Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. ΗΛΙΑ ΚΑΤΖΗ, Αρ. Υπόθεσης:8034/2011, 29/6/2012

(29)(β) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμούς (ΚΔΠ 66/84) όπως τροποποιήθηκε από την ΚΔΠ 291/2010 και τα άρθρα 2 και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου (Ν. 86/72). Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η Κατηγορούσα Αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε ως μάρτυρα τον Αστ. 1581 κ. Δ. Απαισιώτη (Μ.Κ.1) που υπηρετούσε κατά τον επίδικο χρόνο στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοφάγου και τον Αστ. 3907 Κ. Αντωνίου του Αστυνομικού Σταθμού Ξυλοφάγου. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία κατάθεσε ενόρκως. Ο Αστ. 1581 Δ. Απαισιώτης (Μ.Κ.1), κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοφάγου. Στην πολυσέλιδη και λεπτομερή κατάθεση του, η οποία σημειώθηκε ως τεκμ. 1, καταγράφει τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο να προβεί στη παρούσα καταγγελία του κατηγορουμένου. Αναφέρει σε αυτή ότι περί ώρα 15:20 μαζί με τους Αστ. 3907 Κ. Αντωνίου και Γ/Αστ. 2956 Ε. Αποστολίδου μετέβηκαν στον κυκλικό κόμβο Ξυλοφάγου για έλεγχο της τροχαίας κίνησης. Στάθμευσε το υπηρεσιακό αστυνομικό αυτοκίνητο σε απερίφρακτο, ανοικτό χωράφι που βρίσκεται στην οδό Ιπποκράτους, 50 περίπου μέτρα παρά τον κυκλικό κόμβο Ξυλοφάγου. Εντός του συγκεκριμένου χωραφιού υπήρχαν και άλλα αυτοκίνητα σταθμευμένα. Δίπλα από το υπηρεσιακό όχημα ήταν σταθμευμένο αυτοκίνητο μάρκας Mercedes E 220 σκούρου χρώματος το οποίο δεν έφερε στο μπροστινό μέρος πινακίδες εγγραφής. Το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο σε ανοικτό - απερίφρακτο χωράφι δίπλα από τον σταθμό βενζίνης Petrolina σε απόσταση 2 περίπου μέτρα από την οδό Ιπποκράτους. Στον μπροστινό και πισινό ανεμοθώρακα του αυτοκινήτου ήταν αναγραμμένη με αυτοκόλληλητο η λέξη ¨Πωλείται¨ και ακολουθούσε αριθμός κινητού τηλεφώνου. Αποφάσισε να κατάσχει το αυτοκίνητο γιατί δεν έφερε πινακίδες εγγραφής και ήταν σταθμευμένο στο χώρο όπως τον περιέγραψε πιο πάνω. Στο μέρος είχε πάει ο κατηγορούμενος ο οποίος ανέφερε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου και ζήτησε να μάθει αν υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Ο μάρτυρας του εξήγησε την καινούργια νομοθεσία που αφορά τις πινακίδες και τις εξουσίες που είχε κατάσχεσης του εφ'οσον δεν έφερε πινακίδες και τη διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί. Στο μεταξύ είχε φτάσει στο σημείο ρυμουλκό όχημα που είχε ειδοποιήσει. Ο κατηγορούμενος επενέβη και απέτρεψε τον οδηγό του ρυμουλκού από του να παραλάβει το όχημα. Ο κατηγορούμενος ζήτησε τη συνδρομή του δικηγόρου του. Ο ίδιος μετέβη στον Αστυνομικό Σταθμό για να αποστείλει τη νομοθεσία στον δικηγόρο και εκεί πληροφορήθηκε από ον συνάδελφο του που είχε παραμείνει στη σκηνή ότι ο κατηγορούμενος είχε πιάσει από το καπό του αυτοκινήτου δύο πινακίδες εγγραφής με αριθμούς 051 ΗΑΝ τις οποίες και τοποθέτησε στο όχημα του. Ο δικηγόρος με τον οποίο είχε επαφή ενέμενε στη θέση του ότι χωρίς ένταλμα δεν θα μπορούσε να παραλάβει το όχημα και αυτή ήταν η συμβουλή που έδωσε στον πελάτη του τον οποίο επίσης συμβούλευσε να μη του δώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου για να είναι πιο ευχερής η μετακίνηση του. Με οδηγίες του μάρτυρα το αυτοκίνητο παραλήφθηκε από άλλο ρυμουλκό όχημα και μεταφέρθηκε στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοτύμπου. Αργότερα, την ίδια ημέρα, ο κατηγορούμενος μετέβη στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοφάγου προσκομίζοντας διάφορα έγγραφα που αφορούσαν το κατασχεθέν αυτοκίνητο. Όταν τον πληροφόρησε ότι με το να μη του παράσχει βοήθεια όπως όφειλε διέπραξε αδίκημα και όταν του επέστησε τη προσοχή στο νόμο αυτός του απάντησε: ¨θα σου κινήσω αγωγή.¨ Όταν στη συνέχεια του επέστησε εκ νέου την προσοχή στο νόμο αυτός του απάντησε: ¨Θα έχεις να κάμεις με τον δικηγόρο μου.¨ Στη συνέχεια επέδωσε στον κατηγορούμενο σχετική ειδοποίηση για παραλαβή του οχήματος του εντός δύο μηνών. Του εξήγησε τη διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθήσει και του υπέδειξε στο έντυπο τη θέση όπου θα έπρεπε να υπογράψει. Ενώ ο κατηγορούμενος αρχικά παρέλαβε το σχετικό έντυπο στη συνέχεια το πέταξε πάνω στο γραφείο του και του είπε: ¨τίποτε δεν παραλαμβάνω και τίποτα δεν υπογράφω, θα έχει να κάμεις με τον δικηγόρο μου¨ και έφυγε από τον σταθμό. Ο μάρτυρας και συνάδελφος του αστυνομικός ενόψει των πιο πάνω πιστοποίησαν επί της ειδοποίησης ότι ο κατηγορούμενος αρνήθηκε να την παραλάβει. Ο μάρτυρας αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο εδώλιο. Είχε ζητήσει από το Τ.Α.Ε. να του φωτογραφήσουν το εν λόγω όχημα που βρισκόταν στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοτύμπου και παρουσίασε 5 φωτογραφίες ενός αυτοκινήτου οι οποίες σημειώθηκαν ως τεκμ. 2 (α-ε). Η ειδοποίηση την οποία επέδωσε σύμφωνα με τα πιο πάνω στον κατηγορούμενο σημειώθηκε ως τεκμ. 3. Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ο χώρος όπου είχε σταθμεύσει το υπηρεσιακό όχημα και στον οποίο βρισκόταν και το αυτοκίνητο που παρέλαβε δεν είχε ούτε περίφραξη ούτε και είχε πινακίδα με την αναγραφή των λέξεων ιδιωτικός χώρος. Στον χώρο εκείνο βρίσκονταν και άλλα οχήματα. Σε υποβολή ότι γνώριζε ότι επρόκειτο για χώρο που βρισκόταν υπό την κατοχή του κατηγορουμένου απάντησε ότι δεν ήξερε αυτό το πράγμα και ο ίδιος δεν είχε πάρει άδεια για να σταθμεύσει το υπηρεσιακό του όχημα εκεί. Ανέφερε ότι ο συγκεκριμένος χώρος είχε χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές για στάθμευση αστυνομικού αυτοκινήτου. Δεν μπορούσε να αντιληφθεί γιατί είχε σταθμεύσει παράνομα εκεί όπως του υποβλήθηκε, καθώς δεν υπήρχε απαγορευτική πινακίδα ή πινακίδα που να ανέφερε ότι ήταν ιδιωτικός εκείνος ο χώρος. Έβλεπε πάντα να υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα σε εκείνο το χώρο. Δεν είχε προσέξει άλλα αυτοκίνητα στον ίδιο χώρο με πινακίδες ότι πωλούνταν. Θυμόταν ότι υπήρχε ακόμα ένα λεωφορείο χωρίς πινακίδες και αρχικά η πρόθεση του ήταν να κατάσχει και αυτό το όχημα αλλά δεν υπήρχε δυνατότητα μεταφοράς του με το ρυμουλκό όχημα. Η διαδικασία της κατάσχεσης κατά την άποψη του μπορούσε να ξεκινήσει και μόνο με τη διαπίστωση ότι αυτό δεν ήταν εγγεγραμμένο. Παραδέχθηκε ότι την ίδια ημέρα και περί ώρα 17:39 είχαν παραλάβει με φάξ επιστολή από τον δικηγόρο του κατηγορουμένου αντίγραφο της οποίας σημειώθηκε ως τεκμ. 4 . Ο μάρτυρας αρνήθηκε από το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής ότι λέχθηκαν εκ μέρους τους οι φράσεις: ¨τίποτε δεν μπορεί να μας σταματήσει¨ και ¨ότι δεν τους ενδιέφεραν¨ τα έγγραφα που είχε προσκομίσει ο κατηγορούμενος στον σταθμό. Ο μάρτυρας δεν μπορούσε να δώσει κάποια εξήγηση για το γεγονός ότι και οι καταθέσεις των συναδέλφων του αστυνομικών Γ/ Αστ. 2956 Ε. Αποστολίδου (τεκμ. 5), και Αστ. 3907 Κ. Αντωνίου (τεκμ. 6), ήταν πανομοιότυπες. Επέμεινε ότι ο χώρος ήταν ένα χωράφι χωρίς περίφραξη ο οποίος δεν είχε πινακίδα που να τον χαρακτηρίζει ως ιδιωτικό χώρο και ότι εκεί στάθμευαν αρκετές φορές με τα αστυνομικά οχήματα. Σε υποβολή ότι οι φωτογραφίες (τεκμ. 2 (α-ε) δεν απεικονίζουν το επίδικο όχημα παρέπεμψε σε προηγούμενη απάντηση του για το πώς παρέλαβε τις εν λόγω φωτογραφίες τις οποίες ερχόμενος από τη Λευκωσία πέρασε από τον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοτύμπου και του τις έδωσε ο υπεύθυνος αξιωματικός του σταθμού. Ανέφερε ότι είχε κατάσχει ένα μαύρο όχημα Mercedes που έφερε ξένες πινακίδες. Σημειώνω ότι οι φωτογραφίες απεικονίζουν ένα σκούρο γκρίζου χρώματος όχημα μάρκας Mercedes το οποίο δεν έχει πάνω πινακίδες. Στην επανεξέταση του ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος επί τόπου δεν του είχε αναφέρει ότι επρόκειτο για ιδιωτικό χώρο εκεί που βρισκόταν το όχημα. Ο Αστ. 3907 Κ. Αντωνίου (Μ.Κ.2) υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του (τεκμ. 6). Σε αυτή περιγράφει τα γεγονότα της υπόθεσης κατά πανομοιότυπο τρόπο όπως και ο Μ.Κ.1 στη δική του κατάθεση. Ο μάρτυρας στην αντεξέταση του όταν του υποδείχθηκαν οι φωτογραφίες του τεκμ. 2 (α-ε) ανέφερε ότι το αυτοκίνητο που απεικονίζεται σε αυτές δεν ήταν εκείνο του κατηγορουμένου που κατασχέθηκε από τον Αστ. κ. Απαισιώτη. Επρόκειτο για άλλο αυτοκίνητο που είχε αυτός κατάσχει με άλλο συνάδελφο του και το οποίο βρίσκεται στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοτύμπου. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία κατάθεσε ενόρκως. Ανέφερε ότι είχε αντιληφθεί αστυνομικούς να κοιτάζουν κάποιο από τα αυτοκίνητα του τα οποία βρίσκονταν σταθμευμένα σε ιδιωτικό χώρο. Του ζήτησαν να τους δώσει τα κλειδιά του και αυτός αρνήθηκε να υπακούσει. Μίλησε με τον δικηγόρο του για το ζήτημα ο οποίος τον συμβούλεψε να μη δώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Ο χώρος εκείνος ανήκει στον ξάδελφο του Παράσχο Κάτζη ο οποίος του έδωσε άδεια να βάζει εκεί τα αυτοκίνητα που είχε προς πώληση. Στις 3.08.2011 που έγινε η κατάσχεση του συγκεκριμένου οχήματος βρίσκονταν εκεί το επίδικο και ακόμα τέσσερα δικά του οχήματα τα οποία εξέθετε προς πώληση. Δεν του επέδειξαν δικαστικό ένταλμα που να διέτασσε την κατάσχεση του οχήματος του και ούτε έδωσε άδεια στους αστυνομικούς να εισέλθουν εκεί που ήταν ένας ιδιωτικός χώρος. Στην αντεξέταση του περιέγραψε το χώρο όπου είχε σταθμευμένα τα οχήματα του αναφέροντας ότι αυτός εφαπτόταν με ιδιωτικό δρόμο που οδηγούσε σε κάποια γειτονικά σπίτια. Παραδέχθηκε ότι ήταν πράγματι ένας απερίφρακτος χώρος και επέμεινε ότι παρόλα αυτά είχε πει στον αστυνομικό ότι επρόκειτο για ιδιωτικό χώρο. Πράγματι όταν αρχικά είχαν πάει εκεί αστυνομικοί δεν είχε τοποθετημένες τις πινακίδες των οχημάτων σε αυτά αλλά εξήγησε στον Αστ. κ. Απαισιώτη ότι αυτές βρισκόντουσαν στο καπό τους. Στη συνέχεια και με τη συμβουλή του δικηγόρου του τοποθέτησε τις πινακίδες πάνω στο όχημα Mercedes. Δεν βοήθησε τους αστυνομικούς να παραλάβουν το αυτοκίνητο του με το να τους δώσει τα κλειδιά του εφόσον θεωρούσε, με συμβουλή πάντα του δικηγόρου του, ότι οι αστυνομικοί ενεργούσαν παράνομα οι οποίοι του είχαν πει ότι: ¨ με το έτσι θέλω θα το έπαιρναν.¨ Όταν είχε πάει στον Αστυνομικό Σταθμό Ξυλοφάγου για να τους πάρει τα έγγραφα και των πέντε αυτοκινήτων του των οποίων οι φόροι ήταν πληρωμένοι, δεν του είχαν δώσει καμιά ειδοποίηση παραλαβής και έτσι δεν τέθηκε ζήτημα να την υπέγραφε ή όχι. Ισχυρίστηκε ότι είχε πει στον κ. Απαισιώτη ότι το αυτοκίνητο εκείνο το είχε πωλημένο για €28.000,00 και δεν ήταν δεύτερες σκέψεις του αυτό το οποίο έλεγε. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η κα Πίτσιλλου εισηγήθηκε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε την κατηγορία και έτσι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος. Κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί την μαρτυρία των Μ.Κ. οι οποίοι ενήργησαν σύμφωνα με τις εξουσίες που τους παρέχει ο νόμος και οι κανονισμοί και κατέσχαν το όχημα του κατηγορουμένου και αυτός όταν του ζητήθηκε βοήθεια δεν την παρέσχε κατά παράβαση των κανονισμών. Ο κ. Πουτζιουρής αναφέρθηκε στο αδίκημα που δημιούργησε ο κανονισμός ο οποίος επιτρέπει πλέον την εκ μέρους της αστυνομίας κατάσχεση οχημάτων όπως είναι η περίπτωση απουσίας πινακίδων εγγραφής ο οποίος όμως κανονισμός είναι Ultra Vires όπως ανέφερε του Άρθρου 5

(1)του νόμου που εξουσιοδοτεί την θέσπιση κανονισμών. Ο νόμος δεν μπορεί να υποσκελίζει διατάξεις του συντάγματος για την προστασία της περιουσίας των πολιτών. Δεν επρόκειτο για διάπραξη αυτόφωρου αδικήματος και έτσι ελλείψει διάπραξης τέτοιου αδικήματος ο Μ.Κ.1 δεν είχε τη δυνατότητα να κατάσχει το όχημα του κατηγορουμένου. Εφόσον δεν επρόκειτο για αυτόφωρο αδίκημα τότε θα έπρεπε να είχε εξασφαλιστεί ένταλμα από το Δικαστήριο για να μπορέσει η αστυνομία να κατάσχει το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου κάτι όμως που δεν έκανε. Δικαιολόγησε την άρνηση του πελάτη του να μην δώσει τα κλειδιά του οχήματος του στον Μ.Κ.1 εφόσον ο τελευταίος ενεργούσε παράνομα και ήθελε να κατάσχει ένα αυτοκίνητο που βρισκόταν σταθμευμένο σε ένα ιδιωτικό χώρο. Αν ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει αδίκημα στη σκηνή θα έπρεπε να είχε προειδοποιηθεί και να του επιστηθεί η προσοχή στο νόμο στη σκηνή και όχι πολύ αργότερα στον αστυνομικό σταθμό. Κάλεσε το Δικαστήριο να πιστέψει τον κατηγορούμενο για όσα είπε και να τον αθωώσει από την κατηγορία Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΟΥ ΑΔΙΚΗΜΑΤΟΣ: Παραθέτω στη συνέχεια την ερμηνεία που δίδεται σε λέξεις ή φράσεις που ενδιαφέρουν στην παρούσα υπόθεση: Σύμφωνα με την ερμηνευτική διάταξη του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου (Ν. 86/72)¨οδός¨ σημαίνει οιανδήποτε οδό, δρόμο, πλατεία, ατραπό, ανοικτό χώρο ως και πάντα χώρο προσιτό στο κοινό, περιλαμβάνει δε και κάθε γέφυρα, γεφύρι, ρείθρο, ανάχωμα, αυλάκι, λιθόστρωτο ή τοίχωμα υποστηρίξεως, χρησιμοποιούμενο αναφορικά προς οποιαδήποτε οδό.¨ Δεν χρειάζεται να αναζητήσω τον ορισμό του ¨δημόσιου χώρου¨ ο οποίος δεν δίδεται στο υπό εξέταση νομοθέτημα σε ερμηνευτικά λεξικά εφόσον αυτός δίδεται στον Ποινικό μας Κώδικα και είναι κατά την άποψη μου δόκιμος. Σύμφωνα λοιπόν με τον ορισμό που δίδεται στο Άρθρο 4 του Ποινικού μας Κώδικα, Κεφ. 154 του ¨δημόσιου χώρου¨, αυτός περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση.¨ Αστυνομικός σημαίνει κάθε μέλος της Αστυνομίας. Το Άρθρο 6 παρ. 28 (ε) (i) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨Απαγορεύεται η οδήγηση, η χρήση, η στάση ή η στάθμευση οχήματος σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ή σε οδό που, τηρουμένων των προνοιών της παραγράφου

(1)του Κανονισμού 4 των βασικών κανονισμών, δεν φέρει πινακίδες εγγραφής.¨ Το Άρθρο 6 παρ. 28 (στ) (ι) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨Οποιοδήποτε ειδικά εξουσιοδοτημένο από τον Έφορο πρόσωπο επιδεικνύοντας την ταυτότητα ή το πιστοποιητικό της ιδιότητας του εφόσον του ζητηθεί, ή οποιοσδήποτε αστυνομικός δύναται να κατακρατήσει όχημα που βρίσκεται σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ή σε οδό που δεν φέρει πινακίδες εγγραφής.¨ Το Άρθρο 6 παρ. 28 (ζ) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨ Όχημα που βρίσκεται σε χώρο που αναφέρεται στην υποπαράγραφο (ζ) της παρούσας παραγράφου παραλαμβάνεται από τον κάτοχο ή τον ιδιοκτήτη του ή από αντιπρόσωπο τους και, εφόσον αυτό μετακινηθεί σύμφωνα με την υποπαράγραφο (ζ) καταβάλλονται, πριν αυτό παραληφθεί από τον ιδιοκτήτη ή τον κάτοχο του, τα πραγματικά έξοδα της μετακίνησης: Νοείται περαιτέρω ότι, το όχημα που κατακρατείται σύμφωνα με την υποπαράγραφο (ζ) δεν δύναται να οδηγηθεί από οποιονδήποτε πλην των προσώπων που αναφέρονται στην εν λόγω υποπαράγραφο, μέχρι να τοποθετηθούν σε αυτό πινακίδες που καθορίζονται στον παρόντα κανονισμό.¨ Το Άρθρο 6 παρ. 29 (β) διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨Οποιοδήποτε πρόσωπο χωρίς εύλογη αιτία παραλείπει να παράσχει σε μέλος της Αστυνομίας ή σε εξουσιοδοτημένο από τον Έφορο πρόσωπο οποιαδήποτε άλλη βοήθεια ή πληροφορία, την οποία εύλογα ήθελε ζητήσει προς τον σκοπό εκπλήρωσης των καθηκόντων του, δυνάμει του παρόντος Κανονισμού, είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους έξι

(6)μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τα δύο χιλιάδες ευρώ (€2.000,00) ή και στις δύο αυτές ποινές.¨ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής και τον κατηγορούμενο να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και εξέτασα τη μαρτυρία τους όπως και την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου με πολύ μεγάλη προσοχή. Είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία των μαρτύρων και του κατηγορουμένου με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος που είχαν στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν ή να γνωρίζουν τα διαδραματισθέντα ή τα γεγονότα γενικά που περιβάλλουν την υπόθεση, τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Β ΑΑΔ σελ. 1199, Αθανασίου και άλλων v. Κουνούνη,

(1997)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 614 στην οποία έγινε αναφορά στην Benmax v. Austin Motor Co Ltd

(1955)1 All E.R. 326 όπου επικροτήθηκε η απόφαση του δικαστή Thankerton στην Watt or Thomas v. Thomas

(1947)1 All E.R. 582 (H.L.) ως αυθεντία όπου εκτίθενται με σαφήνεια οι αρχές, την Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 ΑΑΔ σελ. 447 και την Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 ΑΑΔ σελ. 506 όπου λέχθηκε ότι: ¨Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και με βάση τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Μέρος μαρτυρίας ενός μάρτυρα, ο οποίος κρίθηκε αξιόπιστος, δεν μπορεί να απορρίπτεται χωρίς την παροχή αιτιολογίας με μέτρο κρίσης το συμπέρασμα για την αξιοπιστία άλλου μάρτυρα το οποίο - συμπέρασμα - ήταν το αποτέλεσμα της έντονης πεποίθησης του Δικαστηρίου ότι ο τελευταίος είπε την αλήθεια¨. Μελέτη των πιο πάνω κανονισμών φανερώνει ότι βασικό συστατικό στοιχείο του αδικήματος είναι όπως το όχημα το οποίο δεν φέρει πινακίδες ή κατάλληλες πινακίδες που γι΄αυτό ζητείται η βοήθεια του ιδιοκτήτη από αστυνομικό για να το κατακρατήσει ή μετακινήσει, σύμφωνα με τις εξουσίες που πλέον παρέχονται στην αστυνομία με βάση τους πιο πάνω κανονισμούς, θα πρέπει αυτό να οδηγείται ή χρησιμοποιείται ή τοποθετείται ή σταθμεύει σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο ή σε οδό. Επομένως τα γεγονότα της υπόθεσης που αφορούν αυτό το ζήτημα, του κατά πόσο δηλαδή το επίδικο όχημα ήταν σταθμευμένο σε δημόσιο χώρο, είναι καθοριστικά ως προς την έκβαση της υπόθεσης. Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον επίδικο χρόνο δεν αμφισβητήθηκαν. Γι΄αυτό και θα επικεντρωθώ και θα εξετάσω στη συνέχεια σημαντικά κατά την άποψη μου γεγονότα για τα οποία υπάρχει αμφισβήτηση και τα οποία έχουν τη σημασία τους για την απόφανση μου επί των ουσιωδών ζητημάτων. Ο Μ.Κ.1 ενήργησε κατά την άποψη μου στην παρούσα υπόθεση με υπερβάλλοντα ζήλο. Η υπόθεση αυτή με επίδειξη κατανόησης εκ μέρους του μάρτυρος ίσως να μη προσλάμβανε τις διαστάσεις που προσέλαβε και να μην απασχολούσε καν το Δικαστήριο. Επρόκειτο πράγματι για εφαρμογή μιας καινούργιας νομοθεσίας. Ο κατηγορούμενος ασχολούμενος με πωλήσεις αυτοκινήτων δεν την γνώριζε, ακόμα και ο δικηγόρος του όπως φάνηκε από τη μαρτυρία δεν την είχε πρόχειρα υπόψη του. Ο κανονισμός που δημιουργεί το αδίκημα αυτό είχε δημοσιευτεί μόλις στις 9.07.2010 με αρκετές μεταβατικές διατάξεις ως προς την έναρξη της ισχύος των διαφόρων προνοιών τους σύμφωνα με τον Καν. 4. Βέβαια η άγνοια του νόμου δεν συνιστά υπεράσπιση σύμφωνα με καλά καθιερωμένο νομικό αξίωμα του δικαιϊκού μας συστήματος. Το ζήτημα όμως είναι αν αποδείχθηκε από την κατηγορούσα αρχή ότι ο χώρος στον οποίο βρισκόταν σταθμευμένο το επίδικο όχημα ήταν δημόσιος χώρος. Επ΄αυτού υπάρχει η μαρτυρία των Μ.Κ. οι οποίοι αναφέρουν ότι επρόκειτο για ένα χωράφι στο οποίο υπήρχαν σταθμευμένα διάφορα οχήματα για τα οποία όμως δεν ήταν σε θέση να πουν ούτε τον ακριβή αριθμό τους ούτε και σε ποιόν ανήκαν και δεν ήλεγξαν αυτό το ζήτημα. Ο χώρος εκείνος δεν ήταν περιφραγμένος και δεν υπήρχε καμιά πινακίδα που να τον χαρακτηρίζει ως ιδιωτικό χώρο και ότι απαγορευόταν η στάθμευση σε αυτόν. Ο κατηγορούμενος περιγράφοντας το χώρο ανέφερε ότι πράγματι αυτός ήταν χωρίς περίφραξη, ο δρόμος όμως που εφαπτόταν σε αυτόν ήταν ιδιωτικός και ανήκε σε κάποια παρακείμενα σπίτια όπου και οδηγούσε. Ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι ανέφερε στους αστυνομικούς ότι επρόκειτο για ιδιωτικό χώρο όπου βρίσκονταν πέντε αυτοκίνητα σταθμευμένα τα οποία εξέθετε ο ίδιος προς πώληση. Δέχομαι την μαρτυρία του επ΄αυτού του ζητήματος εφόσον αυτός ο ισχυρισμός του συνηγορεί και με το περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου του η οποία αποστάληκε λίγη ώρα αργότερα στις 17:39 της ίδιας ημέρας στον Υπεύθυνο Αξιωματικό του Αστυνομικού Σταθμού Ξυλοφάγου με τηλεομοιότυπο (φάξ). Επομένως ο ισχυρισμός του αυτός δεν είναι εκ των υστέρων σκέψη του, όπως του υποβλήθηκε κατά την αντεξέταση του. Ο Μ.Κ.1 και οι συνάδελφοι του παρέλειψαν να διερευνήσουν περισσότερο αυτόν τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου και του δικηγόρου του. Θεώρησαν ότι επειδή το επίδικο όχημα βρισκόταν σταθμευμένο σε ένα χωράφι χωρίς περίφραξη και χωρίς πινακίδα που να τον χαρακτηρίζει ως ιδιωτικό χώρο ότι επρόκειτο για δημόσιο χώρο. Κατά την άποψη μου εφόσον σε αυτόν το χώρο βρισκόντουσαν κατά τον επίδικο χρόνο σταθμευμένα πέντε οχήματα του κατηγορουμένου τα οποία τοποθετούσε εκεί με άδεια του ιδιοκτήτη του και ξαδέλφου του καθιστούσε το χώρο ιδιωτικό. Δεν απαιτείται ένας απερίφρακτος χώρος να διαθέτει πινακίδα περί ιδιωτικού χώρου για να τον καθιστά ως τέτοιο. Οι ορισμοί που παρέθεσα πιο πάνω της ¨οδού¨ και του ¨δημόσιου χώρου¨ είναι ξεκάθαροι ως προς αυτό το ζήτημα και δεν χωρεί αμφισβήτηση τους. Ο Αστ. κ. Απαισιώτης (Μ.Κ.1) παρόλα αυτά αποφάσισε να κατάσχει το όχημα του κατηγορουμένου. Έχοντας όμως δεδομένη την αντίδραση του τελευταίου, και σε αυτό το σημείο αποδέχομαι τον ισχυρισμό του ότι ανέφερε πράγματι στους αστυνομικούς ότι επρόκειτο για ιδιωτικό χώρο και απορρίπτω αυτόν του Μ.Κ.1 ότι δεν τους είχε πει κάτι τέτοιο, όφειλε η αστυνομία να είχε διερευνήσει περαιτέρω το ζήτημα του κατά πόσο το επίδικο όχημα ήταν πράγματι σταθμευμένο σε ιδιωτικό χώρο κάτι όμως που δεν έκαμε. Η αποδοχή της θέσης του κατηγορουμένου ότι έλεγε στους αστυνομικούς ότι τα οχήματα του ήταν σταθμευμένα σε ιδιωτικό χώρο, κάτι το οποίο δεν διερευνήθηκε περαιτέρω από την αστυνομία, αφήνει αναπόδεικτο το συστατικό στοιχείο ότι αυτό βρισκόταν σε δημόσιο χώρο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Λοϊζου v. Αστυνομίας,

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 363: ¨Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι΄αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη.¨ Στην δε υπόθεση Φλουρής v. Αστυνομίας,

(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 401 λέχθηκαν τα εξής: ¨ Σ΄όλες ανεξαίρετα τις ποινικές υποθέσεις εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι όχι μόνο αξιόπιστη αλλά και σαφής η οποία να περιλαμβάνει γεγονότα που να επιτρέπουν στο Δικαστήριο να κάμει ασφαλή ευρήματα αναφορικά με όλα τα συστατικά στοιχεία που συνθέτουν την κατηγορία. Μαρτυρία που υστερεί είτε στον τομέα της αξιοπιστίας είτε στον τομέα της σαφήνειας είναι ανεπαρκής για να στηρίξει καταδίκη σε ποινικό αδίκημα.¨ Το Σύνταγμα μας στο άρθρο 23 προστατεύει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. Στην παρ. 1 γίνεται η ακόλουθη πρόνοια: ¨Έκαστος, μόνος ή από κοινού μετ΄άλλων, έχει το δικαίωμα να αποκτά, να είναι κύριος, να κατέχει, να απολαύει ή διαθέτει οιανδήποτε κινητήν ή ακίνητον ιδιοκτησίαν και δικαιούται να απαιτή τον σεβασμόν του τοιούτου δικαιώματος αυτού.¨ Όλα τα πιο πάνω με οδηγούν στο συμπέρασμα επιπλέον ότι υπήρξε και παραβίαση της πιο πάνω συνταγματικής διάταξης. Για τα υπόλοιπα ζητήματα για τα οποία υπήρξε διάσταση στη μαρτυρία κρίνω ότι οι Μ.Κ.1 και 2 ήταν ειλικρινείς και ειδικότερα για το ζήτημα της επίδοσης της ειδοποίησης (τεκμ. 3) στον κατηγορούμενο την οποία κρίνω ότι πράγματι του την επέδωσαν και αυτός δεν την παρέλαβε και την πέταξε πάνω στο γραφείο του Μ.Κ. 1 χωρίς να την υπογράψει. Κατά την άποψη μου ο κατηγορούμενος στη συνέχεια και σε σχέση με την παραλαβή πίσω του οχήματος του, όπως φάνηκε από τη μαρτυρία, κράτησε ακραία θέση. Ισχυρίστηκε ότι είχε συμφωνήσει την πώληση του επίδικου οχήματος για το ποσό των €28.000,00 αυτό ισχυρίστηκε ότι το είχε πει και στους αστυνομικούς στη σκηνή, όμως κάτι τέτοιο δεν τους το υπέβαλε όταν κατέθεταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Επομένως κρίνω ότι ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός του είναι εκ των υστέρων σκέψη. Θα έλεγα όμως ότι ο κατηγορούμενος είχε την ευχέρεια σε ελάχιστο χρόνο και με επιφύλαξη των δικαιωμάτων του για τυχόν ζημιές που είχε υποστεί ή αν είχαν προκληθεί στο όχημα του τέτοιες ζημιές κατά τη μεταφορά του, να είχε παραλάβει το όχημα του όπως ρητά αναφερόταν στο έντυπο ειδοποίησης (τεκμ. 3), κάτι όμως που δεν έκαμε μη συμμορφούμενος με τις πρόνοιες της ειδοποίησης η οποία κρίνω ότι του επιδόθηκε δεόντως από τον Μ.Κ. 1 όπως επιβεβαιώνουν και οι δύο μάρτυρες κατηγορίας. Κατά την άποψη μου δεν εδικαιολογείτο σε καμιά περίπτωση η μη παραλαβή της ειδοποίησης η οποία δεν χρειαζόταν άλλον τρόπον και με άλλο μέσο για να επιδοθεί όπως ήταν η εισήγηση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του κατηγορουμένου. Στην επιφύλαξη της παραγράφου (η) του άρθρου 28 των κανονισμών αναφέρεται η λέξη ¨ενημέρωση¨, δεν απαιτείται ειδικός άλλος τρόπος επίδοσης της ειδοποίησης. Είναι φανερό ότι από την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται δεκτό μέρος της μαρτυρίας των Μ.Κ. και μέρος αυτής του κατηγορουμένου κάτι που είναι επιτρεπτό σύμφωνα με τη νομολογία μας εφόσον παρέχεται η δυνατότητα σε ένα Δικαστήριο κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα να αποδέχεται μέρος της κατάθεσης του και να απορρίπτει άλλο. Όπως αναφέρεται στη Ευθυμίου v. Αστυνομίας,

(2001)2 Α.Α.Δ. σελ. 1 στη σελ. 5: ¨Πρόκειται για θεμελιωμένη αρχή δικαίου αλληλένδετη με τον κυριαρχικό ρόλο του δικαστηρίου ως κριτή των γεγονότων¨. Η αντίκριση επομένως της μαρτυρίας κατά τον τρόπο που την κατέγραψα πιο πάνω, με οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα να αθωώσω τον κατηγορούμενο από την κατηγορία που αντιμετωπίζει εφόσον η ενέργεια του Μ.Κ.1 να κατάσχει το επίδικο όχημα του συνιστούσε παράνομη ενέργεια εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι το όχημα βρισκόταν σταθμευμένο σε δημόσιο χώρο. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο