Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Βασίλης Διονυσίου, Αρ. Υπόθεσης: 23197/12, 21/5/2013

(2), 30

(3), 31, 31Α και 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι την 1.8.2011 είχε στην κατοχή του 0.2407 γραμμάρια κοκαϊνης. Τα όσα αμφότεροι οι συνήγοροι ανέφεραν καταγράφονται αυτολεξεί στα πρακτικά και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω, συγκεκριμένη αναφορά σε επί μέρους σημεία αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε η ευπαίδευτος συνήγορος για τον Κατηγορούμενο, σύμφωνα με την οποία ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 24 ½ ετών, άγαμος και διαμένει με τους γονείς του και τα 2 από τα 3 αδέλφια του. Σύμφωνα με βεβαίωση ημερ. 8.1.2013 ο Κατηγορούμενος είναι ανίκανος για εργασία για περίοδο 6 μηνών λόγω οξέως ψυχωσικού επεισοδίου. Ο Κατηγορούμενος φοίτησε μόνο μέχρι την Α' Τάξη του Γυμνασίου, και μετά άρχισε να εργάζεται, ενώ δημιούργησε δάνειο €20.000,00 για επιχείρηση η οποία απέτυχε. Το καλοκαίρι 2011 άρχισε την χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών, και παράλληλα παρουσίασε προβλήματα ψυχικής υγείας, σε σχέση με τα οποία ακολουθεί φαρμακοθεραπεία. Συνεργασία που άρχισε με Θεραπευτικό Κέντρο Απεξάρτησης διεκόπη λόγω δυσκολιών όπως ανέφερε μετάβασης του στο Κέντρο, αλλά ισχυρίζεται ότι σταμάτησε από μόνος του την χρήση ουσιών. Οι γονείς του τον στηρίζουν τόσο συναισθηματικά όσο και οικονομικά. Όπως αναφέρεται στον περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμο, για αδικήματα βάσει του άρθρου 6

(2), ήτοι την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 8 χρόνια ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές αυτές. Η σοβαρότητα του αδικήματος είναι έκδηλη και από την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή. Επανειλημμένα έχει λεχθεί στην Νομολογία μας ότι τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, το δε όλο θέμα έχει λάβει διαστάσεις ανησυχητικές, πράγμα που καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε και στην απόφαση Χαράλαμπος Χατζημάρκου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 482, τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά «αποτελούν επικίνδυνη πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και επηρεάζουν όχι μόνο το πρόσωπο που τα διαπράττει, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο κινείται ιδιαίτερα βέβαια στο οικογενειακό του περιβάλλον». Από την Νομολογία διαφαίνεται διαφορετική αντιμετώπιση σε περιπτώσεις χρηστών από αυτές των εμπόρων ναρκωτικών. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Chaer ν. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 585, η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Lee Andrew Mortimer v. Δημοκρατίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 22, στην περίπτωση χρήστη, σε αντιδιαστολή με τις υποθέσεις εμπορίας ναρκωτικών, «στην αρμόζουσα ποινή δεν επιβάλλεται να προβάλλεται έντονο το στοιχείο της αποτροπής, οι δε προσωπικές περιστάσεις του συγκεκριμένου κατηγορούμενου πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Ταυτόχρονα, όμως, η ποινή πρέπει να αντανακλά την αποδοκιμασία της κοινωνίας στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών και να δίδει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η χρήση ναρκωτικών δεν καταστρέφει μόνο τον ίδιο το χρήστη». Χαρακτηριστικό είναι και το απόσπασμα από την απόφαση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240: «Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή. ....................................... Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. ΄Ετσι , και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών». (βλ. επίσης Mahrad Mohammad Reza Beyki v. Αστυνομίας , Ποιν. Εφ. 52/07, ημερ. 23.1.2008, Πέτρος Τρύφωνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 202/08, ημερ. 19.3.2009). Έχω λάβει υπ' όψιν μου το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορουμένου, και την άμεση του παραδοχή. Λαμβάνω επίσης υπ' όψιν το γεγονός ότι πρόκειται για χρήστη, την μικρή ποσότητα ναρκωτικών, καθώς και τις προσωπικές του συνθήκες όπως αυτές παρατίθενται λεπτομερώς πιο πάνω. Θεωρώ ότι ποινή στερητική της ελευθερίας του Κατηγορουμένου δεν ενδείκνυται στην υπό εκδίκαση υπόθεση. Από την άλλη δεν μπορεί να παραγνωριστεί και το γεγονός ότι αυτός είναι άνεργος με ιατρική βεβαίωση περί ανικανότητας μέχρι τον Ιούλιο 2013. Κατ' επέκταση, επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια, στον Κατηγορούμενο στην 1η Κατηγορία επιβάλλεται ποινή προστίμου €. 500,00. Εν όψει της οικονομικής του κατάστασης, αλλά και του γεγονότος ότι αυτός δεν μπορεί να αρχίσει εργασία προ του Ιουλίου, το πρόστιμο να καταβληθεί δια δόσεων €.100,00 έκαστη, η πρώτη δόση πληρωτέα την 1.9.2013. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο