Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Phung Thi Ngoan, Αρ. Υπόθεσης: 8388/10, 27/6/2013

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Phung Thi Ngoan, Αρ. Υπόθεσης: 8388/10, 27/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2013:B64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8388/10 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας Εναντίον Phung Thi Ngoan Κατηγορουμένης ------------------------------------- Ημερομηνία: 27 Ιουνίου 2013 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ Για την κατηγορούμενη: κ. Σταματάρης Κατηγορούμενη: παρούσα ------------------------------------- ΠΟΙΝΗ Η κατηγορούμενη κατηγορείται ότι έκλεψε διάφορα αντικείμενα αξίας, από την κατοικία οικογένειας που την εργοδοτούσε ως οικιακή βοηθό, κατά παράβαση των άρθρων 255 και 266 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Η κατηγορούμενη εργοδοτείτο από τη ΜΚ4, θυγατέρα των ΜΚ2 και ΜΚ3, και μητέρα πέντε ανήλικων παιδιών. Η οικογένεια προσέλαβε την κατηγορούμενη από το Βιετνάμ για να βοηθά τη ΜΚ4 με τα πέντε παιδιά. Αρχικά η κατηγορούμενη διέμενε με τη ΜΚ4 αλλά στη συνέχεια, λόγω έλλειψης χώρου, η κατηγορούμενη διέμενε στην οικία των ΜΚ2 και ΜΚ3 και κατά τη διάρκεια της ημέρας βοηθούσε να καθαρίσει το σπίτι της ΜΚ4 και βοηθούσε με την φροντίδα των πέντε παιδιών κάτω πάντοτε από την επίβλεψη των παραπονουμένων. Η κατηγορούμενη, στο μικρό διάστημα που τη φιλοξενούσαν οι παραπονούμενοι στην οικία, έκλεβε αντικείμενα αξίας συστηματικά. Η συνολική αξία των αντικειμένων που έχουν κλαπεί από την οικία, έχει εκτιμηθεί στο ποσό των 4.550 ευρώ. Η κλοπή ήταν καλά σχεδιασμένη. Η κατηγορούμενη είχε εξέλθει από την οικία, όχι από την κεντρική είσοδο αλλά ενδεχομένως από το παράθυρο, για να μην γίνει αντιληπτή η απουσία της. Πιθανόν να είχε και εξωτερικό συνεργάτη, αφού άφηνε αντικείμενα που είχε κλέψει από την οικία, σε σημείο στο προαύλιο της αυλής, για να παραληφθούν. Η κλοπή ήταν τόσο καλά σχεδιασμένη που οι παραπονούμενοι δεν αντιλήφθηκαν τίποτε, παρά μόνο όταν αυτή απεχώρησε από το σπίτι και έκαναν έλεγχο στην οικία για να διαπιστώσουν τι έλλειπε. Οι παραπονούμενοι κατάλαβαν ότι τους έκλεβε η κατηγορούμενη όταν, τυχαία, την είδαν να ρίχνει στον εξωτερικό κάδο αχρήστων μία φούστα που την είχαν δωρίσει στην κατηγορούμενη. Επειδή η φούστα ήταν δώρο, αυτή η ενέργεια κέντρισε την προσοχή των παραπονούμενων και κοίταξαν μέσα στο κάδο των αχρήστων. Ξετύλιξαν την φούστα και μέσα βρήκαν μία τσάντα, μέσα στην οποία είχε συσκευάσει αντικείμενα αξίας των παραπονούμενων, και άδεια κουτιά τα οποία περιείχαν αντικείμενα αξίας των παραπονουμένων, προτού τα κλέψει η κατηγορούμενη. Οι παραπονούμενοι αντιλήφθηκαν τι είχε γίνει και αμέσως ερεύνησαν όλο το σπίτι και δυστυχώς ανακάλυψαν ότι και τα χρυσαφικά της ΜΚ3 έλειπαν από την θέση τους. Η κατηγορούμενη μέχρι σήμερα δεν έχει επιστρέψει τα αντικείμενα που έκλεψε και κατά πάσα πιθανότητα τα έχει διοχετεύσει σε άλλα πρόσωπα πριν καν να ανακαλύψουν την κλοπή οι παραπονούμενοι. Εργοδοτήθηκε για να προσέχει τα πέντε ανήλικα παιδιά της οικογένειας αλλά είχε άλλα πράγματα στο μυαλό της και μόλις πέρασε ο πρώτος χρόνος εργοδότησης και μπορούσε να ζητήσει αλλαγή εργοδότη προχώρησε και κατάστρωσε σχέδιο για να αρπάξει όσα περισσότερα αντικείμενα αξίας από την οικία του ζεύγους. Η παραπονούμενη άφησε την κατηγορούμενη μόνη της στο σπίτι επειδή της είχε εμπιστοσύνη. Η κατηγορούμενη ουδέποτε κατάγγειλε την εργοδότρια της για κακομεταχείριση μέσα στο διάστημα που εργαζόταν κοντά της. Η κακομεταχείριση της εργοδότριας της είναι τέχνασμα που επινόησε πρόσφατα για να αποφύγει έστω και την υστάτη την ποινική της ευθύνης για την μεγάλης αξίας αντικείμενα που έκλεψε από το σπίτι των γονέων της εργοδότριας της. Το αδίκημα, για το οποίο η κατηγορούμενη έχει βρεθεί ένοχη, είναι σοβαρό, επειδή η εργοδότρια της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, αφού διέμενε στο σπίτι των γονέων της, και αυτή εκμεταλλεύτηκε την απόλυτη εμπιστοσύνη της εργοδότριάς της για να κλέψει τα αντικείμενα και να θέσει σε ισχύ μέθοδο να παίρνει πράγματα από το σπίτι και να τα διοχετεύει εκτός της οικίας χωρίς να γίνει αντιληπτή. Ο πραγματικός λόγος που ανυπομονούσε να φύγει από την οικία του ζεύγους είναι το γεγονός ότι είχε κλέψει τις τελευταίες μέρες τα χρυσαφικά της ΜΚ3 και γνώριζε ότι ήταν θέμα χρόνου να αντιληφθούν την κλοπή και να στραφούν πάνω της οι υποψίες των παραπονουμένων. Η συμπεριφορά της είναι ιδιαίτερα απεχθής επειδή απέκρυπτε τις πραγματικές της προθέσεις από τους παραπονούμενους που της έδειξαν εμπιστοσύνη και στο τέλος τους πρόδωσε, κλέβοντας από αυτούς την είχαν φιλοξενήσει στο σπίτι τους. Η κλοπή θεωρείται κακούργημα και τιμωρείται με ανώτατη προβλεπόμενη ποινή μέχρι τριών ετών ποινή φυλάκισης. Οι μετριαστικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη είναι ως ακολούθως:
2. Λευκό Ποινικό Μητρώο.
3. Προσωπικές περιστάσεις. Είναι νεαρή και φτωχή. Από την ημέρα που έφυγε από τους παραπονούμενους δεν έχει στεριώσει σε ένα εργοδότη. Εκείνο το οποίο την οδήγησε στη χώρα μας είναι η μεγάλη φτώχια. Φαίνεται ότι το ένστικτο της επιβίωσης της είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην προσωπικότητά της, μεγαλύτερο από τις ηθικές αντιστάσεις έναντι της διάπραξης της κλοπής. Η φτώχια της και η αδυναμία της να εξέλθει από μία νοοτροπία όπου νιώθει αδικημένη και υποταγμένη στη θέληση των άλλων, πιο ισχυρών κοινωνικά, την έχει εγκλωβίσει σε κακές και καταστροφικές επιλογές. Εάν σκεφτόταν καθαρά θα αντιλαμβανόταν ότι είχε άλλες επιλογές και δεν θα προχωρούσε σε μία πράξη που θα κατέστρεφε τη μόνη της έξοδο από την οικονομική δυσπραγία. Είναι γεγονός ότι υπάρχει καθυστέρηση στη διαπίστωση της ποινικής ευθύνη της κατηγορούμενης. Στην υπόθεση Παναγιώτου ν Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6739 και 6740 ημερομηνίας 27 Μαρτίου 2000, το Ανώτατο Δικαστήριο δεν εξετάζει το ζήτημα της καθυστέρησης χωρίς αναφορά στα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και ιδιαίτερα στους λόγους που διαπιστώνεται καθυστέρηση στην ποινική ευθύνη του κατηγορούμενου. Όταν ο κατηγορούμενος είναι αυτός που ευθύνεται για την καθυστέρηση τότε παύει να έχει την ίδια σημασία η καθυστέρηση ως στοιχείο για την επιμέτρηση της ποινής, (βλ. Τσιολής ν Αστυνομίας Ποινική Έφεση 7461 ημερομηνίας 8 Μαρτίου 2004). Το αδίκημα επεσυνέβη το Μάιο
4. Δεν ευθύνεται η κατηγορούμενη για την καθυστέρηση στη διαπίστωση της ποινικής ευθύνης, αλλά και ούτε υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης από τις διωκτικές αρχές. Ο χρόνος καθυστέρησης δεν είναι υπερβολικός, αλλά η μικρή καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης οφείλεται σε αδυναμίες του συστήματος, στον όγκο υποθέσεων που εκκρεμούν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου και όχι σε ολιγωρία. Έχει παρέλθει χρόνος από τη διάπραξη του αδικήματος, αλλά ενόψει της σοβαρότητας του αδικήματος και την όλη συμπεριφορά της κατηγορούμενης δεν θεωρώ ότι ο χρόνος είναι τέτοιος που να δικαιολογεί ουσιαστική μεταβολή στο είδος και τη διάρκεια της ποινής που πρέπει να της επιβληθεί. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
5. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά.
6. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με το να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
7. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους, πιθανόν, παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και τους τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονιστεί επανειλημμένα, από το Aνώτατο Δικαστήριο, ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχήν παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou[1]). Επομένως, παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να λαμβάνονται υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή, αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να επιβληθεί αυστηρή ποινή σε σχέση με τον στόχο της τιμωρίας και της αποτροπής αλλά είναι και από τις ιδιάζουσες περιπτώσεις που για την ανάγκη αναμόρφωσης του παραβάτη πρέπει να επιβληθεί αυστηρή ποινή στην κατηγορούμενη για να συνετιστεί και να προβεί σε διορθωτικά μέτρα για να ελέγξει την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της. Το αδίκημα για το οποίο έχει βρεθεί ένοχη η κατηγορούμενη είναι αρκετά σοβαρό, λαμβανομένου υπόψη του ανώτατου ορίου ποινής, όπως προβλέπεται από τους νόμους, γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Το αδίκημα της κλοπής είναι σοβαρό αδίκημα διότι, με παράνομη ενέργεια, ο δράστης της κλοπής αποστερεί το νόμιμο ιδιοκτήτη του κλαπέντος αντικειμένου από την ιδιοκτησία του. Το δικαίωμα του ανθρώπου να κατέχει την περιουσία του είναι θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου που κατοχυρώνεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Η πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί αυτό το δικαίωμα με νόμους που ποινικοποιούν την άδικη και παράνομη στέρηση της περιουσίας του ανθρώπου. Εκεί όπου η κλοπή έχει επιτευχθεί με σχεδιασμό και με σκέψη θεωρείται πιο σοβαρό το αδίκημα. Εκεί όπου ο παραβάτης έχει χρησιμοποιήσει βία ή απειλή της βίας εναντίον του θύματος για να πετύχει το σκοπό του, το αδίκημα θεωρείται πιο σοβαρό. Στις σοβαρές μορφές της κλοπής η ποινή που πρέπει να επιβληθεί πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Όμως, στις περιπτώσεις όπου η κλοπή έχει διαπραχθεί με ερασιτεχνικό τρόπο και ο δράστης της κλοπής ενήργησε μ' αυτό το τρόπο, από απελπισία ή χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεων του, το Δικαστήριο μπορεί να δώσει περισσότερη προσοχή στις προσωπικές του συνθήκες, ιδιαίτερα εάν έχει επιδείξει μεταμέλεια για τις πράξεις του. Αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων υιοθέτησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χριστοφής ν. Αστυνομία, Ποινική Έφεση 5534, ημερ. 13.2.1992, όπου η αξία του κλαπέντος αντικειμένου ήταν πολύ μικρή και η κλοπή διαπράχθηκε από πρόσφυγα πατέρα ο οποίος αμέσως ομολόγησε το έγκλημα του και αποζημίωσε τους ιδιοκτήτες. Επίσης, στην περίπτωση που η κλοπή δεν παρουσιάζει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και ο δράστης έχει, με τις ενέργειες του, αποδείξει την έμπρακτη μεταμέλεια του, το Δικαστήριο δύναται και οφείλει να του επιβάλει ποινή που προσιδιάζει με την προσωπικότητα του. (Βλ. Ανδρέας Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5443, ημερ. 30.4.1991). Στην παρούσα περίπτωση υπήρχε βαθμός σχεδιασμού και σκέψης στη διάπραξη του αδικήματος, διότι περίμενε την κατάλληλη στιγμή να πραγματοποιήσει την κλοπή και έθεσε σε ισχύ σχέδιο για να κλέψει χωρίς να γίνει αντιληπτή και να διοχετεύει τα πράγματα αξίας, που είχε κλέψει, εκτός οικίας, για να μην βρεθούν επί του προσώπου της. Σκοπός της ήταν να πετύχει την κλοπή των αντικειμένων και να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων της. Ο άλλος επιβαρυντικός παράγοντας είναι το γεγονός ότι ως υπάλληλος της ΜΚ4 και πρόσωπο που ζούσε στην οικία των ΜΚ2 και ΜΚ3 ήταν σε θέση να πραγματοποιήσει την κλοπή ανενόχλητα και με ευκολία. Ενήργησε απερίσκεπτα και εξέθεσε τον εαυτό της σε περιπέτειες, αφού με τον τρόπο που ενήργησε ήταν θέμα χρόνου να γίνει αντιληπτό από τους παραπονούμενους ότι αυτή ήταν υπεύθυνη για την κλοπή και ότι έλειπαν αντικείμενα από το σπίτι τους. Γι' αυτό τον λόγο φρόντισε να βρει τρόπο να αποχωρήσει το συντομότερο από την οικία και ήταν τόσο νευρική την τελευταία ημέρα πριν την αποχώρησή της. Αυτά τα αδικήματα είναι από τη φύση τους σοβαρά διότι τέτοιες ενέργειες υπονομεύουν την αναγκαία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργοδοτούμενου, και την αναγκαία εμπιστοσύνη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ οικοδεσπότη και προσώπου που διαμένει και φιλοξενείται σε οικία για να φροντίζει μέλη της οικογένειας. ( Βλ. Πέτρου ν Δημοκρατίας