Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Christopher Edward Jones, Αρ. Υπόθεσης:2590/2010, 4/9/2012

(1)του περί Επιθετικών Όπλων (Απαγόρευση) Νόμος, Κεφ. 159 και τον Νόμο 166/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία χωρίς εύλογη αιτία κατείχε σε δημόσιο χώρο επιθετικό όργανο δηλαδή ένα μεταλλικό σωλήνα. Στη δεύτερη ομάδα κατηγοριών ανήκουν όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες όπου στην 3η κατηγορία αντιμετωπίζει το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91 (γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και του Ν. 166/
2. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος αυτού ο κατηγορούμενος μεταξύ των ημερομηνιών 1 - 31/12/2009 συμπεριλαμβανομένων, σε ημερομηνία άγνωστη για την κατηγορούσα αρχή, στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου, με σκοπό υποκίνησης της Julia Beckett από την Αγγλία για να παραλείψει πράξη την οποία αυτή είχε νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, δηλαδή να μην τον καταγγείλει στην Αστυνομία, την απείλησε ότι θα σπάσει τα πόδια του συζύγου της και είναι καλύτερα να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Η 4η κατηγορία αφορά το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και τον Ν. 166/
3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αυτού του αδικήματος ο κατηγορούμενος μεταξύ των ημερομηνιών 1 -31/01/2010, συμπεριλαμβανομένων, σε ημερομηνία άγνωστη για την κατηγορούσα αρχή, στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου, με σκοπό υποκίνησης της Julia Beckett από την Αγγλία για να παραλείψει πράξη την οποία αυτή είχε νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, δηλαδή να μην τον καταγγείλει στην αστυνομία, την απείλησε ότι θα σπάσει τα πόδια του συζύγου της και είναι καλύτερα να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Στην 5η κατηγορία αντιμετωπίζει το αδίκημα της παρέμβασης σε δικαστική διαδικασία κατά παράβαση του άρθρου 122(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
4. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 3η κατηγορία προέβηκε σε πράξη η οποία ενδέχετο να επηρεάσει αστυνομική έρευνα που διεξαγόταν με σκοπό έναρξης δικαστικής διαδικασίας, δηλαδή απείλησε την Julia Beckett από την Αγγλία ότι θα σπάσει τα πόδια του συζύγου της και ότι ήταν καλύτερα να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Στην 6η κατηγορία αντιμετωπίζει το αδίκημα της παρέμβασης σε δικαστική διαδικασία κατά παράβαση του άρθρου 122(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
5. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος αυτού ο κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 4η κατηγορία προέβηκε σε πράξη η οποία ενδέχετο να επηρεάσει αστυνομική έρευνα που διεξαγόταν με σκοπό έναρξης δικαστικής διαδικασίας δηλαδή απείλησε την Julia Beckett από την Αγγλία ότι θα σπάσει τα πόδια του συζύγου της και ότι ήταν καλύτερα να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η μαρτυρία κατέδειξε δύο διαμετρικά αντίθετες εκδοχές. Από την μια την εμμονή των παραπονούμενων προσώπων ως προς τη διάπραξη εκ μέρους του κατηγορουμένου των αδικημάτων όλων των κατηγοριών κατά τον τρόπο που περιέγραψαν τόσο στις καταθέσεις τους στην αστυνομία όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου και από την άλλη της σθεναρής άρνησης του κατηγορουμένου ως προς τη διάπραξη των αδικημάτων και της προβολής μιας διαφορετικής εκδοχής ως προς το πώς συνέβη το επεισόδιο με τον κ. Leslie Beckett αποποιούμενος κάθε επιθετική ενέργεια εναντίον του και ότι ο ίδιος υπήρξε θύμα της επίθεσης εκ μέρους του και ό,τι έκαμε ήταν να αμυνθεί και από την άλλη της άρνησης του περί εμπλοκής του σε όσα του καταλογίζει η σύζυγος του πρώτου η κα Julia Beckett στη δεύτερη ομάδα κατηγοριών, προβάλλοντας άλλοθι απουσίας του από την Κύπρο κατά τον χρόνο που διέπραξε τα κατ΄ισχυρισμό αδικήματα. Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσε πέντε μάρτυρες (Μ.Κ.) και συμφωνήθηκε η κατάθεση ως τεκμηρίων και για την αλήθεια του περιεχομένου τους καταθέσεων και εκθέσεων διαφόρων προσώπων που εμπλέκονται με την υπόθεση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα οποία θα κάνω αναφορά στη συνέχεια της απόφασης μου. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία κατάθεσε ο ίδιος ενόρκως. Ο Αστ. 3488 Μ. Χρίστου (Μ.Κ.1) του Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου, ήταν αυτός που ανέλαβε την διερεύνηση της υπόθεσης μετά που η υπόθεση μεταβιβάστηκε από τον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου στο Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου ενόψει αρμοδιότητας λόγω αναβάθμισης του αδικήματος από πραγματική σωματική βλάβη σε αυτό της βαριάς σωματικής βλάβης, διαδικασία που παρουσιάζεται και στο ημερολόγιο ενεργείας του αστυνομικού σταθμού (τεκμ. 12). Ο Αστ. Χρίστου στην κατάθεση του (τεκμ.1), ανέφερε ότι στις 2.02.2010 παρέλαβε από το Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου ακτινογραφίες και φίλμς αξονικού τομογράφου που αφορούσαν τον παραπονούμενο Leslie Beckett και την ίδια ημέρα συνέλαβε τον κατηγορούμενο για τα αδικήματα για τα οποία εκατηγορείτο και όταν του επέστησε την προσοχή στο νόμο αυτός του απάντησε: ¨I diden´t touch him yet but Ι will when I find him.¨ Την ίδια ημέρα έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Ο μάρτυρας κατάθεσε και σημειώθηκαν ως τεκμήρια οι διάφορες ακτινογραφίες και φίλμς αξονικού από 20.11.2009 μέχρι 25.11.2009 και ιατρικές εκθέσεις με τα ευρήματα των θεραπόντων ιατρών του (τεκμ. 2 - 9), στο περιεχόμενο των οποίων όπως και στα σχόλια των θεραπόντων ιατρών του θα κάμω αναφορά στο κατάλληλο μέρος της απόφασης μου. Ο μάρτυρας περαιτέρω αναγνώρισε τον κατηγορούμενο στο εδώλιο και κατάθεσε ως τεκμ. 10 την γραπτή του κατάθεση στην οποία εκθέτει την δική του εκδοχή για το τι συνέβηκε την ημέρα που έλαβε χώραν το επεισόδιο και ως τεκμ. 11 το ένταλμα σύλληψης του με ημερ. 2.02.
6. Κατά την αντεξέταση του ουσιαστικά επανέλαβε τα πιο πάνω και εξήγησε τον λόγο που υπήρξε καθυστέρηση στην διερεύνηση της υπόθεσης και τη σύλληψη του κατηγορουμένου, ο οποίος δεν ανευρισκόταν προηγουμένως. Ο ίδιος όταν είχε αναλάβει την υπόθεση ήταν με τη βοήθεια του παραπονούμενου κ. Beckett που είχε εντοπίσει τον κατηγορούμενο. Ο κ. Leslie Βeckett κατάθεσε ως Μ.Κ.
7. Έδωσε γραπτή κατάθεση στην αστυνομία στις 11.12.2009 η οποία σημειώθηκε ως τεκμ. 13 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε αυτή αναφέρει ότι στις 20.11.2009 που ήταν Παρασκευή και περί ώρα 15:00 το απόγευμα είχε πάει σε περιοχή της Λίμνης Παραλιμνίου και είχε βρει ένα κομμάτι ξύλο και μερικές πλαστικές σωλήνες τα οποία χρειαζόταν σε κάποια δουλειά του. Καθώς επέστρεφε από το πίσω μέρος του βιβλιοπωλείου του κατηγορουμένου, ο κατηγορούμενος βγήκε από το κατάστημα του και του είπε ότι δεν του επέτρεπε να περνά κοντά από το βιβλιοπωλείο του και ότι θα έπρεπε να πάει όλο τον γύρο του κτιριακού συγκροτήματος. Του απάντησε ότι επρόκειτο για δημόσιο πέρασμα και ότι θα μπορούσε ο καθένας να το χρησιμοποιήσει. Καθώς γύρισε πίσω τον κτύπησε με ένα μεταλλικό σωλήνα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και στη συνέχεια άρχισε να τον κτυπά σε όλο του το κορμί και στο κεφάλι. Ό,τι μπορούσε να θυμηθεί ήταν ότι προσπάθησε να αμυνθεί με τον πλαστική σωλήνα και ταυτόχρονα έπεσε κάτω στο έδαφος και κάποιος αργότερα τον βοήθησε να σηκωθεί και τον μετέφερε στο σπίτι του. Γύρω στις 16:00 η γυναίκα του τον μετέφερε στο νοσοκομείο. Εκεί του παρασχέθηκαν οι Α΄ Βοήθειες του δόθηκαν παυσίπονα και παραπέμφθηκε στα εξωτερικά ιατρεία για περαιτέρω εξετάσεις για την επόμενη Δευτέρα. Όταν είχε πάει την Δευτέρα για εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι είχε μεταξύ άλλων κατάγματα και έτσι παρέμεινε ως εσωτερικός ασθενής για τέσσερις ημέρες. Για όλα τα πιο πάνω εξέφραζε παράπονο εναντίον του κατηγορουμένου. Ο μάρτυρας στις 31.01.2010 έδωσε ακόμα μια συμπληρωματική κατάθεση στην οποία ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος τον απείλησε μέσω της γυναίκας του ότι θα έσπαζε και τα δύο του πόδια αν δεν εγκατέλειπαν την Κύπρο. Ο λόγος της απειλής αυτής ήταν γιατί τον είχε καταγγείλει για τον σοβαρό τραυματισμό του για το επεισόδιο της 20ης .11.
8. Εξέφραζε το παράπονο του εναντίον του κατηγορουμένου και για τις απειλές εναντίον του. Περαιτέρω ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι γνώρισε τον κατηγορούμενο στην Κύπρο και εργαζόταν στο βιβλιοπωλείο του μέχρι και τον Ιούνιο του
9. Είχαν μεταξύ τους διαφωνίες καθώς ο κατηγορούμενος δεν εξυπηρετούσε τους πελάτες του βιβλιοπωλείου όπως ο ίδιος το αντιλαμβανόταν με παραγγελίες βιβλίων που έκαναν και την καθυστέρηση προμήθειας τους στους πελάτες. Ο λόγος της απόλυσης τους, όπως τους είπε, ήταν ότι χρησιμοποιούσαν το κατάστημα του για να παραγγέλνουν βιβλία για πελάτες του βιβλιοπωλείου προς δικό τους όφελος. Από της απόλυσης του μέχρι και τις 20.11.2009 που έγινε το επίδικο επεισόδιο δεν είχαν οποιοδήποτε άλλο επεισόδιο και δεν είχαν συναντηθεί καθώς απόφευγε τον κατηγορούμενο επειδή τον φοβόταν. Επειδή ένοιωθε όμως πολύ άσχημα πήγε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου την Δευτέρα 23.11.2009 και αφού του έβγαλαν νέες ακτινογραφίες τον κράτησαν μέχρι και την Πέμπτη 26.11.2009 στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου. Κατά την αντεξέταση του επέμεινε στις πιο πάνω θέσεις του. Παραδέχθηκε ότι λόγω κατάθλιψης είχε ζητήσει ο ίδιος ψυχιατρική υποστήριξη και είχε εισαχθεί με δική του πρωτοβουλία σε ψυχιατρική κλινική στην Αγγλία σε δύο περιπτώσεις την πρώτη για 6 βδομάδες και τη 2η για 4 βδομάδες με σκοπό να του παρασχεθεί βοήθεια αλλά και φαρμακευτική αγωγή την οποία και λαμβάνει ανελλιπώς έκτοτε όπως και κατά την επίδικη περίοδο. Αναφέρθηκε σε περαιτέρω λεπτομέρειες της σχέσης που είχε με τον κατηγορούμενο του οποίου δεν ήταν ακριβώς υπάλληλος αλλά εργαζόταν στο βιβλιοπωλείο του για ένα χαρτζιλίκι για να περνά τις ώρες του εκεί, στη συνέχεια όμως έγιναν ανταγωνιστές σε επιχειρήσεις βιβλιοπωλείου όταν άνοιξαν και αυτοί δικό τους βιβλιοπωλείο. Ανέφερε ότι μέχρι και της εμφάνισης του στο Δικαστήριο αισθανόταν άσχημα για το επεισόδιο που είχε με τον κατηγορούμενο καθώς εξακολουθούσε να ζαλίζεται και να ξυπνά πολλές φορές τα βράδια με εφιάλτες, θέλει να ξεχάσει το επεισόδιο αυτό όπως ανέφερε. Ο ίδιος προσπάθησε να αμυνθεί με ένα από τους πλαστικούς σωλήνες που κρατούσε μετά που δέχθηκε την επίθεση από τον κατηγορούμενο τον οποίο είχε αντιληφθεί να έχει τα χέρια του πίσω από την πλάτη του έτσι που να υποθέσει εκ των υστέρων ότι πήγε προς το μέρος του προετοιμασμένος και κρατώντας τον μεταλλικό σωλήνα τον οποίο απέκρυβε πίσω από την πλάτη του και με σκοπό να τον κτυπήσει. Αρνήθηκε ότι η αστυνομία του είχε συστήσει πριν από το επίδικο επεισόδιο να μη περνά έξω από το κατάστημα του κατηγορουμένου αλλά πράγματι αυτό έγινε μετά το επεισόδιο. Αρνήθηκε ότι δεν είχε τραυματιστεί κατά το επεισόδιο διερωτώμενος πως δικαιολογούνται σε τέτοια περίπτωση τα σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και στο κορμί του που δεν μπορούν να διαψευθούν όπως και οι ακτινογραφίες και οι διαπιστώσεις των θεραπόντων ιατρών του. Οι αρχικές ακτινογραφίες που του πήραν στο νοσοκομείο δεν έδειξαν ακριβώς λόγω των μωλώπων, όπως ανέφερε, τα ακριβή τραύματα του κάτι όμως που έδειξαν οι ακτινογραφίες που είχε βγάλει τις επόμενες ημέρες όταν είχε εξεταστεί ξανά μετά από προτροπή των ίδιων των ιατρών του οι οποίες και έδειξαν και τα κατάγματα. Σε σχέση με τις απειλές που δέχθηκε μέσω της συζύγου του, ανέφερε ότι αυτές ήταν επαναλαμβανόμενες και συχνές και αναφέρθηκε και στο γεγονός ότι δύο φορές είχαν προκληθεί ζημιές και στα λάστιχα του αυτοκινήτου του για τις οποίες έκαμε καταγγελία στην αστυνομία θεωρώντας ως ύποπτο τον κατηγορούμενο. Η κα Julia Beckett (Μ.Κ.3), είναι η σύζυγος του κ. Leslie Beckett (Μ.Κ.2). Η κατάθεση της στην αστυνομία με ημερομηνία 31.01.2010 σημειώθηκε ως τεκμ. 15 και υιοθέτησε το περιεχόμενο της ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε αυτή αναφέρει για την απειλή που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο ότι θα προκαλούσε κακό στον σύζυγο της σε δύο περιπτώσεις. Πράγματι τον Δεκέμβριο του 2009 που κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης της προσδιόρισε επακριβώς συμβουλευόμενη κάποιο ημερολόγιο της στις 15.12.2009 είχε συναντήσει τον κατηγορούμενο έξω από κάποιο κατάστημα φωτιστικών στο Παραλίμνι και αυτός σε σχέση με την καταγγελία που έκαμε ο σύζυγος της εναντίον του την απείλησε ότι θα του έσπαζε και τα δύο πόδια και ότι θα ήταν καλύτερα να έφευγαν για την Αγγλία για να αισθάνονται ασφαλείς. Ανέφερε περαιτέρω ότι αρχές του Ιανουαρίου του 2010, χωρίς να θυμάται και πάλιν ακριβή ημερομηνία, και προτού ο κατηγορούμενος φύγει για την Ινδία, όταν βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο πίσω από το κατάστημα του κατηγορουμένου στο Παραλίμνι όπου είχε βγάλει για περίπατο τα σκυλιά της, της είπε ότι της απαγόρευε να βγάζει εκεί τα σκυλιά της για περίπατο και ότι αν θα το έκαμνε θα ήταν με δικό της ρίσκο. Την απείλησε ότι ο σύζυγος της θα πλήρωνε γιατί του προκαλούσε προβλήματα που του κόστιζαν, ότι θα του έσπαζε και τα δύο πόδια και ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την Κύπρο. Η ίδια και ο σύζυγος της φοβήθηκαν ότι ο κατηγορούμενος θα τους προκαλούσε κακό καθώς ήταν πολύ κακός άνθρωπος όπως τον χαρακτήρισε. Εξήγησε περαιτέρω διευκρινιστικά ενώπιον του Δικαστηρίου ότι όταν ο κατηγορούμενος την απείλησε ένοιωσε φόβο και θυμό. Όταν ο Dave είχε μεταφέρει τον σύζυγο της στο σπίτι τους στις 20.11.2009 αυτός ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση, είχε μώλωπες, μελανιές, το πρόσωπο του ήταν πρησμένο και είχε κτυπήματα στο κεφάλι, κρατούσε από τον πόνο τα πλευρά του, γενικά ήταν σε μια πολύ άσχημη κατάσταση. Κατά την αντεξέταση της ανέφερε ότι γνώριζαν τον κατηγορούμενο ως πελάτες του στο βιβλιοπωλείο του και στη συνέχεια άρχισε μαζί με το σύζυγο της να εργάζονται εκεί όταν ο κατηγορούμενος προσφέρθηκε να τους βοηθήσει. Παραδέχθηκε ότι ο σύζυγος της έτυχε θεραπείας για ψυχολογικά προβλήματα στην Αγγλία. Επανέλαβε τα τραύματα που αντιλήφθηκε ότι έφερε ο σύζυγος της την ημέρα του επεισοδίου. Απέδιδε το επεισόδιο στο γεγονός ότι όπως αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο αυτός δεν συμπαθούσε τον σύζυγο της. Αναφέρθηκε σε τρεις συγκεκριμένες ημερομηνίες που απειλήθηκε από τον κατηγορούμενο όπως τις είχε σημειωμένες στο ημερολόγιο της το οποίο συμβουλεύτηκε και το οποίο δεν είχε μαζί της όταν είχε πάει στην αστυνομία για να δώσει την κατάθεση της και που ήταν η 26.11.2009 την ημέρα που είχε βγει ο σύζυγος της από το νοσοκομείο, στις 15.12.2009 και στις 23.01.2010 όταν είχε πάρει τους σκύλους της για περίπατο. Εξήγησε όμως στη συνέχεια ότι μπορεί να μην ήταν στις 23.01.2010 αλλά στις αρχές Ιανουαρίου 2010 και αρνήθηκε υποβολή ότι έλεγε ψέματα. Την κατάθεση της στην αστυνομία την είχε δώσει μετά από παρότρυνση των ίδιων των αστυνομικών όταν τους ανέφερε για τις απειλές του κατηγορουμένου. Αυτό είχε συμβεί όταν το Τ.Α.Ε. είχε προβεί σε έρευνα στο σπίτι τους για ανεύρεση βιβλίων μετά από καταγγελία του κατηγορουμένου ότι δήθεν τα είχαν κλέψει από το κατάστημα του κατά την οποία όμως δεν βρέθηκε τίποτε και από ό,τι είχε πληροφορηθεί η υπόθεση αυτή τέθηκε στο αρχείο. Εκ συμφώνου κατατέθηκαν η κατάθεση του Αστ. 1192 Σ. Ανδρέου ως τεκμ. 16 και για την αλήθεια του περιεχομένου της όπου αναφέρει για την παραλαβή από τον Αστ. 3488 Μ. Χρίστου (Μ.Κ.1), στις 5.02.2010 ενός φακέλου ο οποίος περιείχε ακτινογραφίες του Leslie Beckett τις οποίες υπέδειξε στον ακτινολόγο του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου κ. Σταύρο Σκαναβή ο οποίος και τις επιθεώρησε όπως και τα φίλμς του αξονικού τομογράφου. Την ίδια ημέρα επέστρεψε τον εν λόγω φάκελο στον Αστ. Χρίστου. Εκ συμφώνου επίσης κατατέθηκε ως τεκμ. 17 η κατάθεση του Λοχ. 2101 Σ. Χριστοδούλου ο οποίος είχε κατηγορήσει γραπτώς τον κατηγορούμενο στις 3.02.2010 για τα αδικήματα και κατέγραψε την απάντηση που του έδωσε. Ως τεκμ. 18 κατατέθηκε η γραπτή κατηγορία που εξετέθη στον κατηγορούμενο στις 3.02.2010 με την απάντηση που αυτός έδωσε ότι δηλαδή είχε μιλήσει στον δικηγόρο του και ότι όλες οι κατηγορίες είναι λανθασμένες. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Αστ. 2912 Μάριος Κονναρής του Αστ. Σταθμού Παραλιμνίου (Μ.Κ.4). Η κατάθεση του σημειώθηκε ως τεκμ.
10. Σε αυτή αναφέρει ότι είχε δεχθεί τηλεφώνημα στον Αστ. Σταθμό Παραλιμνίου από τον παραπονούμενο κ. Leslie Beckett ο οποίος κατάγγειλε ότι δέχθηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο και ότι βρισκόταν στις Α΄ Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου τραυματισμένος. Μετέβηκε αμέσως εκεί και συνάντησε τον παραπονούμενο ο οποίος του εξήγησε τι είχε συμβεί. Του έδωσε ιατρική αναφορά και του είπε να πάει στον αστυνομικό σταθμό για να δώσει κατάθεση. Αντιλήφθηκε τον κατηγορούμενο εμφανώς καταβεβλημένο και πρόσεξε στο πρόσωπο και στα χέρια του εκδορές, μώλωπες και εκχυμώσεις. Μετέβηκε αμέσως στη συνέχεια στο κατάστημα του κατηγορουμένου όπου τον συνάντησε και όταν τον πληροφόρησε για την εναντίον του κατηγορία αυτός του απάντησε: ¨He attacked me , not me, Beckett slept and feel on the ground¨ και του έδειξε στο αριστερό του μπράτσο δύο ερυθριάσεις. Του έδωσε ιατρική αναφορά και του ζήτησε να μεταβεί στο νοσοκομείο για εξέταση και να επισκεφθεί τον αστυνομικό σταθμό για να δώσει κατάθεση. Την ίδια ημέρα ο κατηγορούμενος πράγματι μετέβη στον αστυνομικό σταθμό όπου όμως αρνήθηκε να προβεί σε κατάθεση λέγοντας ότι δεν αξίζει τον κόπο η αστυνομία να ασχολείται με τέτοιου είδους θέματα. Στις 11.12.2009 ο κ. Beckett μετέβη στον σταθμό και έδωσε κατάθεση υποβάλλοντας παράπονο εναντίον του κατηγορουμένου. Σε περαιτέρω διευκρινιστικές ερωτήσεις ο μάρτυρας απάντησε ότι συνάντησε τον παραπονούμενο κ. Beckett στο νοσοκομείο τον οποίο συνόδευε η γυναίκα του και βρισκόταν σε άθλια κατάσταση και ότι δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν είχε προσέξει τραύματα σε άλλα μέρη του κορμιού του εφόσον φορούσε τα ρούχα του. Του είχε όμως πει ότι είχε τραυματιστεί και στον θώρακα του. Στο κεφάλι έφερε καρούμπαλο και είχε τραύματα και στα χέρια. Κατάθεσε ως τεκμ. 20 την ιατρική αναφορά του θεράποντος ιατρού του παραπονούμενου την οποία είχε στο φάκελο της υπόθεσης η οποία έγινε αποδεκτή με την καταγραφή της εκ μέρους του συνηγόρου υπεράσπισης δήλωσης ότι την αποδεχόταν μόνον με την επιφύλαξη του δικαιώματος αντεξέτασης του ιατρού που την συνέταξε. Εξήγησε περαιτέρω ο μάρτυρας ότι λόγω των τραυμάτων που έφερε τελικά ο παραπονούμενος η υπόθεση αναβαθμίστηκε και στάλθηκε για περαιτέρω διερεύνηση στο Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου. Ανέφερε κατά την αντεξέταση του ότι ο παραπονούμενος όταν τον πήρε τηλέφωνο επειδή δεν μπορούσε να αρθρώσει λόγο πήρε το τηλέφωνο η σύζυγος του και του εξήγησε τι είχε συμβεί. Είχε προσέξει πάνω στο μπράτσο του κατηγορουμένου όταν του το υπέδειξε δύο γραμμές τις οποίες του τις προκάλεσε όπως ισχυρίστηκε ο παραπονούμενος κ. Beckett. Του είπε επίσης ότι είχε δεχθεί επίθεση από τον παραπονούμενο κ. Beckett και όταν προσπάθησε να τον απωθήσει αυτός έπεσε στο έδαφος. Εξήγησε ότι το έδαφος εκεί όπου συνέβη το επεισόδιο ήταν ομαλό και δεν εντόπισε οποιοδήποτε αντικείμενο - τεκμήριο σχετικό με την υπόθεση στο χώρο τον οποίον ερεύνησε. Επέμενε ότι η περιγραφή που έκανε των τραυμάτων του παραπονούμενου προσώπου ήταν αληθινή. Είχαν μάθει για το μέγεθος και τη σοβαρότητα των τραυμάτων του παραπονούμενου και έτσι αυτά θεωρήθηκαν ότι ανάγονταν στο βαθμό της βαριάς σωματικής βλάβης τρεις ημέρες μετά την αρχική καταγγελία και γι΄αυτό αναβάθμισαν την υπόθεση και στάλθηκε στο Τ.Α.Ε. Ο ιατρός - ακτινολόγος κ. Σταύρος Σκαναβής (Μ.Κ.5), υιοθέτησε την κατάθεση την οποία έδωσε στις 5.02.2010 η οποία σημειώθηκε ως τεκμ. 21 και σε αυτή αναφέρει ότι εργαζόταν ως ακτινολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου. Στις 23.11.2009 είχε εξετάσει ακτινογραφίες θώρακα του ασθενή κ. Leslie Beckett όπου δεν είχε διαπιστώσει οτιδήποτε παθολογικό πρόβλημα. Στις ακτινογραφίες κρανίου διαπίστωσε γραμμοειδές κάταγμα του δεξιού ινιακού οστού. Στις ακτινογραφίες των ιγμορείων διαπίστωσε δυνατή υποψία κατάγματος της μετωπιαίας προεκβολής του δεξιού ζυγωματικού οστού συνοδευόμενο με υδραερικό επίπεδο του δεξιού ιγμορείου. Οι πιο πάνω ακτινογραφίες είχαν ληφθεί από τον ασθενή στις 20.11.
11. Εξέτασε ακτινογραφίες που λήφθηκαν στις 23.11.2009 των αριστερών πλευρών, ιγμορείων και ειδική προβολή του κρανίου. Διαπίστωσε κατάγματα της αριστεράς 8ης και 9ης πλευράς χωρίς απόδειξη ενδοθωρακικών επιπλοκών. Διαπίστωσε επίσης το γραμμοειδές κάταγμα του δεξιού ινιακού οστού και διαπίστωσε και δυνατή υποψία κατάγματος μετωπιαίας προεμβολής του δεξιού ζυγωματικού ως και κάταγμα ρωγμώδες του πλάγιου τοιχώματος του δεξιού ιγμορείου. Στις 23.11.2009 είχε γίνει στον ασθενή αξονική τομογραφία του κρανίου όπου διαπίστωσε το λεπτό γραμμοειδές κάταγμα του δεξιού ινιακού οστού χωρίς σημεία ενδοκρανιακής αιμορραγίας ή αιματώματος αλλά διαπίστωσε μικρό εξωτερικό αιμάτωμα στα μαλακά μόρια. Διαπίστωσε επίσης κάταγμα του πλάγιου τμήματος του δεξιού ιγμορείου, πάχυνση του βλεννογόνου του δεξιού ιγμορείου χωρίς υδραερικό επίπεδο, λίγος αέρας παρατηρήθηκε κάτωθεν των βρεγματικών βόθρων και στις δύο πλευρές. Την έκθεση του ακτινοδιαγνωστικού εργαστηρίου που ετοίμασε ο ίδιος την κατάθεσε ως τεκμ. 22 και επεξήγησε στο Δικαστήριο τα ευρήματα που καταγράφηκαν σε αυτή. Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις ο μάρτυρας εξήγησε και υπέδειξε στο Δικαστήριο τι παρουσιάζουν οι ακτινογραφίες των τεκ. 5 (1-4), 2 (1-5) και 4 (1-6) και εξήγησε τα συμπτώματα από τα τραύματα που παρουσιάζονται σε αυτές. Σε περίπτωση ρωγμώδους κατάγματος στα πλευρά εξήγησε ότι η θεραπεία μπορεί να διαρκέσει ανάλογα και με την ηλικία του τραυματία τουλάχιστον ένα μήνα. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας εξήγησε ότι στην ακτινογραφία θώρακα που λήφθηκε από τον τραυματία στις 20.11.2009 δεν φαίνονται κατάγματα και αυτό είναι δυνατό καθώς αυτά ήταν στην πλευρά του και γι΄αυτό φαίνεται στην ακτινογραφία της 23.11.2009 όταν του έγινε ειδική λήψη της πλευράς αυτής. Τι είδους ακτινογραφίες χρειάζεται να γίνουν κάθε φορά σε ένα ασθενή και αν χρειάζεται να γίνει αξονική τομογραφία εξαρτάται πάντοτε από το παραπεμπτικό του θεράποντος ιατρού που εξέτασε τον τραυματία. Τα τραύματα που παρουσιάζει ο τραυματίας στην ινιακή χώρα και στο δεξί ζυγωματικό μπορεί να προκληθούν είτε μετά από πτώση είτε απευθείας μετά από κτύπημα. Πρόκειται για τραύματα και μπροστά και πίσω στο κεφάλι τα οποία απέκλεισε να είχαν προκληθεί από μια και μόνο πτώση του τραυματία. Ειδικότερα σε σχέση με το ρωγμώδες ινιακό τραύμα ανέφερε ότι προκλήθηκε μετά από ένα γερό κτύπημα. Ο ίδιος δεν μπορούσε να πει αν τα τραύματα αυτά που φαίνονται στις ακτινογραφίες είχαν προκληθεί 2,3 ή και 5 ημέρες προηγουμένως. Ο ίδιος δεν είχε δει τον ασθενή αλλά μελέτησε τις ακτινογραφίες. Περαιτέρω εξήγησε ότι τυχόν ύπαρξη αίματος στο τραύμα δεν επηρεάζει τα ευρήματα μιας ακτινογραφίας όμως αν υπάρχουν εξωτερικά ξένα σώματα τότε αυτά θα πρέπει να καθαριστούν πριν την λήψη της ακτινογραφίας. Στην κατάθεση του ο ακτινογράφος του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου Άγγελος Χριστοδούλου η οποία κατατέθηκε ως τεκμ. 23 και για την αλήθεια του περιεχομένου της, αναφέρει ότι στις 20.11.2009 μετά από παραπομπή που είχε από το Τμήμα Α΄ Βοηθειών είχε λάβει ακτινογραφία θώρακος, κρανίου και ιγμορείων του κ. Leslie Beckett τις οποίες και παρέδωσε στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών για τα περαιτέρω. Στην κατάθεση του ο ακτινογράφος του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου Παναγιώτης Ζάκου η οποία κατατέθηκε ως τεκμ. 24 και για την αλήθεια του περιεχομένου της, αναφέρει ότι ήταν αυτός που στις 23.11.2009 μετά από παραπομπή του κ. Leslie Beckett του έλαβε ακτινογραφία πλευρών, κρανίου και ιγμορείων τις οποίες και παρέδωσε στο χειρουργικό τμήμα για τα περαιτέρω. Στην κατάθεση του ο επίσης ακτινογράφος του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου Δημήτρης Τίκκης η οποία κατατέθηκε ως τεκμ. 25 και για την αλήθεια του περιεχομένου της, αναφέρει ότι ήταν αυτός που στις 23.11.2009 μετά από παραπομπή του κ. Leslie Beckett τον υπέβαλε σε αξονική τομογραφία εγκεφάλου και τα πέντε φίλμς που εκτύπωσε τα παρέδωσε στο τμήμα Α΄ Βοηθειών για τα περαιτέρω. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία κατάθεσε ενόρκως. Σε σχέση με την κατάθεση του στην αστυνομία (τεκμ.10), ισχυρίστηκε ότι ήταν η δεύτερη κατάθεση του στην αστυνομία καθώς είχε δώσει κατάθεση και στις 20.11.2009 και ώρα 20:
12. Ανέφερε ότι το περιεχόμενο της κατάθεσης του (τεκμ.10), δεν είναι ακριβές και δεν είναι όλα όσα γράφτηκαν σε αυτή ορθά και δεν παρουσιάζει την πραγματική αλήθεια. Σε αυτή εκθέτει τη δική του εκδοχή σε σχέση με το επεισόδιο και πέραν των προσωπικών του σχέσεων με τα παραπονούμενα πρόσωπα που ήταν εκείνη την περίοδο προβληματικές, ισχυρίζεται αυτοάμυνα εφόσον ήταν ο παραπονούμενος Leslie Beckett που του επιτέθηκε πρώτος κτυπώντας τον με πλαστική σωλήνα δύο φορές στο αριστερό του μπράτσο. Μετά από αυτό κατευθύνθηκε προς το μέρος του παραπονούμενου και ο τελευταίος γλίστρησε και έπεσε στο έδαφος. Εκείνο που ο ίδιος έκαμε ήταν να πάρει από το έδαφος ένα μεγάλο τετράγωνο ξύλο να του το πετάξει και να του πει να το πάρει και να φύγει. Δεν τον είχε κτυπήσει. Στο σημείο αυτό ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν είναι ακριβής η κατάθεση του και προσπάθησε να διαφοροποιηθεί χωρίς όμως να πει και κάτι διαφορετικό. Μετά, συνεχίζει στην κατάθεση του, πήγε στο κατάστημα του και μετά από μερικά λεπτά ξαναπήγε πίσω και τον είδε πεσμένο στο έδαφος. Ζήτησε τότε από κάποιον ομοεθνή τους τον Dave να τον βοηθήσει και να τον πάρει στο σπίτι του. Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις επέμενε ότι μετά που εξετάστηκε από ιατρό στο νοσοκομείο επέστρεψε πίσω στον αστυνομικό σταθμό όπου και έδωσε κατάθεση σε αστυνομικό του Αστυνομικού Σταθμού Παραλιμνίου του οποίου όμως δεν γνωρίζει το όνομα του. Ούτε και το ιατρικό πιστοποιητικό του νοσοκομείου μπορούσε να το βρει το οποίο είχε δώσει στον αστυνομικό. Όταν το αναζήτησε από την αστυνομία του είπαν ότι έπρεπε να αποταθεί στο νοσοκομείο για να του το δώσουν κάτι όμως το οποίο δεν έκαμε μέχρι την ημέρα που κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Περιγράφοντας το επεισόδιο, ανέφερε ότι όταν αντιλήφθηκε τον παραπονούμενο κοντά στο κατάστημα του είχε πάει κοντά του για να του πει ότι δεν θα έπρεπε να πλησιάζει το κατάστημα του όπως του είχε ζητήσει και η αστυνομία. Τότε ο παραπονούμενος τον κτύπησε στο μπράτσο δύο φορές και όταν τράβηξε προς τα πίσω έπεσε κάτω στο έδαφος ανάσκελα και γι΄αυτό του προκλήθηκε το τραύμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Ο χώρος όπου είχαν βρεθεί με τον παραπονούμενο και έγινε το επεισόδιο είναι ορατός από διάφορα καταστήματα όπως εξήγησε. Σε σχέση με τα αδικήματα της δεύτερης ομάδας κατηγοριών αρνήθηκε ότι απείλησε οποτεδήποτε οποιονδήποτε και ανέφερε ότι από τις 20.12.2009 μέχρι και την 3.01.2010 απουσίαζε από την Κύπρο σε ταξίδι στις Φιλιππίνες. Στις 6.01.2010 είχε αναχωρήσει ξανά από την Κύπρο σε ταξίδι στην Ινδία και επέστρεψε στην Κύπρο την 30.01.2010 αλλά στο Παραλίμνι ήρθε στις 2.02.2010 καθώς τις προηγούμενες ημέρες διέμενε σε σπίτι στην Αγία Βαρβάρα στην Πάφο. Στις 4.01.2010 μέχρι και τις 6.01.2010 που έφυγε για την Ινδία επίσης δεν βρισκόταν στο Παραλίμνι αλλά στο σπίτι του στην Αγία Βαρβάρα στην Πάφο. Προς απόδειξη των ισχυρισμών του υπέδειξε στο Δικαστήριο το διαβατήριο του με τις ανάλογες σφραγίδες και κατατέθηκε φωτοαντίγραφο των σχετικών σελίδων του ως τεκμ. 26 και
13. Δεν είχε συναντήσει την κα Julia Beckett καθ΄όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Έκανε εκτενή αναφορά περαιτέρω και στις σχέσεις που είχε με το ζεύγος Beckett και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν σε αυτές. Στην αντεξέταση του επέμεινε ότι είχε δώσει κατάθεση στην αστυνομία στις 20.11.2009 στην οποία παρουσιάζεται ορθά η εκδοχή του σε σχέση με το επεισόδιο ενώ δεν συμφωνεί σε σημεία της κατάθεσης του (τεκμ. 10), τα οποία αλλάζουν και τη θέση του για τα γεγονότα της υπόθεσης. Όταν του υποβλήθηκε ότι δεν είχε δώσει άλλη κατάθεση όπως ανέφερε στην κατάθεση του και ο Αστ. Κονναρής, ισχυρίστηκε ότι το Τ.Α.Ε. δεν θέλει να βγει στην επιφάνεια η αλήθεια γι΄αυτή την υπόθεση καθώς ισχυρίστηκε ότι τόσο η αστυνομία του Αστυνομικού Σταθμού Παραλιμνίου όσο και το Τ.Α.Ε., το οποίο δεν εμπιστεύεται λόγω προηγούμενης εμπλοκής με αυτό για άλλη υπόθεση, αρνήθηκαν να τον δεχθούν και εξαφάνισαν και την κατάθεση που έδωσε την ίδια ημέρα του επεισοδίου. Επέμεινε ότι ο κ.Beckett όταν πήγαινε πίσω - πίσω έπεσε ανάσκελα στο έδαφος γι΄αυτό και κτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Σε σχέση με τις απειλές και πάλι αρνήθηκε ότι είχε προβεί σε τέτοιες και μάλιστα απέδωσε στον κ. Beckett την ευθύνη για το τρύπημα των ελαστικών του αυτοκινήτου του. Όταν επικαλέστηκε κάποια στιγμή τον χαρακτήρα του παρόλο ότι αρχικά αρνήθηκε υποβολή ότι είχε καταδικαστεί ξανά για αδικήματα απλής επίθεσης και δημόσιας εξύβρισης στη συνέχεια όταν του υποδείχθηκε η υπόθεση παραδέχθηκε ότι πράγματι είχε μια τέτοια καταδίκη και πως το είχε θυμηθεί τώρα. Εκ συμφώνου κατατέθηκε και για την αλήθεια του περιεχομένου της ως τεκμ. 28 η ιατρική βεβαίωση της ιατρού Δρ Ανδρούλλας Μαππουρίδου στην οποία αναφέρεται ότι πράγματι στις 20.11.2009 και ώρα 20:15 ο κατηγορούμενος είχε μεταβεί στις Α΄ Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου. Είχε αναφέρει ξυλοδαρμό του και διαπιστώθηκε ότι έφερε ερυθρότητα στον αριστερό βραχίονα και ερυθρότητα στην αριστερή αγκώνα. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε με αναφορά στη μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να βρεθεί ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Οι παραπονούμενοι, ανέφερε, το ζευγάρι δηλαδή των Beckett, θα πρέπει να κριθούν ως αξιόπιστοι μάρτυρες καθώς η μαρτυρία τους χαρακτηριζόταν από συνοχή και σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία που προήλθε από τους αστυνομικούς και τους ακτινολόγους και τους θεράποντες ιατρούς του κ. Beckett, η οποία θα πρέπει να κριθεί ως ανεξάρτητη και αντικειμενική μαρτυρία και η οποία αποδεικνύει τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων και την διάπραξη των αδικημάτων εκ μέρους του κατηγορουμένου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης στη μακροσκελή αγόρευση του αναφέρθηκε σε όλες τις πτυχές της υπόθεσης. Ανάλυσε σε έκταση τη μαρτυρία, όπως ο ίδιος βέβαια την αντιλήφθηκε και παρέπεμψε σε σχετική νομολογία ειδικότερα σε σχέση με το ζήτημα της ύπαρξης κενών στη μαρτυρία τα οποία υπάρχουν κατά την άποψη του και επιπλέον ότι η ίδια μαρτυρία παρουσίασε σοβαρές αντιφάσεις οι οποίες δεν θα μπορούσαν να παραγνωριστούν από το Δικαστήριο. Εισηγήθηκε από την άλλη όπως η μαρτυρία του κατηγορουμένου κριθεί αξιόπιστη και γίνει αποδεκτή. Κάλεσε το Δικαστήριο να τον αθωώσει από όλες τις κατηγορίες. Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ - ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, στο οποίο βασίζεται η 1η κατηγορία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: ¨Όποιος προκαλεί παράνομα βαριά σωματική βλάβη σε άλλο είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή σε χρηματική ποινή ή και στις δύο αυτές ποινές.¨ Ο περί Επιθετικών Όπλων (Απαγόρευση) Νόμος, Κεφ. 159 στον οποίο βασίζεται η 2η κατηγορία προνοεί στην ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2 τα ακόλουθα: ¨δημόσιος χώρος¨ περιλαμβάνει οποιοδήποτε αυτοκινητόδρομο και οποιαδήποτε άλλα υποστατικά ή τόπο στον οποίο κατά τον ουσιώδη χρόνο το κοινό έχει ή του επιτρέπεται να έχει πρόσβαση, είτε με πληρωμή είτε με άλλο τρόπο. ¨επιθετικό όπλο¨ σημαίνει οποιοδήποτε αντικείμενο που κατασκευάστηκε ή προσαρμόστηκε για να προκαλεί όταν χρησιμοποιείται βλάβη σε πρόσωπο ή ζημιά σε περιουσία, ή που προορίζεται από το πρόσωπο που το έχει μαζί του για τέτοια χρήση από αυτό. Στο Άρθρο 3

(1)προνοείται: ¨Πρόσωπο το οποίο χωρίς νόμιμη εξουσιοδότηση ή εύλογη δικαιολογία, η απόδειξη των οποίων βαρύνει αυτό, έχει μαζί του σε οποιοδήποτε δημόσιο χώρο οποιοδήποτε επιθετικό όπλο είναι ένοχο αδικήματος, υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης σε φυλάκιση για περίοδο που δεν υπερβαίνει τα δύο έτη ή σε πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις χίλιες πεντακόσιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου. και

(2)όταν πρόσωπο καταδικάζεται για αδίκημα βάσει του εδαφίου

(1)του άρθρου αυτού το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα για την κατάσχεση ή διάθεση οποιουδήποτε επιθετικού όπλου σε σχέση με το οποίο διαπράχθηκε το αδίκημα.¨ Το Άρθρο 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, στο οποίο στηρίζονται οι κατηγορίες 3 και 4 προνοεί τα ακόλουθα: ¨ Όποιος με σκοπό υποκίνησης οποιουδήποτε προσώπου για να διενεργήσει πράξη την οποία αυτό δεν έχει νομική υποχρέωση να διενεργήσει ή για να παραλείψει πράξη την οποία αυτό έχει νομικό δικαίωμα να διενεργήσει, απειλεί άλλον ότι δυνατόν να προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη, ή την περιουσία του ή στο πρόσωπο ή την υπόληψη οποιουδήποτε για τον οποίο ενδιαφέρεται εναντίον του οποίου γίνονται οι απειλές, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.¨ Το άρθρο 122 (β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 στο οποίο στηρίζονται οι κατηγορίες 5 και 6 προνοεί τα ακόλουθα: ¨ Όποιος προβαίνει σε οποιαδήποτε πράξη προορισμένη ή η οποία είναι ενδεχόμενο να παρεμποδίσει ή με οποιονδήποτε τρόπο να επηρεάσει οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία ή οποιαδήποτε αστυνομική έρευνα που διεξάγεται με σκοπό έναρξης δικαστικής διαδικασίας ή έρευνα που διεξάγεται με βάση τις διατάξεις οποιουδήποτε νόμου, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.¨ Η έννοια της βαριάς σωματικής βλάβης καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, στο οποίο προνοείται ότι: ¨βαριά σωματική βλάβη¨ σημαίνει σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει ή που πρόκειται να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία ή την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι τη μόνιμη παραμόρφωση ή τη μόνιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης.¨ Ο όρος ¨επίθεση¨ χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει ¨assault¨ και ¨battery¨. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία(recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788,794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe

(1953)36 Cr. App. R. 4, και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner

(1988)3 ALL E.R. 445). Βλέπε επίσης τον Archbold Pleading and Practice, 39η Έκδοση παρ. 2634 σελ. 1071-2). Περαιτέρω δεν είναι απαραίτητο, η άδικη επίθεση να είναι άμεση. Στο σύγγραμμα Russell στη σελ. 729, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Scoot v. Shepherd

(1773)2 W.BI. 892 όπου ρίχτηκε από τον εναγόμενο ένα αντικείμενο σε κάποια αγορά το οποίο τινάχθηκε από χέρι σε χέρι από διάφορα άτομα και τελικά χτύπησε τον ενάγοντα βγάζοντας του το μάτι και ο εναγόμενος κρίθηκε υπόλογος για επίθεση και βιαιοπραγία. Το ίδιο κρίθηκε και στην υπόθεση Short v. Lovejoy

(1752)Bull.NP.16 όπου κάποιος έσπρωξε ένα μεθυσμένο προς άλλο πρόσωπο με αποτέλεσμα το τελευταίο πρόσωπο να τραυματιστεί. Σε σχέση με τα αδικήματα των κατηγοριών 3 και 4 σύμφωνα με τη νομολογία μας θα πρέπει τα λόγια να περιέχουν κάποια μορφή απειλής και να αποσκοπούν στο να εμποδίσουν τον παραπονούμενο να εκτελέσει στο μέλλον μια πράξη την οποία νομικά δικαιούται να εκτελέσει (βλ. Kallenos v. The Police,

(1969)2 C.L.R. σελ. 210). Στην υπόθεση Νετζιήπ v. Αστυνομίας,

(1992)2 Α.Α.Δ. σελ. 1 στη σελ. 6 λέχθηκε ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού προς τον σκοπό αποτροπής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού. Στην υπόθεση Βοσκού v. Αστυνομίας,

(1990)2 ΑΑΔ 510 όπου η φιλονικία αφορούσε τη βόσκιση εκ μέρους του παραπονούμενου των προβάτων του σε χαλίτικη γη και ο κατηγορούμενος του είπε ¨σιώπα ρε σιηλλόπελλε να μεν κατέβω κάτω από το τράκτορ να σου κόψω τα πόθκια σου¨. Οπότε ο παραπονούμενος φοβήθηκε και μάζεψε τα πρόβατα του και τα οδήγησε στη μάντρα του και στη συνέχεια μετέβη στον αστυνομικό σταθμό όπου προέβη σε καταγγελία κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι τα λόγια που είχε πει στον παραπονούμενο ο κατηγορούμενος ήταν να τον εμποδίσει να τελέσει πράξη την οποία είχε νομικά δικαίωμα να τελέσει, δηλαδή να βόσκει ελεύθερα τα πρόβατα του σε χαλίτικη γη η οποία ήταν βοσκότοπος για όλους τους κτηνοτρόφους. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής όπως και τον κατηγορούμενο να καταθέτουν από το εδώλιο του μάρτυρα. Εξέτασα με πολύ μεγάλη προσοχή την μαρτυρία τους όπως και την υπόλοιπη έγγραφη και πραγματική μαρτυρία η οποία κατατέθηκε κατά τη διάρκεια της παράθεσης της μαρτυρίας. Είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία των μαρτύρων και του κατηγορουμένου με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν αυτοί να παρακολουθήσουν ή να γνωρίζουν τα διαδραματισθέντα ή τα γεγονότα γενικά που περιβάλλουν την υπόθεση, τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Καρεκλά v. Κλεάνθους,

(1997)1 Β ΑΑΔ σελ. 1199, Αθανασίου και άλλων v. Κουνούνη,

(1997)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 614 στην οποία έγινε αναφορά στην Benmax v. Austin Motor Co Ltd,

(1955)1 All E.R. 326 όπου επικροτήθηκε η απόφαση του δικαστή Thankerton στην Watt or Thomas v. Thomas,

(1947)1 All E.R. 582 (H.L.) ως αυθεντία όπου εκτίθενται με σαφήνεια οι αρχές, την Ζερβού v. Χαραλάμπους,

(1996)1 ΑΑΔ σελ. 447 και την Ομήρου v. Δημοκρατίας,

(2001)2 ΑΑΔ σελ. 506 όπου λέχθηκε ότι: ¨Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο της, την ποιότητα και πειστικότητα της και με βάση τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Μέρος μαρτυρίας ενός μάρτυρα, ο οποίος κρίθηκε αξιόπιστος, δεν μπορεί να απορρίπτεται χωρίς την παροχή αιτιολογίας με μέτρο κρίσης το συμπέρασμα για την αξιοπιστία άλλου μάρτυρα το οποίο - συμπέρασμα - ήταν το αποτέλεσμα της έντονης πεποίθησης του Δικαστηρίου ότι ο τελευταίος είπε την αλήθεια.¨ Η αξιολόγηση επομένως που θα ακολουθήσει λαμβάνει υπόψη μεταξύ άλλων και τους πιο πάνω παράγοντες όπως αυτοί έχουν διαχρονικά καθιερωθεί από τη νομολογία μας και εξετάζονται και εφαρμόζονται ανάλογα κάθε φορά από τα δικαστήρια μας σε αυτό το τελικό στάδιο. Η μαρτυρία του Αστ. 3488 Μάριου Χρίστου του Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου ο οποίος ήταν αυτός που τελικά ανάλαβε ως εξεταστής της υπόθεσης δεν αμφισβητήθηκε ούτε στην ουσία της ούτε και σε κάποια ειδικότερα σημεία της που αφορούν όμως ουσιαστικά ζητήματα. Η μαρτυρία του και η όλη παρουσία του ενώπιον του Δικαστηρίου τον καθιστούν αναμφισβήτητα ως ειλικρινή μάρτυρα, κρίση η οποία με οδηγεί στην αποδοχή της μαρτυρίας του σε σχέση με τις ενέργειες του στην ολότητα της. Κρατώ από τη μαρτυρία του το γεγονός ότι η κάποια σχετική καθυστέρηση στη διερεύνηση που παρατηρήθηκε οφειλόταν αφενός μεν στο ότι αρχικά την υπόθεση την χειριζόταν ο Αστυνομικός Σταθμός Παραλιμνίου και ακολούθως διαβιβάστηκε στο Τ.Α.Ε. λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων που τελικά διαπιστώθηκε ότι έφερε ο παραπονούμενος και αφετέρου στο γεγονός ότι αναζητούσε τον κατηγορούμενο αλλά δεν τον εντόπιζε για κάποιο χρονικό διάστημα και ήταν μόνο μετά από τη βοήθεια των παραπονούμενων που κατάφερε να τον εντοπίσει. Βέβαια, όπως φάνηκε από την ίδια την κατάθεση του κατηγορουμένου αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι απουσίασε στο μεταξύ διάστημα σε δύο περιπτώσεις στο εξωτερικό. Παραδέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος μετά τη σύλληψη του ήταν συνεργάσιμος με την αστυνομία και στον ίδιο ανέφερε ότι είχαν διαφορές με τα παραπονούμενα πρόσωπα. Ο κ. Leslie Beckett (Μ.Κ.2) και η σύζυγος του κα Julia Beckett (Μ.Κ.3) μου προκάλεσαν εξαιρετική εντύπωση. Κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου με πειστικό τρόπο και η μαρτυρία τους χαρακτηριζόταν από συνοχή. Ήταν φανερό ότι προσήλθαν στο Δικαστήριο με πόνο ψυχής για να καταθέσουν γι΄αυτή την υπόθεση η οποία πλην της ταλαιπωρίας που υπέστησαν από τον τραυματισμό του κ.Beckett μέχρι και τώρα ακόμα υπέφεραν εκτός από σωματικά και ψυχικά τραύματα που τους άφησε το επεισόδιο και εξακολουθούν να διακατέχονται από φόβο για τυχόν αντίδραση του κατηγορουμένου ο οποίος εξάλλου σύμφωνα και με την δεύτερη ομάδα των κατηγοριών εξέφρασε ρητά απειλές εναντίον τους. Η παρουσία τους ενώπιον του Δικαστηρίου μου φάνηκε ότι θα επιδρούσε λυτρωτικά σε αυτούς για ό,τι τους προκάλεσε ο κατηγορούμενος τόσο με τη συμπεριφορά του και την επίθεση εναντίον του κ.Beckett όσο και για τις απειλές που εκστόμισε εναντίον τους. Ο κ. Beckett ένας άνδρας στην ηλικία των 60 χρόνων διακατεχόταν από συνεχή φόβο για εκδίκηση εκ μέρους του κατηγορουμένου γιατί δεν υπάκουσαν στις προτροπές του και βασανιζόταν ακόμα και από εφιάλτες στον ύπνο του, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου, γι΄αυτό και επιθυμούν επιτέλους να ξεχάσουν αυτήν την υπόθεση. Από τα λόγια τους και τη συμπεριφορά τους ενώπιον του Δικαστηρίου δεν αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για εκδικητικά άτομα ή ότι θα απέδιδαν ενέργειες σε βάρος τους εκ μέρους του κατηγορουμένου αν αυτές δεν είχαν γίνει. Κρίνω ότι και οι δύο είπαν την αλήθεια για το πώς έλαβαν χώραν τα επεισόδια που αποδίδουν στον κατηγορούμενο και ότι αυτά συνέβησαν κατά τον τρόπο που περιέγραψαν. Ο κ. Beckett αναφερόμενος στα σημάδια που έφερε ο κατηγορούμενος μετά που εξετάστηκε και αυτός στο νοσοκομείο παραδέχθηκε ότι πιθανόν να του τα προκάλεσε αυτός στην προσπάθεια του να αμυνθεί με ένα πλαστικό σωλήνα. Δέχομαι τη θέση του αυτή καθώς αν είχε επιτεθεί αυτός πρώτα, όπως του καταλογίζει ο κατηγορούμενος, σίγουρα τα τραύματα του τελευταίου δεν θα περιορίζονταν μόνο σε δύο ερυθρότητες στο χέρι, όπως διαπιστώθηκε στο νοσοκομείο σύμφωνα με το τεκμ.

1. Επομένως η θέση του παραπονούμενου σε αυτό το ζήτημα φαντάζει ως πιο πειστική και έτσι είναι στην πραγματικότητα. Η κατάθλιψη που αντιμετώπισε στο παρελθόν ο κ. Beckett, την οποία παραδέχθηκε, και το γεγονός ότι ακόμα λαμβάνει αντικαταθλιπτική αγωγή, δεν βρίσκω ότι επέδρασε καθ΄οιονδήποτε τρόπο ούτε στην πρόκληση του επεισοδίου ούτε στην εξέλιξη του αλλά ούτε και αναδύεται κάτι τέτοιο από το ίδιο το περιεχόμενο των καταθέσεων που έδωσε στην αστυνομία ούτε τέλος φανερώθηκε σε αυτόν κατά τη σεμνή και ταπεινή παρουσία του ενώπιον του Δικαστηρίου. Κρίνω ότι και οι δύο μάρτυρες είναι ειλικρινείς άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν κανένα λόγο να προκαλέσουν οποιοδήποτε επεισόδιο με τον κατηγορούμενο ούτε και να του καταλογίζουν κάτι που δεν έκαμε. Ο Μ.Κ.2 χρησιμοποιούσε το πέρασμα πίσω από το βιβλιοπωλείο του κατηγορουμένου μέχρι που συνέβη το επεισόδιο συχνά και χωρίς κανένα εμπόδιο. Δέχομαι επί του προκειμένου τη θέση του ότι δεν είχε προειδοποιηθεί πριν από το επίδικο επεισόδιο από την αστυνομία να μη πλησιάζει εκεί κάτι όμως που έγινε μετά από αυτό. Η θέση του κατηγορουμένου ότι ο Μ.Κ.2 είχε προειδοποιηθεί από την αστυνομία να μη πλησιάζει το βιβλιοπωλείο του πριν από το επίδικο επεισόδιο δεν υποβλήθηκε στους αστυνομικούς μάρτυρες κατηγορίας, τον κ. Χρίστου (Μ.Κ.1) και τον κ. Κονναρή (Μ.Κ. 4) και έτσι κρίνεται ότι αυτή παρέμεινε μετέωρη και ότι δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Επομένως δεν κρίνω ότι υπήρξε οποιαδήποτε πρόκληση του κ.Beckett κατά την επίδικη ημερομηνία με το να περάσει από δημόσιο χώρο πλησίον του βιβλιοπωλείου του κατηγορουμένου. Η αντίληψη που είχε ο κ Beckett περί της μη εμφάνισης των καταγμάτων στην πλευρά του, ότι δηλαδή οφειλόταν στα αιματώματα που είχε δεν βρίσκω ότι συνιστά αντίφαση με όσα εξήγησε ο ακτινολόγος κ. Σκαναβής ως ειδικός στην μελέτη ακτινογραφιών. Αποδέχομαι επίσης τη μαρτυρία τόσο του παραπονούμενου κ. Beckett για την περιγραφή των τραυμάτων του όσο και αυτή που έκαμε η σύζυγος του κα Beckett. Η κα Beckett, είναι γεγονός ότι είχε συγχύσει κάπως τις ημερομηνίες στις οποίες αναφέρθηκε ότι συνάντησε τον κατηγορούμενο και ότι την απείλησε κατά τη διάρκεια της αντεξέτασης της. Αυτό όμως δεν επιδρά καταλυτικά ως προς την αξία της μαρτυρίας της καθώς οι καταληκτικές απαντήσεις της συνάδουν ακριβώς με ό,τι ανέφερε στην κατάθεση της όπου προσδιορίζει την μια φορά τον Δεκέμβριο και την άλλη αρχές Ιανουαρίου. Η απουσία του κατηγορουμένου από την Κύπρο όπως ήταν η μαρτυρία του ήταν μεταξύ των ημερομηνιών 20.12.2009 και 03.01.2010 και στη συνέχεια μεταξύ των ημερομηνιών 6.01.2010 και 30.01.
2. Επομένως η πρώτη συνάντηση τους την οποία η κα Beckett προσδιόρισε στις 15.12.2009 ήταν πριν την πιο πάνω ημερομηνία αναχώρησης του και επομένως βρισκόταν στην Κύπρο και η δεύτερη που ήταν αρχές Ιανουαρίου του 2010 θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γίνει μεταξύ 3.01.2010 και 6.01.2010 και έτσι το άλλοθι που προέβαλε ο κατηγορούμενος ότι τάχα απουσίαζε από την Κύπρο έχει καταρριφθεί κατά τρόπο που η μαρτυρία της κας Beckett δεν παρουσιάζει πλέον οποιαδήποτε αδυναμία. O κατηγορούμενος είχε κάθε λόγο να απειλήσει κατ΄αυτόν τον τρόπο την κα Beckett εφόσον γνώριζε για την καταγγελία που του έγινε και ήταν επόμενο να ήθελε να απαλλαχθεί από την παρουσία του ζεύγους Beckett από τη Κύπρο και έτσι να αποστερήσει και την κατηγορούσα αρχή από την πιο σημαντική μαρτυρία προς απόδειξη των κατηγοριών για την επίθεση και κατοχή επιθετικού οργάνου σε δημόσιο χώρο χωρίς εύλογη αιτία που βάρυναν ήδη τον κατηγορούμενο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η μαρτυρία και των δύο πιο πάνω μαρτύρων είναι πειστική και την αποδέχομαι. Η μαρτυρία του Αστ. Μ. Κονναρή (Μ.Κ. 4) γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της. Η περιγραφή που έκαμε για το πώς αντίκρισε τον παραπονούμενο κ. Beckett όταν τον συνάντησε στο νοσοκομείο λίγη ώρα μετά το επεισόδιο, ότι δηλαδή αυτός δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του καθώς βρισκόταν σε άθλια κατάσταση και την περιγραφή των τραυμάτων που αντίκρισε στο σώμα και στο κεφάλι του δεν αφήνουν αμφιβολία περί του σοβαρού τραυματισμού του παραπονούμενου. Ο ίδιος μάρτυρας περιέγραψε και τα τραύματα στο χέρι του κατηγορουμένου που ήταν δύο γραμμές - ερυθρότητες. Πρόκειται για ανεξάρτητο και αντικειμενικό μάρτυρα ο οποίος δεν είχε κανένα λόγο να υπερβάλει ή να υποβαθμίσει τα τραύματα στην περιγραφή που έκανε. Δέχομαι επίσης από τη μαρτυρία του τον ισχυρισμό του ότι ο παραπονούμενος δεν θέλησε να δώσει κατάθεση σε αυτόν στις 20.11.2009 για τυχόν παράπονο του εναντίον του παραπονούμενου κ. Beckett ή για να δώσει τη δική του εξήγηση για το τι συνέβηκε εκείνη την ημέρα, λέγοντας του ότι δεν αξίζει τον κόπο η αστυνομία να ασχολείται με τέτοιου είδους υποθέσεις. Σημειώνω ότι σε καμιά περίπτωση δεν υποβλήθηκε το αντίθετο στον μάρτυρα όταν αυτός κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Δέχομαι την μαρτυρία του ιατρού - ακτινολόγου κ. Σταύρου Σκαναβή (Μ.Κ.5), ως ανεξάρτητη και αντικειμενική και ότι αυτή προέρχεται από ένα ειδικό στον τομέα του. Η επιστημονική του κατάρτιση και η μακροχρόνια εμπειρία του ως ακτινολόγου στα κρατικά μας νοσοκομεία δεν αμφισβητήθηκαν και δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης της μαρτυρίας του σε σχέση με τις διαπιστώσεις των τραυμάτων που έφερε ο παραπονούμενος κ. Beckett μετά το επίδικο επεισόδιο, τα οποία και αποδέχομαι εξ ολοκλήρου. Οι γνώσεις του για όλα όσα κατέθεσε σε σχέση με το τι παρουσιάζουν οι ακτινογραφίες και τα φίλμς του αξονικού, όπως τα επεξήγησε με κάθε λεπτομέρεια και στο Δικαστήριο, γίνονται αποδεκτές και δεν σηκώνουν καμιά αμφισβήτηση εφόσον αυτά προέρχονται επιπλέον και από αναμφισβήτητη πραγματική μαρτυρία. Δέχομαι την άποψη του ότι για να υπάρχουν κατάγματα στο κεφάλι και στις πλευρές του παραπονούμενου θα πρέπει να ασκήθηκε αρκετή βία σε αυτόν και δεν απέκλεισε αυτά να προκλήθηκαν με ξύλο ή σωλήνα. Δέχομαι επίσης τη θέση του ότι δεν θα ήταν λογικό από μια πτώση να είχαν προκληθεί στον παραπονούμενο όλα τα τραύματα που αυτός υπέστη τόσο στο σώμα όσο και στο κεφάλι του και ειδικότερα αυτά στο κεφάλι του στο μπροστινό αλλά και στο πίσω μέρος του. Η μαρτυρία του κατηγορουμένου κ. C. Edward Jones δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για διάφορους λόγους στους οποίους θα αναφερθώ στη συνέχεια:
3. Ο κατηγορούμενος άφησε αιχμές εναντίον τμήματος της αστυνομίας και συγκεκριμένα του Τ.Α.Ε. Αμμοχώστου ότι οι αστυνομικοί που υπηρετούν εκεί δεν είναι αντικειμενικοί απέναντι του και δεν ενεργούν δίκαια ως προς τις υποθέσεις του γι΄αυτό και δεν τους εμπιστεύεται. Όμως η κυριότερη μαρτυρία σε σχέση με αυτή την υπόθεση προέρχεται από αστυνομικούς του Αστυνομικού Σταθμού Παραλιμνίου στους οποίους δεν καταλόγισε τέτοια μεροληψία σε βάρος του. Οι αναφορές του βέβαια αυτές οι οποίες παρέμειναν ατεκμηρίωτες αφορούσαν αστυνομικούς που υπηρετούν στο Τ.Α.Ε. και όχι στον Αστυνομικό Σταθμό Παραλιμνίου όπως ο Αστ. Κονναρής του οποίου τη μαρτυρία σε σχέση με το πώς αυτός αντίκρισε τον παραπονούμενο κ. Beckett εκείνη την ημέρα στο νοσοκομείο αλλά και την άρνηση του κατηγορουμένου να δώσει κατάθεση την αποδέχομαι. Ο κατηγορούμενος προσπάθησε, χωρίς όμως επιτυχία να υποβαθμίσει το επεισόδιο και τις συνέπειες που είχε αυτό στο θύμα. Σε σχέση με τον ισχυρισμό του ότι είχε δώσει κατάθεση στις 20.11.2009 όπου εξέθετε τα αληθινά γεγονότα για το επεισόδιο, τον οποίο για πρώτη φορά τον πρόβαλε όταν κατάθεσε ο ίδιος ενώπιον του Δικαστηρίου, και πάλι θα πρέπει να πω ότι δεν κρίνεται ειλικρινής καθώς είχε την ευκαιρία να το διευκρινίσει αυτό το ζήτημα και στην κατάθεση του που έδωσε στις 2.02.2010 κάτι που δεν έκανε και περαιτέρω υποβάλλοντας την θέση του αυτή στον Αστ. Κονναρή για να ελέγξει το Δικαστήριο την αντίδραση που αυτός θα είχε, κάτι που επίσης δεν έκανε.
4. Φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος αρέσκεται να προκαλεί επεισόδια με διάφορα πρόσωπα. Παρόλο ότι αρχικά αρνήθηκε ότι είχε άλλη καταδίκη για αδικήματα επίθεσης και δημόσιας εξύβρισης, στη συνέχεια αναγκάστηκε όταν πλέον η ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής έγινε πιο συγκεκριμένη να παραδεχτεί εκείνη την καταδίκη του. Η στάση του αυτή φανέρωσε επίσης την ανειλικρίνεια του.
5. Προσπάθησε χωρίς επιτυχία να απεκδυθεί το περιεχόμενο της ίδιας της κατάθεσης του ισχυριζόμενος ότι δεν ήταν ακριβής η καταγραφή της όταν μάλιστα ο ίδιος εξάσκησε το δικαίωμα του να τη διαβάσει και του είχε επεξηγηθεί ότι θα μπορούσε να προβεί σε διορθώσεις σε αυτή. Και σε αυτό το ζήτημα κρίνεται ο κατηγορούμενος ως άνθρωπος που δεν είναι σταθερός στις θέσεις του και που προσπαθεί ακόμα και όταν τα γεγονότα είναι φανερά να τους δώσει μια διαφορετική διάσταση. Προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από το απόσπασμα της κατάθεσης του το οποίο συνιστούσε στην ουσία παραδοχή εκ μέρους του για το ότι επιτέθηκε στον παραπονούμενο και συγκεκριμένα τη φράση: ¨After this I walked up to him and he slipped and fell down. What I did it was that I grap from ground a big square wood and I through it at him telling him to take it and go away.¨ Είναι φανερό ότι με αυτή τη στάση του θέλησε να διαφοροποιηθεί από όσα παραδέχεται στην ίδια την κατάθεση του και θα μπορούσαν να ερμηνευθούν σε βάρος του. Οι εξηγήσεις όμως που έδωσε δεν είναι πειστικές και απορρίπτονται. Σε σχέση με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου με την εκ συμφώνου κατάθεση καταθέσεων ή εκθέσεων εφόσον αυτή δεν αμφισβητήθηκε καθ΄οιονδήποτε τρόπο γίνεται αποδεκτή και θα βασιστώ και σε αυτή για να καταλήξω στα αναγκαία συμπεράσματα - ευρήματα μου. Κρίνω σκόπιμο να κάμω ιδιαίτερη αναφορά για το πώς αντικρίζω το περιεχόμενο της ιατρικής αναφοράς (τεκμ. 20), το οποίο ναι μεν έγινε αποδεκτό και κατατέθηκε ενώπιον μου ως τεκμήριο, η αποδοχή του όμως εφόσον έγινε με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων της υπεράσπισης για αντεξέταση του ιατρού που τη συνέταξε κάτι που δεν έγινε κατορθωτό θα πρέπει να εκπληρώνει κάποιες προϋποθέσεις όπως επιτάσσει το αποδεικτικό μας δίκαιο. Ο Δρ. Ιάκωβος Χαραλάμπους που είναι ο συντάκτης της ιατρικής αυτής αναφοράς και ο θεράπων ιατρός του παραπονούμενου κ.Beckett, όταν ο τελευταίος νοσηλεύτηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Αμμοχώστου από τις 23.11.2009 μέχρι την 26.11.2009, δηλώθηκε από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής ότι αδυνατούσε να τον καλέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ως μάρτυρα καθώς έχει αναχωρήσει από την Κύπρο και δεν ήταν δυνατή η παρουσία του ενώπιον του Δικαστηρίου. Επομένως κρίνω ότι η βαρύτητα που θα δοθεί στη μαρτυρία αυτή θα πρέπει να συνάδει με τις διατάξεις του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου μας, Κεφ.
6. Τα ευρήματα που καταγράφει σε αυτήν την έκθεση του συνάδουν απόλυτα με την υπόλοιπη πάνω στο ίδιο θέμα μαρτυρία. Για όσα καταγράφονται σε αυτό το πιστοποιητικό θα πρέπει να πω ότι υπάρχει αρκούντως ικανοποιητική μαρτυρία προερχόμενη και από τους μάρτυρες τους οποίους η υπεράσπιση είχε την δυνατότητα και την ευκαιρία να αντεξετάσει όπως και έκανε και των οποίων η μαρτυρία συμπίπτει απόλυτα με αυτά που έχουν καταγραφεί και στο τεκμ.
7. Όμως και χωρίς το τελευταίο τεκμήριο και πάλι δεν θα είχα κανένα δισταγμό αποδεχόμενος τη μαρτυρία που προήλθε από τον ίδιο τον παραπονούμενο, τη σύζυγο του Μ.Κ.3, τον Αστ. Κονναρή (Μ.Κ.4) για το πώς αντίκρισε τον κ. Beckett στο νοσοκομείο όταν τον επισκέφθηκε και τέλος τον ιατρό - ακτινολόγο κ. Σκαναβή (Μ.Κ.5) για όσα παρουσιάζουν οι ακτινογραφίες και τα φίλμς του αξονικού τομογράφου που του λήφθηκαν, να καταλήξω στο ίδιο συμπέρασμα ότι δηλαδή ο παραπονούμενος συνεπεία της επίθεσης που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο υπέστη σωματικές βλάβες που ανάγονται στο βαθμό της βαριάς σωματικής βλάβης. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Μετά την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας καταλήγω στα ακόλουθα συμπεράσματα και ευρήματα: ¨Ο παραπονούμενος κ. Leslie Beckett 60 ετών κατά τον επίδικο χρόνο που ήταν το απόγευμα της 20.11.2009 ημέρα Παρασκευή βγήκε βόλτα σε περιοχή της Λίμνης Παραλιμνίου. Σε παρακείμενο υποστατικό στεγαζόταν το βιβλιοπωλείο του κατηγορουμένου. Σκοπός του ήταν να περισυλλέξει κάποια κομμάτια από ξύλα και πλαστικές σωλήνες που ήταν πεταμένες εκεί για να τα χρησιμοποιήσει κάπου. Ο παραπονούμενος μέχρι και τον Ιούνιο εκείνου του χρόνου εργαζόταν με τη σύζυγο του στο βιβλιοπωλείο του κατηγορουμένου που βρισκόταν κοντά στη Λίμνη Παραλιμνίου και λόγω διαφωνίας ως προς τον χειρισμό πελατών τους είχε απολύσει. Κάποια στιγμή έγινε αντιληπτός από τον κατηγορούμενο να περνά πίσω από το βιβλιοπωλείο του ο οποίος κατευθύνθηκε προς το μέρος του και του είπε να μη περνά από εκεί. Ο παραπονούμενος αντέδρασε λέγοντας του ότι είχε κάθε δικαίωμα να περνά από εκεί εφόσον ήταν δημόσιος χώρος και πέρασμα και συνέχισε την πορεία του. Τότε ο κατηγορούμενος ο οποίος σημειώνω ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε τα χέρια του στο πίσω μέρος του σώματος του κατευθύνθηκε προς το μέρος του και απρόκλητα τον χτύπησε με μια μεταλλική σωλήνα στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και σε άλλα σημεία του κορμιού του. Συνεπεία τη απρόκλητης επίθεσης που δέχθηκε ο παραπονούμενος και των κτυπημάτων που του επέφερε ο κατηγορούμενος ο παραπονούμενος έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο έδαφος. Ο κατηγορούμενος εξακολούθησε να τον χτυπά με την ίδια σωλήνα με αποτέλεσμα να του προκαλέσει με πρόθεση τραύματα και μώλωπες σε διάφορα σημεία του σώματος του και στη συνέχεια τον εγκατάλειψε στη σκηνή. Ο παραπονούμενος με τη βοήθεια κάποιου τρίτου προσώπου τον οποίο έστειλε εκεί ο ίδιος ο κατηγορούμενος όπως ο ίδιος ανέφερε στην κατάθεση του, σηκώθηκε και μεταφέρθηκε στο σπίτι του. Η σύζυγος του παραπονούμενου στη συνέχεια τον μετέφερε στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Αμμοχώστου στο Παραλίμνι. Έτυχε εκεί των Α΄ Βοηθειών και απολύθηκε με οδηγίες να μεταβεί στα εξωτερικά ιατρεία την Δευτέρα το πρωί. Στο νοσοκομείο στο μεταξύ τον επισκέφθηκε ο Αστ. Μ. Κονναρής μετά που ενημερώθηκε σχετικά από τον ίδιο τον παραπονούμενο και τη σύζυγο του τηλεφωνικά. Ο παραπονούμενος την Δευτέρα 23.11.2009 μετέβη στο Νοσοκομείο όπου έτυχε ξανά διαφόρων εξετάσεων και υποβλήθηκε σε νέες ακτινογραφίες και αξονικό τομογράφο παραμένοντας στο νοσοκομείο μέχρι την Πέμπτη 26.11.
8. Τα διάφορα τραύματα που υπέστη ο παραπονούμενος τα έχω καταγράψει στη σελ. 11 της απόφασης μου όταν παρέθεσα τη μαρτυρία του κ. Σκαναβή τα οποία και καθίστανται ευρήματα μου. Συνεπεία της απρόκλητης και βίαιης επίθεσης που δέχθηκε ο παραπονούμενος και των τραυμάτων που υπέστη υπέφερε για μεγάλο χρονικό διάστημα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά βλέποντας ακόμα μέχρι και σήμερα εφιάλτες στον ύπνο του. Ο κατηγορούμενος μετά το επίδικο επεισόδιο και πληροφορηθείς ότι ο παραπονούμενος τον κατήγγειλε στην αστυνομία σε διάφορες περιπτώσεις όταν έτυχε να συναντήσει την σύζυγο του κ. L. Beckett την κα J. Beckett απείλησε με τι φράση ότι θα έσπαζε και τα δύο πόδια του συζύγου της ενόψει της καταγγελίας που του έκαμε και ότι θα ήταν καλύτερα να έφευγαν για την Αγγλία για να αισθάνονται ασφαλείς. Κρίνω ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία των αντίστοιχων κατηγοριών (3 και 4) εφόσον η απειλή αφορούσε την παρεμπόδιση του παραπονούμενου προσώπου από του να τελέσει πράξη την οποία είχε δικαίωμα να τελέσει δηλαδή να τον καταγγείλει στην αστυνομία για την σε βάρος του επίθεση και πρόκληση σε αυτόν βαριάς σωματικής βλάβης και της συνέχισης της διαδικασίας διερεύνησης αυτής της υπόθεσης. Αντίστοιχα αποδείχθηκαν κατά την άποψη μου με βάσει την ίδια μαρτυρία και οι κατηγορίες 5 και 6 που αφορούν το αδίκημα του επηρεασμού της αστυνομικής έρευνας υπό την έννοια ότι αν έφευγε για το εξωτερικό ο παραπονούμενος όπως ήταν η προτροπή του κατηγορούμενου προς την κα Beckett για να μη πραγματοποιήσει την απειλή του δηλαδή να του σπάσει και τα δύο πόδια τότε η καταγγελία του στην αστυνομία θα παρέμενε μετέωρη. Μετά την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας και την κατάληξη μου στα πιο πάνω συμπεράσματα - ευρήματα βρίσκω ότι αληθινή είναι η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου σε σχέση με την αποδοχή της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής και ως εκ τούτου απόρριψη και της μοναδικής υπεράσπισης εκ μέρους του κατηγορουμένου περί αυτοάμυνας, το βάρος της αποκλεισμού της οποίας είχε πάντοτε η κατηγορούσα αρχή, το οποίο κατά την άποψη μου κατάφερε να αποκλείσει στο επίπεδο του πέραν από κάθε αμφιβολία (βλ. Miliotis v. Police,

(1971)2 C.L.R. 292, Maifoshis v. Police,

(1978)2 C.L.R. 9 και Γιάλλουρου v. Αστυνομίας,

(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 320). Καταλήγω ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. ................ Χρήστος Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο