ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΜΑΡΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 23402/12, 14/3/2013

(1)(ε)

(4)(δ)(ζ)

(5)του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου Κεφ. 54, (β) της απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες (3η κατηγορία), κατά παράβαση του άρθρου 325 του Π.Κ. και (γ) της κακόβουλης ζημίας σε 2 καταστήματα και 1 αυτοκίνητο (4η, 5η και 6η κατηγορία), κατά παράβαση του άρθρου 324

(1)του Π.Κ. Τα γεγονότα που συνθέτουν την υπόθεση εκτίθενται λεπτομερώς στην (καταδικαστική) μας απόφαση και δεν θα τα επαναλάβουμε, παρά μόνο στο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς ποινής. Έχουν ως ακολούθως:- Γύρω στις 00.55 της 20.6.12 σημειώθηκε έκρηξη έξω από την πολυκατοικία της οδού Ταγματάρχη Πουλίου αρ. 23 στη Λευκωσία, με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές ύψους (α) €600 στη γυάλινη πρόσοψη του εργαστηρίου επιδιόρθωσης μηχανών παιγνίου των Δ. Φιλιππίδη και Κ. Γεωργίου, (β) €300 στο αυτοκίνητο της εταιρείας τους Vidotron Machines Co Ltd με αρ. εγγραφής KPB 323 τύπου pick-up και (γ) €500 στη γυάλινη είσοδο πρακτορείου του ΟΠΑΠ, περιουσία της Ε. Χριστοφόρου. Αμέσως μετά την έκρηξη η σκηνή αποκλείσθηκε από την αστυνομία και όπως διαπιστώθηκε η έκρηξη οφειλόταν σε ρίψη αμυντικής χειροβομβίδας PRB 423 βελγικής κατασκευής η οποία περιείχε εκρηκτική ύλη υψηλής ισχύος. Μάλιστα στην σκηνή εντοπίστηκε και ο μοχλός οπλίσεως της εν λόγω χειροβομβίδας, στον οποίο ανιχνεύτηκε γενετικό υλικό. Δυόμιση και πλέον μήνες μετά την έκρηξη, στις 12.9.12, λήφθηκε πληροφορία από την αστυνομία για ανάμειξη του κατηγορούμενου στην υπόθεση και αυθημερόν συνελήφθη με δικαστικό ένταλμα, πλην όμως αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη τόσο για την επίδικη έκρηξη όσο και για άλλες 7 εγκληματικές πράξεις που έγιναν κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο του 2012 σε βάρος υποστατικών του ΟΠΑΠ. Δεν αρνήθηκε, όμως, να του ληφθούν παρειακά επιχρίσματα, τα οποία αναλύθηκαν σε επίπεδο DNA με αποτέλεσμα το γενετικό προφίλ του κατηγορούμενου να ταυτιστεί με το γενετικό προφίλ που απομονώθηκε από το γενετικό υλικό που ανιχνεύτηκε στο μοχλό οπλίσεως της χειροβομβίδας. Εξ ου και η σύνδεση του με τη ρίψη της χειροβομβίδας και των ζημιών που προξένησε στα δύο καταστήματα και στο αυτοκίνητο. Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες, στοιχείο που επικαλέστηκε και ο ευπαίδευτος συνήγορος του ως μετριαστικό παράγοντα στην επιμέτρηση της ποινής. Πέραν τούτου εισηγήθηκε ότι ενόψει του γεγονότος ότι στην καταδικαστική απόφαση δεν γίνεται μνεία για το κίνητρο του πελάτη του, αυτό θα πρέπει να οδηγήσει το δικαστήριο σε υιοθέτηση προς όφελος του τού επιεικέστερου σεναρίου και σε σχέση με το ύψος της ποινής εισηγήθηκε ότι όπως προκύπτει από πρόσφατη Νομολογία οι ποινές που επιβάλλονται για παρόμοιες υποθέσεις κυμαίνονται μεταξύ 2½ και 3 χρόνια. Τέλος, σ΄ ότι αφορά τις προσωπικές συνθήκες του πελάτη του, υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, όπου σημειώνεται ότι είναι ηλικίας 36 χρονών και προέρχεται από συγκροτημένη οικογένεια μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του διατηρεί κυλικείο στη Λευκωσία, η μητέρα του είναι δημόσιος υπάλληλος και έχει και ένα μεγαλύτερο αδελφό ο οποίος είναι έγγαμος, ενώ ο ίδιος είναι αρραβωνιασμένος και προγραμματίζει να τελέσει γάμο. Παρά την ηλικία του, όμως, και παρά το γεγονός ότι είναι αρραβωνιασμένος πριν τη σύλληψη του γι΄ αυτή την υπόθεση διέμενε στην οικία των γονιών του. Άλλα στοιχεία που δίδονται στην έκθεση είναι ότι είναι απόφοιτος λυκείου και υπηρέτησε στην Ε.Φ. μόνο για 6 μήνες, αφού πήρε απαλλαγή λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας. Στη συνέχεια μετέβηκε για σπουδές σε πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά μετά από ένα χρόνο διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Κύπρο όπου εργάστηκε για 8 χρόνια στις Κυπριακές Αερογραμμές. Έκτοτε απασχολήθηκε στο κυλικείο του πατέρα του, ενώ για 1 χρόνο λειτούργησε και δική του καφετέρια. Τέλος, σ΄ ότι αφορά την υγεία του, σημειώνεται ότι πάσχει από διαβήτη και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρά αφού για τα μεν αδικήματα της παράνομης κατοχής και χρήσης εκρηκτικών υλών το προβλεπόμενο από το Νόμο ανώτατο όριο ποινής είναι η δεκαπενταετής ποινή φυλάκισης (βλ. άρθρο 4

(4)(δ) και (ζ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου Κεφ. 54 και άρθρο 3 του περί Αυξήσεως των Ποινών (Πυροβόλα Όπλα και Εκρηκτικαί Ύλαι) Νόμου 27/1978), για τα δε αδικήματα των άρθρων 324

(1)και 325 του Ποινικού Κώδικα δύο και δεκατέσσερα χρόνια αντίστοιχα. Όπως δε είναι νομολογημένο το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από το Νόμο αντανακλά αφενός τη σοβαρότητα που προσδίδεται από το Νομοθέτη σε ένα αδίκημα και αφετέρου αποτελεί και την αφετηρία από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε περίπτωση δεν κρίνεται με γνώμονα τα ιδιαίτερα περιστατικά της. Ειδικά, σε σχέση με τις αρχές που διέπουν την επιμέτρηση της ποινής σε παρόμοιες υποθέσεις, παραπέμπουμε στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 158 η οποία με αναφορά στην υπόθεση Byrne v. R. [1976] 62 Cr.App. R. 139 τις συνόψισε σε τρεις. Δηλαδή:- (α) Ποιος ήταν ο πρωταρχικός σκοπός της επίθεσης; Να τεθούν σε κίνδυνο ζωές ή να προκληθεί υλική ζημιά; (β) Η έκταση των ζημιών και (γ) Κατά πόσο η βομβιστική επίθεση ενεργείται από οργανωμένη ομάδα εγκληματιών ή από στοιχεία ανεξάρτητα. Παραπέμπουμε επίσης στις υποθέσεις Ψωμάς ν. Δημοκρατίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 312, Καύκαρος και άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 51, Μαύρος άλλως «Χατζής» ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 466 και Ιωάννου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 582, από τη θεώρηση των οποίων προκύπτει ότι για παρόμοιες υποθέσεις πρέπει να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές, οι οποίες στις υπό αναφορά υποθέσεις κυμαίνονταν, με κάποιες αποκλείσεις, από τρία

(3)μέχρι έξι

(6)χρόνια φυλάκιση. Υπό τα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος διενήργησε τη βομβιστική επίθεση ως μέλος οργανωμένης ομάδας. Ούτε μπορεί να εξαχθεί ασφαλές συμπέρασμα για το κίνητρο που είχε για να προβεί σε τέτοια ενέργεια, ή ποιος ήταν ο στόχος του. Όμως, είναι νομίζουμε πρόδηλο ότι η ρίψη της χειροβομβίδας απέβλεπε στην εξυπηρέτηση έκνομου σκοπού και λαμβανομένων υπόψη της ώρας που έγινε η επίθεση ως και των συνθηκών που τότε επικρατούσαν στη σκηνή, ο σκοπός του κατηγορούμενου ήταν μόνο η πρόκληση υλικών ζημιών προκειμένου να στείλει σε κάποιο - άγνωστο για το δικαστήριο - συγκεκριμένο μήνυμα. Πρόκειται επομένως για ενέργεια που απέβλεπε στον εκφοβισμό και δη με τη χρήση στρατιωτικού υλικού που αφ΄ εαυτού καθιστούσε πιο ισχυρό το μήνυμα, αφενός μεν καθότι αποκάλυπτε δυνατότητα κατοχής τέτοιου απαγορευμένου υλικού και αφετέρου αποφασιστικότητα για χρήση του. Τούτου δοθέντος και λαμβανομένου υπόψη ότι η καταφυγή σε τέτοιου είδους έκνομες ενέργειες υπό την κάλυψη του σκότους πλήττουν σοβαρά το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, η ποινή που πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορεί εξάλλου και το γεγονός ότι δυστυχώς οι βομβιστικές επιθέσεις, ως μέσο εκφοβισμού ή καταστροφής περιουσίας, βρίσκονται σε έξαρση και σε σχέση με την επισήμανση αυτή είναι αρκετό να σημειώσουμε - πέραν από τις πάρα πολλές παρόμοιες υποθέσεις που απασχόλησαν και απασχολούν τα δικαστήρια - ότι στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας αυτής της υπόθεσης έγινε αναφορά - η οποία δεν αμφισβητήθηκε - ότι σε διάστημα λιγότερο των 2 μηνών - μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου του 2012 - μόνο στη Λευκωσία δέχτηκαν βομβιστικές ή συναφείς επιθέσεις 7 υποστατικά του ΟΠΑΠ. Από την άλλη θα προσμετρήσουμε προς όφελος του κατηγορούμενου ότι είναι λευκού ποινικού μητρώου, καθώς επίσης και τις προσωπικές του συνθήκες. Με την επισήμανση ωστόσο ότι οι προσωπικές του συνθήκες δεν παρουσιάζουν οτιδήποτε το ιδιαίτερο που θα μπορούσε να έχει ουσιαστικές επιπτώσεις στο ύψος της ποινής. Εν πάση περιπτώσει είναι νομολογημένο ότι όπου ενδείκνυται η επιβολή ποινής με αποτρεπτικό χαρακτήρα, οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου ναι μεν λαμβάνονται υπόψη αλλά στο βαθμό και κατά την έκταση που δεν εξουδετερώνουν την αποτρεπτικότητα της ποινής. (Βλ. Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. BISCO

(1991)2 A.A.Δ. 16, Atallah v. Δημοκρατίας

(1992)2 A.A.Δ. 94, Ali Hassan v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 143, Moustafa Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Περικλέους v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7286, ημερ. 8.9.2003 και Abed ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ 128). Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, δηλαδή αφενός τη σοβαρότητα του αδικήματος και αφετέρου ό,τι ελαφρυντικά τέθηκαν ενώπιον μας από τον ευπαίδευτο συνήγορό του τού επιβάλλουμε στην κατηγορία της:-

1. Παράνομης χρήσης εκρηκτικών υλών (2η κατηγορία), ποινή φυλακίσεως 5 ετών, ενώ στην κατηγορία της παράνομης κατοχής εκρηκτικών υλών (1η κατηγορία), δεν επιβάλλουμε οποιαδήποτε ποινή αφού τα γεγονότα που την στοιχειοθετούν εμπεριέχονται στη 2η κατηγορία.
2. Απόπειρας καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, 3η κατηγορία, ποινή φυλακίσεως 4 χρόνων και,
3. Σε κάθε μία από τις κατηγορίες της κακόβουλης ζημίας - 4η, 5η και 6η κατηγορία - ποινή φυλακίσεως 1 χρόνου. Οι επιβληθείσες ποινές να συντρέχουν και η έκτιση τους αρχίζει από 4.3.
4. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ (Υπ.) Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ (Υπ.) Στ. Σταύρου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο