφού πλησίασε τους χαιρέτισε και τους ρώτησε τι κάνουν εκεί και αν κάνουν πικνίκ, όπου άκουσε μια γυναικεία φωνή να του απαντά στα αγγλικά «Ναι». Τότε ένας άντρας, πήγε προς το μέρος του φωνάζοντας με άγριες διαθέσεις σε άγνωστη του γλώσσα. Μαζί με αυτόν τον άντρα, που ήταν γύρω στα 50 και φορούσε κουρούκλα στο κεφάλι, ήταν ακόμη ένας άντρας μικρότερος σε ηλικία γύρω στα 20 με 25 που ήταν συνέχεια δίπλα του. Ο άντρας που του φώναζε, κατά την διάρκεια που του φώναζε, τον πλησίαζε και του φώναζε σχεδόν μπροστά στο πρόσωπο κάνοντας του και χειρονομίες με σηκωμένα τα χέρια. Με τα λίγα αγγλικά που γνώριζε τον ρώτησε τι κάνει εκεί και γιατί φωνάζει και αυτός ο άντρας του είπε στα αγγλικά ότι δεν θα του πει τίποτε γιατί του ανήκουν όλα εκεί. Ο πρώτος κατηγορούμενος του απάντησε ότι η περιουσία που βρίσκεται είναι δική του και ο άντρας αυτός του ζήτησε να του φέρει χαρτιά που να το αποδεικνύει. Όλα τα πιο πάνω, αυτός ο άντρας του τα έλεγε φωνάζοντας και χειρονομώντας με άγριες διαθέσεις εναντίον του. Επειδή ο πρώτος κατηγορούμενος δεν μιλούσε καλά αγγλικά του ζήτησε να περιμένει για να ειδοποιήσει κάποιον για να πάει εκεί να συνεννοηθούν. Τηλεφώνησε έτσι στον φίλο του τον Γιάννη (δεύτερο κατηγορούμενο) που μένει μαζί του να πάει στο μέρος ώστε να λυθεί η μεταξύ τους παρεξήγηση. Σε εκείνο το σημείο, ο άντρας αυτός που φώναζε, συνεχίζοντας να χειρονομεί εναντίον του μπήκε μαζί με τα άλλα πρόσωπα που ήταν στο μέρος στο αυτοκίνητο του και ενώ αυτός του ζήτησε να περιμένει για να πάει ο Γιάννης να συνεννοηθούν, αυτός φωνάζοντας του θυμωμένα «Γιατί να περιμένω;» ξεκίνησε το όχημα του με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Σε εκείνο το σημείο ενώ δηλαδή ο πρέσβης προσπαθούσε να φύγει με το όχημα του έφτασε στο μέρος και ο Γιάννης και τότε ο πρώτος κατηγορούμενος χτύπησε πάνω στο γυαλί του οχήματος για να περιμένει αλλά τελικά αυτός έφυγε. Αμέσως, με τον Γιάννη, ο πρώτος κατηγορούμενος τον ακολούθησαν και στην περιοχή Τάφοι των Βασιλέων είδαν ένα όχημα το οποίο έμοιαζε με το όχημα που ήταν στην Λάρα το οποίο προπορεύονταν του δικού τους και του έκαναν σήμα να σταματήσει. Το όχημα σταμάτησε στην άκρη και αφού σταμάτησαν και το δικό τους όχημα κατέβηκαν κάτω από αυτό, όταν ο πρώτος κατηγορούμενος είδε τον οδηγό του αυτοκινήτου κατάλαβε πως δεν ήταν αυτός που ήταν στην Λάρα. Ο οδηγός του οχήματος μιλούσε ελληνικά και τότε ο πρώτος κατηγορούμενος του είπε «Συγνώμη παιδία, δεν είστε εσείς που γυρεύω», ο οδηγός του οχήματος τον ρώτησε «Είστε εσείς που έγινε η παρεξήγηση στη Λάρα;» και τότε ο πρώτος κατηγορούμενος που απάντησε «Ναι, μας μίλησε πολύ άσχημα εκείνος ο άνθρωπος», ο οδηγός τότε του είπε ότι επρόκειτο για τον πρέσβη του Κατάρ, οπόταν ο πρώτος κατηγορούμενος, του απάντησε ότι μπορεί να είναι διπλωμάτης αλλά δεν φέρθηκε σωστά. Ο οδηγός του εξήγησε επίσης ότι πήγαν στο μέρος για σαφάρι και ότι τους έφερε κάποιος Γιώργος Τσαγγαράς. Μετά τα πιο πάνω, οι κατηγορούμενοι έφυγαν και επέστρεψαν πίσω στη Λάρα. Ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο οποίος κατά την ανώμοτι δήλωση του υιοθέτησε την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 4) που έδωσε στην αστυνομία, πρόσθεσε ότι, το απόγευμα τον πήρε τηλέφωνο ο Κυριάκος και κατέβηκε στο χωράφι με το διπλοκάμπινο. Όταν κατέβηκε, το μεγάλο τζιπ που ήταν στο χωράφι είχε ήδη φύγει και ο Κυριάκος του φώναξε να φέρει τα παγούρια με το νερό να σβήσουν την φωτιά. Όταν έσβησε η φωτιά, έφυγαν προς την Πάφο για να βρουν το αυτοκίνητο το οποίο δημιούργησε την φασαρία στο χωράφι. Στον δρόμο των Τάφων των Βασιλέων, ο Κυριάκος είδε ένα από αυτά τα αυτοκίνητα και το σταμάτησαν. Από αυτό το όχημα κατέβηκε ο οδηγός και ο Κυριάκος και συζητούσαν, μετά από λίγο σταμάτησε ακόμα ένα όχημα το οποίο πάρκαρε δίπλα από το πρώτο και από αυτό κατέβηκε κάποιος με άγριες διαθέσεις που φώναζε, ήταν σε εκείνο το σημείο που πήρε το λιβέρι και κατέβηκε από το όχημα αλλά όταν τον είδε ο Κυριάκος να το κρατά του ζήτησε να το πάρει πίσω στο όχημα. Ο δεύτερος οδηγός που κατέβηκε απειλούσε στα Αγγλικά και χειρονομούσε λέγοντας τους «ξέρετε ποιοι είμαστε εμείς; Εμείς μπορούσε να σας καταστρέψουμε, ότι πούμε εμείς στην Αστυνομία θα το κάνει» και επίσης ύβριζε στα Αραβικά και φώναζε και ήταν σε εκείνο το σημείο που τον εξύβρισε με την φράση «πουστοαραπάδες ήρθατε στην Κύπρο να μας κάνετε τους μάγκες». Στην κατάθεση του (Τεκμήριο 4), ο δεύτερος κατηγορούμενος αναφέρει ότι, τους τελευταίους 6 - 7 μήνες μένει μαζί με τον Κυριάκο Τσίβικο στην Λάρα. Την 8.11.2011 ενώ βρισκόταν στο εστιατόριο του Κυριάκου του τηλεφώνησε ο Κυριάκος να πάει στην πινακίδα των Αρόδων γιατί υπάρχουν δύο άτομα έξω από ένα αυτοκίνητο και 4 - 5 μέσα και του φωνάζουν. Τότε αυτός αμέσως πήρε το διπλοκάμπινο αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής AAJ 091 και επίσης έπιασε και ένα λιβέρι και πήγε εκεί. Μόλις σταμάτησε πίσω από το αυτοκίνητο του Κυριάκου Τσίβικου είδε να απομακρύνεται με ταχύτητα ένα μεγάλο jeep σκούρο χρώματος με πινακίδες 55CD
- Όταν κατέβηκε κάτω από το όχημα του, ο Κυριάκος φώναζε «με ξατίμαζε», «με ύβριζε» και αυτός ρώτησε τον Κυριάκο τι έγινε και του είπε ότι ήταν δύο άντρες ένας μεγάλος σε ηλικία και ένας μικρός και ο μεγάλος τον ύβριζε στα αγγλικά και στα αραβικά και του κουνούσε το χέρι προς το πρόσωπο του. Τότε αυτός μπήκε στο όχημα του Κυριάκου ως συνοδηγός και ο Κυριάκος οδηγός και κατευθύνθηκαν προς την Πάφο για να τον βρουν, να τον σταματήσουν και να του ζητήσουν τον λόγο γιατί πήγε εκεί άναψε φωτιά και ύβριζε. Ενώ κατευθύνονταν προς την Πάφο από την Παραλιακή Λεωφόρο μετά το κατάστημα LIDL γύρισαν πίσω προς την Πέγεια και ξαφνικά μπροστά τους είδαν ένα jeep με αριθμούς 55CD9 και του ένεψαν να σταματήσει αλλά αυτό δεν σταμάτησε και αμέσως ο Κυριάκος έκανε απαναστροφή και μπήκαν πίσω από το Jeep όπου σε κάποιο σημείο πιο κάτω σταμάτησε και πίσω του σταμάτησε ακόμα ένα αυτοκίνητο. Από το αυτοκίνητο κατέβηκε ο οδηγός και ένας σωματοφύλακας και άρχισαν να λογοφέρνουν όλοι μεταξύ τους. Σε κάποιο σημείο ο οδηγός ανάφερε ότι είναι ο Γιώργος που τους έστειλε εκεί και τότε ο Κυριάκος ρώτησε ποιος είναι ο Γιώργος και ο οδηγός του είπε ο Γιώργος ο Τσαγγαράς που έχει σαφάρι. Ακολούθως ο οδηγός και ο σωματοφύλακας έφυγαν από το μέρος προς την Πάφο και αυτοί επέστρεψαν στην Λάρα. Για το λιβέρι, αναφέρει στην κατάθεση του (Τεκμήριο 4) ο δεύτερος κατηγορούμενος, ότι το έβγαλε από το αυτοκίνητο και το έχει στο αντίσκηνο που μένει αναφέροντας επίσης τα εξής «Εγώ θέλω να τονίσω εμφαντικά ότι πήγα μόνος μου μετά το τηλεφώνημα του Κυριάκου και πήρα μαζί μου το λιβέρι και δεν είμαι κάτοχος όπλου». Ο Μ.Υ. 1, κατάθεσε για να αποδείξει ότι ο πρώτος κατηγορούμενος ενοικιάζει από αυτόν τον τεμάχιο με αριθμό
- Ενώ ο Μ.Υ.2, που εργάζεται στο Τμήμα Δασών και υπηρετεί στον Δασικό Σταθμό Δρούσιας για να μαρτυρήσει σχετικά με την ύπαρξη πινακίδας πλησίον του τεμαχίου 101 στην οποία αναγράφεται τόσο στα ελληνικά όσο και τα αγγλικά ότι απαγορεύεται το άναμμα φωτιάς. Αγορεύσεις Αρχικά ο κ. Αλεξάνδρου κατά την αγόρευση του τόνισε ότι θεωρεί φρόνιμο να αναφέρει στο Δικαστήριο ότι η παρούσα υπόθεση είχε λάβει κάποια δημοσιότητα και ότι κατά καιρούς μέσα στην αίθουσα του Δικαστηρίου παραβρέθηκαν πολιτικά πρόσωπα. Δηλώνοντας όμως απόλυτα βέβαιος ότι η παρουσία τέτοιων προσώπων με κανένα τρόπο δεν θα επηρεάσει την κρίση του Δικαστηρίου. Περαιτέρω ανάφερε ότι η στάση της Κατηγορούσας Αρχής δεν ήταν η ενδεδειγμένη και ότι σκοπίμως δεν παρουσίασε τον μάρτυρα στο κατηγορητήριο αρ. 4 George Karout, ο οποίος σύμφωνα με την λοιπή μαρτυρία που έχει ακουστεί, ήταν ο οδηγός του πρέσβη και το πρόσωπο που φαίνεται να επικοινώνησε μαζί του ο πρέσβης όταν αντιμετώπιζε πρόβλημα στον Ακάμα όπου με βάση την μαρτυρία του Μιχαλόπουλου είχαν πάρει τα αυτοκίνητα για να πάνε στην περιοχή του Ακάμα, αλλά λίγα λεπτά μετά βρήκαν τον πρέσβη να επιστρέφει από τον Ακάμα. Επίσης, ο πιο πάνω, ήταν το πρόσωπο που στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων είχε συνομιλία με τους κατηγορουμένους και ήταν το πρόσωπο που κατ' ισχυρισμό ήταν ο δέκτης της ύβρης που ανάφερε ο δεύτερος κατηγορούμενος. Σε ότι αφορά το πιο πάνω ζήτημα, ξεκαθάρισε ο κ. Αλεξάνδρου πως αναγνωρίζει ότι πρόκειται για συνοπτική δίκη και ότι η Κατηγορούσα Αρχή είναι ελεύθερη να παρουσιάσει τους μάρτυρες που επιθυμεί. Όμως τούτο, ανάφερε, δεν αναιρεί την υποχρέωση της να παρουσιάσει την μαρτυρία εκείνη που θα βοηθήσει το Δικαστήριο να έχει πλήρη εικόνα των γεγονότων ώστε να μπορέσει να καταλήξει με ασφάλεια για την ενοχή ή όχι ενός προσώπου, σημείο στο οποίο επικαλέστηκε και την υπόθεση Πέγκερος ν. Δημοκρατίας
(1995)2 ΑΑΔ 143. O οδηγός του πρέσβη, όπως ανάφερε, είναι και παραπονούμενος και γνώστης πολλών γεγονότων και η μη προσέλευση του να καταθέσει ως μάρτυρας και η άρνηση της Κατηγορούσας Αρχής να παρουσιαστεί η κατάθεση του, όχι μόνο είναι ύποπτο γεγονός, αλλά καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την στάση της Κατηγορούσας Αρχής και την επιθυμία την να μην διαφανεί όλη η αλήθεια. Συνεπώς, σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου, το Δικαστήριο δύναται καθοδηγούμενο από νομολογία να απορρίψει την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, γιατί όχι μόνο είναι ύποπτο το γεγονός ότι δεν κατάθεσε ο πιο πάνω, αλλά ουσιαστικά γιατί δεν βοήθησε στο να διαφανεί πλήρως η όλη η αλήθεια. Θα μπορούσε για παράδειγμα, ανάφερε ο κ. Αλέξανδρου, από την μαρτυρία ή την κατάθεση του οδηγού George karout να προέκυπταν σοβαρότατες αντιφάσεις με την εκδοχή που έδωσε ο πρέσβης. Τα ίδια εισηγήθηκε και σε σχέση με τα άλλα πρόσωπα που φάνηκε ότι ήταν στη περιοχή Λάρα του Ακάμα όπως, ο γιος του πρέσβη, η γυναίκα του, η αδελφή της γυναίκας του, οι οποίοι δεν κατέθεσαν ως μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής. Επίσης κάποιο άλλο στάδιο της αγόρευσης του σχολίασε και το γεγονός ότι δεν κατάθεσε ο εξεταστής της υπόθεσης. Επιπρόσθετα ανάφερε ότι δεν παρουσιάστηκαν οι φωτογραφίες που είπε ο πρέσβης ότι έλαβε γιατί πιθανόν σε αυτές να απεικονίζονταν κάποιες σκηνές και πιθανόν σκηνές που ο πρέσβης πρότασσε το χέρι του προς τον κατηγορούμενο. Ακόμα αναφέρθηκε και στην εισήγηση του προς την Κατηγορούσα Αρχή να επισκεφθεί αστυνομικός το μέρος και να μετρήσει και την απόσταση της πινακίδας από το σημείο που ήταν αναμμένη η φωτιά, η οποία είπε, αντιμετωπίστηκε με άρνηση για να τονίσει ότι η όλη στάση της Κατηγορούσας Αρχής δεν βοηθά στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Τελειώνοντας σε σχέση με το πιο πάνω ζήτημα εισηγήθηκε ότι οτιδήποτε πέραν από την αθώωση των κατηγορουμένων θα εμπεριέχεται το σπέρμα της αδικίας και τούτο γιατί δεν προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου όλη η μαρτυρία, για να διαφωτιστεί το Δικαστήριο για όλα τα γεγονότα της υπόθεσης. Αναφορικά με την μαρτυρία που προσκόμισε η Κατηγορούσα Αρχή αρχικά αφού αναφέρθηκε συνοπτικά σε τι έχει καταθέσει ο κάθε μάρτυρας, σε σχέση με τους μάρτυρες αστυνομικούς, είπε ότι δεν υπάρχει εισήγηση δεν έχουν πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Αυτός όμως που δεν έχει πει την αλήθεια, σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου είναι ο ίδιος ο πρέσβης του Κατάρ. Η μαρτυρία του εισηγήθηκε ότι είναι αντιφατική και στερείται κάθε πειστικότητας και αναφέρθηκε σε σημεία αυτής που κατά την άποψη του καταδεικνύουν τα πιο πάνω αλλά και σε σημεία της μαρτυρίας του, που και πάλι σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου, καταμαρτυρούν το ψεύτικο της ιστορίας του. Επίσης σχολίασε την μαρτυρία του Μ.Κ.4 Βαγγέλη Μιχαλόπουλου λέγοντας ότι σε μεγάλο μέρος των γεγονότων ο μάρτυρας αυτός έχει πει την αλήθεια επίσης εναφέρθηκε στα όσα ο μάρτυρας είπε σε σχέση με τον τρόπο που ο δεύτερος κατηγορούμενος κρατούσε το λιβέρι όταν κατέβηκε από το όχημα και τι έκανε όταν του ζήτησε ο πρώτος να το βάλει πίσω στο όχημα για να υποστηρίξει ότι δεν είχαν επιθετική διάθεση οι κατηγορούμενοι και δεν χρησιμοποιήθηκε το λιβέρι με τρόπο που να διεγείρει τρόμο. Είναι τέλος η θέση του κ. Αλεξάνδρου ότι τα γεγονότα είχαν εξελιχθεί, όπως τα ανάφερε ο πρώτος κατηγορούμενος στην ένορκη του μαρτυρία, ο οποίος, όπως είπε δεν απέκρυψε τίποτα από το Δικαστήριο και είπε μόνο την αλήθεια. Αναφορικά με τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν, σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου δεν όσο και ελαστικά να ειδωθούν οι κατηγορίες, δεν αποδεικνύονται τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι, αρχικά γιατί δεν υπάρχει μαρτυρία ως προς την ύπαρξη συμφωνίας, ότι δεν επιτέθηκε ο πρώτος κατηγορούμενος στον πρέσβη αλλά άγγιξε το παράθυρο του οχήματος τους για να του πει να σταματήσει και αναφορικά με το αδίκημα της εξύβρισης επειδή δεν έχει καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου ο George Karout για να αποδειχτεί ότι υπήρχε συγκεκριμένος αποδέκτης της φράσης που είπε ο δεύτερος κατηγορούμενος. Με βάση όλα τα πιο πάνω εισηγήθηκε την αθώωση των κατηγορούμενων σε όλες τις κατηγορίες. Αντίθετη θέση της Κατηγορούσας Αρχής τόσο σε σχέση με την μαρτυρία που προσκόμισε όσο και για την απόδειξη των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι και συνεπακόλουθα την απόδειξη της ενοχής τους. Αρχικά η κα Σάββα σχολίασε τα όσα ανάφερε ο κ. Αλεξάνδρου περί δημοσιότητας αλλά και της παρουσίας πολιτικού προσώπου που συνόδευσε τον πρέσβη στο Δικαστήριο. Σε ότι φορά την μη παρουσίαση του George Karout ως μάρτυρας, η Κατηγορούσα Αρχή ανάφερε ότι είχε υποχρέωση να παρουσιάσει στο Δικαστήριο όση μαρτυρία απαιτείτο για να αποδείξει την υπόθεση της και ότι δεν απέκρυψε καμία μαρτυρία στην υπεράσπιση ενώ η υπόθεση Πέγκερος δεν εφαρμόζεται στην υπό προκειμένη περίπτωση. Εισηγήθηκε ότι η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή ήταν αξιόπιστη, ότι κανένας μάρτυρα δεν υπέπεσε σε καμία αντίφαση και ότι στη βάση της μαρτυρίας αυτής αποδεικνύονται όλες οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Επίσης αναφέρθηκε, στην μαρτυρία του Μ.Κ.4 σε σχέση με την χρήση του λιβεριού στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων, στην μαρτυρία του Μ.Κ.7 για την συμπεριφορά του πρώτου κατηγορούμενου στον Ακάμα και τα λόγια που ανάφερε ο δεύτερος κατηγορούμενος στην παρουσία του Μ.Κ.4 και του George karout στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Τέλος σχολίασε την μαρτυρία του πρώτου κατηγορούμενου με την εισήγηση ότι η μόνη αξιόπιστη μαρτυρία ως προς τα γεγονότα είναι αυτή της Κατηγορούσας Αρχή στη βάση της οποίας έχει αποδειχτεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η ενοχή των δύο κατηγορουμένων. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως δηλαδή τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής, τον πρώτο κατηγορούμενο και τους μάρτυρες υπεράσπισης. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της κατάθεσης του δεύτερου κατηγορούμενου , το βάρος που θα δοθεί στα διάφορα μέρη της, επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ 109 και Κωνσταντινίδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 195). Οι μάρτυρες αστυνομικοί (M.K.1,2,3, 5 και 6) που έχουν καταθέσει για την Κατηγορούσα Αρχή γίνονται αποδεχτοί ως μάρτυρες της αλήθειας. Όλοι κατέθεσαν αναφορικά με τις δικές τους ενέργειες και την δική τους ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης ενώ καμία προσωπική γνώση και αντίληψη αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης δεν είχαν, κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν υποστήριξαν κατά την μαρτυρία τους. Τα όσα διαπίστωσαν έγιναν σε κατοπινό στάδιο, μετά δηλαδή το επεισόδιο που περιγράψανε οι Μ.Κ.4 και Μ.Κ.7 αλλά και ο κατηγορούμενος 1 στην ένορκη κατάθεση του δηλαδή κατά το στάδιο της διερεύνησης του παραπόνου και γενικά της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.1, υιοθέτησε το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης (Τεκμήριο 1) και κατάθεσε τις φωτογραφίες που έλαβε Τεκμήριο 2 τις οποίες και επεξήγησε στο Δικαστήριο, τι δηλαδή απεικονίζει η κάθε μια από αυτές. Δεν πρόσθεσε τίποτα πέραν των δικών του ενεργειών που περιορίστηκαν στην λήψη φωτογραφιών και απάντησε με ειλικρίνεια σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Οι ενέργειες του Μ.Κ.2, σύμφωνα με την κατάθεση του Τεκμήριο 3, την οποία υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέταση του, ήταν οι ακόλουθες: Την 9.11.2011 περί ώρα 0845 συνέλαβε τον πρώτο κατηγορούμενο και τον μετάφερε στον Αστυνομικό σταθμό Πέγειας. Την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 1215 - 1318 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον δεύτερο κατηγορούμενο (Τεκμήριο 4) και η ώρα 1320 τον συνέλαβε. Την ίδια ημέρα παρουσίασε τους κατηγορούμενους στο Ε.Δ Πάφου και εναντίον τους εκδόθηκε διάταγμα προσωποκράτησης για μία ημέρα. Την ίδια ημέρα με δικαστικά εντάλματα σύλληψης ερεύνησε την οικία (αντίσκηνο) του δεύτερου κατηγορούμενου χωρίς να αναβρεθεί τίποτα το ενοχοποιητικό, ερεύνησε επίσης και το εστιατόριο του πρώτου κατηγορούμενου όπου πάνω σε περβάζι παραθύρου πίσω από ψυγείο βρήκε ένα λιβέρι το οποίο όταν του το υπέδειξε και του επέστησε την προσοχή του στον νόμο, ο πρώτος κατηγορούμενος απάντησε «είναι αυτό που κρατούσε ο Ασήμογλου», επίσης στο εστιατόριο του πρώτου κατηγορούμενου αναβρεθήκαν κατά την έρευνα δύο ΔΟΚΟ, ένα ΜΟΚΟ και μια κάννη ΜΟΚΟ. Το λιβέρι που βρέθηκε στο εστιατόριο του πρώτου κατηγορούμενου ο Μ.Κ.2 κατάθεσε ως τεκμήριο στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 5), το οποίο δεν έχει αμφισβητηθεί σε κανένα στάδιο της διαδικασίας ότι πρόκειται για το λιβέρι που κρατούσε ο δεύτερος κατηγορούμενος στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων όταν εξήλθε από το όχημα του πρώτου κατηγορούμενου. Επίσης είναι το ίδιο λιβέρι που είχε μεταφέρει ο δεύτερος κατηγορούμενος με το όχημα του στην περιοχή Ακάμα μετά που ειδοποιήθηκε από τον πρώτο κατηγορούμενο να πάει στο μέρος. Το λιβέρι αναγνωρίστηκε και από τον Μ.Κ.7 αλλά και ο ίδιος ο κατηγορούμενος 1 στην ένορκη του μαρτυρία αναγνώρισε ότι το τεκμήριο 5 είναι το λιβέρι που ο πρώτος κατηγορούμενος μετάφερε από τον Ακάμα με το όχημα του στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Επίσης ο δεύτερος κατηγορούμενος στην ανώμοτι δήλωση του ανάφερε ότι πήρε το λιβέρι και κατέβηκε από το όχημα του πρώτου κατηγορούμενου στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Επίσης στην κατάθεση του (Τεκμήριο 4), ο δεύτερος κατηγορούμενος αναφέρεται στην ύπαρξη λιβεριού. Ο πιο πάνω μάρτυρας δεν πρόσθεσε τίποτα πέραν των δικών του ενεργειών και απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν στην αντεξέταση χωρίς δισταγμό και χωρίς προσπάθεια να αποκρύψει ή να παραποιήσει οτιδήποτε. Πρόσθεσε στην αντεξέταση του ότι επισκέφθηκε επιτόπου το μέρος μαζί με τον πρώτο κατηγορούμενο, μετά την σύλληψη του, ο οποίος τους υπέδειξε την εστία της φωτιάς η οποία όπως διαπίστωσε δεν ήταν καλυμμένη με χώμα. Αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Κ.2 ως αξιόπιστη και ειλικρινή. Ο Μ.Κ.3 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον πρώτο κατηγορούμενο στις 9.11.2011, την οποία και κατάθεσε στο δικαστήριο ως τεκμήριο (Τεκμήριο 7). Επίσης ο Μ.Κ.3 στην αντεξέταση του ανάφερε και αυτό υποστηρίζεται και από την μαρτυρία του Μ.Κ.2, ότι ήταν μεταξύ των αστυνομικών που μετέβηκαν στο εστιατόριο του πρώτου κατηγορούμενου και τον συνέλαβαν. Ανέφερε επίσης ο Μ.Κ.3 ότι μετά την σύλληψη του, ο πρώτος κατηγορούμενος τους υπέδειξε το σημείο που ήταν αναμμένη η φωτιά και ο μάρτυρας συμφώνησε ότι το μέρος αυτό απεικονίζεται στις φωτογραφίες 5, 6 και 7 (Τεκμήριο 2). Ο Μ.Κ.5, για ότι κατάθεσε δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση και η αντεξέταση του περιορίστηκε σε διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις. Ο μάρτυρας αυτός κατάθεσε ως εμπειρογνώμονας και με βάση τα προσόντα του, όπως αυτός τα παρέθεσε στην κυρίως εξέταση του και τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, γίνεται αποδεκτός από το Δικαστήριο ως τέτοιος. Τα συμπεράσματα, στα οποία κατάληξε και καταγράφονται και στο Τεκμήριο 9, είναι ότι τα 3 αποτυπώματα που ανευρέθηκαν στο όχημα με αρ. εγγραφής/με τα διακριτικά 55 CD 11 και συγκεκριμένα στο φτερό του οχήματος πάνω από το στόμιο του ντεποζίτου, στο γυαλί πάνω από το ντεπόζιτο του οχήματος και στο γυαλί του οδηγού του οχήματος, ανήκουν στον πρώτο κατηγορούμενο. Επί του σημείου αυτού έχω λάβει υπόψη μου και τα παραδεκτά γεγονότα που αφορούν την διακίνηση των τεκμηρίων 10 και
- Οι ενέργειες του Μ.Κ.6, Αστ. 1197 Σ. Παπαβασιλείου στην υπόθεση αυτή ήταν οι ακόλουθες: Την 10.11.2011 και ώρα 1250 μαζί με τον Λοχ. 3697 Σ. Χαραλάμπους μετάβηκε στην τοποθεσία «Μεταξά» έδαφος Λάρας όπου ο πρώτος κατηγορούμενος, υπέδειξε ένα σωρό από κάρβουνα τα οποία όπως του ανέφερε (ο πρώτος κατηγορούμενος) ήταν η φωτιά που άναψε ο Άραβας πρέσβης. Την ίδια ημέρα έλαβε αποτυπώματα δακτύλων και παλάμης από τους δύο κατηγορούμενους και δύο παρειακά επιχρίσματα από τον καθένα τα οποία παρέδωσε τον Αστ. 722 την 16.11.2011 και ώρα 07:
- Επίσης την ίδια ημέρα κατηγόρησε γραπτώς τους κατηγορούμενους, ο μεν πρώτος απάντησε «ότι έχω να πω θα το πω στο δικαστήριο και δεν υπογράφω την απάντηση μου» και ο δεύτερος «δεν παραδέχομαι και δεν υπογράφω την απάντηση μου». Ο μάρτυρας αυτός κατά την αντεξέταση του υπέδειξε στο Τεκμήριο 2 φωτογραφίες 6 και 7 το σημείο που του υπέδειξε ο πρώτος κατηγορούμενος σε σχέση με την φωτιά και είπε ότι τα βρήκε έτσι όπως φαίνονται στις φωτογραφίες και δεν ήταν σκεπασμένα. Η Μ.Κ.8, Δέσποινα Αθηνοδώρου, υπάλληλος στο Κτηματολόγιο Πάφου στο Τμήμα Εγγραφής, κατά την κυρίως εξέταση της υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης της ημερ. 30.3.2012 (Τεκμήριο 17). Σύμφωνα με την κατάθεση της, κατόπιν οδηγιών έλεγξε και διαπίστωσε ότι ο Κυριάκος Τσίβικος δεν είναι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης γης στην περιοχή Μεταξάς και Χόγλακας στην Λάρα ενώ τα τεμάχια γης στις πιο πάνω περιοχές ανήκουν σε Τουρκοκύπριους και στην Κυπριακή Δημοκρατία. Κατά την αντεξέταση της διευκρίνισε, μέσα από σχετικές ερωτήσεις που της έγιναν ότι η έρευνα της έγινε με βάση τοπογραφικό σχέδιο το οποίο δόθηκε από την αστυνομία, το οποίο όμως, δεν είχε την κατοχή της και δεν θυμόταν ποιο ήταν αυτό έτσι που δεν μπορούσε να διευκρινίσει αν ήταν το ίδιο με αυτό Φύλλο/Σχέδιο το οποίο αναγράφεται στο Τεκμήριο
- Παρά το ότι δεν μπόρεσε να απαντήσει στα πιο πάνω ερωτήματα η Μ.Κ.8, θεωρώ ότι ενώπιον του Δικαστηρίου έχει καταθέσει την αλήθεια αναφορικά με την έρευνα που έχει κάνει και το τι αυτή έχει καταδείξει. Ο πρώτος κατηγορούμενος αυτό το οποίο υποστήριξε στην κατάθεση του είναι ότι η περιουσία εντός της οποίας βρισκόταν ο πρέσβης και άλλα πρόσωποα ήταν περιουσία δική του αφήνοντας να νοηθεί ότι ήταν ιδιοκτήτης της. Η έρευνα της Μ.Κ.8 πράγματι κατέδειξε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος δεν ήταν ιδιοκτήτης γης στην εν λόγω περιοχή. Αυτό που ανάφερε όμως σε σχέση με την περιοχή Μεταξάς ότι δηλαδή τα τεμάχια γης στις πιο πάνω περιοχές ανήκουν σε Τουρκοκύπριου και στην Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να γίνει αποδεχτό αφού ο Μ.Υ.2, ο οποίος κατάγεται από την Ινια της Πάφου, δεν έχει αμφισβητηθεί από την Κατηγορούσα Αρχή ότι είναι συνιδιοκτήτης του τεμαχίου 101 στην τοποθεσία Μεταξάς. Σημαντική για την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής είναι η μαρτυρία του Μ.Κ.4 και του Μ.Κ.
- Κάποια από τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, σύμφωνα με το κατηγορητήριο αλλά και την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, διαπράχθηκαν στον Ακάμα περιοχή Λάρα και κάποια στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Πάφο. Ο Μ.Κ.4 μαρτύρησε για αυτά που συνέβηκαν στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων αλλά και για ότι πληροφορήθηκε από κάποιους άλλους και συγκεκριμένα από τον George Karout και τον πρέσβη σε σχέση με γεγονότα που επισυνέβηκαν στον Ακάμα, ενώ ο Μ.Κ.7 για γεγονότα που επισυνέβηκαν στον Ακάμα και για αυτά που πληροφορήθηκε από άλλους ήτοι για τα γεγονότα που επισυνέβηκαν στους Τάφους των Βασιλέων. Ο George Karout, ο οποίος δεν κατάθεσε ως μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχή, φαίνεται να ήταν το πρόσωπο που ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από τον πρέσβη για το τι έγινε στον Ακάμα και επίσης ήταν παρών στο επεισόδιο που έγινε στους Τάφους των Βασιλέων. Χωρίς κανένα ενδοιασμό και χωρίς εμφιλοχώρηση οποιασδήποτε αμφιβολίας λέγω ότι ο Μ.Κ.4 είπε στο Δικαστήριο στην αλήθεια. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Ήταν καθηλωτικός στη μαρτυρία του και αφοπλιστικός σε ότι αφορά την ειλικρίνεια του, τούτο με την απλότητα και ηρεμία που κατέθετε για να πείσει ότι ήταν πρόσωπο που έλεγε την αλήθεια. Χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς ίχνος προσπάθειας να παραποιήσει οτιδήποτε είπε την αλήθεια ενώπιον του Δικαστηρίου, είμαι απόλυτα βέβαιη για αυτό. Η μαρτυρία του δεν έχει κλονιστεί και δεν υπέπεσε σε καμία αντίφαση κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Να σημειωθεί ότι ακόμα και ο συνήγορος των κατηγορουμένων στην τελική του αγόρευση ανέφερε ότι ο μάρτυρας αυτός έχει πει την αλήθεια στο Δικαστήριο για πλείστα από τα γεγονότα, εγώ λέω όμως ότι ο μάρτυρας αυτός είπε την αλήθεια για όλα τα γεγονότα και όπως ακριβώς αυτά επισυνέβηκαν και είχε προσωπική γνώση και αντίληψη αλλά και για ότι αισθάνθηκαν στην θέα των δύο κατηγορουμένων και του λιβεριού που κρατούσε ο δεύτερος κατηγορούμενος στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Το ότι δεν ανάφερε στην κατάθεση του ότι φοβήθηκε και τρομοκρατήθηκε από την συμπεριφορά των κατηγορούμενων και από το λιβέρι που είχε στα χέρια του ο δεύτερος κατηγορούμενος δεν θεωρώ ότι αυτό δεν το είπε γιατί δεν είχε συμβεί . Όταν ο μάρτυρας του ζητήθηκε να περιγράψει πως αισθάνθηκε εκείνη την στιγμή κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις το περίγραψε με κάθε λεπτομέρεια αλλά και με πειστικότητα. Δεν ανάμενα από τον μάρτυρα αυτό αλλά και κάθε πρόσωπο που δίνει κατάθεση στη αστυνομία αναφορικά με γεγονότα που έχουν επισυμβεί να περιγράφει ταυτόχρονα και τα ακριβή συναισθήματα του απέναντι στις καταστάσεις. Άλλωστε τα όσα ο Μ.Κ.4 περίγραψε σε σχέση με αυτά που αισθάνθηκε ανταποκρίνονται πλήρως στην λογική και δεν προβάλουν καμία υπερβολή. Ο Μ.Κ.4, είχε ενημερωθεί προηγουμένως για ένα περιστατικό που επισυνέβηκε στην Λάρα και στην συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπος με δύο άγνωστα του πρόσωπα με επιθετικές διαθέσεις, ιδιαίτερα ο δεύτερος κατηγορούμενος, ο οποίος στα χέρια κρατούσε ένα λιβέρι. Ο μάρτυρας είχε την ευθύνη των όσων μετάφερε με το όχημα του και τα πρόσωπα που σταμάτησαν το όχημα του, μετέφεραν λιβέρι αυτό και μόνο το γεγονός και φόβο και ανασφάλεια μπορούσε να του δημιουργήσει, επίσης ήταν εμφανές και ο ίδιος το αντιλήφθηκε ότι οι 7 κοπέλες που ήταν στο όχημα που οδηγούσε όταν σταμάτησε το όχημα του είχαν φοβηθεί. Το γεγονός ότι το λιβέρι, όπως διευκρίνισε μετά από ερώτηση του συνηγόρου των κατηγορούμενων, ο δεύτερος το κρατούσε προς τα κάτω και δεν το είχε στρέψει εναντίον τους, δεν σημαίνει ότι δεν ήταν τέτοιες οι συνθήκες που να μην προκαλέσουν τρόμο. Όπως ο μάρτυρας χαρακτηριστικά ανάφερε, η όψη και μόνο του λιβεριού και κάποιος να το κράτα απέναντι σου σίγουρα σε κάνει να αισθάνεσαι φόβο. Επίσης ο μάρτυρας ήταν σε θέση να αντιληφθεί, μετά που ξεκίνησε το όχημα του παρά το ότι δεν καταλάβαινε τι έλεγαν οι κοπέλες που ήταν μέσα σε αυτό, εφόσον μιλούσαν την γλώσσα τους, ότι με τον τρόπο που μιλούσαν είχαν φοβηθεί και προκλήθηκε ανησυχία λέγοντας επίσης για 10 λεπτά μετά που αποχώρησαν, ρωτούσαν αν τους ακολουθούν τα πρόσωπα που είχαν προηγουμένως συναντήσει. Σε ότι αφορά αυτά που είπε ο δεύτερος κατηγορούμενος και συγκεκριμένα «πουστοαραπάδες ήρθατε στην Κύπρο να μας κάνετε τους μάγκες», ο Μ.Κ.4, ανάφερε ότι ο George karout, o οποίος κατάγεται από την Συρία, βρίσκεται στην Κύπρο για 13 χρόνια και μιλά όχι πολύ καλά τα ελληνικά αλλά τα καταλαβαίνει . Περαιτέρω ανάφερε ότι σε εκείνο το σημείο όταν ο George άκουσε την ύβρη, ήταν και η στιγμή που του ζήτησε να φύγουν και να αναλάβει η αστυνομία. Επίσης πολύ καλή εντύπωση μου έκανε και ο Μ.Κ.7, η μαρτυρία του οποίου κρίνεται στην βάση καλά καθιερωμένων αρχών αλλά και αξιολόγησης και χωρίς σαφώς να κρίνεται λόγω της ιδιότητας του, όπως ο κ. Αλεξάνδρου σχολίασε, πράγμα που δεν ισχύει για κανένα πρόσωπο που παρουσιάζεται ενώπιον του Δικαστηρίου ως μάρτυρας. Η μαρτυρία του πιο πάνω μάρτυρα αλλά και η εκδοχή του, πέραν την καλής εντύπωσης που μου έχει δημιουργήσει ο ίδιος ως μάρτυρας, ενισχύεται από άλλη αξιόπιστη μαρτυρία αλλά και από την επιστημονική μαρτυρία. Η ίδια η συμπεριφορά των κατηγορούμενων όπως αποδόθηκε από τον Μ.Κ.4 όταν κατέβηκαν στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων αλλά και το γεγονός ότι έφτασαν από τον Ακάμα στην Πάφο για να αναζητήσουν τον παραπονούμενο, μεταφέροντας μαζί τους ένα λιβέρι, δεικνύει και αποδεικνύει τις προσθέσεις τους, τις διαθέσεις και την επιθετικότητα τους σε όλο το χρονικό σημείο από την αρχή μέχρι το τέλος, δηλαδή από τον Ακάμα μέχρι τη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Κ.7 στο σύνολο της πλην των όσων πιο κάτω θα εξηγήσω και για τους λόγους που θα εξηγήσω. Δεν αποδέχομαι τα όσα ανάφερε σχετική με την ρίψη πέτρας από μέρους του πρώτου κατηγορούμενου και τούτο γιατί φάνηκε ότι αυτό ήταν περισσότερο μια εικασία του αφού δεν είδε τον πρώτο κατηγορούμενο να ρίχνει πέτρα ούτε να την κρατά παρά μόνο είδε μια πέτρα να κατευθύνεται προς το όχημα του. Επίσης δεν αποδέχομαι ότι από το δεύτερο όχημα που ήρθε στο μέρος είδε να κατεβαίνουν 4 άτομα και ότι κάποια από αυτά κρατούσαν κυνηγετικά όπλα, ο μάρτυρας σε ότι αφορά τον αριθμό των ατόμων κατά το στάδιο της αντεξέτασης του διατήρησε μια στάση η οποία έδειχνε αμφιβολία. Επίσης οι συνθήκες κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν τέτοιες οι οποίες δεν του επέτρεπαν, κατά την άποψη μου, να αντιληφθεί με ευκρίνεια αλλά και βεβαιότητα το τι συνέβαινε πίσω από το όχημα του. Την συγκεκριμένη ώρα ήταν σκοτάδι, το όχημα που ήρθε στο μέρος δεν είχε φώτα και το όχημα του βρισκόταν σε πρόσθια κίνηση για να αποχωρήσει από το μέρος πράγμα το οποίο και έγινε. Ότι όμως στο μέρος κατέφθασε το όχημα του δεύτερου κατηγορούμενου τούτο το αποδέχομαι, το όχημα ήταν όπως το περίγραψε ο Μ.Κ.7 και απεικονίζεται στις φωτογραφίες Τεκμήριο 2 από τις οποίες και το αναγνώρισε. Τούτο άλλωστε παραδέχεται και ο δεύτερος κατηγορούμενος στην κατάθεση του. Επίσης δεν αποδέχομαι ότι ο πρώτος κατηγορούμενος κλώτσησε το όχημα του Μ.Κ.
- Ο μάρτυρας με τον τρόπο που αναφέρθηκε στο ζήτημα αυτό, έδειχνε ότι είκαζε ένα τέτοιο γεγονός εφόσον σε ερώτηση αν είδε το πόδι του πρώτου κατηγορούμενου να κλωτσά το όχημα ανάφερε ότι άκουσε το χτύπημα. Στο όχημα να σημειωθεί το οποίο εξετάστηκε από τη αστυνομία δεν ανεβρέθηκε οτιδήποτε που να συνηγορεί και να αποδεικνύει ότι ενήργησε με τον πιο πάνω τρόπο ο πρώτος κατηγορούμενος. Το ότι στο μέρος άναψαν φωτιά, ο μάρτυρας το παραδέχτηκε, αναφέροντας επίσης ότι την είχαν ανάψει σε σημείο που είχε χώμα. Το ότι απέμεινε από την φωτιά, αλλά και το σημείο που άναψαν την φωτιά φαίνεται στις φωτογραφίες 5, 6 και
- Το μέγεθος της φωτιάς, όπως αυτό προκύπτει από το μέγεθος της εστίας της και των όσων απέμειναν δεν μπορεί να ήταν μεγάλη. Με βάση την μαρτυρία του Μ.Κ.7 αποδέχομαι ότι η φωτιά είχε σβήσει προτού πάει ο πρώτος κατηγορούμενος στο μέρος και ότι οι πρώτες κουβέντες που τους ανάφερε ήταν σχετικά με το αν κλέβουν ελιές. Αν η φωτιά ήταν αναμμένη όταν αφίχθηκε ο πρώτος κατηγορούμενος αυτό το οποίο θα τον απασχολούσε ήταν η ίδια η φωτιά και όχι να ρωτήσει για τις ελιές. Σε ότι αφορά τις φωτογραφίες που επικαλέστηκε ο Μ.Κ7, με τα όσα ανέφερε στη αντεξέταση του, διευκρίνισε ότι αυτές απεικόνιζαν τα δύο άτομα όταν τους σταμάτησαν, έξω από το άσπρο όχημα και ένας από αυτούς κρατούσε σίδερο, τις οποίες είπε τις έβγαλε μια κοπέλα που βρισκόταν στο αυτοκίνητο όταν τους σταμάτησαν. Ο ίδιος δεν ήταν παρών συνεπώς δεν μπορεί να υποστηρίζει η υπεράσπιση ότι αποκρύβησαν για να μην φανούν οι σκηνές που ο πρέσβης πιθανόν να πρότασσε το χέρι του στον πρώτο κατηγορούμενο. Το ότι ο πρώτος κατηγορούμενος, προσπάθησε να χτυπήσει τον Μ.Κ.7 όταν αυτός ήταν στην διαδικασία να αποχωρήσει από το μέρος με το όχημα του αλλά δεν τα κατάφερε και χτύπησε στο τζάμι του παραθύρου του οδηγού και στη συνέχεια σε άλλα σημεία του οχήματος, αποδεικνύεται μεταξύ άλλων και από τα 3 αποτυπώματα του που ανευρέθηκαν στο όχημα του πρέσβη και συγκεκριμένα στο φτερό του οχήματος πάνω από το στόμιο του ντεποζίτου, στο γυαλί πάνω από το ντεπόζιτο του οχήματος και στο γυαλί του οδηγού του οχήματος. Η φράση αλλά και η απορία που εξέφρασε ο Μ.Κ.7 «..αν κατά λάθος πήγα σε ένα μέρος που ανήκει σε άλλο έπρεπε να μου επιτεθεί», όταν απάντησε στην υποβολή του συνηγόρου των κατηγορουμένων ότι μπήκε στην περιουσία του πρώτου κατηγορούμενου χωρίς την άδεια του αποδίδει το νόημα και την ουσία της υπόθεσης αυτής σε σχέση πάντα με την συμπεριφορά του πρώτου κατηγορούμενου. Ο Μ.Κ.7 δεν είχε κανένα λόγο να επιτεθεί στον πρώτο κατηγορούμενο και ο Μ.Κ.7 και είμαι σίγουρη ότι είπε την αλήθεια ως προς την συμπεριφορά του πρώτου κατηγορούμενου στο μέρος. Αυτό που φαίνεται ότι εκνεύρισε τον πρώτο κατηγορούμενο και συμπεριφέρθηκε με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε ήταν ότι ο Μ.Κ.7 αμφισβήτησε τα «κυριαρχικά του δικαιώματα» στην περιοχή. Ο πρώτος κατηγορούμενος, δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση η μαρτυρία του ήταν άκρως επιτηδευμένη σε μια προσπάθεια να πείσει για την δική του εκδοχή η οποία και καταρρίπτεται από το σύνολο της μαρτυρίας που η Κατηγορούσας Αρχή προσκόμισε και την οποία έκρινα αξιόπιστη. Ούτε για τους λόγους που βρέθηκε στο μέρος με έχει πείσει ούτε και τις προθέσεις του ούτε για τους λόγους που ακολούθησε το όχημα του πρέσβη ούτε γενικά για τα όσα ανάφερε για την συμπεριφορά του. Παρά το ότι η μαρτυρία του και η εκδοχή του απορρίπτεται λόγω της αξιόπιστης μαρτυρίας που η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε είπε διάφορά ψέματα. Ενδεικτικά και σε σχέση με την πιο πάνω διαπίστωση αναφέρω τα ακόλουθα: - Ενώ ο Μ.Κ. 7 δέχτηκε υποβολές ότι ο πρώτος κατηγορούμενος δεν του είπε οτιδήποτε που να σχετίζεται με ελιές, ο πρώτος κατηγορούμενος στην κυρίως εξέταση του είπε ότι όταν έφτασε στο μέρος ρώτησε «You take olives;». Σε κάποιο στάδιο την αντεξέταση του υποστήριξε ότι σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκε σε ελιές ενώ μετά και πάλι στην αντεξέταση του, είπε ότι τους ρώτησε «what make here; take olives; make picnic;». Είπε επί ότι τα πιο πάνω τα ρώτησε με διπλωματικά. Η απάντηση αυτή δόθηκε από τον πρώτο κατηγορούμενο ώστε να δικαιολογήσει γιατί δεν είπε από την αρχή κάτι για την φωτιά. Το λογικό ήταν, αν αυτό που τον έκανε να πάει στο μέρος ήταν η φωτιά και η αγωνία του για το δάσος, το πρώτο πράγμα που θα έλεγε στους παραβρισκόμενους θα είχε σχέση με την φωτιά και οι πρώτες του ενέργειες θα είχαν σχέση με αυτή και όχι να ρωτήσει με διπλωματικό τρόπο για κάτι που υποστήριξε ότι ήταν υπαρκτό την δεδομένη στιγμή, δηλαδή την φωτιά. Για να πείσει επίσης ότι το όλο ζήτημα είχε άμεση σχέση με την φωτιά για πρώτη φορά στην ένορκη κατάθεση του αναφέρει ότι μετά την αποχώρηση του άντρα που του φώναζε και του επιτέθηκε έσβησαν την φωτιά με τον Γιάννη. Στην κατάθεση του στην αστυνομία αναφέρει «Αμέσως με τον Γιάννη τον ακολουθήσαμε ....». Ο πρώτος κατηγορούμενος υποστήριξε ότι δεν γνώριζε καλά αγγλικά και ο λόγος που τηλεφώνησε στον δεύτερο κατηγορούμενο, που γνώριζε τα αγγλικά, ήταν για να πάει στο μέρος ώστε να μπορέσουν να συνεννοηθούν. Τούτο δεν είναι πιστικό αλλά ούτε και γίνεται πιστευτό ενόψει του ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος, έφτασε στο μέρος μεταφέροντας ένα λιβέρι, γεγονός που δείχνει ότι ούτε η κλήση του ούτε η παρουσίας του ήταν για σκοπούς μετάφρασης. Επιπρόσθετα ο πρώτος κατηγορούμενος, από αυτά που ανάφερε στο δικαστήριο ήταν εμφανές ότι γνώριζε αγγλικά, τουλάχιστον τόσα ώστε να μπορέσει να συνεννοηθεί στην αγγλική γλώσσα με άλλα πρόσωπα που μιλούσαν αγγλικά και συγκεκριμένα με τον πρέσβη και ως εκ τούτου δεν ήταν αναγκαία η άφιξη του Γιάννη για να διατελέσει χρέη διερμηνέα. Το ότι δεν γνώριζε τα αγγλικά ήταν εμφανές γιατί το επικαλέστηκε, από την μια για να δικαιολογήσει την κλήση και την άφιξη του δεύτερου κατηγορούμενου στο μέρος και από την άλλη ότι δεν κατάλαβε τον γιο του πρέσβη όταν του είπε ότι ο πατέρας του είναι διπλωμάτης, πρέσβης του Κατάρ. Στην κατάθεση του καμιά αναφορά δεν κάνει για το λιβέρι, επίσης καμιά αναφορά δεν κάνει για τα όσα ο δεύτερος κατηγορούμενος εκστόμισε στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων και συγκεκριμένα ότι είπε «Πουστοαραπάδες, ήρθανε στη Κύπρο να μου κάνουν τους μάγκες». Πρώτη φορά στο δικαστήριο είπε του είπε ο οδηγός στο μέρος ξέρετε με ποιον τα βάλατε και ότι μπορούμε να σας καταστρέψουμε. Το γεγονός ότι ακολούθησε με το όχημα του, το όχημα του πρέσβη όταν έφυγε από το μέρος, με την συνοδεία του δεύτερου κατηγορούμενο και με ένα λιβέρι, δείχνει όπως πιο πάνω αναφέρω ότι η πρόθεση του δεν ήταν απλά να μάθει ποιος ήταν αυτός που ήταν στην περιουσία του και του επιτέθηκε, όπως ισχυρίστηκε, αλλά πρόθεση του ήταν να συνεχίσει την βίαιη δική του συμπεριφορά του. Αν κινδύνευσε οποιαδήποτε περιουσία του ή το δάσος και δέχτηκε επίθεση από τον πρέσβη, δεν ήταν λογικό θα τον καταδίωκε με σκοπό να μάθει ποιο ήταν το πρόσωπο αυτό, οι αριθμοί του οχήματος του πρέσβη, τους οποίους είχε κάθε ευκαιρία να συγκρατήσει θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν με ανάλογη καταγγελία στην αστυνομία στην ταυτότητα του. Ο Μ.Υ.1 ήταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας και κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου με ειλικρίνεια για ότι διαπίστωσε σε σχέση με την ύπαρξη πινακίδας στην περιοχή και πλησίον του τεμαχίου 101 σε απόσταση 33 μέτρων στην οποία αναγράφεται τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά ότι απαγορεύεται το άναμμα φωτιάς. Εξηγώντας όμως στην αντεξέταση του, ερωτηθείς σχετικά, ότι είναι μιας όψεως η πινακίδα και ότι το Τεμάχιο 101 βρίσκεται πίσω από την πινακίδα. Αυτό το οποίο έχει προκύψει από την μαρτυρία του Μ.Υ.1 είναι ότι για να γίνει ορατή η πινακίδα από πρόσωπο που μεταβαίνει στο τεμάχιο 101 αυτό έχει να κάνει με την κατεύθυνση που ακολουθεί και όχι όταν βρίσκεται ήδη στο τεμάχιο 101 όπου φαίνεται μόνο το πίσω μέρος της πινακίδας που δεν αναγράφεται οτιδήποτε. Χωρίς να εξετάζω την εγκυρότητα της συμφωνίας του Μ.Υ. 2 και του πρώτου κατηγορούμενου αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Υ.
- Τούτη όμως καμία δυναμική δεν έχει για την υπόθεση του κατηγορούμενου. Η σύντομη απάντηση του Δικαστηρίου στο ζήτημα που έθιξε ο κ. Αλεξάνδρου για την μη κλήτευση του George karout και άλλων προσώπων τα οποία σύμφωνα με την λοιπή μαρτυρία εβρίσκοντο στον Ακάμα, για να καταθέσουν ως μάρτυρες, είναι ότι τούτο το γεγονός δεν οδήγησε στην ύπαρξη κενού στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Αν είχε οποιαδήποτε σημασία η μαρτυρία των πιο πάνω προσώπων θα ήταν ενδεχομένως για να ενίσχυε ή να επιβεβαίωνε την μαρτυρία του Μ.Κ.4 και του Μ.Κ.7 και όχι να καλύψει κενό της Κατηγορούσας Αρχής. Ο George Karout, για τον οποίο έγινε συζήτηση από την υπεράσπιση, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, για το ότι δεν κλήθηκε ως μάρτυρας, δεν ήταν παρών στα γεγονότα που έλαβαν χώρα στον Ακάμα παρά μόνο μετά που έλαβε τηλεφωνική κλήση από τον παραπονούμενο και ενημερώθηκε από αυτόν, παρών ο George karout ήταν μόνο στο επεισόδιο που έγινε στη Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων. Για τα γεγονότα που επισυνέβηκαν εκεί, δηλαδή στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων, μαρτυρία έδωσε ο Μ.Κ.4, ο οποίος ήταν παρών και μαζί με το George karout. Η διαφορά της παρούσας υπόθεση με την υπόθεση Πέγκερος, που επικαλέστηκε ο κ. Αλεξάνδρου, έγκειται στο ότι η παρούσα δικάζεται συνοπτικά. Στην υπόθεση R v. Oliva
(1965)Vol. 49 Cr. App.R.298, (αναφορά στην υπόθεση Oliva γίνεται και στην Πέγκερος), αποφασίστηκε ότι η Κατηγορούσα αρχή έχει υποχρέωση να καλέσει ως μάρτυρα κάθε πρόσωπο από το οποίο λήφθηκε κατάθεση και του οποίου η μαρτυρία θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή έστω και αν το περιεχόμενο της μαρτυρίας που συγκρούεται με την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Επίσης όπως έχει αποφασιστεί Γενικός Εισαγγελέας ν Σάββας Σάββα
(1998)2 ΑΑΔ το γεγονός της αναγραφής στο κατηγορητήριο μίας συνοπτικής δίκης των ονομάτων κατηγορίας αποτελεί πρωτοβουλία που δεν επάγεται υποχρέωση κλήσης τους. Ως εκ τούτου αν η Κατηγορούσα Αρχή έκρινε σκόπιμο να καλέσει 8 μάρτυρες σε αντίθεση με άλλους που δεν κάλεσε δεν μπορεί αυτό και μόνο να αποτελέσει ενέργεια μεμπτή. Στην υπόθεση Πέγκερος, το ζήτημα που συζητήθηκε αφορούσε στο ασφαλές της τελικής ετυμηγορίας όταν διαπιστώνονται κενά τα οποία θα μπορούσαν να πληρωθούν αν η κατηγορούσα αρχή καλούσε διαθέσιμο ουσιώδη μάρτυρα - τον Παπακώστα - από τον οποίο δεν πήρε κατάθεση - ο οποίος θα μπορούσε θα βοηθούσε το Δικαστήριο στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του εφεσείοντα - ο οποίος αμέσως μετά την διαφυγή του από την σκηνή, σύμφωνα με την εκδοχή του, όπου επέστρεψε στον παραπονούμενο την βόμβα του είχε τοποθετήσει προηγουμένως στο όχημα του, για να δώσει στον παραπονούμενο το μήνυμα ότι γνώριζε τις πράξεις του, επισκέφθηκε τον Βοηθό Αρχηγό Αστυνομίας, κ. Παπακώστα στον οποίο ανάφερε ότι η βόμβα δεν μπορούσε να εκραγεί, γιατί δεν περιείχε τα απαραίτητα σύρματα τα οποία θα καθιστούσαν τον μηχανισμό εκρηκτικό και την βόμβα ικανή να εκραγεί όταν κινηθεί βίαια. Αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, δεν τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον μου, ότι δηλαδή η απουσία των πιο πάνω μαρτύρων άφησε οποιοδήποτε κενό στα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, ώστε να γεννάται ζήτημα απόκλισης της Κατηγορούσας Αρχής από το καθήκον να προσαγάγει ενώπιον του Δικαστηρίου, ουσιώδη, για τα επίδικα θέματα της υπόθεσης, μαρτυρία (βλ. Νίκος Οδυσσέα ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6682 ημερ. 18.10.1998). Συνεπακόλουθα δεν θεωρώ ότι η παράλειψη της κατηγορούσας αρχής να καλέσει άλλα πρόσωπα ως μάρτυρες συνέτεινε στο να στερήσει το Δικαστήριο από την δυνατότητα αξιολόγησης της μαρτυρίας με τον τρόπο που εισηγήθηκε ο κ. Αλεξάνδρου έτσι που θα πρέπει για τον λόγο αυτό να απαλλάξει τους κατηγορούμενους. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ: Στην παρούσα υπόθεση ως ποινική υπόθεση τοιαύτη, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α ν. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R 40. Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της κατηγορούσας αρχής είναι να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν αυτές είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου Π.Ε. 7018 και 7093 ημερ. 26.3.20002). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου, Π.Ε 7102 ημερ. 7.6.2002, επισημάνθηκαν τα εξής: « Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής». Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω συμπερασμάτων μου κρίνω ότι τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον ουσιώδη χρόνο, είναι όσα συνθέτουν την εκδοχή της Κατηγορούσας αρχή τα οποία και περιγράφονται πιο πάνω χωρίς ανάγκη επανάληψης τους εκτός των γεγονότων που αποτελούν μέρος της μαρτυρίας του Μ.Κ.7 την οποία πιο πάνω δεν έχω αποδεχτεί. Πρώτη κατηγορία Στο άρθρο 372 του Κεφ. 154 προνοείται το αδίκημα της συνωμοσίας για διάπραξη κακουργήματος το οποίο έχει ως ακολούθως: «Όποιος συνωμοτεί με άλλο πρόσωπο να διαπράξει πλημμέλημα ή να διενεργήσει πράξη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου η οποία αν διενεργόταν στη Δημοκρατία θα ήταν πλημμέλημα και η οποία είναι ποινικό αδίκημα σύμφωνα με του νόμους που ισχύουν στον τόπο όπου σκοπεύεται να διενεργηθεί, είναι ένοχος πλημμελήματος». Η συνωμοσία προϋποθέτει συμφωνία. Η ύπαρξη της συμφωνίας είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί, με άμεση μαρτυρία εκτός από τις περιπτώσεις όπου υπάρχει ομολογία. Όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Gani v. Δημοκρατίας 1991 2 ΑΑΔ 134: «Το αδίκημα της συνομωσίας συντελείται από τη στιγμή που δύο ή περισσότερα πρόσωπα συμφωνούν να διαπράξουν αδίκημα ή να πετύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα. Δεν είναι αναγκαίο για τη συμπλήρωση του αδικήματος να έχει τελεστεί οτιδήποτε πέρα από τη συμφωνία. Το κατά πόσο οι συνομώτες μετάνιωσαν ή σταμάτησαν ή παρεμποδίστηκαν ή απότυχαν ή δεν είχαν την ευκαιρία να προωθήσουν το σκοπός της συνομωσίας είναι αδιάφορο βλ. Mulcary v. R. 1868 L.R. 34 H.L.328, O´Connell v. R. 1844 5 St. Tr. N.S 1, R.v. Aspinall 1876 2 Q,B.D 48, Archbold, ανωτέρω 2039 παραγρ. 28 4». Σύμφωνα με την λεπτομέρειες της σχετικής κατηγορίας, η συνωμοσία προς διάπραξη πλημμελήματος, αφορά την συμφωνία των κατηγορούμενων να διαπράξουν το αδίκημα της οπλοφορίας προς διέγερση τρόμου του άρθρου 80 του Κεφ. 154. Η συνωμοσία σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας έγινε την 8ην Νοεμβρίου του 2011 στην περιοχή «Λάρα» Η συνωμοσία προϋποθέτει συμφωνία. Η ύπαρξη της συμφωνίας είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί, με άμεση μαρτυρία εκτός από τις περιπτώσεις όπου υπάρχει ομολογία. Η απόδειξη της όμως μπορεί να γίνει με την ύπαρξη περιστατικής μαρτυρίας ή να συνάγεται από τα γεγονότα της υπόθεσης. Σε ότι αφορά την περίπτωση της συνωμοσίας για διάπραξη του αδικήματος της οπλοφορίας αδίκημα που σχετίζεται άμεσα με τις κατηγορίες 2 και 3 , αρχικά δεν υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου ότι ο πρώτος κατηγορούμενος όταν κάλεσε τον δεύτερο κατηγορούμενο να πάει στο μέρος, δηλαδή στον Ακάμα, στη συνομιλία τους υπήρχε και αναφορά για την μεταφορά στο σημείο από τον δεύτερο κατηγορούμενο του λιβεριού ή αν αυτό αποτέλεσε δική του επιλογή, πρωτοβουλία και απόφαση δηλαδή του δεύτερου κατηγορούμενου που σε μια τέτοια περίπτωση η συμφωνία δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί. Σε ότι αφορά το μέρος της κατηγορίας που σχετίζεται με την δεύτερη περίπτωση, δηλαδή ότι συνωμότησαν μεταξύ τους να διαπράξουν και το αδίκημα της οπλοφορίας προς διέγερση τρόμου της 3ης κατηγορίας, πέραν του ότι το λιβέρι μεταφέρθηκε με το όχημα του πρώτου στη συνέχεια από τον Ακάμα μέχρι τους Τάφους των Βασιλέων επίσης δεν υπάρχει μαρτυρία ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ τους εκ των προτέρων να χρησιμοποιηθεί με τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε. Πιθανότητα να συνέβηκε κάτι τέτοιο ενόψει και των όσων ακολούθησαν, ωστόσο η δίκη είναι ποινική και δεν επιτρέπονται υποθέσεις, όσο εύλογες και αν είναι Λοΐζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 ΑΑΔ
- Συνεπώς κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί συστατικό στοιχείο αυτό του αδικήματος της συνομωσίας και οι κατηγορούμενοι δικαιούνται σε αθώωση. Δεύτερη και τρίτη κατηγορία Τα άρθρο 80 αναφέρει, « Όποιος δημόσια και χωρίς νόμιμη αιτία μεταφέρει επιθετικό όπλο ή όργανο με τέτοιο τρόπο που διεγείρει τρόμο σε άλλο, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων,....». Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, δημόσια αναφορικά με πράξεις που έχουν διενεργηθεί, σημαίνει είτε- (α) ότι οι πράξεις αυτές διενεργούνται σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι ορατές από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται ή όχι σε δημόσιο χώρο είτε (β) ότι αυτές διενεργήθηκαν σε μη δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι πιθανόν να καταστούν ορατές από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο Επίσης στο ίδιο άρθρο ως δημόσιος χώρος η δημόσιο υποστατικό περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση. Σε ότι αφορά τον δεύτερο κατηγορούμενο αυτός δεν αναγνωρίστηκε από τον παραπονούμενο Μ.Κ.
- Ο δεύτερος κατηγορούμενος όμως θέτει τον εαυτό του στο μέρος, στον Ακάμα περιοχής Λάρας και είναι παραδεκτό ότι πήγε εκεί μετά από τηλεφώνημα που δέχτηκε από τον πρώτο κατηγορούμενο μεταφέροντας μαζί του και το λιβέρι Τεκμήριο
- Το μέρος το οποίο βρισκόταν ο πρώτος κατηγορούμενος και κατέφθασε και ο δεύτερος κατηγορούμενος μετέφεροντας και το λιβέρι με βάση το άρθρο 4 του Κεφ. 154 δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως δημόσιο μέρος, λαμβανομένου ότι υπήρχε δημόσιος δρόμος και δάσος. Ο Μ.Κ.7 όμως στην μαρτυρία του δεν ανάφερε ότι είδε συγκεκριμένα αυτό το λιβέρι που στο δικαστήριο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 5 και ότι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το συγκεκριμένο όργανο ήταν τέτοιος που διέγειρε τρόμο. Συνεπώς κρίνω ότι δεν έχει αποδειχτεί ούτε και η δεύτερη κατηγορία. Σε ότι αφορά την τρίτη κατηγορία, με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία που δέχτηκα το λιβέρι είχε μεταφερθεί με το όχημα του πρώτου κατηγορούμενου, στο οποίο εισήλθε και ο δεύτερος κατηγορούμενος από τον Ακάμα μέχρι την Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων όπου ο δεύτερος κατηγορούμενος εξερχόμενος από το όχημα το κατέβασε μαζί του. Μπορεί ναι μεν να μην το έστρεψε ο δεύτερος κατηγορούμενος, που ήταν μαζί με τον πρώτο κατηγορούμενο, το λιβέρι εναντίον των προσώπων που ήταν στο μέρος, όπως ο Μ.Κ.4 ανάφερε, η μαρτυρία όμως του Μ.Κ.4 σε ότι αφορά το πώς αισθάνθηκε και τι προκάλεσε η θέα και η όψη του λιβεριού κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες και περιστάσεις ήταν αποκαλυπτική και χωρίς ανάγκη επανάληψης της κρίνω ότι ήταν τέτοια που και φόβο και τρόμο προκάλεσε. Το γεγονός ότι σε κάποιο χρονικό σημείο ο πρώτος διέταξε τον δεύτερο κατηγορούμενο να το τοποθετήσει πίσω στο όχημα δεν μεταβάλει την κατάσταση. Τούτο μάλλον δείχνει ότι ο δεύτερος κατηγορούμενος, ενεργούσε καθ΄υπόδειξη του πρώτου. Σε ότι αφορά το μέρος που το λιβέρι είχε μεταφερθεί από τους κατηγορούμενους που είναι η λεωφόρος Τάφοι των Βασιλέων πρόκειται για δημόσιο χώρο με την έννοια που αποδίδεται στην λέξη «δημόσια» στο άρθρο 4 του Κεφ.
- Το λιβέρι μπορεί να είναι όργανο το οποίο χρησιμοποιείται και για άλλους σκοπούς όμως στη προκειμένη περίπτωση έχοντας υπόψη μου τον λόγο που μεταφέρθηκε και χρησιμοποιήθηκε δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως όργανο επίθεσης. Οι κατηγορούμενοι δεν επικαλέστηκαν οποιαδήποτε νόμιμη αιτία για την μεταφορά του σε δημόσιο μέρος ενώ τα γεγονότα της υπόθεσης αποδεικνύουν το αντίθετο. Τέταρτη κατηγορία Η κατηγορία της κοινής επίθεσης στηρίζεται στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα το οποίο διαλαμβάνει τα εξής: «Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος ....» Επίθεση αποτελεί οποιαδήποτε πράξη που σκόπιμα ή απερίσκεπτα προκαλεί σε κάποιο άλλο την αντίληψη πως απειλείται με άμεση και παράνομη βία. Η έννοια της περικλείει και την πραγματική ή σκοπούμενη χρήση παράνομης βίας σε αυτόν χωρίς την συναίνεση του. Μπορεί να διαπραχθεί ακόμα και χωρίς κάποιος να αγγιχθεί, όταν δε επέλθει ανεπιθύμητη σωματική επαφή, αυτή από μόνη της αρκεί όσο ανεπαίσθητη και αν είναι η εξασκηθείσα βία. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να συνοδεύεται από εχθρική πρόθεση που είναι υπολογισμένη να προκαλέσει την αίσθηση της απειλής για χρήση βίας στο μυαλό του άλλου προσώπου διαφορετικά η επίθεση δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί (βλέπε Georgiou v. The Police
(1961)2 CLR 254, Fairclough v. Whipp
(1951)2 All E.R. 834, Archbold, παρ. 19-166, Gour's, The Penal Law of India 10η έκδοση (επανεκτώση) Ο τρόπος με τον οποίο ο πρώτος κατηγορούμενος, με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία του Μ.Κ.7, ενήργησε σε ότι αφορά το πρόσωπο του περιγράφεται πιο πάνω και δεν κρίνω σκόπιμο να τον επαναλάβω Συνοπτικά αναφέρω, ότι την ώρα που ήταν στο όχημα ο Μ.Κ.7, ο πρώτος κατηγορούμενος τον πλησίασε και με κίνηση του χεριού πήγε να τον χτυπήσει, κλείνοντας όμως τζάμι του παραθύρου του ο Μ.Κ.7 το αποτέλεσμα της προσπάθειας του πρώτου κατηγορούμενου ήταν να χτυπήσει το τζάμι και όχι τον ίδιο τον παραπονούμενο ενώ ακολούθως ο πρώτος κατηγορούμενος συνέχισε να χτυπά στο όχημα του Μ.Κ.7 με τα χέρια του. Οι πιο πάνω ενέργειες του πρώτου κατηγορούμενου, αποτελούν επίθεση με τη έννοια του νόμου. Πέμπτη κατηγορία: Το άρθρο 91 Α του Ποινικού κώδικα Κεφ. 154, επί του οποίου βασίζεται η πέμπτη κατηγορία, προβλέπει τα εξής: «Όποιος, δημόσιο χώρο ή χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι σε ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνας ή σε χρηματική ποινή ...... Ο νόμος μιλά για εξύβριση άλλου «με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση» και δεν περιέχει οποιαδήποτε ταξινόμηση. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκληθεί. (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Natalia Kozina, Ποινική Έφεση 6498 ημερ. 21.10.1999) Στην υπόθεση Χαρούλα Αχιλλέως ν. Αστυνομίας 1996 Ποινική Έφεση 6065 ημερ. 24.4.1996 γίνεται αναφορά και στην υπόθεση Brutus v. Cozens 1972 2 All E.R. 1297 στην οποία αποφασίστηκε ότι στις λέξεις αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα. Και ότι το ερώτημα κατά πόσο συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι υβριστική αποτελεί θέμα πραγματικό. Αποτέλεσε μέρος της εισήγησης του συνηγόρου των κατηγορούμενων ότι επειδή δεν έχει καταθέσει ως μάρτυρας, ο δέκτης της ύβρης το αδίκημα δεν στοιχειοθετείται. Διαφωνώ με την πιο πάνω εισήγηση. Ο Μ.Κ.4, ανάφερε ότι ο George karout, κατάγεται από την Συρία, βρίσκεται στην Κύπρο για 13 χρόνια και μιλά αν όχι πολύ καλά τα ελληνικά όμως τα καταλαβαίνει. Επίσης ο δεύτερος κατηγορούμενος παραδέχεται ότι είπε τα συγκριμένα λόγια, και τούτα είχαν να κάνουν με την καταγωγή του George Karout και όχι μόνο. Επίσης ο Μ.Κ.4 ανάφερε ότι σε εκείνο το σημείο όταν ο George karout άκουσε την ύβρη, ήταν και η στιγμή που του ζήτησε να φύγουν και να αναλάβει η αστυνομία. Τούτα κατά την άποψη μου είναι αρκετά ώστε να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι τα λόγια τα οποία ο δεύτερος κατηγορούμενος εκτόξευσε στον George Karout και όχι μόνο, ήταν τέτοια που έθιγαν την τιμή και την υπόληψη του. Συνεπώς κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες καταλήγω ότι δημιουργήθηκε και το ενδεχόμενο να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Είναι εμφανές, ότι ούτε αθώα ειπώθηκε από τον δεύτερο κατηγορούμενο η φράση «Πουστοαραπάδες, ήρθατε στη Κύπρο να μου κάνετε τους μάγκες» ούτε αποτελούσε εκδήλωση ευγένειας. Το μέρος που ο δεύτερος κατηγορούμενος είπε την πιο πάνω φράση, δηλαδή η Λεωφόρος Τάφοι των Βασιλέων όπως και πιο πάνω αναφέρω πρόκειται για δημόσιο χώρο με την έννοια που αποδίδεται στην λέξη «δημόσια» στο άρθρο 4 του Κεφ. 154. Συνεπακόλουθα, καταλήγω ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει την ενοχή των κατηγορούμενων, και για τους δύο κατηγορούμενους στην τρίτη κατηγορία, για τον πρώτο κατηγορούμενο στην τέταρτη κατηγορία και για τον δεύτερο κατηγορούμενο στην πέμπτη κατηγορία. Συνεπώς οι κατηγορούμενοι κρίνονται ένοχοι στις πιο πάνω κατηγορίες. (Υπ.)......... Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο