Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Σταύρος Σταύρου, Αρ. Υπόθεσης: 30403/11, 7/5/2013

(2), 30

(3), 31, 31Α και 6

(2)Α του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 28.2.2007 είχε στην κατοχή του 12.0697 γραμμάρια κοκαΐνης. 3η Κατηγορία: Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β κατά παράβαση των αρ. 2, 3 (Πρώτος Πίνακας Μέρος ΙΙ), 6

(2), 30

(3), 31, 31Α και 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 7.9.2010 είχε στην κατοχή του 0.2571 γραμμάρια κάνναβης. Όπως ανέφερε η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, τα γεγονότα έχουν ως εξής: 1η Κατηγορία: Την 28.2.2007 και ώρα 18:00 ο Αστ. 696 Κοντεμενιώτης ενώ βρισκόταν περιπολία στην περιοχή της Αμερικάνικης Πρεσβείας εντόπισε όχημα στο οποίο συνοδηγός ήταν ο Κατηγορούμενος να κινείται ύποπτα. Το όχημα ανακόπηκε και σε έρευνα που ακολούθησε εντός αυτού βρέθηκε πίσω από τη θέση του οδηγού στο πάτωμα ένα νάιλον σακούλι το οποίο περιείχε άσπρη σκόνη. Επεστήθη η προσοχή του στο Νόμο και ο Κατηγορούμενος απάντησε «Εν κοκαΐνη τζιαι εν δική μου». Την 2.3.2007 ο Κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχθηκε την κατοχή των ναρκωτικών. Από εξετάσεις που έγιναν προέκυψε ότι η σκόνη που βρέθηκε ήταν κοκαΐνη βάρους 12.0697 γραμμαρίων. 3η Κατηγορία: Την 7.9.2010 και ώρα 15:00 στα πλαίσια συντονισμένης επιχείρησης έρευνας από την ΥΚΑΝ σε χώρο στάθμευσης παρά δημοτικού σχολείου ανακόπηκε αυτοκίνητο οδηγός του οποίου ήταν ο Κατηγορούμενος. Σε έρευνα που έγινε εντοπίστηκε σε θήκη δίπλα από τον μοχλό ταχυτήτων ένας μεταλλικός αλεστήρας που περιείχε ξηρή φυτική ύλη όμοια με κάνναβη. Επεστήθη η προσοχή του Κατηγορουμένου στο Νόμο και αυτός απάντησε «εν δική μου εν μια ψιλή». Ο Κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία παραδέχθηκε την κατοχή του αλεστήρα αναφέροντας ότι περιείχε κάνναβη την οποία είχε για δική του χρήση. Από εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι τα ναρκωτικά ήταν κάνναβη βάρους 0.2571 γραμμαρίων. Ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Κιτρομηλίδης, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, επεσήμανε την καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης και συγκεκριμένα ότι το αδίκημα της 1ης Κατηγορίας διαπράχθηκε το 2007. Ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο διάπραξης των αδικημάτων ήταν χρήστης, σήμερα όμως δεν είναι. Αναφορά έκανε επίσης στο λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορουμένου και την άμεση παραδοχή του καθώς και το ότι ο Κατηγορούμενος έχει ενταχθεί στο Εντατικό Ανοιχτό Θεραπευτικό Πρόγραμμα Ψυχολογικής Απεξάρτησης του Υπουργείου Υγείας από την 29.10.2012 και έχει θετική εξέλιξη, ενώ από ελέγχους που γίνονται φαίνεται ότι αυτός είναι καθαρός. Ερωτηθείσα ως προς την καθυστέρηση η οποία παρατηρείται , η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή ανέφερε ότι η υπόθεση αρχικά καταχωρίστηκε με αρ. 1288/08, αλλά διακόπηκε την 21.10.2008 λόγω μη επίδοσης. Ο φάκελος επεστράφη στην ΥΚΑΝ με οδηγίες όπως όταν εντοπιστεί ο Κατηγορούμενος επανακαταχωριστεί. Ο Κατηγορούμενος συνελήφθη την 7.9.2010 για το αδίκημα της 3ης Κατηγορίας, και στο Κατηγορητήριο προστέθη και η αρχική υπόθεση. Όπως ανέφερε η κα Μιχαήλ ο Μ.3 της είπε ότι όποτε του ζητείτο να εντοπίσει τον Κατηγορούμενο, ο Κατηγορούμενος ανταποκρινόταν άμεσα και ερχόταν στην ΥΚΑΝ μόνο με ένα τηλεφώνημα. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, σύμφωνα με την οποία ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 33 ετών, άνεργος και πατέρας ενός ανήλικου παιδιού. Τα εισοδήματα του ανέρχονται σε €.452,00 από το Ταμείο Δημόσιων Βοηθημάτων. Σταμάτησε την φοίτηση του από το Δημοτικό Σχολείο μετά από ατύχημα που είχε, και σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε την χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Το 2007 έκανε απεξάρτηση και μέχρι σήμερα είναι καθαρός. Όπως αναφέρεται στον περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμο, για αδικήματα βάσει του άρθρου 6

(2)Β, ήτοι την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 8 χρόνια ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές αυτές. Για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α προβλέπεται ποινή φυλακίσεως μέχρι 12 χρόνια ή πρόστιμο. Η σοβαρότητα των αδικημάτων, κατ' επέκταση, είναι έκδηλη και από τις προβλεπόμενες στον Νόμο ποινές. Επανειλημμένα έχει λεχθεί στην Νομολογία μας ότι τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, το δε όλο θέμα έχει λάβει διαστάσεις ανησυχητικές, πράγμα που καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε και στην απόφαση Χαράλαμπος Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 482, τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά «αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται ιδιαίτερα βέβαια στο οικογενειακό του περιβάλλον». Στην υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας,

(2001)2 Α.Α.Δ.174, η οποία αφορούσε κατοχή από χρήστη 22 γραμμαρίων οπίου για ιδίαν χρήση, ποινή φυλάκισης 3 ετών μειώθηκε σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Από την Νομολογία διαφαίνεται διαφορετική αντιμετώπιση σε περιπτώσεις χρηστών από αυτές των εμπόρων ναρκωτικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Lee Andrew Mortimer v. Δημοκρατίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 22, στην περίπτωση χρήστη, σε αντιδιαστολή με τις υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών, «στην αρμόζουσα ποινή δεν επιβάλλεται να προβάλλεται έντονο το στοιχείο της αποτροπής, οι δε προσωπικές περιστάσεις του συγκεκριμένου κατηγορούμενου πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Ταυτόχρονα, όμως, η ποινή πρέπει να αντανακλά την αποδοκιμασία της κοινωνίας στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών και να δίδει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η χρήση ναρκωτικών δεν καταστρέφει μόνο τον ίδιο το χρήστη». Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από την απόφαση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240: «Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή. ....................................... Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. ΄Ετσι , και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών». (βλ. επίσης Mahrad Mohammad Reza Beyki v. Αστυνομίας , Ποιν. Εφ. 52/07, ημερ. 23.1.2008, Πέτρος Τρύφωνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 202/08, ημερ. 19.3.2009). Έχω λάβει υπ' όψιν μου την άμεση παραδοχή του Κατηγορουμένου στην Αστυνομία και στο Δικαστήριο και το λευκό του ποινικό μητρώο. Λαμβάνω επίσης υπ' όψιν το γεγονός ότι πρόκειται για κατοχή για προσωπική χρήση, και ότι ο Κατηγορούμενος έκτοτε έχει σταματήσει την χρήση. Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρώ το γεγονός ότι η παρούσα υπόθεση καταχωρίστηκε πέραν των 4 ετών μετά την διάπραξη του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, ενώ σήμερα έχουν πλέον παρέλθει 5 χρόνια. Το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος αναφέρει ότι έκαστος κατά την διάγνωση οιασδήποτε ποινικής κατηγορίας εναντίον του δικαιούται σε ανεπηρέαστη, δημόσια ακροαματική διαδικασία εντός ευλόγου χρόνου ενώπιον ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αρμοδίου Δικαστηρίου. Η διασφάλιση του Συνταγματικού αυτού δικαιώματος του Κατηγορούμενου είναι πρωταρχική ευθύνη του Δικαστηρίου (βλ. Γαβριηλίδης ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 7469, ημερ. 22.9.2003). Όπως έχει λεχθεί και στην απόφαση Ευσταθίου ν. Αστυνομίας

(1990)2 C.L.R. 294, παραβίαση των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 30

(2)καθιστά την δίκη άκυρη στην ολότητα της. Σκοπός της Συνταγματικής πρόνοιας είναι η προστασία του Κατηγορουμένου από τις υπερβολικές καθυστερήσεις (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Καψού

(2004)2 Α.Α.Δ. 127). Το τι συνιστά, όμως, εύλογο χρόνο εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, και προς τον σκοπό αυτό λαμβάνονται υπ' όψιν η φύση και το περίπλοκο της υπόθεσης, η συμπεριφορά των διαδίκων καθώς και τα χρονικά πλαίσια τα οποία παρέχονται από το Δικαστήριο και ο χρόνος μέσα στον οποίο ολοκληρώνεται η δίκη (βλ. Καυκαρής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 203). (βλ. επίσης Δημήτρης Μερχή ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 147, Χριστόπουλος ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 100, Procurator Fiscal v. Watson

(2002)4 All E.R. 1, Porter v. Maggil

(2002)2 W.L.R. 37, Mills v. Her Majesty's Advocate

(2002)3 W.L.R. 1597). Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 5974, ημερ. 5.7.1996, υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής είναι να προσαγάγει τους παραβάτες ενώπιον του Δικαστηρίου ευθύς μετά την ολοκλήρωση των ανακρίσεων, εκτός εάν συντρέχει βάσιμος λόγος περί του αντιθέτου. Σημειώνω επίσης το ότι στην απόφαση Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 330 κρίθηκε ότι η καθυστέρηση στην εκδίκαση υπόθεσης αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα. Παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μπλάκε Ανδρέα Σενέκκη, Π.Ε. 190/11 κ.α. ημερ. 23.5.2012, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Ως μετριαστικό της ποινής παράγοντα η νομολογία μας αναγνωρίζει και τον παράγοντα καθυστέρηση στην καταχώριση της ποινικής υπόθεσης. Αναφορικά με τον εν λόγω παράγοντα το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε ότι, «από την ημερομηνία διάπραξης των εν λόγω αδικημάτων μέχρι και σήμερα παρήλθαν τρία και μισό έτη, χρόνος κατά τον οποίο οι κατηγορούμενοι τελούσαν υπό το δυσβάστακτο και ψυχοφθόρο βάρος της διαδικασίας, ιδιαίτερα ως προς το τι μέλλει γενέσθαι. Δεν παραλείπω ακόμη ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα οι κατηγορούμενοι απώλεσαν ή άλλαξαν εργασία ούτως ώστε να παρουσιάζονται στις συχνές και πυκνές ημερομηνίες που ορίζετο η υπόθεση για ακρόαση, γεγονός που επέφερε επιπρόσθετη συναισθηματική φόρτιση. Πέραν των πιο πάνω, γεγονότα που καταδεικνύουν διαφοροποίηση στη ζωή των κατηγορουμένων, δεν παραγνωρίζεται ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι πλέον αρραβωνιασμένος». Η επί του προκειμένου θέση της νομολογίας μας επαναβεβαιώθηκε στην υπόθεση Πεγιώτη κ.ά. (πιο πάνω) στην οποία, με αναφορά σε νομολογία, προεξάρχουσα θέση στην οποία κατέχει η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 Α.Α.Δ. 267, λέχθηκαν και τα εξής: "Παρά τη θέση της νομολογίας ως προς τις επιπτώσεις της καθυστέρησης όταν για αυτήν ευθύνεται ο κατηγορούμενος και τη θέση της ως προς την ευθύνη του δικαστηρίου για τη διεξαγωγή της μέσα σε εύλογο χρόνο παραμένει το γεγονός της επιβολής ποινής μετά την παρέλευση 40 μηνών από τη διάπραξη των αδικημάτων. Στην Αρέστη (πιο πάνω) ο Πικής, Π. υπέδειξε ότι: «Η αποτίμηση κατά το πέρας της διαδικασίας της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται, ως προς το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του.» Το θέμα της καθυστέρησης εξετάζεται για να κριθεί αν η δίκη ήταν δίκαιη, όπως ορίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Ωστόσο ο λόγος για τον οποίο συνήθως προσμετρά η καθυστέρηση είναι η μεταβολή των συνθηκών του παραβάτη. ...."». Στην υπό εκδίκαση περίπτωση παρατηρείται μεγάλη καθυστέρηση. Το αδίκημα της 1ης Κατηγορίας διαπράχθηκε το 2007, και η παρούσα υπόθεση καταχωρίστηκε αρχικά το 2008, αλλά αποσύρθηκε λόγω μη επίδοσης. Παρά το ότι η ανεύρεση του Κατηγορουμένου ήταν απλή, εν' τούτοις η Κατηγορούσα Αρχή δεν την επανακαταχώρησε μέχρι και το

1. Σήμερα έχουν παρέλθει 5 χρόνια, και οι προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου έχουν αλλάξει, ειδικότερα το ότι αυτός έχει πλέον απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Θεωρώ ότι η καθυστέρηση αυτή είναι τέτοια που καθιστά την επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας του Κατηγορουμένου ανεπιθύμητη. Κατ' επέκταση, επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια επιβάλλω στον Κατηγορούμενο στην 1η Κατηγορία ποινή προστίμου €.1.200,
2. Στην 3η Κατηγορία ο Κατηγορούμενος να υπογράψει εγγύηση ύψους €.2.000,00 να τηρεί τους Νόμους και Κανονισμούς για περίοδο 2 ετών από σήμερα. Εν' όψει της οικονομικής κατάστασης του Κατηγορουμένου, το πρόστιμο να πληρωθεί δια δόσεων €.150,00 έκαστη, η πρώτη δόση πληρωτέα την 1.6.
3. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο