Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Ιωάννης Τσιλικίδης, Αρ. Υπόθεσης: 5625/2012, 30/11/2012

(1)του Ποινικού Κώδικα (πέμπτη κατηγορία). Συνοπτικά τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως αυτά έχουν εκτεθεί ενώπιον μου από την συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής, μετά την παραδοχή του κατηγορούμενου στο τροποποιημένο κατηγορητήριο και τα οποία δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον συνήγορο του, έχουν ως εξής: Στις 13.5.2011 καταγγέλθηκε από την Ξένια Χαραλάμπους ότι την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 16:35 με 17:30 άγνωστοι διέρρηξαν την οικία της στη Μεσόγη και έκλεψαν από αυτή τα όσα αναφέρονται στις λεπτομέρειες της δεύτερης κατηγορίας συνολικής αξίας €3600.-. Στο μέρος μετέβη η αστυνομία όπου διαπίστωσε ότι ο/οι δράστης/ες πέτυχαν είσοδο από αλουμινένιο συρόμενο παράθυρο της κουζίνας το οποίο παραβιάστηκε με αιχμηρό αντικείμενο και έξοδο από την αλουμινένια πόρτα της κουζίνας η οποία ανοίχτηκε με κλειδί. Κατά τις εξετάσεις λήφθηκαν δειγματοληψίας από διάφορα σημεία τα οποία στάληκαν στο Ινστιτούτο Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου. Στις 8.12.2011 ο κατηγορούμενος στα πλαίσια άλλης υπόθεσης που διερευνούσε το ΤΑΕ, έδωσε παρειακά επιχρίσματα και δαχτυλικά αποτυπώματα τα οποία στάληκαν και αυτά στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας. Στις 9.1.2012 ενημερώθηκε η αστυνομία ότι το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου ταυτίστηκε με τα επιχρίσματα που λήφθηκαν από την οικία της Ξένιας Χαραλάμπους από τα σύρματα της τηλεόρασης που είχε κλαπεί. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε στις 11.1.2012 και εναντίον του εκδόθηκε διάταγμα κράτησης για μια ημέρα. Ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχτηκε την διάπραξη των αδικημάτων και προέβηκε σε υπόδειξη της σκηνής και του τρόπου που εισήλθε στην πιο πάνω οικία. Στις 20.9.2011 καταγγέλθηκε από την Ηλέκτρα Θεοφίλου ότι την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 17:40 με 21:40, άγνωστοι διέρρηξαν την οικία της στο Αναβαργός και έκλεψαν από αυτή τα όσα αναφέρονται στις λεπτομέρειες της τέταρτης κατηγορίας συνολικής αξίας €25000.-. Στο μέρος μετέβη η αστυνομία όπου διαπίστωσε ότι ο/οι δράστης/ες πέτυχαν είσοδο από κλειστή αλλά ξεκλείδωτη αλουμινένια πόρτα. Κατά τις εξετάσεις λήφθηκαν δειγματοληψίες από διάφορα σημεία και ένα φανάρι το οποίο φάνηκε να ξεχάστηκε εκεί από τον δράστη/ες στο κυρίως υπνοδωμάτιο της οικίας. Στο φανάρι εντοπίστηκε γενετικό υλικό του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του παραδέχτηκε την διάπραξη των αδικημάτων και υπέδειξε στην αστυνομία την πιο πάνω οικία επίσης παραδέχτηκε και στην γραπτή του κατηγορία. Στις 10.5.2009 καταγγέλθηκε από τον Dario Sergio Pinto De Lina Figueiredo από την Πορτογαλία ότι μεταξύ των ημερομηνιών 9 με 10.5.2009 άγνωστοι προκάλεσαν ζημιά στο όχημα του, ύψους €1000.-. Διενεργήθηκαν εξετάσεις και παραλήφθηκε μια πέτρα η οποία βρέθηκε μέσα στο όχημα, μια μπουκάλα μπύρας και μια κηλίδα αίματος από το μπροστινό καπό του οχήματος το οποίο στη συνέχεια ταυτίστηκε με το γενετικό υλικό του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε και ομολόγησε την διάπραξη του αδικήματος. Στις 18.11.2011 καταγγέλθηκε από την Μαρία Σταυρινίδου ότι την ίδια ημέρα διαρρήχθηκε η οικία της και κλάπηκαν από αυτή χρυσαφικά αξίας €14980.- και το χρηματικό ποσό των €20.000.- τα οποία είχε μέσα σε χρηματοκιβώτιο. Διαπίστωσε ότι ο/οι δράστης/ες πέτυχαν είσοδο και έξοδο από αλουμινένιο πόρτα η οποία παραβιάστηκε. Λήφθηκαν δειγματοληψίες από διάφορα σημεία και στο χρηματοκιβώτιο εξωτερικά απομονώθηκε γενετικό υλικό του κατηγορούμενου. Στις 30.3.2012 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχτηκε την διάπραξη των αδικημάτων. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου κατά την αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, αρχικά μετάφερε την απολογία του κατηγορούμενου για τα αδικήματα που διέπραξε και ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου επικαλούμενος ως ελαφρυντικά τα ακόλουθα: Τα όσα αναφέρονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές του συνθήκες με ειδική αναφορά στην παιδική του ηλικία, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσε, τα προβλήματα που αντιμετώπισε, το γεγονός ότι δεν έλαβε σωστή καθοδήγηση, ότι δεν υπήρξε υποστηρικτικό προς αυτό περιβάλλον είτε από την οικογένεια του λόγω των κακών σχέσεων των γονέων του και του εθισμού του πατέρα του στο αλκοόλ είτε από την πολιτεία αφού το γραφείo ευημερίας ήταν ενήμερο για τα προβλήματα της οικογένειας. Το νεαρό της ηλικίας του, το λευκό ποινικό μητρώο του. Η απολογία του και η συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές. Ο τρόπος με τον οποίο έδρασε όπου διαφαίνεται ότι δεν πρόκειται για επαγγελματία διαρρήκτη. Τις σημερινές προσωπικές του συνθήκες, σε ηλικία 18 ετών δημιούργησε δεσμό και απόκτησε ένα παιδί 20 μηνών σήμερα. Ως προς του λόγους που διέπραξε τα αδικήματα, σύμφωνα με τον συνήγορο του, μετά την απόκτηση του παιδιού του, αποφασίζει ο κατηγορούμενος να συζήσει μαζί με την φιλενάδα του ενοικιάζει σπίτι με ενοίκιο €350. Επειδή από νεαρή ηλικία έμαθε να εργάζεται δεν είχε πρόβλημα να εργαστεί, όμως με τα πιο πάνω γεγονότα, συνέπεσε η οικονομική κρίση και τον Απριλίου του 2011 έμεινε χωρίς εργασία, όταν δε απευθύνθηκε στο γραφείο ευημερίας διαπίστωσε ότι ο εργοδότης του δεν του κατέβαλε τις κοινωνικές του ασφαλίσεις οπόταν δεν μπορούσε να του πληρωθεί ανεργιακό επίδομα και τότε άρχισαν τα προβλήματα με την συμβία του με αποτέλεσμα λόγω των άσχημων συνθηκών που είχαν δημιουργηθεί να στραφεί προς το έγκλημα. Η παραβατική συμπεριφορά του, σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου, αρχίζει σε εκείνη την χρονική περίοδο, την οποία απέδωσε στα πιο πάνω, εξαιρουμένης της περίπτωσης που αφορά την 5η κατηγορία αφού το αδίκημα διαπράχθηκε το έτος 2009. Επίσης ανάφερε, πως οδηγήθηκε στην παρανομία λόγω και του νεαρού της ηλικίας του αλλά και λόγω των άσχημων συνθηκών κάτω από τις οποίες μεγάλωσε Επικαλέστηκε ως στοιχείο το οποίο θα πρέπει να λάβε υπόψη του το δικαστήριο το γεγονός ότι δεν έχει αποκομίσει σημαντικό όφελος από τις πράξεις του αφού άλλοι αγόρασαν τα κλοπιμαία σε εξευτελιστικές τιμές. Τέλος επικαλέστηκε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ειδικότερα την υπόθεση Κυριάκος Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 117/2009 της οποίας τα γεγονότα αλλά και οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου , εισηγήθηκε πως, προσομοιάζουν σε μεγάλο βαθμό. Παρά τα ότι υπάρχουν και αποφάσεις μέσα από την νομολογία για επιβολή ποινής φυλάκισης από 2 μέχρι και 3 ½ χρόνια για υποθέσεις διαρρήξεων, η υπό κρίση περίπτωση αυτή, εισηγείται ο κ. Αλεξάνδρου, διαφέρει λόγω του νεαρού της ηλικίας του κατηγορούμενου, των συνθηκών κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα, των προσωπικών συνθηκών του κατηγορούμενου, ειδικότερα ότι είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού 20 μηνών, της παραδοχής και της απολογίας του. Τέλος μετάφερε την απολογία του και την υπόσχεση ότι δεν θα ξανά απασχολήσει την δικαιοσύνη. Αναμφίβολα, τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος έχει διαπράξει, είναι πολύ σοβαρά αδικήματα. Η σοβαρότητα τους, αντικατοπτρίζεται μεταξύ άλλων και μέσα από τις προβλεπόμενες από τον νόμο ποινές, εφόσον η διαβάθμιση της σοβαρότητας ενός αδικήματος προσδιορίζεται από το ύψος των ποινών που προβλέπει ο νόμος. Στοιχείο το οποίο αυτό λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου κ.α

(1990)2 ΑΑΔ 264, Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στη Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 652 «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμέτρησει την ποινή». Για όλα τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος προβλέπονται ποινές φυλάκισης και μάλιστα αυξημένες. Για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας ο νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης επτά χρόνων και για το αδίκημα της κλοπής από κατοικία ποινή φυλάκισης πέντε χρόνων και για το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς ποινή φυλάκισης δύο χρόνων ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές. Τα αδικήματα των διαρρήξεων και κλοπών, είναι αδικήματα τα οποία απασχολούν τα δικαστήρια σχεδόν καθημερινά, γνώση την οποία αντλώ από την σωρεία των υποθέσεων που επιλαμβάνομαι σχεδόν καθημερινά και αφορούν αυτούς του είδους αδικήματα αλλά και από την κοινωνική πραγματικότητα. Λόγω αυτής της έξαρσης που παρουσιάζουν, επιβάλλεται λοιπόν η επιτακτική ανάγκη αναχαίτισης και αποτροπής διάπραξης παρομοίων αδικημάτων με την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην υπόθεση Αντάρτης ν. Δημοκρατίας

(1997)Π.Ε.6240 ημερ. 10.5.97 το θέμα της ποινής σε υποθέσεις διαρρήξεων προσεγγίστηκε ως εξής: «Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των πιο πάνω αδικημάτων λόγω κυρίως της συχνότητας τους έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν . Ανδρέου

(1994)2 ΑΑΔ 194, Dirazo v. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1992)1 ΑΑΔ

1. Μάλιστα πολύ πρόσφατα (Βλ. Παναγίδης ν. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση 6239 ημερ. 18.4.1997), η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με την θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στη Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά.» Στην υπόθεση Παναγίδης (πιο πάνω), επίσης αναφέρονται και τα εξής: «Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη.» Στην υπόθεση Αντάρτης (πιο πάνω) επισημαίνονται τα πιο κάτω: «Επικροτούμε τη σχετική προσέγγιση του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη και ταυτισμένη με την νομολογία μας. Η αυστηρή αντιμετώπιση επιβάλλεται λόγω της συχνότητας με την οποία διαπράττονται τα πιο πάνω αδικήματα και για προστασία της κοινωνίας». Περαιτέρω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χατζημιτσή Π.Ε. 7861 ημερ. 3.3.2007, που αφορούσε διάφορα αδικήματα, μεταξύ άλλων και το αδίκημα της κλοπής, αναφέρονται και τα εξής, ως ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα Δικαστήρια οι υπαίτιοι διάπραξης αυτού του είδους αδικημάτων, «Αδικήματα αυτής της μορφής, και επαναλαμβάνω κατά συρροή σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζονται με τον ανάλογο κολασμό. Άλλως πως το αίσθημα ευνομίας και ευταξίας στον κοινό πολίτη θα πλήττεται, με ολέθρια αποτελέσματα για την κοινωνική συνοχή του τόπου μας.» Στην υπόθεση Abed v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 299/2005, ημερ. 26.2.2007 λέχθηκαν, τα ακόλουθα: «Τα δικαστήρια μας, εκδηλώνοντας την έντονη αγωνία του κοινού, αντιμετωπίζουν και δικαιολογημένα, με αυστηρότητα την παρανομία. Οι κάτοικοι της χώρας μας θυμούνται τους καιρούς που ένιωθαν, και ζούσαν με ασφάλεια. Την άνεση π.χ να αφήνουν ανοιχτές τις πόρτες και τα παράθυρα των σπιτιών τους, ξεκλείδωτα τα αυτοκίνητα τους, εκτεθειμένη την περιουσία τους και κυρίως να διακινούνται χωρίς να αισθάνονται οποιοδήποτε κίνδυνο από ελλοχεύοντες εγκληματίες. Η διαπίστωση της πραγματικής, και άκρως ανησυχητικής κατάστασης, που επικρατεί σήμερα στον τόπος μας είναι επαρκής λόγος να δράσουν τα δικαστήρια μας προς την κατεύθυνση της πάταξης της παρανομίας. Μέχρις ότου οι ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι και εγκληματολόγοι προσφέρουν τις μακροπρόθεσμες δικές τους υπηρεσίες στην καλυτέρευση της κοινωνίας, τα δικαστήρια δεν έχουν άλλη επιλογή, αντίθετα είναι καθήκον τους, να διασφαλίζουν την νομιμότητα». Όπως έχει νομολογηθεί, κάθε υπόθεση θα πρέπει να κρίνεται στη βάση των δικών της πραγματικών περιστατικών, ενώ κατά το στάδιο της επιμέτρησης της ποινής, απαιτείται εξατομίκευση της, κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Επίσης διατηρώ κατά νου ότι η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής, δε θα πρέπει να εξουδετερώνει την αποτρεπτικότητα της ή να καθιστά αναποτελεσματική την εφαρμογή του Νόμου . Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγόρου. Π. Ε. 7000 24.4.2001 αναφορικά με την εξατομίκευση της ποινής αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Η εξατομίκευση της ποινής επιτυγχάνεται μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο των αρχών που διέπουν τον καθορισμό της ποινής.» Αρχικά θα πρέπει να πω ότι δεν θεωρώ τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ο κατηγορούμενος βρέθηκε, έστω και αν δεχτώ ότι αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, ότι αποτελούν δικαιολογία ώστε να διαρρηγνύει σπίτια ανυποψίαστων προσώπων και να κλέβει την περιουσία τους. Η αποδοχή των όσων εισηγήθηκε ο συνήγορος του, θα σήμαινε και ανοχή της εγκληματικότητας και αυτού του είδους συμπεριφορές δεδομένης της οικονομικής κρίσης που υπάρχει σε όλο τον κόσμο. Τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένης και της σωρευτικής διάπραξη των αδικημάτων, ο τρόπος και ο χρόνος δράσης του κατηγορούμενου, η αξία των κλαπέντων, είναι ενδεικτικά μπορώ να πω, της τάσης του κατηγορούμενου και της ροπής του προς το έγκλημα και δείχνει την διάθεση του για παρανομία και την εξασφάλιση οικονομικού οφέλους μέσα από αυτή. Το αν ο κατηγορούμενος αποκόμισε από τις πράξεις του στη συνέχεια όφελος αντίστοιχο της αξίας των κλοπιμαίων, δεν νομίζω ότι πρέπει να απασχολήσει ιδιαίτερα το δικαστήριο, αλλά αυτό που θα πρέπει να λάβει υπόψη του και το λαμβάνει, είναι τι τα θύματα του απώλεσαν, περιουσία περί τις €64.
2. Σίγουρα όμως ο κατηγορούμενος επωφελήθηκε ολόκληρου του ποσού των €20.000 που έκλεψε. Από την άλλη δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι το αδίκημα της διάρρηξης παρά του ότι γίνεται, σχεδόν πάντοτε με σκοπό την κλοπή, αφήνει στα θύματα του πέραν της οικονομικής απώλειας και ένα αίσθημα ανασφάλειας αφού παραβιάζεται η κατοικία του ο πιο προσωπικός του χώρος. Πέραν των επιπτώσεων στα ίδια τα θύματα, οι επιπτώσεις είναι ευρύτερες αφού το αίσθημα ανασφάλειας αντανακλά στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας. Ως ιδιαιτέρα επιβαρυντικά στοιχεία της υπόθεσης, τα πιο πάνω, λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο. Ως ελαφρυντικά και προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου την άμεση παραδοχή του στις αστυνομικές αρχές, την συνεργασία του αυτές, την παραδοχή του στο Δικαστήριο, καθώς επίσης και το λευκό ποινικό μητρώο του. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα περιθώρια ήταν και στενά για τον κατηγορούμενο, ώστε να προβεί σε παραδοχή, αφού γενετικό υλικό του βρέθηκε και στις τρεις περιπτώσεις. Έχω επίσης λάβει υπόψη το περιεχόμενο της έκθεσης κοινωνικής έρευνας και όλους τους μετριαστικούς παράγοντες και περιστάσεις του κατηγορούμενου στις οποίες έκανε αναφορά ο συνήγορος του. Ειδικότερα τα δύσκολα παιδικά χρόνια που πέρασε ο κατηγορούμενος, συνεπεία των κακών σχέσεων και των συχνών συγκρούσεων που υπήρχαν μεταξύ των γονέων του, οι οποίες οφείλονταν στην άσχημη συμπεριφορά του πατέρα του λόγω της κατάχρησης αλκοόλ. Όλα τα πιο πάνω φαίνεται να στέρησαν τον κατηγορούμενο από το ευεργέτημα να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί μέσα σε μια συγκροτημένη οικογένεια όπου μπορούσε να του προσφέρει καθοδήγηση και επίσης να στρέψει σε άλλες κατευθύνσεις την ζωτικότητα του. Με κάθε συμπάθεια από το Δικαστήριο, αντιμετωπίζονται τα δύσκολα παιδικά χρόνια του κατηγορούμενου, από την άλλη όμως, όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Ανδρέας Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2001)2 ΑΑΔ 77, η δυστυχία που πλήττει ένα άνθρωπο στην παιδική του ηλικία δεν αποτελεί μόνιμη ασπίδα κατά την συνέχισης της παρανομίας με ατιμωρησία. Βλέπουμε όμως ότι ο κατηγορούμενος μέχρι κάποια ηλικία δεν παρουσιάζει παραβατική συμπεριφορά, εργάζεται σε κάθε είδους εργασία και βοηθά την οικογένεια του οικονομικά και τούτο το λαμβάνω υπόψη. Ο κατηγορούμενος έτσι θα έπρεπε να συνεχίσει ειδικότερα τώρα που δημιούργησε δική του οικογένεια. Αναφορικά με τις προσωπικές του συνθήκες λαμβάνω επίσης σοβαρά υπόψη μου ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 21 ετών και πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 20 μηνών. Τούτο όμως το γεγονός, δηλαδή η απόκτηση του παιδιού του, θα έπρεπε λογικά να του δώσει πνοή ώστε να πορευτεί στην ζωή του σε άλλες βάσεις στέρεες και υγιείς που έχουν να κάνουν με την αφοσίωση στην οικογένεια του και θα έπρεπε να αποτελεί διδαχή για αυτόν μέσα από τα δικά του άσχημα παιδικά βιώματα του η σημασία των πιο πάνω. Παρά την ηλικία του, η νομολογία (βλ. Alexey Nabokov v. Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 381 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 228) τείνει στην αποδοχή επιβολής ποινής φυλάκισης και σε νεαρά άτομα που για πρώτη φορά διώκονται για εγκληματικές πράξεις, εφόσον τούτο επιβάλλεται από τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη αποτροπής αδικημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην υπόθεση Γεώργιος Ανδρέου ν. Αστυνομίας Ποινική

(2005)2 ΑΑΔ 337, την οποία επικαλέστηκε ο συνήγορος του κατηγορούμενου μεταξύ άλλων, πέραν της νεαρής ηλικίας των κατηγορούμενων, λήφθηκε υπόψη ότι οι κατηγορούμενοι είχαν αποζημιώσει τα θύματα τους. Κάτι που δεν συμβαίνει εδώ, η λεία του κατηγορούμενου και η αντίστοιχη απώλεια που προκάλεσε με τις πράξεις του στα θύματα του ήταν γύρω στις €64.000 ενώ δεν υπήρξε καμία αποζημίωση. Επίσης οι υποθέσεις που έχει αναφέρει ο κ. Αλεξάνδρου, για να εισηγηθεί το ύψος της ποινής που θα πρέπει να επιβάλει το δικαστηρίου στον κατηγορούμενο, ενόψει και των προσωπικών συνθηκών του, απέχουν χρονικά κατά πολύ αφού πρόκειται για αποφάσεις του 1994, του 2005 και του 2009 που είναι η υπόθεση Κωνσταντίνου (πιο πάνω) όπου επρόκειτο για αδικήματα του

1. Έκτοτε δεν υπήρξε καμία αλλαγή τουναντίον μπορώ να πω στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν η κατάσταση ως αυτή διαμορφώθηκε είναι λυπηρή και άκρως ανησυχητική σε σχέση με την διάπραξη αδικημάτων αυτής της μορφής και κατηγορίας. Επιπρόσθετα τούτο που παρατηρείται είναι ότι αδικήματα αυτής της κατηγορίας διαπράττονται από πρόσωπα νεαρής ηλικίας, και όχι μόνο, σε μεγάλο όμως βαθμό, γνώση την οποία αντλώ από την καθημερινή εκδίκαση υποθέσεων αυτού του είδους με δράστες νεαρά πρόσωπα. Τα πιο πάνω τονίστηκαν και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου Stefan Ilie κ.α ν Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 180-2011, 181-2011 και 182-2011 ημερομηνίας 16.5.
2. Όπου να σημειωθεί ο ένας από τους τρείς κατηγορούμενους ήταν ηλικίας 21 ετών και πατέρας δύο παιδιών ενάμιση έτους και τεσσεράμιση μηνών. Αφορούσε μια διάρρηξη και κλοπή περιουσίας €800 όπου επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 2 ετών και 18 μηνών μετά από την παραδοχή των κατηγορούμενων και το Εφετείο έκρινε ότι η ποινή που του επέβαλε το πρωτόδικο δικαστήριο δεν ήταν υπερβολική. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα πιο πάνω στοιχεία, δηλαδή την σοβαρότητα των αδικημάτων που ο κατηγορούμενος διέπραξε, την έξαρση αυτού του είδους αδικημάτων, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο, τον αριθμό των αδικημάτων που διέπραξε, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη μου όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων του νεαρού της ηλικίας του και των προσωπικών του συνθηκών ειδικότερα ότι είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού, παράγοντες οι οποίοι υπό τις περιστάσεις θα επηρεάσουν μόνο το ύψος της ποινής αλλά όχι το είδος της αφού σε τέτοιου είδους υποθέσεις η μόνο ενδεδειγμένη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης, επιβάλλω σε αυτόν τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: 1) Στις κατηγορίες 1 μέχρι και 4 και στις κατηγορίες 6 και 7 ποινή φυλάκισης 3 χρόνων. 2) Στην 5η κατηγορία φυλάκισης 12 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο να συντρέχουν και η έκτιση τους αρχίζει από την 6.4.2012, ημερομηνία που αυτός τελεί υπό κράτηση. Τα τεκμήρια κατάσχονται. €105 έξοδα να καταβληθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) ............. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο