Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Σωκράτης Ευαγγέλου, Αρ. Υπόθεσης: 3402/2012, 15/11/2012

(1)Συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, όλοι οι κατηγορούμενοι την 1.3.2012 στην Πάφο, συνωμότησαν μεταξύ τους με σκοπό να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή να καπνίσουν ένα χειροποίητο τσιγάρο το οποίο περιείχε άγνωστη ποσότητα κάνναβης.

(2)Η δεύτερη κατηγορία αφορά το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β, που με βάση τις λεπτομέρειες του αδικήματος την 1.3.2012 στην Πάφο κατείχε ποσότητα κάνναβης βάρους 51,1376 γραμμαρίων,

(3)η τρίτη κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής της πιο πάνω ποσότητας ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα,

(4)η τέταρτη, το αδίκημα της την κατοχής ενός χειροποίητου τσιγάρου το οποίο περιείχε άγνωστη ποσότητα κάνναβης,

(5)η Πέμπτη, την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β σε άλλο πρόσωπο και συγκεκριμένα στην δεύτερη κατηγορούμενη και η έκτη κατηγορία την χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β. Οι κατηγορίες 19, 20, 21 και 24 αφορούν αδικήματα που διαπράχθηκαν κατά παράβαση του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα:

(1)δύο κατηγορίες για επίθεση κατά αστυνομικού οργάνου τήρησης της τάξης κατά την δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του, κατά παράβαση του άρθρου 244(β),

(2)μια κατηγορία αντίστασης κατά νομίμου σύλληψης κατά παράβαση του άρθρου 244 (α) του Ποινικού Κώδικα και

(3)μια κατηγορία απόπειρας καταστροφής αποδεικτικού στοιχείου, κατά παράβαση των άρθρων 120,366,367 και 20 του Ποινικού Κώδικα. Με αίτημα του συνηγόρου του κατηγορούμενου και με την συγκατάθεση της Κατηγορούσας Αρχής τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να ληφθούν υπόψη στην παρούσα υπόθεση ακόμα πέντε υποθέσεις, τρεις του Ε.Δ Πάφου και δύο του Ε.Δ. Λεμεσού. Η υπόθεση 4292/2012, 3776/2012, 6172/2012 Ε.Δ. Πάφου και 11013/2012, 34447/2010 Ε.Δ. Λεμεσού. Στην υπόθεση 4292/2012 Ε.Δ. Πάφου, ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα πρόσωπα αντιμετωπίζει συνολικά 35 κατηγορίες. Συγκεκριμένα 4 κατηγορίες συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 371 Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, 16 κατηγορίες διάρρηξης κατά παράβαση των άρθρων 292 (α) του Ποινικού Κώδικα, οι 13 πρόκειται για διαρρήξεις κατοικιών κατά την διάρκεια νύχτας, 14 κατηγορίες κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα και μια κατηγορία για το αδίκημα της κλεπταποδοχής κατά παράβαση 306 (α) του Ποινικού Κώδικα. Στην υπόθεση 6172/2012 Ε.Δ. Πάφου, ο κατηγορούμενος μαζί ακόμα ένα πρόσωπο αντιμετωπίζει την κατηγορία της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 371 Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και την κατηγορία της κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα. Στην υπόθεση 3776/2012 Ε.Δ. Πάφου, ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα δύο πρόσωπα αντιμετωπίζει κατηγορία συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση των άρθρων 371 Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, κατηγορία διάρρηξης κτιρίου κατά παράβαση του άρθρου 294 του Ποινικού Κώδικα, δύο κατηγορίες κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα και μια κατηγορία κατοχής διαρρηκτικών εργαλείων εν καιρώ νυκτός κατά παράβαση του άρθρου 296 (γ) του Ποινικού Κώδικα. Στην υπόθεση 11013/2012 Ε.Δ. Λεμεσού, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μια κατηγορία διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια νύχτας κατά παράβαση των άρθρων 292 (α) και 255 του Ποινικού Κώδικα. Στην υπόθεση 34447/2010 Ε.Δ. Λεμεσού, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει 3 κατηγορίες διάρρηξης κατοικίας και κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 292 (α) και 255 του Ποινικού Κώδικα. Συνοπτικά τα γεγονότα της κυρίως υπόθεσης, όπως αυτά έχουν εκτεθεί ενώπιον μου από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον συνήγορο του κατηγορούμενου, έχουν ως εξής: Την 1.3.2012, ο Υ/μος Κλεάνθους μαζί με άλλους αστυνομικούς, επισκέφθηκαν την οικία των κατηγορούμενων 1 και 2, στην οδό Αλέκου Βακλιά, μετά από αξιολόγηση πληροφορίας ότι εκεί πιθανόν να φυλάσσεται κλοπιμαία περιουσία. Οι αστυνομικοί είχαν σκοπό να προβούν σε έλεγχο της οικίας σε περίπτωση που λάμβαναν την συγκατάθεση των ενοίκων της. Ενώ ο υπαστυνόμος Κλεάνθους χτυπούσε την πόρτα για να ανοίξουν οι ένοικοι της οικίας, έξω από την οικία, παρέμενε ο Αστ. 10.13 Α. Δημητρίου για σκοπούς επίβλεψης. Αφού λήφθηκε η συγκατάθεση των ενοίκων της οικίας, ο αστυνομικός που βρισκόταν έξω από την οικία είδε τον πρώτο κατηγορούμενο να πετά έξω από το παράθυρο ένα νάιλον σακούλι, το οποίο περιείχε πράσινη ξηρή φυτική ύλη, η οποία διαπιστώθηκε στη συνέχεια ότι ήταν κάνναβη. Ειδοποιήθηκαν οι αστυνομικοί που εισήλθαν στην οικία και μπήκαν στο δωμάτιο που ήταν ο πρώτος κατηγορούμενος, τον οποίον βρήκαν εκεί, πάνω στο κρεβάτι του υπνοδωματίου ανεβρέθηκε επίσης ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης η οποία στη συνέχεια διαπιστώθηκε ότι ήταν κάνναβη. Την αναφερόμενη ποσότητα κάνναβης σε εκείνο το χρονικό σημείο ο πρώτος κατηγορούμενος έκανε προσπάθεια να την κρύψει το σώμα του. Στο υπνοδωμάτιο εισήλθε και η δεύτερη κατηγορούμενη και όταν της υποδείχτηκε η κάνναβη ο πρώτος κατηγορούμενος είπε ότι είναι δική του και στη συνέχεια κάλεσε την δεύτερη κατηγορούμενη να την φάει. Ο πρώτος κατηγορούμενος συνελήφθηκε προβάλλοντας αντίσταση. Ο πρώτος κατηγορούμενος, την 1.3.2012, ανακρινόμενος προφορικά, εξέφρασε την επιθυμία να δώσει θεληματική κατάθεση, στην οποία μεταξύ άλλων, ανάφερε ότι όλη η ανευρεθείσα ποσότητα κάνναβης βάρους 51,1376 γραμμαρίων ήταν δική του, ότι την αγόρασε για €1000.-, ότι τα πέταξε για να μην τα βρει η αστυνομία και ότι κάπνισε μέρος της μαζί με την δεύτερη κατηγορούμενη. Τα γεγονότα της υπόθεσης 6172/2012 Ε.Δ. Πάφου: Την 16.2.2011, ο Σωτήρης Ανδρονίκου, κατάγγειλε στην αστυνομία ότι μεταξύ των ημερομηνιών 15 και 16.2.2011 άγνωστοι έκλεψαν από ανοιχτό χώρο περιφραγμένο με τέλι στον Μούτταλο, τα αντικείμενα που περιγράφονται στις λεπτομέρειες της 2η κατηγορίας, συνολικής αξίας €2290.- Στις 16.2.2011, ο παραπονούμενος, επισκέφθηκε αποθήκη πώλησης παλαιών μετάλλων στην περιοχή Ανατολικό στην Πάφο και εκεί εντόπισε μέρος της κλαπείσας περιουσίας του. Ο κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που πώλησε στο ιδιοκτήτη της πιο πάνω αποθήκης μαζί με άλλα αντικείμενα μέρος της περιουσίας που κλάπηκε από την αποθήκη του παραπονούμενου, ο οποίος τον είχε επισκεφθεί μαζί με άλλο πρόσωπο την ίδια ημέρα. Ο κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση, ανάφερε ότι, στις 15.6.2011 μετέβηκε σε ανοιχτό χωράφι στον Μούτταλο με άλλο πρόσωπο και πήρε από τον χώρο αυτό κάποια αντικείμενα τα οποία στη συνέχεια πούλησαν για €10.- αρνήθηκε όμως ότι έκλεψε το σύνολο της περιουσίας που κατάγγειλε ο παραπονούμενος. Την ίδια ημέρα έγινε έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου και στην αυλή εντοπίστηκε μέρος της κλαπείσας περιουσίας. Τα γεγονότα της υπόθεσης 3776/2012 Ε.Δ. Πάφου: Στις 21.9.2010 και ενώ αστυνομικοί διενεργούσαν έλεγχο στον παλαιό δρόμο Λεμεσού - Πάφου κοντά στα Μανδριά, αντιλήφθηκαν ένα διπλοκάμπινο όχημα κόκκινου χρώματος να κατευθύνεται προς την Πάφο, το οποίο όταν πλησίασε σε απόσταση περί τα 200 μ. προς αυτούς έκανε επαναστροφή και κατευθύνθηκε προς την Λεμεσό. Το όχημα καταδιώχθηκε και ανακόπηκε στην έξοδο των Κουκλιών. Συνεπιβάτης του οχήματος ήταν ο κατηγορούμενος. Έγινε έρευνα στο όχημα και σε αυτό εντοπίστηκαν τα όσα αναφέρονται στις λεπτομέρειες της 5ης κατηγορίας, τα οποία στη συνέχεια αναγνωρίστηκαν ως κλοπιμαία περιουσία από περιφραγμένο χώρο της ΑΗΚ. Γενετικό υλικό του κατηγορούμενου ταυτίστηκε με γενετικό υλικό που αναβρέθηκε στην κλοπιμαία περιουσία. Τα γεγονότα της υπόθεσης 4292/2012 Ε.Δ. Πάφου: Στις 23.10.2009, καταγγέλθηκε από τον Μ.1 στο κατηγορητήριο ότι άγνωστοι έκλεψαν από την οικία του τα όσα αναφέρονται στις λεπτομέρειες της 3ης κατηγορίας. Από εξετάσεις της αστυνομίας διαπιστώθηκε ότι η οικία του είχε διαρρηχθεί. Στα πλαίσια διερεύνησης άλλου παραπόνου αναφορικά με διάρρηξη που έγινε την ίδια ημερομηνία, ο Ιάκωβος Νεοφύτου στην κατάθεση του, έδωσε στοιχεία αυτοκινήτου που εκείνη την ημέρα είδε στην περιοχή το οποίο θεώρησε ως ύποπτο. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στις 26.10.2009 και δήλωσε από την αρχή έτοιμος να συνεργαστεί με την αστυνομία. Την ίδια ημέρα, έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχτηκε ότι μαζί με άλλα πρόσωπα προέβηκαν στις διαρρήξεις και κλοπές που αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Σε δεύτερη θεληματική κατάθεση του ημερομηνίας 3.11.2009, ο κατηγορούμενος ανάφερε ότι κοντά στο σπίτι συνεργάτη του υπήρχε μια ξύλινη παράγκα στην οποία φύλαγαν τα κλοπιμαία, είπε επίσης ότι υπήρχαν σε αυτή, όπως ο ίδιος διαπίστωσε πριν από περίπου ένα μήνα, τηλεοράσεις, βαλίτσες με χρυσαφικά, κινητά τηλέφωνα και κάμερες αλλά μετά η παράγκα, όπως είπε, χαλάστηκε. Τα γεγονότα της υπόθεσης 34447/2012 Ε.Δ. Λεμεσού: Την 18.11.2009 έγινε καταγγελία στον Αστυνομικό Σταθμό Αυδήμου ότι έγιναν 3 διαρρήξεις και κλοπές στο χωριό Παραμάλι από τις οποίες κλάπηκαν τα όσα περιγράφονται στις κατηγορίες 1, 2 και 3. Έγιναν εξετάσεις από την αστυνομία στις 3 κατοικίες και διαπιστώθηκε ότι αυτές είχαν διαρρηχθεί με τον ίδιο τρόπο. Στις 18.11.2009 έγινε χρήση πιστωτικής κάρτα που ήταν αντικείμενο κλοπής , η πιστωτική κάρτα χρησιμοποιήθηκε σε 3 διαφορετικές περιπτώσεις σε πρατήριο βενζίνης στο Κολόσσι για το ποσό των €100.23. Στις 10.12.2009, ο Μ.9 στο κατηγορητήριο, κατάγγειλε στην αστυνομία ότι είδε ένα άτομο με καλυμμένο το πρόσωπο του με κουκούλα να προσπαθεί να μπει στην οικία του αλλά όταν τον αντιλήφθηκε το πρόσωπο αυτό τράπηκε σε φυγή. Στο μέρος αφίχθηκε η αστυνομία και εντόπισε το πιο πάνω πρόσωπο πλησίον της οικίας καθώς και το όχημα με αριθμούς εγγραφής RE 296 ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, δεν έγινε κατορθωτή η σύλληψη του αλλά μετά από 2 ώρες αφού εντοπίστηκε εκ νέου ο κατηγορούμενος και ρωτήθηκε τι κάνει στο μέρος αυτός ισχυρίστηκε ότι μάζευε σαλιγκάρια. Στην συνέχεια ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση και παραδέχτηκε τις τρείς διαρρήξεις της παρούσας υπόθεσης, αναφέροντας ότι, μετάβαινε από την Πάφο στην Λεμεσό με μοτοσικλέτα αρχικά και μετά χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο του. Επίσης είπε ότι στην κατοχή του κρατούσε μόνο τα χρήματα και τις πιστωτικές κάρτες ενώ τα άλλα κλοπιμαίο τα τοποθέτησε σε βαλίτσα και τα πέταξε σε κάδο απορριμμάτων στο Παραμάλι. Τα γεγονότα της υπόθεσης 11013/2012 Ε.Δ. Λεμεσού: Στις 6.2.2010 ο Δημήτρης Ττάνου, κατάγγειλε στην αστυνομία ότι διαρρήχθηκε η οικία του και κλάπηκε η περιουσία που αναφέρεται στο συνημμένο στο κατηγορητήριο πίνακα, συνολικής αξίας €13.411. Στις 8.3.2011 δόθηκε πληροφορία στον υπεύθυνο του ΤΑΕ Λεμεσού ότι στην διάρρηξη και κλοπή ενέχεται ο κατηγορούμενος, ο οποίος στη συνέχεια συνελήφθηκε με δικαστικό ένταλμα σύλληψης. Στις 15.3.2011 ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση και παραδέχτηκε την διάπραξη της διάρρηξης και κλοπής. Ο κατηγορούμενος συνδέθηκε επίσης στη συνέχεια και με επιστημονική μαρτυρία σε σχέση με την διάρρηξη . Ο συνήγορος του πρώτου κατηγορούμενου κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, αρχικά συμφώνησε με τα γεγονότα των υποθέσεων όπως αυτά έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας δίδοντας έμφαση στις προσωπικές του συνθήκες. Ανέφερε επίσης ότι ο πρώτος κατηγορούμενος έχει διακόψει την χρήση ναρκωτικών ουσιών μετά από δικές του ενέργειες, κάτι που όπως ανάφερε ο κ. Παναούτας, επιβεβαιώνεται και από τον θεράποντα γιατρό του, παρουσιάζοντας και σχετική ιατρική έκθεση. Το πιο πάνω γεγονός, εισηγήθηκε, αναφερόμενος και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο ως μετριαστικός της ποινής του παράγοντας. Αναφέρθηκε περαιτέρω, στους σκοπούς της ποινής, στον χρόνο που ο πρώτος κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση, στο νεαρό της ηλικίας του, στη παραδοχή του σε όλες τις υποθέσεις η οποία οδήγησε στην εξιχνίαση των αδικημάτων, στην μεταμέλεια του η οποία όπως ανάφερε επιμαρτυρείται από την παραδοχή του αλλά και την συνεργασία του με τη αστυνομία κατά την διερεύνηση των υποθέσεων, στη προσπάθεια του για απαλλαγή από την χρήση ναρκωτικών ουσιών και εισηγήθηκε πως σε περίπτωση που το δικαστήριο καταλήξει στην επιβολή ποινής φυλάκισης θα πρέπει να λάβει υπόψη του και τον χρόνο που ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση και έτσι να αναστείλει την ποινή φυλάκισης. Αναμφίβολα, τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει, τόσο στην κυρίως υπόθεση όσο και των άλλων υποθέσεων που λαμβάνονται υπόψη στην παρούσα είναι πολύ σοβαρά αδικήματα. Η σοβαρότητα τους αντικατοπτρίζεται μεταξύ άλλων και μέσα από τις προβλεπόμενες από τον νόμο ποινές εφόσον η διαβάθμιση της σοβαρότητας ενός αδικήματος προσδιορίζεται από το ύψος των ποινών που προβλέπει ο νόμος. Στοιχείο το οποίο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.α

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 652 «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμέτρησει την ποινή». Για όλα τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος προβλέπονται ποινές φυλάκισης και μάλιστα αυξημένες. Για κάποια από τα αδικήματα που αφορούν την κυρίως υπόθεσης και σχετίζονται με τα ναρκωτικά ο νόμος προβλέπει, κατ΄ανώτατο όριο ποινή φυλάκισης δια βίου. Βέβαια δεν διαφεύγει της προσοχής μου ότι η παρούσα υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά, οπότε σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης στον πρώτο κατηγορούμενο, αυτή δεν μπορεί να υπερβαίνει τα πέντε χρόνια, αυτό όμως το γεγονός σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζει τη σοβαρότητα των αδικημάτων όπως διαγράφεται μέσα από τις προβλεπόμενες από τον Νόμο ποινές. Επίσης τα αδικήματα τόσο της κυρίως υπόθεσης όσο και τα αδικήματα των άλλων υποθέσεων που αφορούν κυρίως διαρρήξεις και κλοπές πρόκειται για αδικήματα των οποίων η διάπραξη παρουσιάζει έξαρση. Γνώση την οποία αντλώ από την σωρεία των υποθέσεων που επιλαμβάνομαι σχεδόν καθημερινά και αφορούν αυτούς του είδους αδικήματα αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα. Όπως έχει τονιστεί (βλ. Χριστόδουλος Χριστοδούλου ν. Αστυνομία και Ανδρέα Χρίστου ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 7812 και 7813 ημερ. 25.10.2004), αδικήματα τα οποία σχετίζονται με τα ναρκωτικά είναι εκ της φύσεως τους σοβαρά. Η χρήση των ναρκωτικών έχει χαρακτηριστεί σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Τα ναρκωτικά αποτελούν κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση που παρατηρείται στη χρήση των ναρκωτικών καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο γεγονός που καθιστά την φυλάκιση εμφανή επιλογή (βλ. Λουκάς Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1999)2 ΑΑΔ σελ 577 και Ζωμενή ν. Αστυνομίας

(2004)2 ΑΑΔ 400). Στην υπόθεση Λούκας Μιχαήλ (πιο πάνω), τονίστηκε ότι «η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, με την ανύψωση των ποινών.» Στην υπόθεση Μάρκος Brayan Berne v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 437, έχουν τονιστεί τα πιο κάτω, τα οποία υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Youssef Nehmed Allah Sikaf ν. Δημοκρατίας

(2003), « Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει τονίσει επανειλημμένα την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών σε υποθέσεις αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, σε μια προσπάθεια περιορισμού ή εξάλειψης παρόμοιων αδικημάτων και προστασίας του κοινού. Μάλιστα έχει τονιστεί ότι είναι καιρός όπως οι επιβαλλόμενες ποινές καταστούν αυστηρότερες για να δείχνουν τόσο την αποδοκιμασία όσο και την ενεργό συμμετοχή της Δικαιοσύνης στον αγώνα που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα για την καταπολέμηση της χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών (βλ. Kablawi & others v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494). Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι όπως φαίνεται από την σχετική νομολογία, μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Η επιβολή ιδιαίτερα σοβαρών ποινών ενδείκνυται σε περιπτώσεις όπου η κατοχή συνοδεύεται με την πρόθεση εμπορίας των ναρκωτικών (βλ. μεταξύ άλλων Hassan ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 210, Abdullah ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR 323, Esper v. Δημοκρατίας

(1972)2 CLR 73 και Moussa ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 320). Η χρήση και διάδοση των ναρκωτικών έχει επανειλημμένα χαρακτηρισθεί ως κοινωνική μάστιγα που υπονομεύει το θεμέλιο της κοινωνίας. Η έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί παρά να καταστήσει το στοιχείο αποτροπής στον καθορισμό της τιμωρίας των παραβατών πιο έντονο.» Στην υπόθεση Mahrad Mohamad Reza Beyki ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 52/2007 ημερ. 23.1.2008, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρό κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι΄αυτό οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Alroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους την διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς.» Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos Ποινική Έφεση 7782 ημερ. 12/5/2005 τονίστηκαν τα ακόλουθα: «Τα κακά από τη χρήση ναρκωτικών είναι ήδη στη χώρα μας. Και εκτός από τα ολέθρια αποτελέσματα στη ζωή και υγεία των χρηστών δημιουργούν, σωρευτικά, εστίες εγκλήματος. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών να υποχρεωθεί να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του.» Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι στον καθορισμό του ύψους της ποινής που θα επιβληθεί, λαμβάνεται υπόψη και συνυπολογίζεται, με δεδομένη την σοβαρότητα των αδικημάτων αυτού του είδους και η ποσότητα αλλά και το είδος των ναρκωτικών. Ως προς το είδος της ποινής δεν χωρεί αμφιβολία ότι η μόνη επιλογή αλλά και κατάλληλη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Όπως επίσης έχει νομολογηθεί, κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ενώ κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, απαιτείται εξατομίκευση της, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Επίσης διατηρώ κατά νου ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, δε θα πρέπει να εξουδετερώνει την αποτρεπτικότητα της ή να καθιστά αναποτελεσματική την εφαρμογή του Νόμου . Έχει επίσης νομολογηθεί ότι οι συνήθεις μετριαστικοί παράγοντες έχουν μόνο οριακή σημασία σε τέτοιου είδους αδικήματα. Αυτό εν όψει των σοβαρών συνεπειών που προκύπτουν από την κατοχή και εμπορία των ναρκωτικών οι οποίες είναι πλέον ορατές. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 30, οι προσωπικές περιστάσεις και τα ιδιαίτερα προβλήματα αδικοπραγούντων καθώς και η εξατομίκευση έχουν τη θέση τους αλλά δεν μπορούν να εξουδετερώσουν ή να αποδυναμώσουν την μέριμνα για προστασία της κοινωνίας. Αναφορικά με τα αδικήματα των άλλων υποθέσεων που αφορούν διαρρήξεις και κλοπές κρίνω σκόπιμο να αναφέρω τα ακόλουθα: Στην υπόθεση Παναγίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 104, η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με την θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στη Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Στην ίδια υπόθεση Παναγίδης (πιο πάνω) αναφέρονται επίσης τα εξής: «Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη.» Στην υπόθεση Αντάρτης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 138 επισημαίνονται τα πιο κάτω: «Επικροτούμε τη σχετική προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη και ταυτισμένη με την νομολογία μας. Η αυστηρή αντιμετώπιση επιβάλλεται λόγω της συχνότητας με την οποία διαπράττονται τα πιο πάνω αδικήματα και για προστασίας της κοινωνίας». Περαιτέρω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χατζημιτσή Π.Ε. 7861 ημερ. 3.3.2007, που αφορούσε διάφορα αδικήματα, μεταξύ άλλων και το αδίκημα της κλοπής, αναφέρονται και τα εξής, ως ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια οι υπαίτιοι διάπραξης αυτού του είδους αδικημάτων, «Αδικήματα αυτής της μορφής, και επαναλαμβάνω κατά συρροή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο κολασμό. Άλλως πως το αίσθημα ευνομίας και ευταξίας στον κοινό πολίτη θα πλήττεται, με ολέθρια αποτελέσματα για την κοινωνική συνοχή του τόπου μας.» Στην υπόθεση Abed v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 299/2005, ημερ. 26.2.2007 λέχθηκαν, τα ακόλουθα: «Τα δικαστήρια μας, εκδηλώνοντας την έντονη αγωνία του κοινού, αντιμετωπίζουν και δικαιολογημένα, με αυστηρότητα την παρανομία. Οι κάτοικοι της χώρας μας θυμούνται τους καιρούς που ένιωθαν, και ζούσαν με ασφάλεια. Την άνεση π.χ να αφήνουν ανοιχτές τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών τους, ξεκλείδωτα τα αυτοκίνητα τους, εκτεθειμένη την περιουσία τους και κυρίως να διακινούνται χωρίς να αισθάνονται οποιοδήποτε κίνδυνο από ελλοχεύοντες εγκληματίες. Η διαπίστωση της πραγματικής, και άκρως ανησυχητικής κατάστασης, που επικρατεί σήμερα στον τόπος μας είναι επαρκής λόγος να δράσουν τα δικαστήρια μας προς την κατεύθυνση της πάταξης της παρανομίας. Μέχρις ότου οι ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και εγκληματολόγοι προσφέρουν τις μακροπρόθεσμες δικές τους υπηρεσίες στην καλυτέρευση της κοινωνίας, τα δικαστήρια δεν έχουν άλλη επιλογή, αντίθετα είναι καθήκον τους, να διασφαλίζουν την νομιμότητα». Εξετάζοντας αρχικά τα γεγονότα της υπόθεσης, λαμβάνω υπόψη μου στο στάδιο αυτό, την συνολική ποσότητα των ναρκωτικών που κατείχε ο πρώτος κατηγορούμενος σε συνάρτηση και με τον σκοπό τον οποίο τα κατείχε. Παρά το ότι ο κατηγορούμενος υπήρξε χρήστης ναρκωτικών ουσιών, η κατοχή της συγκεκριμένης ποσότητας ναρκωτικών και ο σκοπός ο οποίος την κατείχε δείχνουν πλήρη αδιαφορία τόσο για τον εαυτό του αλλά και για τους συνανθρώπους τους δηλαδή τα πρόσωπα που είχε σκοπό να προμηθεύσει αποκομίζοντας κέρδος από την πράξη του αυτή. Σε ότι αφορά την ποσότητα λαμβάνω υπόψη μου ότι δεν πρόκειται για ιδιαίτερα μεγάλη ποσότητα. Σε ότι αφορά την θέση, ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να επιβραβευθεί ως προς την προσπάθεια του να απαλλαγεί από την χρήση ναρκωτικών ουσιών, με την ανάλογη ποινική μεταχείριση, θα πρέπει αρχικά να πω ότι αυτός δεν αντιμετωπίζει και παραδέχτηκε μόνο χρήση αλλά και κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Η δε βεβαίωση που έχει κατατεθεί ενώπιον μου και φέρει ημερομηνία 18.10.2012, σχετίζεται με προσπάθεια του κατηγορούμενο το έτος 2011 που διήρκησε μέχρι του Φεβρουάριο του 2012. Το γεγονός ότι τον Μάρτιο του 2012 ένα μήνα δηλαδή μετά, διέπραξε τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης δείχνου την μη ύπαρξη πραγματικής πρόθεσης και θέλησης να απαλλαγεί από την κακή αυτή συνήθεια του και μάλιστα όχι βλάπτοντας μόνο τον εαυτό του αλλά και άλλο πρόσωπο στο οποίο προμήθευσε ναρκωτικά και άλλα πρόσωπα στα οποία είχε σκοπό προμηθεύσει τα ναρκωτικά. Τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης αυτή, επίσης η σωρευτικής διάπραξη των αδικημάτων αλλά και η σωρεία των υποθέσεων που αντιμετωπίζει και παραδέχτηκε ο κατηγορούμενος, είναι ενδεικτικά της τάσης του και της ροπής του προς το έγκλημα και δείχνουν την διάθεση του για παρανομία και την εξασφάλιση οφέλους μέσα από αυτή είτε με την προμήθεια ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα είτε με την κλοπή και βλάβη ξένης περιουσίας. Σε ότι αφορά τις υποθέσεις που αφορούν διαρρήξεις και κλοπής, λαμβάνω υπόψη μου και το είδος αλλά και την αξία αυτών που αποκόμισε με τις πράξεις του αλλά και το γεγονός στις πλείστες περιπτώσεις δεν υπήρξε καμιά αποζημίωση αναφορικά με την αξία των κλαπέντων. Η σωρεία των υποθέσεων που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, η φύση και το είδος των αδικημάτων, τα γεγονότα των υποθέσεων που καταδεικνύουν την σύσταση σπείρας που δρούσε αδιακρίτως σε ολόκληρη την Πάφο και χωρία, η ύπαρξη τόσο πολλών θυμάτων, αποτελούν ιδιαίτερα επιβαρυντικά στοιχεία για τον κατηγορούμενο. Λαμβάνω επίσης ως επιβαρυντικό παράγοντα το γεγονός ότι μετά την διάπραξη των αδικημάτων των πέντε άλλων υποθέσεων που θα ληφθούν υπόψη και ενώ αυτές εκκρεμούσαν ενώπιον Δικαστηρίων, ο κατηγορούμενος διέπραξε και τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, επιδεικνύοντας κατά αυτό τον τρόπο πλήρη αδιαφορία και περιφρόνηση απέναντι στον νόμο αλλά και στις διαδικασίες. Ο κατηγορούμενος δεν δρούσε μόνο με άλλα πρόσωπα αλλά και μόνος του, και αναφέρομαι στις δύο υποθέσεις του Ε.Δ Λεμεσού και στα γεγονότα τους, τούτο δείχνει ότι δεν είναι η περίπτωση που κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο κατηγορούμενος παρασύρθηκε από άλλα πρόσωπα λόγω της ηλικίας του. Στις δύο πιο πάνω υποθέσεις, ο κατηγορούμενος μετέβαινε μόνος του στη Λεμεσό και προέβαινε στις διαρρήξεις από τις οποίες αποκόμισε μεγάλο παράνομο όφελος πέραν των €50.000 ζημιώνοντας ανάλογα τα θύματα του. Ως ελαφρυντικά και προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου την άμεση παραδοχή του στις αστυνομικές αρχές και την συνεργασία του με αυτές. Ειδικότερα δε, πως χωρίς την δική του παραδοχή σε κάποιες από αυτές, δεν θα μπορούσαν να εξιχνιαστούν τα αδικήματα. Στην υπόθεση Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 582, αναφορικά με την αξία που προσλαμβάνει κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής η ομολογία διάπραξης του αδικήματος, αναφέρονται τα εξής, με αναφορά στο σύγγραμμα «Sentencing in Cyprys» του Γ. Πική, σελ. 28: « Η ενθάρρυνση προσώπων που έχουν συμμετάσχει σε εγκληματικές πράξεις να προβαίνουν σε ομολογίες βοηθώντας την Αστυνομία στην εξιχνίαση εγκλημάτων, εμπίπτει μέσα στα πλαίσια του δημόσιου συμφέροντος. Έτσι μπορεί να λεχθεί ότι η επίδειξη επιείκειας αποτελεί μια πρακτική αμοιβή για την ενθάρρυνση αποκάλυψης πληροφοριών που οδηγούν στην εξιχνίαση ποινικών αδικημάτων.» Η παραδοχή και η απολογία του ενώπιον του Δικαστηρίου επίσης λαμβάνεται υπόψη. Έχω επίσης λάβει υπόψη το περιεχόμενο της έκθεσης κοινωνικής έρευνας και όλους του μετριαστικούς παράγοντες και περιστάσεις του κατηγορούμενου στις οποίες έκανε αναφορά ο συνήγορος του. Έχω επίσης λάβει υπόψη το περιεχόμενο της έκθεσης κοινωνικής έρευνας και όλους τους μετριαστικούς παράγοντες και περιστάσεις του κατηγορούμενου στις οποίες έκανε αναφορά ο συνήγορος του. Ειδικότερα τα δύσκολα παιδικά χρόνια που πέρασε ο κατηγορούμενος, συνεπεία των κακών σχέσεων και των προστριβών των γονέων καθώς του μετέπειτα χωρισμού τους και την εγκατάλειψη της οικογένειας από τον πατέρα του όταν ο κατηγορούμενος ήταν 15 ετών, όπου έκτοτε ο πατέρας του δεν διατήρησε καμία επικοινωνία μαζί του. Όλα τα πιο πάνω στέρησαν από τον κατηγορούμενο το ευεργέτημα να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί μέσα σε μια συγκροτημένη οικογένεια που μπορούσε να του προσφέρει καθοδήγηση και επίσης να στρέψει σε άλλες κατευθύνσεις την ζωτικότητα του. Με κάθε συμπάθεια από το Δικαστήριο, αντιμετωπίζονται τα δύσκολα παιδικά χρόνια του κατηγορούμενου, από την άλλη όμως όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Ανδρέας Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 77, η δυστυχία που πλήττει ένα άνθρωπο στην παιδική του ηλικία δεν αποτελεί μόνιμη ασπίδα κατά την συνέχισης της παρανομίας με ατιμωρησία. Αναφορικά με τις προσωπικές του συνθήκες λαμβάνω επίσης σοβαρά υπόψη μου ότι έχει αρραβωνιαστεί και ότι η αρραβωνιαστικιά του εγκυμονεί. Σημαντικό στοιχείο το οποίο λαμβάνω υπόψη μου αποτελεί και η ηλικία του κατηγορούμενου και το λευκό ποινικό μητρώο του. Ο κατηγορούμενος κατά την διάπραξη των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης ήταν 21 και φαίνεται, από τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων των άλλων υποθέσεων, ότι η ανάμιξη του με την παρανομία άρχισε σε πολύ νεαρή ηλικία από τα 18. Παρά την ηλικία του, η νομολογία (βλ. Alexey Nabokov v. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 381 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 228) τείνει στην αποδοχή επιβολής ποινής φυλάκισης και σε νεαρά άτομα που για πρώτη φορά διώκονται για εγκληματικές πράξεις, εφόσον τούτο επιβάλλεται από τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη αποτροπής αδικημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω στοιχεία, δηλαδή την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, την έξαρση αυτού του είδους αδικημάτων, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο, την σωρεία των αδικημάτων και υποθέσεων που παραδέχτηκε, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη μου όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, οι οποίοι υπό τις περιστάσεις θα επηρεάσουν μόνο το ύψος της ποινής αλλά όχι το είδος της αφού σε τέτοιου είδους υποθέσεις η μόνο ενδεδειγμένη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης, επιβάλλω στον πρώτο κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: 1) Στη πρώτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 12 μηνών. 2) Στην δεύτερη και τρίτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 ½ χρόνων. 3) Στην τέταρτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 5 μηνών. 4) Στην πέμπτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 18 μηνών. 5) Στην έκτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 10 μηνών. 6) Στις κατηγορίες 19, 20 και 21 ποινή φυλάκισης 4 μηνών. 7) Στην 24η κατηγορία ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο να συντρέχουν και η έκτιση τους αρχίζει από την 1.3.2012, ημερομηνία που αυτός τελεί υπό κράτηση. Έχω εξετάσει την εισήγηση του συνηγόρου του κατηγορούμενου για την πρόσδοση ανασταλτικού χαρακτήρα στην ποινή φυλάκισης ενόψει και του ότι ήδη αυτός τελεί υπό κράτηση για 8 μήνες. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω πρόκειται για πολύ σοβαρά αδικήματα. Το Δικαστήριο κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής έχει ήδη λάβει υπόψη του τόσο τα περιστατικά της υπόθεσης όσο και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, η σοβαρότητα όμως των αδικημάτων καθώς και η αποτρεπτικότητα στην διάπραξη αυτού του είδους αδικημάτων οδηγούν στην κατάληξη ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε. Στην παρούσα υπόθεση λήφθηκαν υπόψη οι υποθέσεις 4292/2012, 3776/2012, 6172/2012 Ε.Δ. Πάφου και 11013/2012, 34447/2010 Ε.Δ. Λεμεσού. Οιαδήποτε κλοπιμαία περιουσία που σχετίζεται με τις υποθέσεις 11013/2012, 34447/2010 Ε.Δ. Λεμεσού και κρατείται από την αστυνομία, να επιστραφεί στους νόμιμους δικαιούχους της. (Υπ.) ............. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο