Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Κυριάκου Κυριάκου, Αρ. Υπόθεσης: 324/2012, 26/10/2012

(9)(α) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών Κ.Δ.Π. 66/84, όπως τροποποιήθηκε από την Κ.Δ.Π. 189/2008, και των Άρθρων 2 και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972, Ν.86/

1. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος στις 20/7/2011 στην οδό Αρχ. Μακαρίου στο Φρέναρος στην Επαρχία Αμμοχώστου στάθμευσε το μηχανοκίνητο όχημά του με αριθμούς εγγραφής EYX 649 (στο εξής «το Αυτοκίνητο») στην έξοδο χώρου στάθμευσης παρεμποδίζοντας την έξοδο μηχανοκινήτων οχημάτων. Για την απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι ακόλουθοι 4 μάρτυρες: Ο κ. Γιώργος Καρατζιάς (Μ.Κ.1), Τεχνικός στο Επαρχιακό γραφείο Πολεοδομίας Αμμοχώστου, ο Αστυφύλακας 3432, Σ. Αθανασίου του Αστυνομικού Σταθμού Δερύνειας (Μ.Κ.2), η κα. Μαρία Αναστάση, Διοικητική Λειτουργός στην Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου (Μ.Κ.3), και ο Παραπονούμενος, κ. Vincent Charles Rance (Μ.Κ.4). Περαιτέρω, κατατέθηκαν στην διαδικασία τα ακόλουθα τεκμήρια: Τεκμήριο «1»: Γνωστοποίηση Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας 22/9/2004, με αρ. ΑΧΜ/0481/2004 για τον διαχωρισμό του τεμαχίου 988, Φ/Σχ. ΧΧΧΙΙΙ.52.W1 και XXXIII.44.W2 στο Φρέναρος σε έξι οικόπεδα. Τεκμήρια «2» και «3»: Δύο σχέδια. Τεκμήριο «4»: Γνωστοποίηση Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας ημερομηνίας 23/12/2004, με αρ. ΑΧΜ/0484/2004 για την ανέγερση επτά κατοικιών στο τεμάχιο 988, Φ/Σχ. XXXIII.52.W1 στο Φρέναρος. Τεκμήρια «5.1» και «5.2»: Δύο φωτογραφίες. Τεκμήριο «6»: Κατάθεση του Μ.Κ.
2. Τεκμήριο «7»: Κατάθεση του Μ.Κ.
3. Τεκμήρια «8» και «9»: Δύο φωτογραφίες. Μετά το κλείσιμο της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορουμένου, παραπέμποντας στην προσκομισθείσα μαρτυρία και σχετική νομολογία, εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση σύμφωνα με το Άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, και ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος δεν θα πρέπει να κληθεί σε απολογία. Αντίθετη επί του προκειμένου ήταν η θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία εισηγήθηκε πως με την προσκομισθείσα μαρτυρία ο Κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία. Οι παράμετροι που καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον κατηγορουμένου έχουν τεθεί στην Azinas ν. The Police

(1981)2 Α.Α.Δ. 9, στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Αγγλική Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης, και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο για τον καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιόν του μαρτυρία ότι: Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή Η μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασιστεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό, δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατόν αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Περαιτέρω, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κουννίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87, αναφέρθηκε πως: «Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορουμένου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας». Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να αντέχει στη βάσανο που θέτει η Καθοδήγηση Πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορουμένου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει της ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλ. Shaaban bin Hussien v. Chong Fook Kam [1970] 2 W.L.R. 441). Όπως τονίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, σελ. 365-366: «Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που την συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Συνεπώς, εκείνο το οποίο έχει να επιτελέσει το Δικαστήριο σ΄αυτό το στάδιο είναι η αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης και κατ΄επέκταση εάν, αντικειμενικά, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή εάν είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τους Κατηγορούμενους. Κατ' αρχάς και παρά το ότι δεν έγινε σχετική προς τούτο εισήγηση, θα πρέπει να λεχθεί ότι, έχοντας διεξέλθει το σύνολο του μαρτυρικού υλικού, δεν θεωρώ ότι η προσκομισθείσα μαρτυρία εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία την οποία το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να αντιπαρέλθει επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης στο σύνολό της. Συνεπώς, καταλήγω ότι η μαρτυρία δεν είναι αντινομική. Συνεπώς, αυτό που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσον, κατά την αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων, έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του υπό κρίση αδικημάτος. Ο Κανονισμός 58

(9)(α) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 μέχρι 2010, ο οποίος αποτελεί το νομικό υπόβαθρο της Κατηγορίας, διαλαμβάνει τα εξής: «

(9)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο, οφείλει να μη σταθμεύει το όχημα ούτε εγκαταλείπει αυτό- (α) στην είσοδο ή έξοδο σταθμού πυροσβεστικής, αστυνομικού σταθμού, κινηματογράφου ή θεάτρου, τράπεζας, εκκλησίας, τεμένους, νοσοκομείου, κλινικής, σχολείου, χώρου στάθμευσης οικίας ή πολυκατοικίας, δημοσίου ή ιδιωτικού χώρου στάθμευσης ή οποιουδήποτε άλλου δημόσιου ή ιδιωτικού χώρου.» Περαιτέρω, σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Άρθρου 2 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972, Ν. 86/72, «χώρος σταθμεύσεως» σημαίνει «οιονδήποτε χώρον, εν ω δύνανται να παραμένωσιν εσταθμευμένα μηχανοκίνητα οχήματα, είτε υπό επιτήρησιν, είτε όχι.» Συνεπώς, από το λεκτικό της προαναφερθείσας κανονιστικής διάταξης σε συνδυασμό με το λεκτικό των Λεπτομερειών Αδικήματος της Κατηγορίας προκύπτει ότι συστατικό στοιχείο του αδικήματος της Κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι, μεταξύ άλλων, η στάθμευση στην είσοδο ή έξοδο χώρου στάθμευσης. Σύμφωνα με την προσκομισθείσα μαρτυρία, τούτης υπενθυμίζω πάντοτε αντικειμενικά θεωρουμένης, το σημείο που βρισκόταν σταματημένο το Αυτοκίνητο αποτελεί, σύμφωνα με τις παραγράφους 83 και 507 των όρων της χορηγήσεως άδειας του Τεκμηρίου 1, προσωρινό μέσο πρόσβασης προς την ανάπτυξη που εγκρίθηκε, ήτοι του διαχωρισμού του τεμαχίου 988, Φ/Σχ. ΧΧΧΙΙΙ.52.W1 και XXXIII.44.W2 στο Φρέναρος σε έξι οικόπεδα, με αριθμούς 1-6. Σύμφωνα δε με το Τεκμήριο 4 εγκρίθηκε η ανέγερση επί του υπό δημιουργία οικοπέδου με αρ. 6 επτά διώροφων κατοικιών. Σύμφωνα, επίσης, με τους όρους χορηγήσεως άδειας του Τεκμηρίου 4, στον αντίστοιχο ελεύθερο χώρο κάθε κατοικίας θα διαμορφωθεί χώρος στάθμευσης για την στάθευση ενός τουλάχιστον αυτοκινήτου, ήτοι θα διαμορωθούν συνολικά επτά χώροι στάθμευσης, οι οποίοι θα διατηρούνται στις θέσεις που φαίνονται στο εγκεκριμένο σχέδιο, ήτοι το χωροταξικό σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 4 (βλ. παραγράφους 120 και 504 των όρων χορηγήσεως άδειας του Τεκμηρίου 4.) Περαιτέρω, η παράγραφος 504 των όρων χορηγήσεως άδειας του Τεκμηρίου 4 προνοεί ότι «Επιπρόσθετα να διαμορφωθούν στον ελεύθερο κοινόχρηστο χώρο του υπό δημιουργία οικοπέδου όπως δείχνεται στα εγκριμένα χωροταξικά σχέδια, κοινόχρηστοι χώροι για τη στάθμευση και κυκλοφορία δύο αυτοκινήτων για τους επισκέπτες της ανάπτυξης. Επίσης, η είσοδος/έξοδος καθώς και ο χώρος διακίνησης των αυτοκινήτων μέσα στο υπό δημιουργία οικόπεδο να διαμορφωθούν όπως δείχνονται στα σχέδια που εγκρίθηκαν.» Στην δε παράγραφο 130 των όρων χορηγήσεως του Τεκμηρίου 4 καταγραφεται «Να αφεθεί είσοδος/έξοδος οχημάτων μόνο στη θέση και με το πλάτος που δείχνεται στα εγκεκριμένα σχέδια.» Ο Μ.Κ.1, ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 1-4, ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι μαζί με το Τεκμήριο 1 δόθηκαν πολεοδομικές άδειες για ανάπτυξη των πέντε υπό δημιουργία οικοπέδων. Η κατοικία του Κατηγορουμένου βρίσκεται εντός του υπό δημιουργία οικοπέδου αρ. 6 και έχει αριθμό 18 στο συνημμένο στο Τεκμήριο 4 χωροταξικό σχέδιο. Ανέφερε ότι το τμήμα της υπό ανάπτυξη ακίνητης ιδιοκτησίας του Τεκμηρίου 1, που δείχνεται με κόκκινη γραμμή, κίτρινο χρώμα και διαγράμμιση στο εγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 1, από τα σημεία Γ μέχρι και Δ, είναι δρόμος προσωρινός και πρόσβαση της όλης ανάπτυξης. Ως ανέφερε κατά την αντεξέτασή του, το εν λόγω τμήμα είναι είσοδος έξοδος όλων των σπιτιών, όλων των οικοπέδων. Δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης εκεί που βρισκόταν το Αυτοκίνητο. Ο Μ.Κ.2, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι το Αυτοκίνητο ήταν σταματημένο στην είσοδο που έμπαινε στο συγκρότημα πολυκατοικιών έξω από το σπίτι του Κατηγορουμένου. Κατηγόρησε τον Κατηγορούμενο για το αδίκημα «του κλεισίματος ελεύθερης διόδου.» Δεν ήξερε που βρίσκεται ή έξοδος χώρου στάθμευσης. Η Μ.Κ.3, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι το τμήμα της υπό ανάπτυξη ακίνητης ιδιοκτησίας του Τεκμηρίου 1, που δείχνεται με κόκκινη γραμμή, κίτρινο χρώμα και διαγράμμιση στο εγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 1, από τα σημεία Γ μέχρι και Δ, αφορά την προσπέλαση της ανάπτυξης στο τεμάχιο. Ανέφερε ότι το σημείο που ήταν σταματημένο το Αυτοκίνητο ήταν είσοδος/έξοδος οχημάτων, αλλά όχι είσοδος/έξοδος σε χώρο στάθμευσης. Ο Μ.Κ.4, ο οποίος ανέφερε ότι διαμένει εδώ και έξι χρόνια σε ένα από τα σπίτια που κτίστηκαν σε ένα από τα έξι οικόπεδα, προσέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι εδώ και δυόμισυ χρόνια το Αυτοκίνητο είναι σταματημένο μπροστά στην είσοδο που χρησιμοποιεί τόσο αυτός, όσο και οι άλλοι που διαμένουν στα 18 σπίτια, για να παν στα σπίτια τους. Ως ανέφερε, σύμφωνα με τα σχέδια, το σημείο που βρίσκεται το Αυτοκίνητο είναι η μόνη πρόσβαση που έχουν για να πηγαίνουν στα σπίτια τους. Ο δικός του χώρος στάθμευσης είναι μέσα στο χώρο του σπιτιού του. Το σημείο που βρίσκεται το Αυτοκίνητο δεν είναι είσοδος χώρου στάθμευσης. Από το σύνολο της προσκομισθείσας μαρτυρίας, λοιπόν, εξετάζοντας τούτη αντικειμενικά, προκύπτει ότι ο χώρος στον οποίο ήταν κατά τον επίδικο χρόνο σταματημένο το Αυτοκίνητο αποτελούσε προσωρινή πρόσβαση ή έστω είσοδο/έξοδο αυτοκινήτων σε χώρο όπου βρίσκονται κατοικίες ή συγκρότητα κατοικιών και ουχί είσοδο/έξοδο αυτοκινήτων σε χώρο στάθμευσης. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας, είτε προφορικής είτε έγγραφης, ότι το Αυτοκίνητο ήταν σταματημένο σε είσοδο ή έξοδο χώρου στάθμευσης. Δεν διαφεύγει της προσοχής μου, βεβαίως, ότι ο Κανονισμός 58

(9)(α) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 μέχρι 2010, προνοεί και για την αδίκημα της στάθμευσης μηχανοκινήτου οχήματος σε είσοδο/έξοδο οποιουδήποτε δημόσιου ή ιδιωτικού χώρου. Δεν είναι, όμως, αυτό το αδίκημα που σύμφωνα με την Έκθεση και τις Λεπτομέρειες Αδικήματος αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Παρά το ότι το ζήτημα της ανυπαρξίας εισόδου/εξόδου σε χώρο στάθμευσης προέκυψε από το αρχικό στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, εντούτοις η Κατηγορούσα Αρχή δεν επιχείρησε να υποβάλει αίτημα για τροποποίηση του Κατηγορητηρίου. Συνεπώς, κρίνω ότι από την μαρτυρία που έχει τεθεί εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής δεν έχει αποδειχθεί, έστω στον βαθμό που απαιτείται σε αυτό το στάδιο της δίκης, συστατικό στοιχείο του αδικήματος της Κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, ήτοι ότι το σημείο που βρισκόταν το Αυτοκίνητο αποτελούσε είσοδο/έξοδο χώρου στάθμευσης. Συνεπώς, αποτελεί κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει, έστω και εκ πρώτης όψεως, το αδίκημα της Κατηγορίας. Ενόψει της κατάληξής μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορουμένου, ο Κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα των μαρτύρων κατηγορίας εξ €60 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) ...................................... Μ. Μηλιώτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο