Έπαρχος Πάφου ν. Ιουλίας Ιωάννου Μαυρουδή, Αρ. Υπόθεσης: 14760/11, 21/12/2012

(1)/1992 και των Άρθρων 3, 4, 8 και 9, 10, 11 και 12 του Νόμου αυτού. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος η κατηγορουμένη μεταξύ Αυγούστου του 2005 μέχρι και σήμερα στην Έμπα της Επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν κάτοχος και/ή ιδιοκτήτρια και/ ή διαχειρίστρια και /ή ενοικιάστρια του τεμαχίου 514 Φ/Σχ 45/59 που βρίσκεται στην τοποθεσία Πετρίδια του χωριού Έμπας της Επαρχίας Πάφου, διατηρούσε, διατηρεί και λειτουργεί στο πιο πάνω τεμάχιο δημόσια κολυμβητική δεξαμενή, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την σχετική άδεια λειτουργίας από την αρμόδια αρχή, δηλαδή τον Έπαρχο Πάφου. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε προς αυτό το σκοπό 3 μάρτυρες. Ως ΜΚ1 κατέθεσε η κυρία Μαρία Γεωργίου. Ανέφερε ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου από το 2008 και υπάρχει φάκελος με τα γεγονότα για την επίδικη κολυμβητική δεξαμενή (εν της εφεξοίς η πισίνα) και ο φάκελος είναι στη κατοχή της τον οποίο και χειρίζεται. Η πισίνα είναι εντός των δημοτικών ορίων της κοινότητας Έμπας στην τοποθεσία Πετρίδια και ο εκεί χώρος είναι ένα συγκρότημα από 16 οικιστικές μονάδες στο οποίο βρίσκεται η πισίνα. Έχουν σταλεί επιστολές από το 2005 προς την κατηγορούμενη για να εξασφαλίσει άδεια ως δημόσια κολυμβητική δεξαμενή. Το έτος 2005 η ονομασία του συγκροτήματος ήταν Baby College, ενώ τώρα είναι Maya House. Συγκεκριμένα έχουν σταλεί 3 επιστολές μια του 2005, μια του 2006 και μια του 2010 και οι οποίες κατατέθηκαν σχετικά τεκμήρια. Στις εν λόγω επιστολές δεν υπήρχε ανταπόκριση από την κατηγορουμένη για να προσέλθει στα γραφεία της Επαρχιακής Διοίκησης για να υποβάλει αίτηση και δεν υπήρχε καμιά απαντητική επιστολή. Τον επίδικο χώρο επισκέφθηκε η ΜΚ1 για πρώτη φορά αρχές Σεπτεμβρίου του 2009 για να διαπιστώσει αν η πισίνα λειτουργεί, κάτι το οποίο διαπίστωσε ότι λειτουργούσε και εκείνη τη φορά ήταν εκεί μόνο μια Αγγλίδα την οποία ρώτησε κατά πόσο υπάρχει πισίνα και χρησιμοποιείται από τους ένοικους, κάτι το οποίο την επιβεβαίωσε. Η μάρτυρας προέβηκε σε νέα επιτόπια επίσκεψη στις

2. 2012 μαζί με τον τεχνικό του Κοινοτικού Συμβουλίου Έμπας και στη παρουσία του ερωτήθηκε ξανά η Αγγλίδα που βρισκόταν στο διαμέρισμα εκείνο κατά πόσο η πισίνα είναι ιδιόκτητη ή χρησιμοποιείται από όλους τους ένοικους και η οποία τους είπε ότι χρησιμοποιείται από όλους τους ένοικους. Την πρώτη φορά όταν πήγε εκεί δεν είδε άλλα άτομα πέραν της Αγγλίδας, άλλα η πισίνα ήταν προσβάσιμη και δεν υπήρχε κάτι που να δείχνει ότι χρησιμοποιείται μόνο από μια οικογένεια, δεν υπήρχε περίφραξη, δεν υπήρχε κάτι που να δηλώνει ότι είναι μόνο για εκείνη την οικία και ότι δεν πρέπει να εισέρχεται κάποιος και γενικά η πισίνα ήταν προσβάσιμη σε όλους. Τη δεύτερη φορά που πήγε η μάρτυρας εκεί υπήρχε ένας Άγγλος ο οποίος καθόταν με το μαγιό του δίπλα στην πισίνα και υπήρχε επίσης μια ξένη που ήταν κοντά στην πισίνα με το μαγιό της στη βεράντα της οικίας της. Όταν ερωτήθηκε η μάρτυρας κατά πόσο αποκλείει το ενδεχόμενο αυτά τα άτομα να ήταν προσκεκλημένοι της ιδιοκτήτριας, απάντησε πως εξ όσων ξέρει επειδή είναι 16 ενοικιαζόμενες οικιστικές μονάδες και επειδή ήταν αρκετοί αλλοδαποί, εξέφρασε την άποψη ότι ήταν ένοικοι του οικοδομικού συγκροτήματος. Στην επί τόπου επίσκεψη της ήταν εκεί και η κατηγορουμένη και για εύλογους λόγους δε ρώτησε περισσότερα τους Άγγλους λόγω της παρουσίας της κατηγορούμενης. Η κατηγορουμένη της μίλησε όταν την ρώτησε πού είναι η περίφραξη που να δείχνει ότι η πισίνα ανήκει μόνο στην κατηγορουμένη και η κατηγορουμένη της απάντησε ότι υπήρχε μια περίφραξη η οποία αφαιρέθηκε πράγμα που η μάρτυρας τότε διαπίστωσε ότι υπήρχε τέτοια περίφραξη. Η κατηγορουμένη δεν της ανέφερε από ποιον αφαιρέθηκε η περίφραξη και δε διαπίστωσε η ίδια ότι υπήρχε εκεί περίφραξη και κατά τη δεύτερη επίσκεψη της το 2009 δεν υπήρχε περίφραξη και υπήρχαν και άλλα άτομα αλλά δεν θυμόταν ακριβώς. Η κατηγορουμένη σε εκείνη την επίσκεψη της ανέφερε στη μάρτυρα ότι η πισίνα είναι δική της και της έδειξε τον τίτλο σύμφωνα με τον οποίο έχει το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης και η μάρτυρας της ανέφερε ότι για να θεωρείται η πισίνα ως ιδιόκτητη θα έπρεπε να μην είναι προσβάσιμη σε άλλα άτομα κάτι το οποίο δεν συνέβαινε και η πισίνα αυτή δεν έχει άδεια λειτουργίας ως δημόσια κολυμβητική δεξαμενή. Aντεξεταζόμενη ανέφερε ότι στο φάκελο της υπάρχει μια επιστολή ημερομηνίας
4. 2012 από την ιδιοκτήτρια προς τον Έπαρχο, ήτοι το Τεκμήριο 4, και στην οποία δεν έχουν απαντήσει. Κατά την πρώτη επίσκεψη της η Αγγλίδα βρισκόταν στο διαμέρισμα της και όταν αυτή η Αγγλίδα συνειδητοποίησε ότι η μάρτυρας βρισκόταν επί τόπου, βγήκε έξω για να δει τι συμβαίνει και τη δεύτερη φορά η μάρτυρας είδε μια Αγγλίδα αλλά δε θυμόταν αν ήταν η ίδια. Τη δεύτερη φορά υπήρχε Άγγλος στο χώρο της πισίνας και η Αγγλίδα η οποία ερωτήθηκε εάν η πισίνα λειτουργεί ως δημόσια, δεν βρισκόταν στο χώρο της πισίνας και όταν η μάρτυρας ερωτήθηκε κατά πόσο εξήγησε στην Αγγλίδα τι είναι δημόσια ή και ιδιόκτητη κολυμβητική δεξαμενή, ανέφερε ότι ρώτησε την Αγγλίδα αν η πισίνα χρησιμοποιείται από μόνο μια οικογένεια ή αν χρησιμοποιείται από όλους τους ένοικους και της απάντησε ότι η πισίνα χρησιμοποιείται από όλους τους ένοικους. Η μάρτυρας δε μίλησε με τον 'Άγγλο ο οποίος ήταν στο χώρο της πισίνας με το μαγιό του και μάλλον έκανε ηλιοθεραπεία, αλλά αυτός δεν ήταν εντός της πισίνας, αλλά εκτός της πισίνας και δίπλα από αυτή και όταν η μάρτυρας έφυγε δεν ξέρει τι έκανε. Η μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να θυμάται πόσες πισίνες επισκέφθηκε. Όταν ρωτήθηκε αν θυμόταν να υπάρχει τοίχος με τούβλα κτισμένος γύρω - γύρω από την πισίνα και με ύψος
5. 20 εκατοστά, είπε ότι όταν αναφερόταν σε περίφραξη εννοούσε περίφραξη που να αποκλείει τη διέλευση στο χώρο της πισίνας. Στο χώρο της πισίνας μπορούσαν να μπουν από την είσοδο και υπήρχε πρόσβαση από τα διαμερίσματα των ένοικων. Όταν της υποβλήθηκε η θέση ότι υπάρχει μια είσοδος που ανήκει στο χώρο όπου είναι το πετρόκτιστο μέρος που εξασφαλίζει την πισίνα στο νότιο μέρος της πισίνας που είναι συνεχόμενη του τοίχου, ανέφερε ότι υπάρχει η κεντρική είσοδος που είναι και η είσοδος για τους μη ένοικους και από την οποία εισήλθε η ίδια η μάρτυρας. Της υποβλήθηκε η θέση ότι περιμετρικά της πισίνας υπάρχει τοίχος ύψους 1 μέτρο και 20 εκατοστά και που είναι πολύ δύσκολο για να πάει οποιοσδήποτε, ότι δεν υπάρχει άλλη επικοινωνία για οποιοδήποτε άλλο διαμέρισμα και ότι μοναδική είσοδος είναι αυτή στο νότιο μέρος και η μάρτυρας απάντησε ότι υπάρχει μια είσοδος όπου εισέρχονται οι εξωτερικοί επισκέπτες και ότι και η ίδια θα μπορούσε να εισέλθει στο χώρο αλλά και στην πισίνα. Δεν μπόρεσε να υποδείξει στο Τεκμήριο 5 όπου είναι ένας τίτλος ιδιοκτησίας πού βρίσκεται η πισίνα. Τη δεύτερη φορά που η μάρτυρας μετέβηκε στο χώρο, η κατηγορουμένη ήταν παρούσα και ερωτήθηκε από τη μάρτυρα αυτά τα οποία ανέφερε, λέγοντας επίσης ότι ο τοίχος είναι η εξωτερική περίφραξη και που είναι για όλο το κτηριακό συγκρότημα, αρνούμενη ουσιαστικά σχετική υποβληθείσα θέση ότι υπάρχει διαφορετική περίφραξη για πισίνα και κτηριακό συγκρότημα αντίστοιχα. Τη δεύτερη φορά που πήγε η μάρτυρας, ανέφερε ότι υπήρχαν 3 αλλοδαποί οι οποίοι 2 ήταν με τα μαγιό τους κοντά στη πισίνα ενώ η Αγγλίδα που είχε ρωτήσει ήταν ένα άλλο άτομο. Δεν υπήρχε πόρτα στη συγκεκριμένη είσοδο που ανέφερε και όταν της υποβλήθηκε ότι υπάρχει μια πόρτα η οποία είναι προσβάσιμη στους ιδιοκτήτες και τους προσκεκλημένους και μόνο, απάντησε ότι αν θεωρούνται οι ένοικοι ως προσκεκλημένοι τότε είναι προσβάσιμη σε όλους τους ένοικους, ως επίσης και σε κάθε ξένο διότι και η είσοδος, η πόρτα δεν είναι κλειδωμένη και περαιτέρω ανέφερε ότι η πισίνα χρησιμοποιείται ως δημόσια και όχι ως ιδιωτική όπως διαφάνηκε από την επιτόπια επίσκεψη της που έκανε μετά από οδηγίες που έλαβε από το Βοηθό Έπαρχο. Επανεξεταζόμενη ανέφερε ότι υπάρχει ο τοίχος που διαχωρίζει όλο το συγκρότημα που είναι δίπλα από την πισίνα και που δεν είναι μόνο για την πισίνα χωρίς να είναι σε θέση να θυμάται το ύψος της περίφραξης. Ως ΜΚ 2 κατέθεσε ο κύριος Χριστόφορος Βρούντος. Ουσιαστικά ο εν λόγω μάρτυρας υιοθέτησε και επανέλαβε τα όσα ανέφερε η ΜΚ 1 και δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω την μαρτυρία του. Ουσιαστικά ανέφερε ότι συνόδευε την ΜΚ 1 στην επί τόπου επίσκεψη στο επίδικο μέρος και επιβεβαίωσε ο εν λόγω μάρτυρας τα όσα ανέφερε η ΜΚ
6. Ως ΜΚ 3 κατέθεσε ο κύριος Κωνσταντίνος Ευσταθίου. Ο εν λόγω μάρτυρας εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου και κατέθεσε προς αυτό το σκοπό τίτλους ιδιοκτησίας που αφορά το επίδικο ακίνητο αλλά και τον διοικητικό φάκελο του Κτηματολογίου Πάφου, δηλαδή τα τεκμήρια 6, 7 και 8 αντίστοιχα. Η μαρτυρία του ουσιαστικά περιστράφηκε γύρω από το ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίδικου ακινήτου, αναφέροντας ότι το επίδικο ακίνητο όπως αυτό αναγράφεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος ανήκει στην κατηγορούμενη και στο εν λόγω ακίνητο υπάρχει μια κολυμβητική δεξαμενή, δηλαδή η επίδικη πισίνα και ότι αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης το έχει η κατηγορουμένη. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του ΜΚ 3 η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης και αφού της επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα της δυνάμει του άρθρου
8. Γ του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 η κατηγορουμένη επέλεξε να καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Κατά τη σύντομη μαρτυρία της κατηγορούμενης τόσο στην κύρια εξέταση, τόσο και στην αντεξέταση της ουσιαστικά ανέφερε ότι διατηρεί η ίδια το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης της επίδικης πισίνας που βρίσκεται εντός του επίδικου ακινήτου και ότι η επίδικη πισίνα δεν είναι δημόσια κολυμβητική δεξαμενή αλλά ιδιόκτητη πισίνα αφού χρησιμοποιείται από την ίδια και τα μέλη της οικογένειας της ή ακόμα και προσκεκλημένους όπως ανέφερε η ίδια. Δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω αυτούσια τη μαρτυρία της κατηγορούμενης καθότι αυτή καταγράφεται στα πρακτικά. Η παρούσα υπόθεση είναι ποινική υπόθεση και το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων των αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή με ισχυρότατο το επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί και στην υπόθεση Χαρίτονος κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1971)2 CLR σελίδα 40. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προ την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι όπως έχει αποφασιστεί και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου

(2002), 2 Α.Α.Δ σελίδα 71. Η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλ. Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989), 2 Α.Α.Δ 401). Τέλος στην υπόθεση Τούμπα v. Δημοκρατίας

(1984)2 CLR σελ.110 και στη Καίτη Χαραλάμπους κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1985)2 CLR σελ. 97, καθοριστικό ότι αν υπάρχει και παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε θα πρέπει να αποφασιστεί η απαλλαγή και αθώωση του κατηγορουμένου. Η νομική πτυχή που διέπει την παρούσα υπόθεση είναι αποκρυσταλλωμένη στο Άρθρο 2 του Περί Δημοσίων Κολυμβητικών Δεξαμενών Νόμων 55

(1)/1992. Στον όρο Δημόσια Κολυμβητική Δεξαμενή αναφέρεται ότι σημαίνει την κολυμβητική δεξαμενή που προορίζεται για χρήση γενικά από το κοινό ή από ομάδες πληθυσμού όπως μέλη συλλόγων, εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ξενοδοχείων, ένοικων πολυκατοικίας κτλ ανεξάρτητα από ιδιοκτησία και όχι επιβολής τιμήματος χρήσης αλλά δεν περιλαμβάνει την κολυμβητική δεξαμενή που προορίζεται για χρήση αποκλειστικά από τα μέλη μιας οικογένειας και ή των προσκεκλημένων της. Σύμφωνα με το Άρθρο 9 του ιδίου Νόμου κάθε πρόσωπο το οποίο διατηρεί ή λειτουργεί δημόσια κολυμβητική δεξαμενή χωρίς άδεια λειτουργίας είναι ένοχος αδικήματος. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι η διατήρηση δημόσιας κολυμβητικής δεξαμενής εν τη έννοια του Νόμου και η διατήρηση αυτής της δεξαμενής να γίνεται χωρίς την άδεια λειτουργίας του Έπαρχου Πάφου. Το Δικαστήριο διακρίνει ότι μέσα από το λεκτικό του πιο πάνω Νόμου είναι απαραίτητη για να στοιχειοθετηθεί το πιο πάνω αδίκημα η χρήση της κολυμβητικής δεξαμενής. Για να χρησιμοποιηθεί θα πρέπει βεβαίως να είναι σε τέτοια κατάσταση δηλαδή χρησιμοποιήσιμη, δηλαδή να υπάρχει σε αυτήν, εντός αυτής νερό, αλλά και να χρησιμοποιείται εντός της πισίνας από οποιαδήποτε άτομα. Συνακόλουθα και αναπόφευκτα και λογικά και φυσικά και έχοντας υπόψη του το Δικαστήριο το πνεύμα και το γράμμα του Νόμου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί αδίκημα εάν τα άτομα βρίσκονται παραπλεύρως ή πλησίον της κολυμβητικής δεξαμενής. Έχοντας κατά νου τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον του μαρτυρίας. Είχα την ευκαιρία μέσα από τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη τη εν γένει συμπεριφορά τους στο ειδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ την μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία καταθέτουν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους παραπέμπω στις υποθέσεις Ζεβρού ν. Χαραλάμπους

(1996)1. Α.Α.Δ, σελ. 447, στην υπόθεση Καρεκλάς ν. Κλεάνθους

(1997), 1 Α.Α.Δ σελ. 1119 και στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουκούνη

(1997)1 Α.Α.Δ σελίδα 614. Έχοντας υπόψη μου το όλο πλέγμα της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος όπως έχουν παρατεθεί πιο πάνω, αυτό το οποίο παραμένει ουσιαστικά αναντίλεκτο είναι ότι δεν έχει διαπιστωθεί ότι η επίδικη πισίνα κατά τους χρόνους επίσκεψης των μαρτύρων κατηγορίας 1 και 2 χρησιμοποιείτο εν τη εννοία του Νόμου, δηλαδή εντός της δημόσιας πισίνας. Συνακόλουθα, ενόψει του ότι δεν υπήρχε οποιαδήποτε άμεση μαρτυρία περί τούτου, το Δικαστήριο δε μπορεί να προβεί σε οποιοδήποτε εύρημα ότι η επίδικη πισίνα χρησιμοποιείτο από οποιαδήποτε άλλα τρίτα άτομα δηλαδή πέραν της κατηγορούμενης, των μελών της οικογένειας της και τους προσκεκλημένους της. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ερωτήθηκαν ένοικοι στο εν λόγω συγκρότημα τόσο αν η εν λόγω πισίνα χρησιμοποιείται και από αυτούς ή από όλους τους ένοικους και έλαβαν καταφατική απάντηση, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο και στερείται αποδεικτικής βαρύτητας, διότι τα εν λόγω άτομα που ερωτήθηκαν δεν προσεκλήθησαν στο εδώλιο του μάρτυρα και δεν έχω διαπιστώσει οποιοδήποτε λόγο για την αδυναμία προσέλευσης τους και γενικά δεν ετέθη οποιαδήποτε δικαιολογία για τη μη προσέλευση τους. Συνακόλουθα τα όσα ανάφεραν οι μάρτυρες κατηγορίας 1 και 2 επί αυτού του ζητήματος δεν δύναται να γίνουν αποδεκτά από το Δικαστήριο. Βεβαίως η υπόλοιπη μαρτυρία γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο καθότι η ίδια η κατηγορουμένη επιβεβαίωσε τις εν λόγω μαρτυρίες που τέθηκαν από τους ΜΚ 1 και 2 με εξαίρεση βεβαίως το ζήτημα κατά πόσο η επίδικη πισίνα είναι δημόσια ή ιδιωτική εν τη εννοία του Νόμου και κατά πόσο αυτή χρησιμοποιείται από την κατηγορούμενη, τα μέλη της οικογένειας της ή τους προσκεκλημένους της. Για το εν λόγω ζήτημα η κατηγορουμένη κατέθεσε εκ διαμέτρου αντίθετη εκδοχή. Ο ΜΚ 3 άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο και δεν έχω διαπιστώσει οποιοδήποτε λόγο να μην αποδεκτώ τη μαρτυρία του. Ούτως ή άλλως η μαρτυρία του ήταν τυπική και επικεντρώθηκε η μαρτυρία του στο ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίδικου ακινήτου και της επίδικης πισίνας και που ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε από καμιά πλευρά. Συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του ΜΚ 3 ως αληθή και αξιόπιστη. Ένα άλλο σημείο, το γεγονός για το οποίο το Δικαστήριο δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα, είναι και το γεγονός ότι με βάση τον τίτλο ιδιοκτησίας που κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το οποίο το Δικαστήριο αποδέχεται και την αλήθεια του περιεχομένου του, είναι ότι η κατηγορουμένη έχει το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης της επίδικης πισίνας και έχει το καθεστώς της ιδιόκτητης πισίνας. Ενόψει του περιεχομένου του τίτλου ιδιοκτησίας όπως τον έχω αναφέρει και σε συνδυασμό με την απουσία άμεσης μαρτυρίας και γενικά οποιασδήποτε άλλη μαρτυρίας η οποία να αποδεικνύει ότι η επίδικη πισίνα χρησιμοποιείτο και μάλιστα ως δημόσια εν τη εννοία του Νόμου, ουσιαστικά το Δικαστήριο καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν απόδειξε όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Παρόλο που η πιο πάνω κατάληξη του Δικαστηρίου ουσιαστικά σφραγίζει και το αποτέλεσμα της παρούσας υπόθεσης το Δικαστήριο είναι υποχρεωμένο να αξιολογήσει και τη μαρτυρία της κατηγορούμενης. Κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έχω διαπιστώσει ότι η κατηγορουμένη άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο και δεν έχει κλονιστεί η αξιοπιστία της κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Ούτως η άλλως η μαρτυρία της συνάδει με τα ευρήματα του Δικαστηρίου όπως αυτά θα παρατεθούν πιο κάτω και δεν έχω διαπιστώσει οποιαδήποτε πρόθεση για προσφυγή στο ψεύδος, στην υπερβολή ή στην ασάφεια. Ενόψει του ότι η Κατηγορούσα Αρχή ουσιαστικά δεν μπόρεσε να αποδείξει όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και ενόψει του ότι η κατηγορουμένη ουσιαστικά αρνήθηκε το γεγονός ότι η επίδικη πισίνα είναι δημόσια κολυμβητική δεξαμενή εν τη εννοία του Νόμου και ενόψει του γεγονότος ότι η ίδια η κατηγορουμένη χωρίς να έχει καμιά πρόθεση αποφυγής οποιασδήποτε πραγματικότητας επιβεβαίωσε το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας των μαρτύρων κατηγορίας 1 και 2 το οποίο και το Δικαστήριο έκρινε ως αποδεκτό, το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία της κατηγορούμενης στην ολότητα της. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο πάνω ευρήματα: Η κατηγορουμένη είναι ιδιοκτήτρια του τεμαχίου 514 Φ/Σχ 45/59 που βρίσκεται στην τοποθεσία Πετρίδια του Χωριού Έμπα της Επαρχίας Πάφου. Στο εν λόγω τεμάχιο υπάρχει μια κολυμβητική δεξαμενή η οποία είναι ιδιόκτητη και όχι δημόσια κολυμβητική δεξαμενή εν τη εννοία του Άρθρου 2 του Νόμου 55/1992 καθότι αυτή προορίζεται για χρήση αποκλειστικά της ιδίας, των μελών της οικογένειας και των προσκεκλημένων της. Συνεκτιμώντας λοιπόν τα πιο πάνω και ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης και των ευρημάτων του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο κρίνει ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει με αξιόπιστη και αποδεικτικά αποδεκτή μαρτυρία ότι η επίδικη κολυμβητική δεξαμενή είναι δημόσια και επίσης η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τρίτα άτομα χρησιμοποιούσαν την επίδική κολυμβητική δεξαμενή εν την εννοία όλων όσων έχω αναφέρει πιο πάνω. Κατάληξη Συνεπεία των πιο πάνω κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του επίδικου αδικήματος και η κατηγορουμένη αθωώνεται και απαλλάσσεται. Δεν μπορώ να διαπιστώσω ότι μπορώ να εκδώσω οποιαδήποτε άλλη διαταγή ως προ τα δικηγορικά έξοδα και συνακόλουθα η Κατηγορούσα Αρχή να καταβάλει στην κατηγορουμένη τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............ Α. Φυλακτού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο