Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ibrahim Cemil, Αρ. Υπόθεσης: 8120/2013, 29/5/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:B46 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Πετάση - Κορφιώτη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8120/2013 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Ibrahim Cemil Ημερομηνία: 29 Μαίου 2013 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα. Μ. Χαραλάμπους Για τοn Κατηγορούμενο: Καμία Εμφάνιση Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ Ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος μετά από παραδοχή του στην κατηγορία της κακόβουλης ζημιάς (πρώτη κατηγορία) και της κλοπής (δεύτερη κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι την 10.5.2013 εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά ύψους €200,00 στο αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής KWR 968, ιδιοκτησία της Ευγενίας Κρέκου, και έκλεψε από αυτό ένα πορτοφόλι χρώματος μαύρου το οποίο περιείχε 7 χαρτονομίσματα του Λιβάνου, αξίας 28002 Λιβρών, 8 χαρτονομίσματα του Ιράκ, αξίας 24 Δηναρίων, 1 χαρτονόμισμα της Αιγύπτου, αξίας 10 Λιρών, 1 παλαιό χαρτονόμισμα της Ισπανίας αξίας 5000 πεσετών και €4,90 σε κέρματα, ιδιοκτησίας της Ευγενίας Κρέκου. Τα γεγονότα της υπόθεσης ως εκτέθηκαν από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής έχουν ως ακολούθως: Στις 10.5.2013 και ώρα 14:45, ο Μ.K.2 μαζί με άλλο αστυνομικό μετέβηκαν στο χώρο στάθμευσης του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας μετά από πληροφορίες ότι άτομο περιφερόταν ύποπτα. Αφού εντόπισαν τον Kατηγορούμενο τον έθεσαν υπό παρακολούθηση και περί ώρα 15:15 τον είδαν να πλησιάζει το όχημα KWR968 ιδιοκτησίας της παραπονούμενης, Ευγενίας Γκρέκου, και αφού κοίταξε τριγύρω έσπασε το αριστερό πισινό τζάμι του οχήματος χρησιμοποιώντας κάτι που είχε στο χέρι του και πήρε 1 πορτοφόλι χρώματος μαύρου. Ο Μ.Κ.2 του φώναξε «Αστυνομία». Ο κατηγορούμενος πέταξε το πορτοφόλι και άρχισε να τρέχει. Στην προσπάθεια του να διαφύγει έπεσε στο έδαφος και συνελήφθηκε από το Μ.Κ.2 και τέθηκε υπό κράτηση. Ο κατηγορούμενος προκάλεσε ζημιά €200,00 στο όχημα της παραπονούμενης και στο μαύρο πορτοφόλι το οποίο είχε κλέψει υπήρχαν τα χαρτονομίσματα που καταγράφονται στη δεύτερη κατηγορία τα οποία έχουν αξία περί τα €55,00. Ο Κατηγορούμενος βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη στην υπόθεση 6711/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στα πλαίσια της οποίας επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο στις 14.4.2012 ποινή φυλάκισης ενός μηνός με τριετή αναστολή σε κατηγορία παράνομης κατοχής περιουσίας. Τέλος, να σημειωθεί ότι ο Κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση σε σχέση με την παρούσα υπόθεση από 14.5.2013. Αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου ετοιμάστηκε Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας από την οποία προκύπτει ότι είναι τουρκοκυπριακής καταγωγής, ηλικίας 62 ετών, χήρος και έχει πέντε παιδιά ηλικίας 43, 43, 42, 39 και 32 ετών. Γεννήθηκε στην Επισκοπή Λεμεσού και προέρχεται από φτωχή αγροτική οικογένεια. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής μετακινήθηκε μαζί με τη σύζυγο και τα παιδιά του στις κατεχόμενες περιοχές. Πριν από δεκαπέντε χρόνια έχασε τη σύζυγό του λόγω προβλημάτων υγείας και έκτοτε ανέλαβε ο ίδιος τη φροντίδα των παιδιών του μαζί με τη μητέρα του. Πριν από έξι χρόνια μετακινήθηκε στις ελεύθερες περιοχές και εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό μαζί με τον γιο του με τον οποίο εργάζεται περιστασιακά εκτελώντας σουβατίσματα. Λαμβάνει σύνταξη από το ψευδοκράτος, ενώ όπως επίσης αναφέρεται στην Έκθεση πάσχει από διαβήτη. Τα αδικήματα που έχει διαπράξει ο Κατηγορούμενος είναι σοβαρά, κάτι το οποίο προκύπτει μεταξύ άλλων από τις προβλεπόμενες από το Νόμο ποινές. Με βάση το άρθρο 324
(1)του Ποινικού Κώδικα η ποινή για κακόβουλη βλάβη γενικά είναι ποινή φυλάκισης δυο χρόνων ή χρηματική ποινή μέχρι £1,500, ενώ με βάση το άρθρο 262 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, η κλοπή κατατάσσεται στα κακουργήματα και για αυτήν προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 3 χρόνια. Η σοβαρότητα των αδικημάτων, προκύπτει παράλληλα και από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα αδικήματα κλοπής σύμφωνα με το Εφετείο, βρίσκονται σε έξαρση και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα από τα Δικαστήρια. Πρόκειται επίσης για αδικήματα που πλήττουν την ιδιωτική περιουσία, προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν το αίσθημα ασφαλείας των πολιτών. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Cham κ.ά.
(1993)2 A.A.Δ. 129, αδικήματα διάρρηξης και κλοπής κατέστησαν, ως χαρακτηρίζεται, μάστιγα για την κυπριακή κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να αφεθεί ανέλεγκτη. Στην υπόθεση Μιχαήλ Ψύλλα ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 μηνών για κλοπή ποσών £350,00 και £20,00 δεν κρίθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο ως υπερβολικές. Στην υπόθεση Ανδρέα Ευτυχίου άλλως Ραϊφ Χασσάν ν. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 78, ποινή φυλάκισης 15 μηνών για κλοπή αντικειμένων αξίας £1.000,00 επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου στην Παναγίδη ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104, στις σελίδες 105-106, συνοψίζει την κρατούσα κατάσταση, όπως και το καθήκον της δικαιοσύνης προς διαφύλαξη της έννομης τάξης: «Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη.» Είναι καλά θεμελιωμένο από τη νομολογία ότι οι περιστάσεις του αδικήματος και οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου είναι παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής. Όπως, όμως, έχει υποδειχθεί στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Νικόλα Πάγκαλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 304, η σημασία των προσωπικών περιστάσεων και του λευκού ποινικού μητρώου του κατηγορούμενου αμβλύνεται όταν διαπιστώνεται η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Η διαδικασία εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής (σχετικές επί του θέματος είναι οι υποθέσεις Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 245 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224). Για σκοπούς προσδιορισμού της ποινής λαμβάνω υπόψη ότι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησε ο Κατηγορούμενος ήταν εντελώς ερασιτεχνικός, στοιχείο το οποίο προκύπτει από τις περιγραφές των κινήσεών του από τους αστυνομικούς που τον έθεσαν υπό παρακολούθηση. Από την άλλη, όμως, η ενέργειά του, σε συνθήκες ημέρας και σε ανοικτό χώρο και δη στον δημόσιο χώρο στάθμευσης του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας υπό την αναμενόμενη θέασή του από οποιονδήποτε τυχόν παρευρισκόμενο στο χώρο, να σπάσει το γυαλί αυτοκινήτου και να κλέψει χαρακτηρίζεται από μεγάλη θρασύτητα η οποία οδηγεί μονοδρομικά στην κρίση ότι ενήργησε με τρόπο καθαρά περιφρονητικό προς τις πρόνοιες του Νόμου και τα δικαιώματα των συμπολιτών μας. Επιπρόσθετα, λαμβάνεται υπόψη το ύψος του ποσού που υπήρχε στο πορτοφόλι που έχει κλαπεί, ενώ δεν παραγνωρίζω ότι ο Κατηγορούμενος τίθεται ενώπιον της δικαιοσύνης για δεύτερη φορά. Προς όφελος του Κατηγορούμενου λαμβάνεται επίσης σοβαρά υπόψη ως μετριαστικό στοιχείο η άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο και οι προσωπικές του συνθήκες όπως περιγράφονται πιο πάνω. Παρόλα αυτά, τα πιο πάνω ελαφρυντικά δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως το είδος της ποινής, η οποία επιβάλλεται να είναι ποινή φυλάκισης αφού στην παρούσα υπόθεση προέχει το στοιχείο της αποτροπής (βλέπε μεταξύ άλλων Μάριος Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ 540). Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω δεδομένα και με κύριο γνώμονα τη σοβαρότητα των αδικημάτων και έντονο το στοιχείο της αποτροπής, και χωρίς να παραγνωρίζω το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής, επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: Στην πρώτη κατηγορία ποινή φυλάκισης 1 μηνός. Στην δεύτερη κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Οι επιβληθείσες ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Ενόψει της αναφοράς της κας. Χαραλάμπους στην επιβολή ποινής φυλάκισης 1 μηνός με αναστολή για τρία χρόνια στην υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με αριθμό 6711/2012 το Δικαστήριο θα προχωρήσει να εξετάσει κατά πόσον θα πρέπει να ενεργοποιηθεί η ανασταλείσα ποινή φυλάκισης. Σύμφωνα με το άρθρο 4
(1)του Ν.95/72 όπως τροποποιήθηκε, όταν κατηγορούμενος διαπράξει αδίκημα ενώ βρίσκεται σε ισχύ διάταγμα αναστολής προηγούμενης ποινής φυλάκισης, το Δικαστήριο, μπορεί να διατάξει την εκτέλεση της ανασταλείσας ποινής για την περίοδο για την οποία επιβλήθηκε ή για μικρότερη περίοδο, την τροποποίηση του αρχικού διατάγματος όσον αφορά την περίοδο εφαρμογής του διατάγματος για αναστολή ή να μη λάβει κανένα μέτρο σχετικά με την ανασταλείσα ποινή. Στην υπόθεση Λουκά ν. Αστυνομίας
(1986)2 Α.Α.Δ. 141 λέχθηκε ότι όταν γίνεται παράβαση όρων της αναστολής το πρωταρχικό ζήτημα που πρέπει να μελετηθεί είναι κατά πόσον η παράβαση αυτή είναι για οποιοδήποτε λόγο δικαιολογημένη ή η βαρύτητα μειώνεται εξαιτίας οποιωνδήποτε περιπτώσεων. Τονίστηκε δε ότι το Δικαστήριο δεν εκδικάζει εκ νέου την ορθότητα της ποινής φυλάκισης που είχε επιβληθεί. Επίσης, η ενεργοποίηση δεν συνδέεται με την ομοιότητα του πρώτου και του δεύτερου αδικήματος. Εκτός εάν αυτό θα ήταν άδικο λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών, κατά κανόνα διατάσσεται η ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής (Βλέπε επίσης Ευαγγέλου κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 52). Στην υπόθεση Λοίζου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 546, λέχθηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει τους λόγους της αναστολής της ποινής. Αυτό που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του είναι όπως η συνολική τιμωρία, ήτοι η ποινή επί του κυρίως αδικήματος και η ενεργοποιημένη ποινή, να μην είναι υπερβολική. Στην υπόθεση Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ 148, κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης εκείνης, η ενεργοποίηση κάποιου μέρους της ποινής, καθίστατο επιβεβλημένη για να μην απωλέσει η φυλάκιση με αναστολή το νόημά της και για να μην εξασθενήσει ή εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά της. Ως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ 409, η ποινή φυλάκισης με αναστολή είναι ποινή φυλάκισης για όλους τους σκοπούς. Η αναστολή αναβάλλει την εκτέλεση της ποινής αλλά δεν αλλοιώνει τη φύση της. Σε περίπτωση παράβασης των όρων αναστολής, το υπόβαθρο πάνω στο οποίο διατάχθηκε η αναστολή καταρρέει και ο πρωταρχικός λόγος για μη ενεργοποίηση της φυλάκισης εξαφανίζεται. Στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης δεν έχει δοθεί καμιά δικαιολογία από τον Κατηγορούμενο σε σχέση με την παράβαση των όρων αναστολής, ούτε το Δικαστήριο έχει εντοπίσει από τα γεγονότα της υπόθεσης, οποιαδήποτε περιστατικά που να μειώνουν την βαρύτητα της παράβασης ή να καθιστούν την ενεργοποίηση άδικη. Αντιθέτως, το γεγονός ότι η αναστολή της ποινής φυλάκισης δόθηκε από το Δικαστήριο στις 14.4.2012 και ένα χρόνο μετέπειτα ο Κατηγορούμενος διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα, καταδεικνύει ότι δεν αντελήφθηκε καθόλου την ευκαιρία που του δόθηκε από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, το υπόβαθρο για την αναστολή και οι λόγοι μη ενεργοποίησης της αρχικής ποινής δεν υφίστανται πλέον. Έχω δε την ισχυρή πεποίθηση ότι μη ενεργοποίηση της ποινής φυλάκισης στην παρούσα περίπτωση θα έχει ως αποτέλεσμα, η φυλάκιση με αναστολή να χάσει το νόημά της και να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά της (Βλέπε Χριστοφίδης πιο πάνω). Περαιτέρω και έχοντας υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης, κρίνω ότι η συνολική τιμωρία του κατηγορουμένου δεν θα είναι υπερβολική με την ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής φυλάκισης. Ως εκ τούτου, διατάσσεται ενεργοποίηση της ποινής φυλάκισης του ενός μηνός που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο στις 14.4.2012 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην υπόθεση 6711/12. Η εν λόγω ποινή να εκτελεστεί μετά την εκτέλεση της ποινής φυλάκισης που επιβλήθηκε στην παρούσα υπόθεση. Η έκτιση της ποινής που επιβλήθηκε στην παρούσα υπόθεση να αρχίζει από 14.5.2013, ημερομηνία από την οποία τελεί υπό κράτηση. Ενόψει της επιβολής ποινής φυλάκισης και της ενεργοποίησης της ανασταλείσας ποινής δεν κρίνω σκόπιμο να εκδώσω διάταγμα αποζημίωσης της παραπονούμενης ως το αίτημα της κας. Χαραλάμπους. Τα τεκμήρια να επιστραφούν στο νόμιμο δικαιούχο τους. (Υπ.) ............... Γ. Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο