Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Κυριάκος Καγιάτος κ.α., Αρ. Υπόθεσης:1443/2011, 9/7/2012

(1)(γ) και 15

(2)του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου (Ν.59/76), όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 18

(1)/93,128

(1)/2002,128

(1)/2004,123

(1)/2006 και 18

(1)/2007 και Κ.Δ.Π. 173/1977 και 98/78 και στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Οι λεπτομέρειες όλων των αδικημάτων είναι διατυπωμένες επίσης κατά πανομοιότυπο τρόπο, εκείνο που διαφοροποιεί την κάθε κατηγορία είναι η ημερομηνία διάπραξης του καθενός από τα αδικήματα. Σύμφωνα λοιπόν με τις λεπτομέρειες καθενός από τα αδικήματα, οι κατηγορούμενοι στις 29.08.2010 και περί ώρα 15:45, στις 12.09.2010 και περί ώρα 11:00, στις 15.10.2010 και περί ώρα 20:50 και στις 16.10.2010 και περί ώρα 07:50 αντίστοιχα για κάθε μια κατηγορία, στο Παραλίμνι της Επαρχίας Αμμοχώστου, στο ξενοδοχείο SUNRISE προέβηκαν στη δημόσια εκτέλεση μουσικού έργου η οποία ενείχε προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας το οποίο υπάρχει σ΄αυτό το έργο, δηλαδή μετέδιδαν μουσική μέσω μεγαφώνων στο κοινό, χωρίς άδεια από το Σώμα Χορηγήσεων Αδειών. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Η κατηγορούσα αρχή προς απόδειξη της υπόθεσης της κάλεσαν τον εξεταστή της υπόθεσης Αστ. 2961 κ. Χ. Μίσιη (Μ.Κ.1), του Αστυνομικού Σταθμού Παραλιμνίου. Στη γραπτή κατάθεση του, η οποία σημειώθηκε ως τεκμ. 1, και την οποία υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου, κατέγραψε ότι στις 20.12.2010 είχε αναλάβει τη διερεύνηση της υπόθεσης η οποία αφορά αδικήματα κατά παράβαση του νόμου περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας από την εταιρεία Sunrise Hotels Ltd. Αναγνώρισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου τους κατηγορούμενους 1 και 3 ως τα άτομα που κατηγόρησε, τον κατηγορούμενο 3 για την κατηγορούμενη 2 εταιρεία. Κατάθεσε και σημειώθηκε ως τεκμ. 2 το πιστοποιητικό σύστασης της κατηγορουμένης 2 όπου φαίνεται ότι συστάθηκε στις 16.05.1978 ως Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης και το πιστοποιητικό διευθυντών και γραμματέα της ως τεκμ. 3 όπου φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος 3 είναι ένας από τους διευθυντές της και αντικαταστάτης διευθυντής κάποιας Νατάσας Χρυσαφίνη. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι στις 20.01.2011 πληροφόρησε τον κατηγορούμενο 1 για τα από μέρους του αδικήματα και ότι θα καταγγελθεί και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο αυτός απάντησε: ¨θα απαντήσει ο δικηγόρος μας στο δικαστήριο¨. Στις 24.01.2011 πληροφόρησε την κατηγορούμενη 2 εταιρεία μέσω του διευθυντή της Αλέξιου Χρυσαφίνη για την εναντίον της διερευνώμενη υπόθεση και όταν τον πληροφόρησε ότι η εταιρεία θα καταγγελθεί για τον λόγο ότι επέτρεψε στον κατηγορούμενο 1 να διαπράξει τα αδικήματα, αυτός απάντησε: ¨την υπόθεση χειρίζεται ο δικηγόρος μας.¨ Η όλη διερεύνηση της υπόθεσης εκ μέρους του μάρτυρα περιορίστηκε στο να τοποθετήσει στο φάκελο της υπόθεσης την χωρίς ημερομηνία κατάθεση της κας Λιάνας Μηλέα και το υλικό που αυτή του προσκόμισε στο οποίο αναφέρεται στην κατάθεση της και αφορά την υπόθεση. Η κα Λιάνα Μηλέα αναφέρει σε αυτή την κατάθεση της ότι είναι υπεύθυνη για την έκδοση αδειών για τη δημόσια μετάδοση, εκτέλεση ή εκπομπή μουσικής που ανήκει στο ρεπερτόριο της εταιρείας The Performing Right Society Ltd ή P.R.S. ( στη συνέχεια P.R.S.), την έκδοση τιμολογίων και παρακολούθηση των λογιστικών και των εισπράξεων της εταιρείας καθώς καi τη λήψη μαρτυρίας και προετοιμασία δικαστηριακών υποθέσεων τόσο για την παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων της P.R.S. όσο και για τη μη καταβολή των δικαιωμάτων σύμφωνα με τις άδειες που εκδίδονται από τους αδειούχους. Είχε αναφέρει στον κ. Μίσιη ότι η άδεια που διέθετε η εν λόγω κατηγορούμενη 2 εταιρεία είχε λήξει. Βασίστηκε σε όσα του είχε αναφέρει η κα Μηλέα χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης. Ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Η υπόλοιπη μαρτυρία κατατέθηκε υπό μορφή κατάθεσης όλου του έγγραφου υλικού που είχε στη διάθεση της η κατηγορούσα αρχή με δήλωση εκ μέρους της Υπεράσπισης των κατηγορουμένων ότι γινόταν αποδεκτό και για την αλήθεια του περιεχομένου του. Κατατέθηκαν συνολικά 19 έγγραφα ως τεκμήρια, κάποια από αυτά συνοδεύονται από σειρά άλλων σχετικών εγγράφων τα οποία αποδεικνύουν προβαλλόμενους ισχυρισμούς. Σημειώνω ότι όλα τα έγγραφα αυτά είναι αντίγραφα (φωτοτυπίες) των πρωτοτύπων, η κατάθεση τους έγινε εκ συμφώνου εφόσον η υπεράσπιση των κατηγορουμένων εστιάζεται όπως δηλώθηκε και θα φανεί στη συνέχεια σε άλλα ζητήματα. Για όσα από αυτά έχουν σημασία, θα γίνει ειδικότερη αναφορά στη συνέχεια της απόφασης μου. Η μαρτυρία της κας Μηλέας όπως καταγράφηκε στην κατάθεση της (τεκμ. 4), μπορεί να διαχωριστεί σε δύο κατηγορίες ζητημάτων. Η πρώτη αφορά τη νομιμοποίηση της παραπονούμενης την οποία εκπροσωπεί στο να διεκδικεί δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας από υπόχρεα πρόσωπα και η δεύτερη τις διαπιστώσεις της και τα γεγονότα εκείνα που κατά την άποψη της στοιχειοθετούν τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι οι οποίοι σταμάτησαν να καταβάλλουν τα δικαιώματα σύμφωνα με τις άδειες που τους είχαν εκδοθεί. Ο τρόπος που κατατέθηκε η μαρτυρία και η δήλωση που έγινε δεν παρέχει έρεισμα για αμφισβήτηση τους. Η πρώτη κατηγορία ζητημάτων περιλαμβάνει την ιδιότητα της ίδιας της κας Μηλέα την οποία κατέγραψα πιο πάνω και της εταιρείας P.R.S. Η εταιρεία P.R.S. που είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης διά εγγυήσεως χωρίς μετοχικό κεφάλαιο, συστάθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1914 σύμφωνα με την νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα μέλη της αποτελούνται από: α. Συνθέτες μουσικής, β. στιχουργούς των οποίων οι στίχοι συνδέονται με μουσικά έργα, γ. εκδότες τέτοιας μουσικής, δ. τους διαδόχους των τίτλων συνθετών ή στιχουργών που έχουν αποβιώσει. Παρουσίασε και σημειώθηκαν ως τεκμ. 5 αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής της P.R.S. στο Ηνωμένο Βασίλειο και αντίγραφο του καταστατικού της εταιρείας ως τεκμ. 5 Α. Η εταιρεία αυτή έχει εγγραφεί στον Έφορο Εταιρειών της Κύπρου στις 27.10.1930 με αριθμό φακέλου 37, αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής της σημειώθηκε ως τεκμ.
2. Κατατέθηκε επίσης πιστοποιητικό του εξουσιοδοτημένου προσώπου να αποδέχεται επιδόσεις εγγράφων στην Κύπρο εκ μέρους της P.R.S. που είναι η κυπριακή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης R.M. SCOUFARIDES & Co LTD στη Λευκωσία (τεκμ. 6 Α) της οποίας κατατέθηκαν αντίγραφα του πιστοποιητικού σύστασης της ως τεκμ. 6Β, του πιστοποιητικού του εγγεγραμμένου γραφείου της ως τεκμ. 6Γ στην οποία Γραμματέας και Μέτοχος είναι η κα Μηλέα. Εξηγεί στη συνέχεια της κατάθεσης της ότι ο κύριος σκοπός της P.R.S. είναι η διαχείριση του μέρους των πνευματικών δικαιωμάτων μουσικών έργων και των στίχων που συνδέονται με αυτά που σχετίζονται με τη δημόσια εκτέλεση, μετάδοση ή εκπομπή των μουσικών αυτών έργων και στίχων σύμφωνα με την εκάστοτε περί Πνευματικών Δικαιωμάτων Νομοθεσία ανά το παγκόσμιο. Τα τρία αυτά δικαιώματα γενικά ονομάζονται στη μουσική βιομηχανία ως :¨τα δικαιώματα δημόσιας εκτέλεσης¨(Performing Right). Στις πλείστες χώρες όπου υφίσταται νόμος για την Πνευματική Ιδιοκτησία και οι οποίες είναι μέλη της Σύμβασης της Βέρνης ή της Οικουμενικής Σύμβασης Πνευματικών Δικαιωμάτων, υπάρχουν οργανισμοί αντίστοιχοι και ανάλογοι με την P.R.S. και ο κάθε ένας από αυτούς τους οργανισμούς είναι συνδεδεμένος με όλους τους άλλους με συμβόλαιο αμοιβαίας εκπροσώπησης ούτως ώστε τα μέλη της μιας να έχουν πλήρη προστασία στη βάση της άλλης. Παρουσίασε ως τεκμ. 7 κατάλογο όπου αναγράφονται 91 χώρες ή οργανισμοί με τις οποίες ή τους οποίους η P.R.S. έχει υπογράψει συμβόλαια αμοιβαίας εκπροσώπησης. Εκτός από τις χώρες αυτές και οργανισμούς υπάρχουν και άλλες χώρες, που δεν έχουν αντίστοιχο οργανισμό, τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών αυτών των χωρών εκπροσωπούνται από μεγαλύτερους οργανισμούς όπως η P.R.S. για τις χώρες της Κοινοπολιτείας. Η AEPI, όπως και η P.R.S είναι Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων των πνευματικών δημιουργών (συνθετών, στιχουργών) και δικαιούχων μουσικών έργων. Η ΑEPI ιδρύθηκε το 1930 στην Ελλάδα ως Ανώνυμος Εταιρεία διά μετοχών και λειτουργεί κάτω από τις διατάξεις της νομοθεσίας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Το καταστατικό της όπως τροποποιήθηκε στις 12.01.1972 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 17.02.1972 (τεκμ. 8). Σκοπός της AEPI, σύμφωνα με το καταστατικό της, είναι η διαχείριση και προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών μουσικών έργων και των δικαιούχων πνευματικής ιδιοκτησίας. Έτσι η AEPI διαχειρίζεται εκ μέρους των δημιουργών μελών της τόσο το δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης των μουσικών έργων (performing right), όσο και το δικαίωμα ηχογράφησης των μουσικών έργων (mechanical right). H AEPI εκτός από τη συμφωνία αμοιβαίας εκπροσώπησης που έχει με την P.R.S., αντιπροσωπεύεται στην Κύπρο από την κα Μηλέα ως πληρεξούσια αντιπρόσωπος της (τεκμ. 9). Η P.R.S. είναι εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ασχολείται με την έκδοση αδειών δημόσιας μετάδοσης, εκτέλεσης ή εκπομπής μουσικής στους χρήστες (Σώμα Χορήγησης Αδειών), βάσει του Άρθρου 15

(2)του νόμου. Όλα τα δικαιώματα που εισπράττει τα διανέμει στα μέλη της και στα μέλη των αντίστοιχων οργανισμών σε άλλες χώρες με τους οποίους είναι συνδεδεμένη. Με τον ίδιο τρόπο εργάζονται και οι υπόλοιποι αντίστοιχοι οργανισμοί παγκοσμίως. Η εξουσία της P.R.S. (και των αντίστοιχων οργανισμών), να εκδίδει άδειες δημόσιας χρήσης, εκτέλεσης, αναμετάδοσης μουσικής, πηγάζει από τη συμβατική εκχώρηση του δικαιώματος αυτού από τους δημιουργούς, συνθέτες, στιχουργούς, εκδότες μουσικής και τους κληρονόμους τους, και ως ιδιοκτήτρια του τιμήματος εκείνου του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που αποτελείται από το αποκλειστικό δικαίωμα μετάδοσης προς το κοινό, δίνει αντί γι΄αυτούς την προβλεπόμενη από τη νομοθεσία και τις διεθνείς συμβάσεις άδεια σε τρίτους για χρήση του ρεπερτορίου τους και εισπράττει τα πνευματικά τους δικαιώματα. Τον Ιανουάριο του 2009 η P.R.S. είχε 60.000 μέλη εκ των οποίων οι 38.183 ήταν συνθέτες ή στιχουργοί, οι 1.872 διάδοχοι αποβιωσάντων συνθετών ή στιχουργών και οι 3.522 εκδότες. Κάθε συνθέτης ή στιχουργός ο οποίος διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου τα μουσικά έργα εκτελούνται ή μεταδίδονται δημόσια και εκπέμπονται σε οποιοδήποτε ουσιώδη βαθμό, θα είναι σχεδόν, χωρίς εξαίρεση, μέλος της P.R.S. Ως εκ τούτου, σαν αποτέλεσμα της εκχώρησης που γίνεται στα μέλη της, η P.R.S. είναι κάτοχος του δικαιώματος δημόσιας εκτέλεσης ουσιαστικά όλου του ρεπερτορίου μουσικών έργων που προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Σαν αποτέλεσμα των συμφωνιών αμοιβαίας εκπροσώπησης μεταξύ της P.R.S. και αντίστοιχους οργανισμούς των άλλων χωρών, η P.R.S. διαχειρίζεται δικαίωμα δημόσιας εκτέλεσης ουσιαστικά του παγκόσμιου ρεπερτορίου μουσικής στο οποίο υφίσταται δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας. Η δεύτερη κατηγορία ζητημάτων αφορά τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης και περιγράφει τον τρόπο που θεωρείται ότι εμπλέκονται οι παρόντες κατηγορούμενοι σε αυτή. Θα προσπαθήσω να τα καταγράψω κατά συνοπτικό τρόπο όπως αυτά με περισσή λεπτομέρεια αναφέρονται στη σχετική κατάθεση της κας Μηλέα. Αναφέρεται σε κάποιο ξενοδοχείο με το όνομα Sunrise Hotel που βρίσκεται στον Πρωταρά. Αυτό το ξενοδοχείο είχε εκδώσει την πρώτη του άδεια Μουσικών Συγγραφικών Δικαιωμάτων εκ μέρους του P.R.S., πριν από περίπου 20 χρόνια και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο του 1989 με αριθμό άδειας 2174 εν ισχύ από 1.06.1990, όλες οι ετήσιες υποχρεώσεις διευθετούνταν με βάσει εκείνη την άδεια. Αντίγραφο της σχετικής άδειας κατατέθηκε ως τεκμ. 10. Στη συνέχεια στις 9.09.1997 εκδόθηκε νέα άδεια με αριθμό 10668 η οποία θα ήταν σε ισχύ από 1.06.1998 με αδειούχο την εταιρεία Sunrise Hotels Ltd για το υποστατικό Sunrise Beach Hotel στο Παραλίμνι (τεκμ. 10 Α). Έκτοτε οι υποχρεώσεις διευθετούνταν μέχρι την περίοδο 1.06.2008 - 31.05.2009 όπου παρατηρήθηκαν καθυστερημένα τιμολόγια όπως και κατά την περίοδο από 1.06.2009 -31.05.2010 και από 1.06.2010 - 31.05.2011. Ο δικηγόρος της αδειούχου εταιρείας και του ξενοδοχείου έστειλε επιστολή τερματισμού της άδειας σύμφωνα με τις πρόνοιες της παρ. 6

(1)της άδειας από 1.06.

1. Στη συνέχεια της κατάθεσης της η κα Μηλέα και μετά τον πιο πάνω τερματισμό της άδειας καταγράφει τις δικές της διαπιστώσεις σε επισκέψεις που πραγματοποίησε στο εν λόγω ξενοδοχείο σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις που αντιστοιχούν σε κάθε μια από τις κατηγορίες. Στις 29.08.2010 και περί ώρα 3.45 επισκέφθηκε το ξενοδοχείο για λίγη ώρα. Διαπίστωσε τα ακόλουθα: Από κεντρικό σύστημα το οποίο διακλαδωνόταν στους χώρους του ξενοδοχείου (πιθανώς κεντρικό Computer), μεταδιδόταν δημοσίως μουσική με διακλαδώσεις μεγαφώνων χωρίς η μουσική να είναι η ίδια σε όλους τους χώρους μετάδοσης. Από τα τραγούδια τα οποία μεταδίδονταν διαπίστωσε την μετάδοση των τραγουδιών Yellow του συγκροτήματος Cold Play και Love is all around του συγκροτήματος Wet Wet Wet. Τα τραγούδια αυτά που είναι κατά τη μάρτυρα πολύ γνωστά και με μεγάλη επιτυχία από δύο πολύ δημοφιλή συγκροτήματα οι συντελεστές των οποίων και δικαιούχοι των πνευματικών δικαιωμάτων είναι μέλη του P.R.S. και έχουν εκχωρημένα τα δικαιώματα τους στο P.R.S., τα συμβόλαια των οποίων κατάθεσε και βρίσκονται στη δέσμη συμβολαίων του τεκμ.
2. Το ίδιο συνέβηκε και στις 12.09.2010 όταν στις 11:00 επισκέφθηκε και πάλι το ξενοδοχείο όπου διαπίστωσε ότι μεταδιδόταν μουσική και αναφέρει τα συγκεκριμένα τραγούδια, τους συντελεστές τους - δικαιούχους των πνευματικών δικαιωμάτων και μελών του P.R.S. με αντίστοιχες εκχωρήσεις δικαιωμάτων στο P.R.S. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις αφορούν την 2η κατηγορία. Στις 15.10.2010 είχε διαμονή σε δωμάτιο του εν λόγω ξενοδοχείου όπου στο δωμάτιο υπήρχε μεγάλη τηλεόραση από την οποία μεταδίδονταν 20 κανάλια τηλεοράσεως και μουσικών καναλιών και το 21ο ήταν το Radio Music Channel από το οποίο είχε ακούσει τραγούδια των οποίων οι συνθέτες, στιχουργοί και εκδότες μουσικής είχαν εκχωρήσει τα δικαιώματα τους στην P.R.S. Από τα κανάλια της τηλεοράσεως μεταδίδονταν δημοσίως προγράμματα με υπόκρουση μουσικής και μουσική και αναφέρει συγκεκριμένα τραγούδια με δικαιούχους συνθέτες και στιχουργούς και εκδότες μουσικής μελών του P.R.S. και ΑΕΡΙ. Κατάλογος τηλεοπτικών καναλιών κατατέθηκε ως τεκμ.
3. Την ίδια ημέρα σε μουσική εκδήλωση για παιδιά (Kid's Disco), μεταδόθηκαν πολύ γνωστά τραγούδια με δικαιούχους συνθέτες και μουσικούς και εκδότες τραγουδιών με εκχωρήσεις των δικαιωμάτων τους στην P.R.S. H κα Μηλέα προς απόδειξη των πιο πάνω επισκέψεων της στο εν λόγω ξενοδοχείο κατάθεσε διάφορα τιμολόγια, αποδείξεις και λογαριασμούς για χρεώσεις που της έγιναν για υπηρεσίες που της παρασχέθηκαν από το ξενοδοχείο όπως και έντυπο με το πρόγραμμα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν και μουσικές εκδηλώσεις (τεκμ. 11,12,13,13 Α και 15). Κατάθεσε επίσης δέσμη συμβολαίων παραχώρησης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας προς την P.R.S. του Ηνωμένου Βασιλείου ως τεκμ.
4. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι κατηγορούμενοι με τη συμπλήρωση της μαρτυρίας για την κατηγορούσα αρχή υπέβαλαν εισήγηση ότι δεν αποδείχθηκαν οι κατηγορίες εκ πρώτης όψεως εναντίον τους και κάλεσαν το Δικαστήριο να τους αθωώσει από αυτό το στάδιο. Βασικά σημεία της εισήγησης τους ήταν:
5. To κατηγορητήριο πάσχει από πολλαπλότητα κατηγοριών τόσο στην έκθεση των αδικημάτων όσο και στις λεπτομέρειες τους.
6. Δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία σε ποιόν ανήκει το ξενοδοχείο. Τι έκαμαν οι κατηγορούμενοι 1 και 3 και αν η κατηγορούμενη 2 είναι η ιδιοκτήτρια του. Δεν αποδείχθηκε γνώση των κατηγορουμένων καθώς τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν δεν είναι αυστηράς ευθύνης.
7. Δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει την κατηγορούμενη 2 με τη διάπραξη των αδικημάτων και αν ακόμα γι΄αυτή υπήρχε μαρτυρία ότι είναι η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου.
8. Σε σχέση με τον 3ον κατηγορούμενο φαίνεται ότι είναι ένας από τους διευθυντές της 2ης κατηγορούμενης σύμφωνα με το πιστοποιητικό τεκμ.
9. Διερωτήθηκε γιατί επιλέγει μόνο αυτός ενώ υπάρχουν και αρκετοί άλλοι διευθυντές της ίδιας εταιρείας και ποια είναι εν τέλει η σχέση του 1ου κατηγορουμένου με την όλη υπόθεση εφόσον πουθενά στο μαρτυρικό υλικό δεν αναφέρεται καν το όνομα του ή εμπλοκή του. Σε περαιτέρω αναφορά και ανάλυση των ενδιαφερουσών εισηγήσεων της υπεράσπισης θα αναφερθώ στο κατάλληλο μέρος στη συνέχεια της απόφασης μου όπου και αν χρειαστεί. Η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής εισηγήθηκε όπως κληθούν σε απολογία οι κατηγορούμενοι καθώς η μαρτυρία που παρουσίασε η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοια που αντικειμενικά εξεταζόμενη θα πρέπει να οδηγήσει το Δικαστήριο σε αυτή την απόφαση. Σε σχέση με την πολλαπλότητα του κατηγορητηρίου ανέφερε ότι δεν χαρακτηρίζεται από τέτοια το κατηγορητήριο καθώς στις λεπτομέρειες του αδικήματος αναφέρεται η ημέρα, η ώρα και ο τόπος της διάπραξης τους και παρέπεμψε στην κατάθεση της κας Μηλέα σε σχέση με το ποια τραγούδια άκουσε σε κάθε περίπτωση. Εάν η κατηγορούσα αρχή επέλεγε να κατέθετε κατηγορητήριο με πολλές κατηγορίες όπως ήταν η εισήγηση του συνηγόρου των κατηγορουμένων τότε και πάλι θα προβαλλόταν η υπεράσπιση της πολλαπλότητας που θα παρουσίαζε ένα τέτοιο κατηγορητήριο. Το ξενοδοχείο Sunrise σύμφωνα με την κατάθεση της κας Μηλέας διέθετε άδεια μετάδοσης μουσικής και τραγουδιών που εκπροσωπεί η παραπονούμενη την οποία δεν ανανέωσε και γι΄αυτό διαπράττει τα αδικήματα. Σε σχέση με τους κατηγορούμενους 1 και 3 όταν κατηγορήθηκαν δεν έδωσαν κάποια εξήγηση για τον ρόλο τους στην υπόθεση. Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ: Τα αδικήματα βασίζονται στον περί του Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμο (Ν.59/76)όπως αυτός τροποποιήθηκε όπως και στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
10. Θα παραθέσω στη συνέχεια αυτά τα οποία ενδιαφέρουν την υπόθεση και έχουν τη σημασία τους για την κατάληξη μου. Το άρθρο 7 Ε διαλαμβάνει τα ακόλουθα:

(1)Συνιστά παραβίαση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας που προστατεύονται με τον παρόντα Νόμο, η σκόπιμη διενέργεια από οποιοδήποτε πρόσωπο, οποιασδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις, εφόσον το πρόσωπο αυτό έχει εύλογη αιτία να γνωρίζει ότι, θα προξενήσει, υποβοηθήσει, διευκολύνει ή αποκρύψει παραβίαση οποιουδήποτε δικαιώματος προβλεπομένου στον παρόντα Νόμο: (α) αφαίρεση ή τροποποίηση οποιωνδήποτε ηλεκτρονικών πληροφοριών για την διαχείριση δικαιωμάτων χωρίς εξουσιοδότησηˑ (β) διανομή, εισαγωγή για διανομή, εκπομπή ή μετάδοση στο κοινό, χωρίς εξουσιοδότηση, έργων ή αντιτύπων έργων γνωρίζοντας ότι οι ηλεκτρονικές πληροφορίες για τη διαχείριση δικαιωμάτων έχουν αφαιρεθεί ή τροποποιηθεί χωρίς εξουσιοδότηση.

(2)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου ο όρος ¨πληροφορίες για τη διαχείριση δικαιωμάτων¨ σημαίνει πληροφορίες που προσδιορίζουν το έργο, το δημιουργό του έργου, τον ιδιοκτήτη οποιουδήποτε δικαιώματος επί του έργου, ή πληροφορίες για τους όρους και τις προϋποθέσεις της χρήσης του έργου, και οποιουσδήποτε αριθμούς ή κώδικες που αντιπροσωπεύουν τέτοιες πληροφορίες, όταν οποιαδήποτε από αυτά τα στοιχεία πληροφόρησης είναι συνημμένα σε αντίτυπο του έργου ή εμφανίζονται σε σχέση με τη μετάδοση του έργου στο κοινό. Στο άρθρο 13 διαλαμβάνονται τα ακόλουθα:

(1)Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας προσβάλλεται υπό παντός όστις προβαίνει, προκαλεί ή επιτρέπει εις έτερον πρόσωπον να προβή, άνευ της αδείας του δικαιούχου, εις τέλεσιν πράξεως τινός η τέλεσις της οποίας ελέγχεται υπό του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας.

(2)Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας προσβάλλεται επίσης από οποιοδήποτε ο οποίος, χωρίς την άδεια του δικαιούχου, εισάγει στη Δημοκρατία ή εξάγει από τη Δημοκρατία για χρήση, εξαιρουμένης της ατομικής ή οικιακής ή διανέμει σ΄αυτήν εμπορικά, ή πωλεί ή ενοικιάζει ή δανείζεται ή μεταδίδει στο κοινό ή εκπέμπει ή εκθέτει δημόσια ή με οποιοδήποτε τρόπο διαφημίζει οποιοδήποτε αντικείμενο το οποίο συνιστά δυνάμει του εδαφίου

(1)προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας.

(3)...... ......... .........

(10)Εν τω παρόντι άρθρο ¨δικαιούχος πνευματικής ιδιοκτησίας¨ σημαίνει τον δημιουργό, τον αρχικόν δικαιούχον, τον εκδοχέα ή τον αποκλειστικόν αδειούχον, αναλόγως της περιπτώσεως, του σχετικού μέρους του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Στο άρθρο 14 προνοούνται οι ποινές.

(1)Οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώσει του - (α) Παράγει για πώληση ή εκμίσθωση οποιοδήποτε αντίτυπο το οποίο ενέχει προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας το οποίο υπάρχει σε κάποιο έργο, ή συγγενικού δικαιώματος, το οποίο προστατεύεται από τον παρόντα Νόμο, ή (β) πωλεί, εκμισθώνει ή διαφημίζει την πώληση ή μίσθωση ή εκθέτει εμπορικά ή προσφέρει για πώληση ή εκμίσθωση οποιοδήποτε τέτοιο αντίτυπο, ή (γ) αποκτά κατοχή ή διανέμει αυτά τα αντίτυπα είτε με σκοπό την εμπορία τους είτε σε τέτοια έκταση ώστε να επηρεάζει επιζήμια το δικαιούχο της πνευματικής ιδιοκτησίας, ή (δ) εκθέτει εμπορικά και δημόσια οποιοδήποτε τέτοιο αντίτυπο, ή (ε) εξάγει από και /ή εισάγει στη Δημοκρατία για πώληση ή εκμίσθωση οποιοδήποτε τέτοιο αντίτυπο, Διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δε θα υπερβαίνει τις τριάντα χιλιάδες (30.000) λίρες ή σε φυλάκιση η οποία δε θα υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές και, σε περίπτωση δεύτερης ή οποιαδήποτε μεταγενέστερης καταδίκης υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δε θα υπερβαίνει τις τριάντα πέντε χιλιάδες (35.000) λίρες ή σε φυλάκιση η οποία δε θα υπερβαίνει τα τέσσερα

(4)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές.

(2)....

(3)Οποιοσδήποτε ο οποίος εν γνώσει του προβαίνει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση παρουσίαση ή προβολή επιστημονικού, φιλολογικού, καλλιτεχνικού ή μουσικού έργου ή ταινίας η οποία ενέχει προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας το οποίο υπάρχει σ΄αυτό το έργο, ή εν γνώσει του προβαίνει ή επιτρέπει τη δημόσια εκτέλεση ερμηνείας ή εκτελέσεως , η οποία ενέχει προσβολή συγγενικού δικαιώματος, το οποίο προστατεύεται από τον παρόντα Νόμο, διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δε θα υπερβαίνει τις τριάντα χιλιάδες (30.000) λίρες ή σε φυλάκιση η οποία δε θα υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές και, σε περίπτωση δεύτερης ή οποιαδήποτε μεταγενέστερης καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δεν θα υπερβαίνει τις τριάντα πέντε χιλιάδες (35.000) λίρες ή σε φυλάκιση η οποία δε θα υπερβαίνει τα τέσσερα

(4)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές.

(4)Σχετικά με οποιαδήποτε διαδικασία αναφορικά με ποινικά αδικήματα κατά παράβαση του παρόντος Νόμου στην έννοια του όρου ¨δημιουργός¨ θα συμπεριλαμβάνεται και κάθε πρόσωπο που αναπαράγει με τη συγκατάθεση του δημιουργού, όπως και κάθε εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος του.

(5).....

(6)Για τους σκοπούς του παρόντος άρθρου ¨Δικαστήριο¨ σημαίνει τον κατά τόπο αρμόδιο Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου ή Ανώτερο Επαρχιακό Δικαστή ή Επαρχιακό Δικαστή ο οποίος, παρά τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου, έχει με τον παρόντα Νόμο αρμοδιότητα να εκδικάζει οποιοδήποτε αδίκημα σύμφωνα με το παρόν άρθρο και να επιβάλλει τις ποινές που καθορίζονται απ΄ αυτό. Το άρθρο 14 Γ διαλαμβάνει τα ακόλουθα:

(1)Οποιοσδήποτε, εν γνώσει του προβαίνει σε οποιαδήποτε από τις ακόλουθες ενέργειες: (α) Αφαίρεση ή αλλοίωση οποιαδήποτε πληροφορίας με ηλεκτρονική μορφή σχετικά με το καθεστώς των δικαιωμάτων, άνευ αδείαςˑ (β) διανομή, εισαγωγή προς διανομή, ραδιοτηλεοπτική μετάδοση, παρουσίαση στο κοινό ή διάθεση στο κοινό έργων ή άλλου αντικειμένου προστατευομένων δυνάμει του παρόντος Νόμου, άνευ αδείας, από το οποίο έχουν αφαιρεθεί ή αλλοιωθεί άνευ αδείας οι πληροφορίες ηλεκτρονικής μορφής σχετικά με το καθεστώς των δικαιωμάτων, αν το πρόσωπο αυτό γνωρίζει ή έχει βάσιμο λόγο να γνωρίζει ότι με την ενέργεια αυτή προτρέπει, επιτρέπει, διευκολύνει ή συγκαλύπτει την παραβίαση δικαιώματος του δημιουργού ή άλλων συγγενικών δικαιωμάτων, όπως προβλέπονται από τη νομοθεσία, ή του δικαιώματος ειδικής φύσεως του κατασκευαστή βάσης δεδομένων, διαπράττει αδίκημα και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δεν υπερβαίνει τις τριάντα χιλιάδες λίρες (30.000) ή σε φυλάκιση η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές, και, σε περίπτωση δεύτερης ή οποιασδήποτε μεταγενέστερης καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή η οποία δεν υπερβαίνει τις τριάντα πέντε χιλιάδες λίρες (35.000) ή σε φυλάκιση η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή και στις δύο αυτές ποινές.

(2)Το πρώτο εδάφιο εφαρμόζεται εφόσον οποιαδήποτε από τις πληροφορίες αυτές συνοδεύει αντιγραφή ή εμφανίζεται σε συνδυασμό με την παρουσίαση στο κοινό ενός έργου ή άλλου προστατευόμενου υλικού που αναφέρεται στον παρόντα Νόμο ή καλύπτεται από το δικαίωμα ειδικής φύσεως επί βάσης δεδομένων. ΤΟ NOMIKΟ ZHTHMA ΠΟΥ ΤΕΘΗΚΕ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ : Το ζήτημα της πολλαπλότητας τέθηκε ως προς κάθε μια κατηγορία τόσο ως προς την έκθεση του αδικήματος όσο και ως προς τις λεπτομέρειες καθενός από αυτά ξεχωριστά. Το ζήτημα αυτό έχει πρωταρχική σημασία γι΄αυτό και θα με απασχολήσει αμέσως καθώς εάν ήθελε γίνει δεκτή η άποψη της υπεράσπισης περί ύπαρξης πολλαπλότητας, τότε ανάλογη θα είναι και η τύχη της υπόθεσης και η συζήτηση για τα υπόλοιπα θέματα θα είχε μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον. Στην υπόθεση Ακκελίδου v. Αστυνομίας,

(2005)2 Α.Α.Δ. σελ. 249 αναφέρονται για το ζήτημα της πολλαπλότητας τα ακόλουθα: ¨Αρχίζουμε με το ζήτημα της πολλαπλότητας. Αναφερόμαστε συγκεκριμένα στην περίπτωση πολλαπλότητας στην όψη του κατηγορητηρίου αφού τα δεδομένα καθιστούν αχρείαστη την αναφορά στην περίπτωση πολλαπλότητας κατόπιν συσχετισμού του κατηγορητηρίου με την προσαχθείσα μαρτυρία: βλ. Χαραλάμπους v. Aστυνομίας,

(1994)2 Α.Α.Δ. σελ. 14. Η πολλαπλότητα ορίζεται ως η συμπερίληψη στην ίδια κατηγορία πέραν του ενός αδικήματος. Είναι αυστηρός ο κανόνας ότι η κατηγορία δεν πρέπει να περιέχει περισσότερο από ένα αδίκημα. Για να γνωρίζει η υπεράσπιση επακριβώς τι είναι που αντιμετωπίζει. Αλλιώς ενδέχεται να επηρεαστεί δυσμενώς. Και για να παρέχεται η δυνατότητα διακρίβωσης προηγούμενης καταδίκης ή αθώωσης autrefois convict ή acquit για το ίδιο αδίκημα σε περίπτωση μεταγενέστερης κατηγορίας: βλ. π.χ.The Police v. Economides & Others

(1951)XX (Part II) C.L.R. 11. Tο κατά πόσο η ποινική διάταξη αποβλέπει στη δημιουργία μόνο ενός αδικήματος ή περισσοτέρων, είναι ζήτημα ερμηνείας, με πρακτική μάλλον παρά με αναλυτική διάθεση, υπό το φως της κοινής λογικής και του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις: βλ. D.P.P. v. Merriman

(1973)AC 584 (ιδιαίτερα στις σελ. 593 Α-Ε και 607) και Wilson

(1979)69 Cr App.R. 83 (ιδιαίτερα στις σελ. 85-87 και 88). Χωριστά αδικήματα στην ίδια διάταξη έχουμε όταν προβλέπονται για το καθένα διαφορετική, από τη φύση της, πράξη: βλ. Frangiskos Kyriakou v. The Welfare Office

(1961)C.L.R. 227, Mallon and another v. Allon

(1963)3 All E.R. 843. Όταν όμως η πράξη είναι βασικά του ίδιου είδους αλλά διαφέρει στη μορφή της δεν έχουμε παρά μόνο ένα αδίκημα: βλ. A.G. v. HjiConstanti

(1969)2 C.L.R. 5, Police v. Economides & Others (ανωτέρω). Το μόνο ένα αδίκημα μπορεί να διαπράττεται με περισσότερο από ένα τρόπο, είτε ως προς την αντικειμενική υπόσταση είτε ως προς την υποκειμενική. Σε τέτοια περίπτωση επιτρέπονται στην ίδια κατηγορία οι διαζεύξεις. Αυτό συνέβηκε και στην προκείμενη περίπτωση.¨ Στην υπόθεση Παπαδόπουλος v. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. σελ. 111, σελ. 116, αποφασίστηκε ότι η τυχόν πολλαπλότητα πρέπει να συνεξεταστεί με τη δυνατότητα εξ αυτής να επέρχεται ακυρότητα στην κατηγορία. Είναι σαφές ότι πρέπει το κατηγορούμενο πρόσωπο να παραπλανείται κατά ουσιώδη τρόπο στην έγερση της υπεράσπισης του εξ αιτίας της πολλαπλότητας, για να έχει αυτή οποιαδήποτε επίπτωση.¨ Για το ίδιο θέμα στην υπόθεση Ομήρου v. Αστυνομίας,

(2000)2 Α.Α.Δ. σελ. 588 έγινε δεκτή εισήγηση ότι η 1η κατηγορία έπασχε από πολλαπλότητα. Στη σελ. 4 της απόφασης αναφέρονται τα εξής: ¨Η πρώτη κατηγορία έπασχε, εξ ορισμού θα λέγαμε, από πολλαπλότητα. Απέδιδε στον εφεσείοντα τη διάπραξη αδικήματος κατά παράβαση των τριών άρθρων που σημειώσαμε στην αρχή και το κάθε ένα από αυτά δημιουργεί ξεχωριστό αδίκημα. Ανεξάρτητα από την εναλλακτική εισήγηση του κ. Κληρίδη πως θα υπήρχε πολλαπλότητα ακόμα και στην περίπτωση που η κατηγορία θα αφορούσε μόνο το άρθρο 121 (β), την οποία δεν είναι ανάγκη να εξετάσουμε, κατά την πρώτη κατηγορία ο εφεσείων διέπραξε περισσότερα του ενός αδικήματα. Ο κ. Μαππουρίδης είδε το πρόβλημα αλλά, όπως εισηγήθηκε, υπάρχουν περιθώρια για επικύρωση της καταδίκης. Στήριξε την άποψη του στην αντίληψη του ότι οι λεπτομέρειες του αδικήματος ήταν διατυπωμένες με τρόπο που άφηνε καθαρά να εννοηθεί ότι αποδιδόταν στον εφεσείοντα η διάπραξη αδικήματος μόνο κατά παράβαση του άρθρου 121(β). Πρότεινε επομένως πως, γι΄αυτό το λόγο, δεν είχε επηρεαστεί δυσμενώς ο εφεσείων. Δεν είναι ορθό πως οι λεπτομέρειες είχαν τέτοια μονολιθικότητα για να δικαιολογείται να εξετάσουμε θέμα όπως το τεθέν. Ο εφεσείων φερόταν να προσπάθησε μεταξύ άλλων ¨να επηρεάσει¨ την παραπονούμενη, ενέργεια που δεν εμφανίζεται ως συστατικό στο άρθρο 121 (β) αλλά, αντίθετα, ως δυνητικός στόχος στην περίπτωση του άρθρου 118 αλλά και του άρθρου 122(β). Παρεμβάλλουμε πως η πρώτη κατηγορία φέρει τον εφεσείοντα να έχει διαπράξει αδίκημα και κατά παράβαση του άρθρου 122 γενικά, ενώ οι δύο παράγραφοι του άρθρου δημιουργούν δύο αδικήματα. Μάλιστα, το άρθρο 122 (α) αναφέρεται και σε ενέργεια που είναι δυνατόν να αποτρέψει μάρτυρα, και εμφανίζεται και αυτό το ρήμα στις λεπτομέρειες του αδικήματος, σύμφωνα με τις οποίες ο εφεσείων ¨προσπάθησε να μεταπείσει, αποτρέψει και επηρεάσει¨ την παραπονούμενη. Όσα προτάθηκαν ως ενδεικτικά μη δυσμενούς επηρεασμού του εφεσείοντα δεν ευσταθούν, η πρώτη κατηγορία έπασχε θεμελιωδώς και δεν μπορούμε να δούμε οτιδήποτε που θα δικαιολογούσε θετική διαπίστωση πως, παρά τα ριζικά ελαττώματα που υπήρχαν, θα ήταν δυνατό να επικυρωθεί η καταδίκη με το αιτιολογικό ότι ο εφεσείοντας δεν επηρεάστηκε δυσμενώς. Πολύ λιγότερο αν έχουμε υπόψη και την προσέγγιση του ζητήματος από την πρωτόδικο δικαστή. Είδε η πρωτόδικος δικαστής πως η πρώτη κατηγορία αφορούσε σε πλείονα αδικήματα, καταγράφει τα άρθρα, δεν στρέφει την προσοχή της προς το ελάττωμα και εξετάζει αν στοιχειοθετήθηκαν, κάθε ένα ξεχωριστά. Και αυτό, όμως κατά τρόπο ατελή και με σύμμειξη του ενός με το άλλο.¨ Θα πρόσθετα επιπλέον σε σχέση με τις λεπτομέρειες οι οποίες θα πρέπει να καταγράφονται σε ένα κατηγορητήριο τα όσα λέχθηκαν στην απόφαση Αντωνίου v. Αστυνομίας,

(2008)2 Α.Α.Δ.766: ¨Υποβλήθηκε παράπονο ως προς τη στέρηση του δικαιώματος του εφεσείοντα να υπερασπιστεί δεόντως τον εαυτό του. Το παράπονο κρίνεται ανυπόστατο. Το Άρθρο 6

(3)(α) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιβάλλει να γνωστοποιούνται οι συγκεκριμένες κατηγορίες και αναγκαίες λεπτομέρειες. Αυτό είναι βέβαια ορθό εφόσον οι λεπτομέρειες ενός αδικήματος διαδραματίζουν ουσιώδη ρόλο στην όλη ποινική διαδικασία, ώστε ο κατηγορούμενος να γνωρίζει εκ των προτέρων τι επακριβώς αντιμετωπίζει, ώστε να δύναται να ετοιμάσει την υπεράσπιση του σε κάθε μια από τις κατηγορίες. Το ουσιώδες πάντοτε για τον κατηγορούμενο είναι να γνωρίζει με επάρκεια το μέγεθος και την έκταση των κατηγοριών. Αυτό πέραν βέβαια της δυνατότητας που αυτός έχει να ζητήσει περαιτέρω λεπτομέρειες των συνθηκών κάτω από τις οποίες επέδειξε την κατ΄ισχυρισμόν παράνομη συμπεριφορά (Loizou & Pikis: "Criminal Procedure in Cyprus" σελ. 47). Στη συνέχεια δε της ίδιας απόφασης αναφέρονται: ¨Πρόβλημα πιθανό να υπήρχε, όπως εξηγείται στον Archbold, παρ. 1-131, εάν το κατηγορητήριο ήταν πολύ γενικό με μόνο δειγματοληπτικές κατηγορίες ("specimen charges"), με ενδεχόμενο να υπάρχει σύγχυση στους ενόρκους ως προς το ποια γεγονότα αφορούν ποια κατηγορία, αλλά και στο Δικαστή, ο οποίος επιβάλλοντας ποινή, δεν θα ήταν σε θέση να γνωρίζει ποια επεισόδια είχαν κριθεί από τους ενόρκους ότι αποδείχθησαν.¨ Εξετάζοντας τώρα τις πιο πάνω αρχές που προκύπτουν από τη νομολογία μας σε σχέση με το ζήτημα της πολλαπλότητας των παρόντων κατηγοριών, παρατηρώ ότι η κατηγορούσα αρχή επέλεξε όπως συμπεριλάβει στην έκθεση των αδικημάτων τις πλείστες από τις σχετικές νομοθετικές διατάξεις του περί Δικαιώματος Πνευματικής Ιδιοκτησίας Νόμου (Ν.59/76), οι οποίες αφορούν τη παράβαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας τις οποίες και παρέθεσα πιο πάνω. Τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 7 Ε μπορούν να προσδιοριστούν ως ακολούθως: 1. Σκόπιμα, 2. οποιοδήποτε πρόσωπο, 3. ενώ είχε εύλογη αιτία να γνωρίζει: (α) ότι θα προξενήσει, (β) ότι θα υποβοηθήσει, (γ) ότι θα διευκολύνει και (δ) ότι θα αποκρύψει. 4. Εκπομπή ή Μετάδοση στο κοινό, 5. Χωρίς εξουσιοδότηση. Απαιτείται γι΄αυτά η απόδειξη συγκεκριμένης πρόθεσης. Τα συστατικά στοιχεία του άρθρου 13 μπορούν να προσδιοριστούν ως ακολούθως: 1. Οποιοσδήποτε (α) προβαίνει, (β) προκαλεί, (γ) επιτρέπει σε πρόσωπο, 2. Άνευ αδείας, 3. Σε τέλεση πράξεως η τέλεση της οποίας ελέγχεται υπό του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Συμφωνώ με τη θέση της υπεράσπισης ότι τα αδικήματα αυτού του άρθρου διαφέρουν από εκείνα του άρθρου 7 Ε με διαφορετικά συστατικά στοιχεία. Το δε άρθρο 14

(1)(γ) προϋποθέτει την γνώση του αδικοπραγούντος. Ενώ δηλαδή το άρθρο 7 Ε απαιτεί απόδειξη ως συστατικού στοιχείου το ¨ σκόπιμα¨ το άρθρο 14

(1)(γ) απαιτεί την απόδειξη του στοιχείου ¨της γνώσης¨, στοιχεία τα οποία αποδεικνύονται με μαρτυρία. Το άρθρο 7 Ε έχει ως συστατικό στοιχείο ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να έχει εύλογη αιτία να γνωρίζει ότι με την πράξη του θα προξενήσει βλάβη. Ενώ το άρθρο 14 η γνώση δεν είναι προαπαιτούμενη αλλά διαφοροποιεί τις διάφορες κατηγορίες έργων που προστατεύονται από το νόμο. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω άρθρα έχει συμπεριληφθεί στην έκθεση των αδικημάτων και το άρθρο 14 Γ το οποίο προνοεί διαφορετικές ενέργειες με διαφορετικά συστατικά στοιχεία όπως είναι η εν γνώσει αφαίρεση, αλλοίωση οποιασδήποτε πληροφορίας με ηλεκτρονική μορφή με το καθεστώς των δικαιωμάτων άνευ αδείας και διανομή, εισαγωγή προς διανομή, ραδιοτηλεοπτική μετάδοση, παρουσίαση στο κοινό ή διάθεση στο κοινό έργων ή άλλου αντικειμένου προστατευόμενου δυνάμει του νόμου, χωρίς άδεια κλπ. Από τα πιο πάνω καθίσταται φανερό ότι οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζοντας ένα τόσο μεγάλο φάσμα αδικημάτων σε κάθε μια από τις κατηγορίες βρέθηκαν σε δυσμενή θέση. Οι λεπτομέρειες των αδικημάτων επίσης δεν παρέχουν τη σαφήνεια περί του τι είδους αδικήματα είχαν να αντιμετωπίσουν οι κατηγορούμενοι. Σίγουρα δεν αφορούσαν πράξεις του ίδιου είδους όπως φάνηκε από τη παρασχεθείσα μαρτυρία. Τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων είναι διαφορετικά για κάθε νομοθετική πρόβλεψη που έχει συμπεριληφθεί στην έκθεση των αδικημάτων και οι διάφορες πράξεις δεν τίθενται κατά διαζευκτικό τρόπο αλλά είναι ξέχωρες και η κάθε μια συνιστά χωριστό αδίκημα όπως φάνηκε και κατά την πιο πάνω παράθεση τους. Κρίνω ότι με τα πιο πάνω δεδομένα ως προς τη σύνταξη του κατηγορητηρίου η συνέχιση της δίκης θα παραβίαζε το δικαίωμα των κατηγορουμένων που είχαν για δίκαιη δίκη και ως εκ τούτου θα τους απαλλάξω και αθωώσω από αυτό το στάδιο. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο