Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ανδρέας Λεοντή κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 41410/11, 14/5/2013

(1)και 20 του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, και συγκεκριμένα ότι μεταξύ της 17ης και 19ης Νοεμβρίου 2011 βοήθησαν τον Κατηγορούμενο αρ. 3 από το Μαρόκο, να διέλθει το έδαφος της Δημοκρατίας, μεταφέροντας τον από τις μη ελεγχόμενες περιοχές προς τις ελεγχόμενες. Όπως ανέφερε η ευπαίδευτος συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, την 19.11.2011 και περί ώρα 17.00 αυτοκίνητο ταξί με οδηγό τον Κατηγορούμενο αρ. 1, πλησίασε το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, και είπε ότι θα πήγαινε σε κάποιο κέντρο δίπλα από το οδόφραγμα να παραλάβει ένα φίλο του. Ο Κατηγορούμενος αρ. 1, όμως, προχώρησε και δεν σταμάτησε στο κέντρο, αλλά επέστρεψε μετά από 40 λεπτά με συνοδηγό τον Κατηγορούμενο αρ.

1. Ο Μ.1 τους ζήτησε να κατεβούν, και σε ερώτηση που έκανε κατά πόσο έχουν κάτι το παράνομο, ο Κατηγορούμενος απάντησε αρνητικά. Ο Μ.1 του ζήτησε να ανοίξει το καπό του αυτοκινήτου, όπου μέσα βρισκόταν ο Κατηγορούμενος αρ. 3 από το Μαρόκο. Ο Κατηγορούμενος αρ. 3 είχε εισέλθει στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το μη εγκεκριμένο λιμάνι της Τύμπου. Οι Κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 κατηγορήθηκαν γραπτώς και αρνήθηκαν ενοχή. Δεν βαρύνονται με προηγούμενες καταδίκες. Ο κ. Κυριακίδης, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής για τον Κατηγορούμενο αρ. 1, έκανε αναφορά στην παραδοχή του, ενώ εισηγήθηκε ότι ο συγκεκριμένος Κατηγορούμενος συνεργάστηκε με την Αστυνομία. Ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος έχει ήδη τιμωρηθεί αφού παρέμεινε υπό κράτηση για 8 μέρες, ενώ μετά την καταχώριση της υπόθεσης παρέμεινε και άλλες μέρες λόγω αδυναμίας του να συμμορφωθεί με τους όρους που του επιβλήθηκαν. Ζήτησε όπως σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλακίσεως στον Κατηγορούμενο, αυτή ανασταλεί. Ο κ. Σαββίδης, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής για τον Κατηγορούμενο αρ. 2, ανέφερε ότι επεξήγησε ο ίδιος στον Κατηγορούμενο το απαράδεκτο της ενέργειας του καθ'ήν στιγμή η πατρίδα μας βρίσκεται υπό κατοχή. Ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος δεν συνειδητοποίησε το μέγεθος του λάθους του κατά τον χρόνο διάπραξης του, αλλά τώρα το έχει κατανοήσει. Όπως είπε βρισκόταν σε καφενείο στα κατεχόμενα, όταν ένας Τουρκοκύπριος του ζήτησε να μεταφέρει με το ταξί του τον Κατηγορούμενο αρ.
2. Ο ευπαίδευτος συνήγορος επεσήμανε το λευκό ποινικό μητρώο του Κατηγορούμενου και την παραδοχή του. Εκτεταμένη αναφορά έγινε από τον κ. Σαββίδη στο ότι «το διαπραχθέν αδίκημα ωχριά μπροστά στο ασύγκριτο σκεπτικό ότι όργανα της ΕΟΚΑ Β που προκάλεσαν το πραξικόπημα και την εισβολή παραμένουν ατιμώρητα και ότι αιρετοί Άρχοντες διαπραγματεύονται και δέχονται ακρωτηριασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την παραμονή εποίκων, τη στέρηση των πατρογονικών εστιών και περιουσιών». Ζήτησε, και αυτός, όπως σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλακίσεως στον Κατηγορούμενο αρ. 2 αυτή ανασταλεί. Ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχουν εκθέσεις του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο των οποίων υιοθέτησαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για τους Κατηγορούμενους αρ. 1 και
3. Σύμφωνα με αυτές: Ο Κατηγορούμενος αρ. 1 είναι ηλικίας 52 ετών και εργάζεται ως οδηγός ταξί, με μηνιαίο εισόδημα €.500,
4. Κατάγεται από πολύτεκνη οικογένεια της Γιαλούσας, και μεγάλωσε στην Αμμόχωστο, ενώ μετά την Τουρκική εισβολή εγκαταστάθηκε στην Πάφο. Ο Κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου, και παντρεύτηκε το 1987, αλλά ο γάμος του διαλύθηκε το
5. Από αυτόν απέκτησαν 2 παιδιά. Ο Κατηγορούμενος αρ. 2 είναι ηλικίας 43 ετών και τα εισοδήματα του περιορίζονται στο ποσό των €.452,00 μηνιαίως από το Ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων. Κατάγεται από τη Λεμεσό, και προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια η οποία παρουσίαζε ανέκαθεν λειτουργικά προβλήματα. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο Κατηγορούμενος ήταν μόλις 6 μηνών, και ο Κατηγορούμενος δεν διατηρεί οποιαδήποτε επαφή με την μητέρα του. Φοίτησε μέχρι και το Δημοτικό, ενώ απολύθηκε μετά από 6 μήνες υπηρεσία στην Εθνική Φρουρά λόγω ατυχήματος που υπέστη. Έκτοτε εργάστηκε σε διάφορες εργασίες, αλλά από τον Φεβρουάριο 2002 λαμβάνει δημόσιο βοήθημα ένεκα του ότι παρουσιάζει χαρακτηριολογική διαταραχή, νευρικότητα και εκκρίσεις θυμού που τον καθιστούν ανίκανο για εργασία. Στο άρθρο 19Α του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ. 105 αναφέρεται ότι πρόσωπο το οποίο με πρόθεση βοηθά υπήκοο τρίτης χώρας προκειμένου να εισέλθει ή διέλθει το έδαφος της Δημοκρατίας διαπράττει αδίκημα και υπόκειται σε ποινή φυλακίσεως που δεν υπερβαίνει τα 8 χρόνια ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις Λ.Κ.20.000,00 ή και στις δύο ποινές. Η σοβαρότητα του αδικήματος, κατ' επέκταση είναι έκδηλη και από την προβλεπόμενη στον Νόμο ποινή. Δεν διαφεύγει φυσικά της προσοχής μου ότι η παρούσα εκδικάζεται συνοπτικά. Στην υπόθεση Mohammad Naysa κ.α. ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 18 για το αδίκημα της συνομωσίας με σκοπό την παροχή βοήθειας σε αλλοδαπούς να εισέλθουν παράνομα στην Κύπρο, η επιβληθείσα ποινή φυλακίσεως 12 μηνών επικυρώθηκε κατ' Έφεση, με την αναφορά μάλιστα πως αυτή αποκλίνει προς τα όρια της επιείκειας. Στην Henver Rasit κ.α. v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 515 ο Κατηγορούμενος παρέλαβε 4 άτομα κατόχους Ιρανικών διαβατηρίων που ήσαν παράνομοι μετανάστες και είχαν εισέλθει από το παράνομο αεροδρόμιο, για να τα μεταφέρει μέσω του οδοφράγματος στην Λάρνακα. Επιβληθήκαν ποινές φυλακίσεως από 6 μέχρι 18 μηνών. Όπως ανέφερε το Εφετείο, δεδομένου ότι το αδίκημα της υποβοήθησης αλλοδαπού να διαμένει στο έδαφος της Δημοκρατίας με σκοπό την αποκόμιση κέρδους τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι 8 χρόνια, η επιβληθείσα ποινή θεωρήθηκε ορθή και δίκαιη. Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από την μία, και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Έλαβα υπ' όψιν μου το λευκό ποινικό μητρώο των Κατηγορούμενων και την εν τέλει παραδοχή τους. Λαμβάνω υπ' όψιν μου ότι και οι δύο Κατηγορούμενοι είναι άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, τα οποία ενδεχομένως να μην αντιλήφθησαν την σοβαρότητα του αδικήματος. Από την άλλη, όπως είναι εξ' άλλου γνωστό, η περίπτωση της Κύπρου παρουσιάζει ιδιαιτερότητες που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε τέτοιες περιπτώσεις όπως και η παρούσα. Η Κύπρος είναι μία χώρα υπό κατοχή, και βιώνει καθημερινά τα προβλήματα που δημιουργούνται από την αδυναμία της ίδιας να ελέγχει τα σύνορα της. Αμφότεροι οι Κατηγορούμενοι είναι Κύπριοι, ο δε Κατηγορούμενος αρ. 1 είναι πρόσφυγας από την Γιαλούσα, και άρα η υποβοήθηση παράνομου μετανάστη να εισέλθει στις ελεύθερες περιοχές μέσα στο καπό του αυτοκινήτου τους, από τις κατεχόμενες περιοχές προκαλεί αποτροπιασμό. Των πιο πάνω δεδομένων, τα όσα τέθηκαν προς μετριασμό επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό το εύρος της ποινής που θα επιβληθεί, δεδομένης όμως της σοβαρότητας των αδικημάτων, δεν μπορούν να επηρεάσουν το είδος αυτής, που δεν μπορεί να είναι άλλο από στερητική της ελευθερίας. Στην επιμέτρηση της ποινής έχει ληφθεί υπ' όψιν και το ότι ο Κατηγορούμενος αρ. 1 στα πλαίσια της υπόθεσης αυτής έχει παραμείνει υπό κράτηση για αριθμό ημερών. Επιδεικνύοντας κάθε δυνατή επιείκεια στους Κατηγορούμενους αρ. 1 και 2 στην 2η Κατηγορία επιβάλλω ποινή φυλακίσεως 8 μηνών σε έκαστο Κατηγορούμενο. Έχοντας αποφασίσει την επιβολή της πιο πάνω ποινής θα εξετάσω στο στάδιο αυτό κατά πόσο συντρέχουν λόγοι για αναστολή της, ως η σχετική εισήγηση των ευπαιδεύτων συνηγόρων για τους Κατηγορούμενους αρ. 1 και 2. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκιας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελέγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou v. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία ν. Πέπη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Είναι γεγονός ότι οι Κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 είναι λευκού ποινικού μητρώου, και ότι εν τέλει παραδέχθηκαν ενοχή. Λαμβάνοντας υπ' όψιν όμως τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, όσο και τις προσωπικές συνθήκες των Κατηγορουμένων αρ. 1 και 2, δεν ικανοποιούμαι ότι αυτές είναι τέτοιες που να δικαιολογούν την αναστολή των επιβληθείσων ποινών φυλακίσεως, έχουν δε συνυπολογιστεί κατά την επιμέτρηση της ποινής. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο