Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Πέτρου Μελαΐση, Υπόθεση αρ: 345/2010, 20/2/2013

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Πέτρου Μελαΐση, Υπόθεση αρ: 345/2010, 20/2/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:B11 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Υπόθεση αρ: 345/2010 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Πέτρου Μελαΐση Κατηγορουμένου 20 Φεβρουαρίου,

1. Για την κατηγορούσα αρχή: κα Ε. Θεοδότου. Για τον κατηγορούμενο: κος Χρ. Θεοδώρου. Κατηγορούμενος, παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος κατηγορείται για δημόσια εξύβριση κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Οι λεπτομέρειες του αδικήματος του αποδίδουν ότι στις 10.08.09 στο χωριό Κάτω Πύργος, στην πλατεία του χωριού, εξύβρισε τον Ανδρέα Καρό με τη φράση «κύριε Καρέ είσαι ανέντιμος και τιποτένιος», με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε τρεις μάρτυρες κατηγορίας. Ο ΜΚ1, παραπονούμενος, ήταν ο Ανδρέας Καρός, ο οποίος είναι κάτοικος Κάτω Πύργου. Στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 1, ανέφερε ότι στις 10.08.09 η ώρα 11.45 το πρωί βρισκόταν σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία του χωριού για το θέμα διάνοιξης του οδοφράγματος Λιμνίτη από τον Επίτροπο Προεδρίας κο Γιώργο Ιακώβου, τον Εκπρόσωπο τον Τουρκοκυπρίων, το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και πολλών Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων δημοσιογράφων. Ενώ παρακολουθούσε τη σύσκεψη, χωρίς κανένα λόγο, δέχτηκε επίθεση από το δημοσιογράφο του ΑΝΤ1, Πέτρο Μελαΐση (κατηγορούμενο), χωρίς να γνωρίζει το λόγο, δηλαδή άρχισε να του φωνάζει μπροστά σε όλους με δυνατό και έντονο ύφος «κύριε Καρέ είσαι ανέντιμος και τιποτένιος». Ο ΜΚ1 τότε του είπε «αν θέλεις κάτι να μου πεις έλα να πάμε πίσω από τον κόσμο» αλλά ο κατηγορούμενος συνέχιζε να τον βρίζει με τα πιο πάνω λόγια. Ο συγχωριανός του ΜΚ1, Ιωάννης Ιωσήφ, ζήτησε το λόγο και ο κατηγορούμενος συνέχιζε τα ίδια. Ένιωσε προσβεβλημένος. Στην εκδήλωση είχε πάνω από 500 άτομα. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι ο ίδιος ήταν ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διάνοιξης του Οδοφράγματος. Ο ίδιος άρχισε τον αγώνα για τη διάνοιξη. Σε ερώτηση αν ο ΜΚ1 τον νευρίασε απάντησε θετικά. Σε υποβολή ότι ουδέποτε ο κατηγορούμενος τον εξύβρισε και ότι δεν ήταν αυτά τα λόγια, απάντησε πως δεν έχει κάτι εναντίον του κατηγορουμένου και ότι αυτά ήταν τα λόγια. Ο ΜΚ2 ήταν ο Ιωάννης Ιωσήφ, ο οποίος επίσης κατάγεται από τον Κάτω Πύργο. Υιοθέτησε την κατάθεση του στην αστυνομία, στην οποία ανέφερε ότι στις 10.08.09, γύρω στο μεσημέρι, βρισκόταν στο δρόμο έξω από το καφενείο «Φράγκος», όπου διεξαγόταν σύσκεψη για το θέμα διάνοιξης του οδοφράγματος Λιμνίτη. Δίπλα του στεκόταν ο φωτορεπόρτερ του καναλιού ΑΝΤ1 (κατηγορούμενος), ο οποίος κάποια στιγμή άρχισε να φωνάζει με έντονο ύφος και επιβλητικά στο ΜΚ1 «κύριε Καρέ είσαι ανέντιμος και τιποτένιος». Τότε ο ΜΚ2 επέμβηκε και έκανε παρατήρηση στον κατηγορούμενο να σταματήσει να φωνάζει γιατί προκαλούσε φασαρία και τον επέπληξε. Μετά την παρατήρηση, ο κατηγορούμενος συνέχισε να λέει τα ίδια λόγια και του έκανε για δεύτερη φορά παρατήρηση. Πρόσθεσε ότι ο κατηγορούμενος επέλεξε τη συγκεκριμένη στιγμή να πάει στη συγκέντρωση και να προκαλέσει το ΜΚ1 για λόγους που μόνο ο ίδιος γνωρίζει. Δύο φορές ο ΜΚ2 τον επέπληξε και ο κατηγορούμενος δεν του έδωσε σημασία αφού η προσοχή του ήταν στον κατηγορούμενο. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε πως διατηρεί στενές φιλικές σχέσεις με το συγχωριανό του, ΜΚ
2. Είπε στον κατηγορούμενο επί λέξει «σε παρακαλώ κύριε αν έσιεις διαφορές περίμενε να τελειώσουμε που το συνέδριο και μετά ...» και ο κατηγορούμενος δεν του έδωσε καμία σημασία. Ο ΜΚ2 επέμβηκε μετά που ο ΜΚ1 είπε στον κατηγορούμενο «να πάμε παρακάτω να κουβεντιάσουμε» και ο κατηγορούμενος επέμενε. Δεν του έδωσε καθόλου σημασία. Αρνήθηκε ότι όσα κατέθεσε στο Δικαστήριο ήταν εκ των υστέρων σκέψεις. Ο ΜΚ3 ήταν ο αστυφύλακας 3334 Μάριος Ιωάννου, εξεταστής της υπόθεσης. Στις 12.08.09 πήρε την καταγγελία του ΜΚ1 σε σχέση με αυτή την υπόθεση. Πήρε κατάθεση από τον παραπονούμενο και τους μάρτυρες. Κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 4 και του πήρε ανακριτική κατάθεση, Τεκμήριο
3. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε. Εκτός από τις καταθέσεις που πήρε από τους ΜΚ1 και ΜΚ2, πήρε κατάθεση και από κάποιο Χριστάκη Διογένους. Δεν θεώρησε σκόπιμο να πάρει καταθέσεις από άλλους εφόσον είχε ήδη 3 καταθέσεις. Περαιτέρω, ούτε ο παραπονούμενος ούτε ο κατηγορούμενος του ανέφεραν κάποιο άλλο πρόσωπο στην κατάθεσή τους για να πάρει κατάθεση. Αρνήθηκε υποβολή ότι δεν έκανε σωστή έρευνα. Αφού κλήθηκε σε απολογία ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Ανέφερε, βασικά, ότι ήταν υπεύθυνος για την τηλεοπτική κάλυψη του ανοίγματος του οδοφράγματος. Τα διαδραματισθέντα συνέβησαν σύμφωνα με τη θέση του στο οδόφραγμα. Ο ΜΚ1, τον οποίο γνωρίζει, ήταν εκεί ως κάτοικος και «αυτοπαρουσιάζεται» ως υπεύθυνος της διάνοιξης, ενώ η νόμιμη αρχή είναι ο Κώστας Μιχαηλίδης (κοινοτάρχης), με τον οποίο ο παραπονούμενος δεν έχει καλή σχέση. Υπάρχει δε οπτικό και φωτογραφικό υλικό από τη συνάντηση στο οδόφραγμα. Έγινε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του κατηγορουμένου, ο εξής διάλογος: Επειδή ο κ. Ιακώβου ζητούσε επίμονα τον κοινοτάρχη για να υποδεχθεί τους ξένους, επενέβηκε ο κατηγορούμενος και είπε να τον ειδοποιήσει να πάει στο μέρος. Αντέδρασε ο ΜΚ1 έντονα λέγοντας στον κατηγορούμενο ότι δεν είχε θέση στην εκδήλωση και να φύγει. Ο κατηγορούμενος του απάντησε πως δεν επρόκειτο να φύγει και θα κάλυπτε το γεγονός. Βρέθηκε προ εκπλήξεως όταν πληροφορήθηκε ότι ο ΜΚ1 προχώρησε σε καταγγελία εναντίον του. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι τη συγκεκριμένη μέρα ένιωσε παραμελημένος και ότι «προέβηκε» στις επίδικες φράσεις γιατί δεν κλήθηκε στις συνεδρίες της επιτροπής για τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων. Υπάρχουν αλλότρια κίνητρα πίσω από την καταγγελία και εναγωνίως ο ΜΚ1 έψαχνε να βρει ψευδομάρτυρα και κατέληξε στον κουμπάρο του. Αρνήθηκε πως εξύβρισε το ΜΚ1 με τις επίδικες φράσεις. Μετά το πέρας της μαρτυρίας, οι δύο πλευρές αγόρευσαν. Έχω θέσει ενώπιον μου όσα ανέφεραν. Ήταν η θέση της Υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος ποτέ δεν είπε τις φράσεις που του αποδίδονται, ότι οι μάρτυρες κατηγορίας περιέπεσαν σε αντιφάσεις ενώ η μαρτυρία του κατηγορουμένου δεν κλονίστηκε για αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να την αποδεχτεί. Συνεπώς, έχει, εισηγήθηκε η Υπεράσπιση, «τουλάχιστον» δημιουργηθεί η λογική αμφιβολία προς όφελος του κατηγορουμένου, η οποία θα πρέπει να οδηγήσει στην αθώωσή του. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και αφού εξέτασα τη μαρτυρία τους καταλήγω στα πιο κάτω: Οι ΜΚ1 και 2 μου έκαναν καλή εντύπωση και μου έδωσαν την εντύπωση μαρτύρων που είπαν την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία τους είχε συνοχή, δεν παρουσίασε οποιεσδήποτε αντιφάσεις και παρέμεινε ακλόνητη. Εξιστόρησαν τα γεγονότα με άνεση και ωσάν να ζούσαν τις στιγμές. Αποδέχομαι τη μαρτυρία τους. Δεν συμφωνώ με την εισήγηση της Υπεράσπισης ότι η μαρτυρία τους ήταν ποτισμένη από εμπάθεια και έχθρα εναντίον του κατηγορουμένου. Από κανένα σημείο της μαρτυρίας τους δεν προέκυψε κάτι τέτοιο. Ούτε και υπάρχει μαρτυρία ενώπιον μου ότι μόνο οι πιο πάνω μάρτυρες αντιλήφθηκαν το συμβάν ενώ κανένα άλλο άτομο δεν αντιλήφθηκε οτιδήποτε, ως ήταν η θέση της Υπεράσπισης κατά τις αγορεύσεις. Καλή εντύπωση μου έκανε επίσης και ο ΜΚ
4. Κατέθεσε με ειλικρίνεια και σαφήνεια. Η θέση του ότι έκρινε ότι δεν χρειαζόταν περαιτέρω διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης ήταν πειστική, έχοντας υπόψη και τη φύση της υπόθεσης. Εξάλλου ούτε και η Υπεράσπιση του υπέδειξε ή υπέβαλε από ποιον άλλο όφειλε να πάρει κατάθεση. Σίγουρα πάντως δεν αναμένετο να πάρει καταθέσεις από όλα τα πρόσωπα που ήταν παρόντα στην εκδήλωση για το αδίκημα της εξύβρισης. Ο κατηγορούμενος δεν με έπεισε για την εκδοχή του. Θεωρώ ότι η θέση του ότι δυσαρεστήθηκε ο ΜΚ1 όταν ο κατηγορούμενος του ανέφερε πως ήταν δημοσιογράφος και θα επιτελούσε το έργο του και ότι θα ειδοποιούσε τον κοινοτάρχη στερείται πειστικότητας. Το ίδιο και η προέκταση της, δηλαδή ότι για αυτό οι ΜΚ1 και 2 επινόησαν την κατηγορία. Προσθέτω ότι το γεγονός ότι υπάρχει φωτογραφικό και οπτικό υλικό σε σχέση με το συμβάν παρέμεινε μετέωρο. Δεν αποδέχομαι λοιπόν τη θέση του κατηγορουμένου. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα τα οποία δεν χρειάζεται να επαναλάβω. Όσον αφορά τώρα το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης, σχετικό είναι το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, το οποίο προβλέπει τα εξής: "Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες (€128) ή και στις δύο αυτές ποινές." Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τρία.
5. Η εξύβριση άλλου προσώπου.
6. Σε δημόσιο χώρο ή με τρόπο που ενδεχομένως να ακουστεί σε δημόσιο χώρο.
7. Κατά τρόπο που ενδεχόμενα να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο σε επίθεση. Το τι αποτελεί εξύβριση αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας (βλ. Brutus v. Cozens [1972] 2 All E.R. 1297). Σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη η λέξη ανέντιμος και η λέξη τιποτένιος ερμηνεύονται ως ακολούθως, αντίστοιχα: «Ανέντιμος, αυτός που δεν είναι έντιμος». «Τιποτένιος,
8. ο ανάξιος λόγου: τσακώθηκαν για ~ πράγματα. ΣΥΝ. μηδαμινός, ασήμαντος ... 2 ο πρόστυχος, ο φαύλος: ~ άνθρωπος. ΣΥΝ. ελεεινός». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φράση που εκστόμισε ο κατηγορούμενος είναι υβριστική και μειωτική για το πρόσωπο του ΜΚ1, αφού με αυτή τον χαρακτηρίζει ως άτομο ανέντιμο και τιποτένιο. Σε ότι αφορά τον δημόσιο χώρο η έννοια του όρου καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ως εξής: "΄Δημόσιος χώρος΄ ή ΄δημόσιο υποστατικό΄ περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση." Η επίδικη φράση δεν χωρεί αμφιβολία ότι ειπώθηκε σε δημόσιο χώρο, σύμφωνα με την πιο πάνω έννοια. Όσον αφορά το στοιχείο του ενδεχομένου πρόκλησης παρισταμένου προσώπου σε επίθεση, το κριτήριο είναι και πάλι αντικειμενικό, δηλαδή κατά πόσο ο μέρος λογικός άνθρωπος θα προκαλείτο. Δεν χρειάζεται απόδειξη στοιχείου πραγματικής πρόκλησης οπουδήποτε παρευρισκόμενου να επιτεθεί. (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Kozina