Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάριου Αντωνίου, Υπόθεση αρ: 30782/2011, 31/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:B8 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Υπόθεση αρ: 30782/2011 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μάριου Αντωνίου Κατηγορουμένου 31 Ιανουαρίου,
- Για την κατηγορούσα αρχή: κ. Μ. Κουτσόφτας. Για τον κατηγορούμενο: κος Πολυκάρπου. Κατηγορούμενος, παρών. ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν παραδοχής του σε κατηγορία βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες, στις 18.3.2001 ο κατηγορούμενος προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη στον Μάριο Φιλοθέου. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο παραπονούμενος είδε τον κατηγορούμενο σε σταθμό βενζίνης όπου ο πρώτος είχε πάει για να βάλει βενζίνη. Οδήγησε το αυτοκίνητο του εκτός πρατηρίου γιατί είχε στο παρελθόν δεχθεί απειλές από τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος ακολούθησε το αυτοκίνητο του παραπονούμενου στο οποίο επέβαιναν και οι μάρτυρες 2, 3 και
- Ο παραπονούμενος για να αποφύγει πιθανή σύγκρουση των δύο αυτοκινήτων μπήκε σε πάροδο της Λεωφόρου Λεμεσού και σταμάτησε στο πάρκινγκ της Περιφερειακής ΣΠΕ Λευκωσίας. Ο κατηγορούμενος τους ακολούθησε και σταμάτησε και αυτός στο ίδιο σημείο. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος κατέβηκε από το αυτοκίνητό του, πήγε στο αυτοκίνητο του παραπονούμενου και αφού άνοιξε την πόρτα του οδηγού του αυτοκινήτου του παραπονούμενου και του έδωσε μια γροθιά στο πρόσωπο αμέσως επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο του και έφυγε από το μέρος. Ο παραπονούμενος κατάγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία. Ο κατηγορούμενος σε ανακριτική του κατάθεση αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στην υπόθεση. Ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς ότι χτύπησε με γροθιά τον παραπονούμενο προκαλώντας του κάταγμα του άνω και κάτω κοπτήρα των δοντιών, κάκωση του ρινικού οστού και οίδημα ρινός και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο ο κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου αγορεύοντας επιμελώς για μετριασμό της ποινής του κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του το λευκό ποινικό μητρώο του πελάτη του και την παραδοχή του η οποία είναι ενδεικτική της μεταμέλειας του, καθώς το νερό της ηλικίας του αφού ήταν μόλις 19 ετών. Τόνισε την άθλια οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, όπως αυτή εξάλλου προκύπτει και από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Στα 13 του χρόνια αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να ξεκινήσει δουλειά στις οικοδομές. Κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη ότι ο κατηγορούμενος είχε προκληθεί σε κάποιο βαθμό αφού κατά τη συνάντηση στο πρατήριο βενζίνης, οι συνεπιβαίνοντες στο αυτοκίνητο του παραπονούμενου τον υποδείκνυαν και ειρωνεύονταν ενώ είχε ακούσει στο παρελθόν πως ο παραπονούμενος μιλούσε υποτιμητικά για το πρόσωπο και την οικογένειά του. Ο κατηγορούμενος προσωρινά σύμφωνα με το συνήγορο, απώλεσε τον αυτοέλεγχο του, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το ότι η ενέργεια του έθεσε σε κίνδυνο πρωτίστως τον εαυτό του, λόγω πιθανής επίθεσης από τους 3 επιβαίνοντες. Περαιτέρω, την έλλειψη προσχεδιασμού, το γεγονός ότι η σοβαρότητα του τραυματισμού δεν θα οδηγήσει σε μόνιμα κατάλοιπα καθώς και την πάροδο 2 χρόνων από τη διάπραξη του αδικήματος. Το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης είναι πολύ σοβαρό, αφού για αυτό προβλέπεται ποινή ισόβιας φυλάκισης. Η σοβαρότητα του αδικήματος αναδεικνύεται μέσα και από τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου και είναι εμφανής, αφού εκτός από τη σωματική ακεραιότητα του θύματος πλήττεται και η αξιοπρέπειά του. Περαιτέρω, θα πρέπει να δοθεί το μήνυμα ότι η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή (βλ. Αιμίλιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 327). Σε ένα πολιτισμένο κράτος επικρατεί ο Νόμος και όχι η δύναμη του ισχυρού και η χρήση βίας πρέπει να αντιμετωπίζεται με αυστηρότητα. Έχω βέβαια υπόψη ότι ποινή φυλάκισης επιβάλλεται μόνο όταν κρίνεται αναπόφευκτο τιμωρητικό μέτρο μετά από συνεκτίμηση της σοβαρότητας του αδικήματος, των γεγονότων της υπόθεσης και των συνθηκών του παραβάτη (Rilay ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 335). Στην υπόθεση Ευθυμίου ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 581 λέχθηκε ότι η χρήση βίας, εκτός από το πλήγμα που επιφέρει στο θύμα, εξευτελίζει την προσωπικότητα του ατόμου. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλος (πιο πάνω) λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας. Πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου, το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς». Η χρήση βίας για επίλυση προσωπικών διαφορών δεν πρέπει να γίνει ανεκτή. Αδικήματα βίας βρίσκονται σε έξαρση και το γεγονός αυτό συνηγορεί υπέρ της πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία ατόμων που ενέχονται σε αδικήματα αυτής της κατηγορίας. Πράξεις όπως οι παρούσες αντιμάχονται το δίκαιο και την έννομη τάξη. Έχοντας πει τα πιο πάνω, σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να υπάρχει εξατομίκευση της ποινής. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνω υπόψη μεταξύ άλλων παραγόντων, τα πιο κάτω ελαφρυντικά: · Την παραδοχή του κατηγορουμένου, · το λευκό ποινικό μητρώο του, · την απουσία προσχεδιασμού, · την ηλικία του (είναι 21 ετών), · το χρόνο που έχει παρέλθει από τη διάπραξη του αδικήματος (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 104), σχεδόν 2 χρόνια, · όλες τις προσωπικές, οικογενειακές και άλλες περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως περιέχονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και αναλύθηκαν από το συνήγορό του. Υπό τις περιστάσεις, κρίνω ότι η ενδεικνυόμενη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Ως εκ τούτου, επιβάλλω στον κατηγορούμενο, στην 1η κατηγορία που αντιμετωπίζει, ποινή φυλάκισης 4 μηνών. Θα προχωρήσω να εξετάσω την εισήγηση του συνηγόρου για αναστολή της ποινής. Το θέμα έχει απασχολήσει πολλές φορές το Εφετείο. Στην πρόσφατη απόφαση στην ποινική έφεση 136/2012, ημερ. 19.11.2012 Χρίστου ν. Αδάμου, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Μας έχει όμως προβληματίσει ιδιαιτέρως το επαναφερθέν θέμα του ενδεχομένου αναστολής των ποινών που έχουν επιβληθεί. Το άρθρο 3
(2)του Νόμου 95/72 προβλέπει ότι: «Tο δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου». Το θέμα απασχόλησε πολλές φορές το εφετείο και αναφερόμαστε στις πρόσφατες υποθέσεις Στεφάνου ν. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 339, Κονιζίδου ν. Αρέστη (αρ.2)
(2009)Α.Α.Δ. 519, Κωνσταντίνου ν. της Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 583 και Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 22. Ο πρωτόδικος δικαστής έθεσε με σαφήνεια τη νομολογία και τις αρχές οι οποίες πρέπει να ισχύουν όταν εξετάζεται τα ενδεχόμενο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για έκδοση ή όχι ενός τέτοιου διατάγματος, ήτοι της σοβαρότητας του αδικήματος, τα κίνητρα διάπραξης, το ποινικό μητρώο και τη διαγωγή του εφεσείοντα». Εδώ θεωρώ ότι οι πιο πάνω παράγοντες πρέπει να ενεργήσουν κατά τρόπο που να δικαιολογεί το να δοθεί στον κατηγορούμενο μια δεύτερη ευκαιρία. Το λευκό ποινικό μητρώο του, η άμεση παραδοχή του και η φύση και έκταση της σωματικής βλάβης που υπέστη ο παραπονούμενος που δεν είναι ιδιαίτερα επιβαρυντική, θεωρώ ότι δικαιολογούν την αναστολή της ποινής. Η ποινή φυλάκισης αναστέλλεται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. (Υπ) .............. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο