← Κύπρος

Δημοκρατία ν. Nίκου Ιωάννου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 36943/12, 22/7/2013

Δημοκρατία ν. Nίκου Ιωάννου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 36943/12, 22/7/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2013:10 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Σύνθεση Κακουργιοδικείου: Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Αλ. Παναγιώτου, Α.Ε.Δ Στ. Σταύρου Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 36943/12 Δημοκρατία - ν -

  1. Nίκου Ιωάννου
  2. Πολύδωρου Πολυδώρου
  3. Σάββα Κεττένη
  4. Κωνσταντίνου Μιχαήλ Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 22 Iουλίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Μ. Χαραλάμπους Για κατηγορούμενο 3: κ. Μ. Πικής Για κατηγορούμενο 4: κ. Λ. Πιερή Κατηγορούμενοι παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η ΕΙΣΑΓΩΓΗ - ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ Οι κατηγορούμενοι 3 και 4 αντιμετωπίζουν κατηγορίες που αφορούν σοβαρά αδικήματα ναρκωτικών. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος 3 αντιμετωπίζει 14 κατηγορίες και ο κατηγορούμενος 4, 2 κατηγορίες. Οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 3 έχουν ως ακολούθως: · 2 κατηγορίες για εισαγωγή σε άγνωστη ημερομηνία κατά το έτος 2012 ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α, ήτοι 1.979.1 κιλών κοκαΐνης (2η κατηγορία) και ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, ήτοι 27.059,78 κιλών κάνναβης (3η κατηγορία), · 2 κατηγορίες για την κατοχή (5η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (4η κατηγορία) 810,1 γραμμαρίων κοκαΐνης. Πρόκειται για ναρκωτικά που στις 19.12.2012 βρέθηκαν στο Πέρα Χωριό εντός του οχήματος με αρ. εγγραφής HAP 267 που οδηγούσε ο Πόλυς Πολυδώρου (πρώην κατηγορούμενος 2). · 2 κατηγορίες για την κατοχή (7η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (6η κατηγορία) 27.059,78 κιλών κάνναβής. Πρόκειται επίσης για ναρκωτικά που στις 19.12.2012 βρέθηκαν εντός του οχήματος που οδηγούσε ο Πολυδώρου. Τις κατηγορίες αυτές τις αντιμετωπίζει από κοινού και ο κατηγορούμενος
  5. · 2 κατηγορίες για την κατοχή (12η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (13η κατηγορία) 117,3 γραμμαρίων κάνναβής. Αυτά τα ναρκωτικά στις 19.12.2012 βρέθηκαν στην Αγ. Βαρβάρα εντός του οχήματος με αρ. εγγραφής HPB 479 που οδηγούσε ο Νίκος Ιωάννου - πρώην κατηγορούμενος 1 (εφεξής Ιωάννου). · 2 κατηγορίες για κατοχή (14η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (15η κατηγορία) 160,7 γραμμαρίων κάνναβης που στις 19.12.2012 επίσης βρέθηκαν στο όχημα που οδηγούσε ο Ιωάννου. · 2 κατηγορίες για κατοχή (18η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (19η κατηγορία) 1.051,7 κιλού κάνναβης. Πρόκειται για ναρκωτικά που την προαναφερθείσα ημερομηνία βρέθηκαν στο σπίτι του Ιωάννου στην Αγ. Βαρβάρα. · 2 κατηγορίες για κατοχή (20η κατηγορία) και κατοχή με σκοπό την προμήθεια (21η κατηγορία) 187,88 γραμμαρίων κάνναβης. Αυτά τα ναρκωτικά την ίδια ημερομηνία επίσης βρέθηκαν στο σπίτι του Ιωάννου στην Αγ. Βαρβάρα. Μετά την ολοκλήρωση της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής οι συνήγοροι των Κατηγορουμένων υπέβαλαν εισήγηση για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η εισήγηση επικεντρώθηκε στη δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την αντινομικότητα στην προσαχθείσα μαρτυρία σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο να μην μπορεί να καταδικάσει ένα κατηγορούμενο. Η υποβολή ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορούμενων έγινε, ασφαλώς, με αναφορά στη μαρτυρία που έχει μέχρι στιγμής προσφερθεί, και λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες των νομοθετικών διατάξεων στις οποίες οι κατηγορίες στηρίζονται. Οι συνήγοροι Υπεράσπισης αναφέρθηκαν σε έκταση στη μαρτυρία αυτή, προς υποστήριξη των αντίστοιχων θέσεων τους. Από την άλλη η Κατηγορούσα Αρχή, με αναφορά στις εφαρμοστέες νομικές αρχές, υποστήριξε ότι οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να κληθούν σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε συνολικά 16 μάρτυρες κατηγορίας και επιπλέον έγιναν παραδεκτά γεγονότα. Η προσαχθείσα μαρτυρία μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να χωριστεί σε ξεχωριστές ενότητες. Η πρώτη Ενότητα αφορά τη μαρτυρία που προέρχεται από τον πρώην συγκατηγορούμενο των Κατηγορουμένων 3 και 4, Νίκο Ιωάννου Μ.Κ.
  6. Ο μάρτυρας αυτός ήταν ο βασικότερος μάρτυρας κατηγορίας ο οποίος και εμπλέκει τους Κατηγορούμενους 3 και 4 στη διάπραξη των υπό κρίση αδικημάτων. Η δεύτερη Ενότητα αφορά το σύνολο των ανακριτικών ενεργειών εκ μέρους της Αστυνομίας στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης και προέρχεται από τους Μ.Κ.1, Μ.Κ.2, Μ.Κ.3, Μ.Κ.4, Μ.Κ.5, Μ.Κ.6 και Μ.Κ.
  7. Η τρίτη Ενότητα αφορά τις επιστημονικές εξετάσεις και μαρτυρία που προέκυψε ως αποτέλεσμα διερεύνησης της υπόθεσης και προήλθε από την Μ.Κ.13 και Μ.Κ.
  8. Τέλος υπάρχει και μια τέταρτη Ενότητα που αφορά τη μαρτυρία κάποιων πολιτών που αναφέρθηκαν σε επιμέρους ζητήματα, ήτοι των Μ.Κ.8, Μ.Κ.9, Μ.Κ.10, Μ.Κ.11 και Μ.Κ.
  9. Πρώτη Ενότητα Όπως ήδη αναφέραμε η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίχθηκε βασικά στη μαρτυρία του πρώην συγκατηγορούμενου των Κατηγορουμένων Ιωάννου. Αυτός υιοθέτησε ως μέρος της κύριας εξέτασης του τις δύο καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Α και ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β). Στην πρώτη κατάθεση του η εκδοχή που έδωσε ήταν ότι πριν ενάμιση χρόνο περίπου, μέσω κάποιου φίλου του είχε γνωρίσει ένα Ελλαδίτη («Καλαμαρά») ο οποίος πωλούσε μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών και ο οποίος του πρότεινε να συνεργαστούν. Ο Ιωάννου δεν κρατούσε λεφτά. Η πρόταση ήταν να δίδει στον Ελλαδίτη τα μισά λεφτά και να του στέλλει ναρκωτικά μέσω δικών του ανθρώπων. Στην υπόθεση αυτή, σύμφωνα με την εκδοχή του Ιωάννου, ενεπλάκη και ο Κατηγορούμενος 3 ο οποίος έδωσε στον Ιωάννου ποσό €20.000 για το οποίο έστειλε ναρκωτικά (χόρτο) ο Ελλαδίτης για πρώτη φορά πριν ενάμιση χρόνο. Τα ναρκωτικά αυτά πωλήθηκαν και ο Ιωάννου έδωσε στον Κατηγορούμενο 3 πίσω €22.
  10. Ας σημειωθεί εδώ ότι στη 2η κατάθεση του ο Ιωάννου διόρθωσε λέγοντας ότι στο μήνα έδωσε πίσω στον Κατηγορούμενο 3 όχι το ποσό των €22.000 αλλά εκείνο των €23.
  11. Την επόμενη φορά ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε €50.000 και παράγγειλε άλλη ποσότητα ναρκωτικών («χόρτο»). Τα ναρκωτικά τα φύλαξαν ο Κατηγορούμενος 3 και ο Ιωάννου σε αποθήκες σε μάνδρες της Κοκκινοτριμιθιάς, ενώ ο Ιωάννου άφησε και ναρκωτικά στο σπίτι του και τα διέθετε σιγά-σιγά. Η διευθέτηση ήταν να δώσει πίσω στον Κατηγορούμενο 3 €70.
  12. Εν συνεχεία ο Κατηγορούμενος 3 τον είχε πληροφορήσει ότι βρήκε από κάποιον που του έδωσε €80.000 και συμφώνησαν να δοθεί το εν λόγω ποσό μαζί με εκείνα που ο Ιωάννου θα έδιδε στον Κατηγορούμενο 3 για να παραγγείλει από τον Ελλαδίτη μια, όπως την αποκάλεσε «δυνάμενη ποσότητα». Τελικώς ο Ιωάννου έδωσε στον Ελλαδίτη €150.000, δηλ. τα λεφτά του Κατηγορούμενου 3 και ποσό €70.000 από εκείνα του Ιωάννου και ο Ελλαδίτης του έστειλε εκτός από «χόρτο» και μισό κιλό κοκαΐνη. Τοποθετώντας χρονικά την πιο πάνω διευθέτηση ο Ιωάννου ανέφερε ότι αυτό έγινε πριν έξι μήνες σε σχέση με την ημερομηνία λήψης της κατάθεσης του. Στην υπόθεση, όπως ισχυρίστηκε, ενεπλάκη και ο Κατηγορούμενος 4 ο οποίος έχει αποθήκες στην Ποταμιά υπό την ιδιότητα του αποθηκάριου έναντι αμοιβής €3.000 μηνιαίως. Όσον αφορά τη συνεργασία με τον Ελλαδίτη ο Ιωάννου ισχυρίστηκε ότι αυτός τους έστελλε ναρκωτικά συνέχεια 1-2 φορές το μήνα έναντι της πληρωμής του ήμισυ της τιμής τους και κρατούσαν λογαριασμό. Ισχυρίστηκε δε ότι μετά την πληρωμή των €150.000 τα ναρκωτικά που τους έστελλε, τόσο το «χόρτο» όσο και η κοκαΐνη, δεν ήταν καλής ποιότητας. Κατά τα λεγόμενα του Ιωάννου ήταν «σκάρτο» γιατί δεν άρεσε σ΄ αυτούς που το προμήθευαν και το επέστρεψαν στον Ιωάννου. Επειδή ο Ιωάννου είχε πληροφορήσει τον Ελλαδίτη ότι είχε πάθει ζημιές από το πιο πάνω γεγονός, ήλθε ο Ελλαδίτης στην Κύπρο και του έφερε 2 κιλά κοκαΐνη, η οποία όπως προσδιόρισε ο Ιωάννου ήταν αυτή που εντοπίσθηκε στο σπίτι του στην Αγ. Βαρβάρα για να μπορεί, όπως το έθεσε, να δουλέψει και να δυνηθεί στη συνέχεια να πληρώσει τον Ελλαδίτη. Το χρέος του προς τον Ελλαδίτη είχε ανέλθει στο ποσό των €480.
  13. Συμφώνησαν δε ο Ιωάννου να του επιστρέψει τα ναρκωτικά που ήταν «σκάρτο πράμα» και να δουν τι θα του αφαιρέσει ο Ελλαδίτης από την οφειλή. Σ΄ αυτό το στάδιο τηλεφώνησε ο Ιωάννου του Κατηγορούμενου 3 ζητώντας του να του φέρει τα ναρκωτικά που είχε στην Κοκκινοτριμιθιά και του Κατηγορούμενου 4 να του επιστρέψει τα ναρκωτικά που του έδιδε τους τελευταίους έξι μήνες για να τα δώσει πίσω στον Ελλαδίτη. Ο Κατηγορούμενος 4 του έδωσε πίσω τα ναρκωτικά τα οποία εντοπίσθηκαν στο αυτοκίνητο του πρώην Κατηγορούμενου 2 εντός του οποίου ο Ιωάννου έβαλε και ½ κιλό από την κοκαΐνη που ήταν «σκάρτη». Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 3 αυτός είχε αναφέρει στον Ιωάννου ότι δεν είχε ναρκωτικά φυλαγμένα. Λόγω του ότι ο Ιωάννου δεν είχε πάρει ποτέ ναρκωτικά από εκείνα που φύλαγαν με τον Κατηγορούμενο 3 στην Κοκκινοτριμιθιά νευρίασε με την αντίδραση του Κατηγορούμενου
  14. Επίσης γνώριζε ότι ο Κατηγορούμενος 4 έπρεπε να έχει και άλλα ναρκωτικά στην Ποταμιά οπόταν απείλησε και τους δύο ότι θα τους έκανε κακό. Πληροφόρησε σχετικά και τον Ελλαδίτη ο οποίος τους απείλησε τηλεφωνικώς ότι θα σκότωνε και τους τρεις αν δεν του έδιδαν τα λεφτά που του χρωστούσαν. Όσον αφορά τα ναρκωτικά που εντοπίσθηκαν από την Αστυνομία στο αυτοκίνητο του πρώην Κατηγορούμενου 2, ο Ιωάννου ανέφερε ότι ήταν ο ίδιος που τα είχε τοποθετήσει και ότι την ημέρα της σύλληψης επρόκειτο να τα παραδώσει στον Ελλαδίτη αφού θα έφερνε ο πρώην Κατηγορούμενος 2 το αυτοκίνητο του στην Αγ. Βαρβάρα. Στην δεύτερη κατάθεση του ο Ιωάννου αφού ισχυρίσθηκε ότι έγινε κάποιο λάθος στις χρονολογίες αναφέρει ότι τα πρώτα λεφτά που του έδωσε ο Κατηγορούμενος 3, δηλ. το ποσό των €20.000 ήταν πριν 10 μήνες περίπου, ενώ το ποσό των €50.000 του το είχε δώσει πριν τρεις μήνες και πριν περάσει ο μήνας που έπρεπε να πάρει πίσω €20.000 ο Κατηγορούμενος 3 του έφερε ακόμη €80.000 και συμφώνησαν όπως στο μήνα ο Κατηγορούμενος 3 να πάρει €170.
  15. Ο Κατηγορούμενος 4 είχε συμφωνήσει με τον Ιωάννου τρεις μήνες προηγουμένως, δηλ. 6 μήνες από την ημερομηνία που δόθηκε η κατάθεση, να του φυλάει ναρκωτικά για έξι μήνες έναντι αμοιβής €3.
  16. Ο Ιωάννου του έδιδε το αντάλλαγμα του σε είδος, δηλ. μόνο κοκαΐνη και «χόρτο». Αντί λεφτά του έδωσε μόνο το ποσό των €500 μετρητά στο διάστημα των έξι μηνών. Η συμφωνία που έκανε με τον Κατηγορούμενο 4 ήταν να μην πει ο Ιωάννου σε κανένα ότι θα του έκαμνε τον αποθηκάριο ο Κατηγορούμενος 4 και γι΄ αυτό δεν το ανέφερε στον Κατηγορούμενο 3 παρά μόνο μετά που έμαθε ότι του έκλεψαν τα ναρκωτικά. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ιωάννου τοποθέτησε ναρκωτικά στις αποθήκες του Κατηγορούμενου 3 τρεις φορές χωρίς ποτέ να πάρει από αυτά τα ναρκωτικά. Δεν ξαναπήγε άλλη φορά στα χοιροστάσια και φάρμες του Κατηγορούμενου 3 παρά μόνο μετά που του έκλεψαν τα ναρκωτικά και πήγε μόνος του δέκα μέρες πριν να συλληφθεί. Στους χώρους του Κατηγορούμενου 4 στην Ποταμιά έβαλε μαζί του 5-6 φορές, τουλάχιστον, ναρκωτικά. Ο Ιωάννου αναφέρθηκε σ΄ ένα αυτοκίνητο μάρκας SEAT στην Ποταμιά εντός του οποίου ισχυρίσθηκε ότι φύλαξαν ναρκωτικά τα οποία βρίσκονταν εντός σιδερένιου πάνελ κλειστά με σφικτήρα που υπέδειξε τα οποία, τελικώς, εντοπίσθηκαν στο αυτοκίνητο του πρώην Κατηγορούμενου
  17. Ανέφερε ότι όλα τα ναρκωτικά που εντοπίσθηκαν εντός του αυτοκινήτου του πρώην Κατηγορούμενου 2, εκτός από την κοκαΐνη, ευρίσκονταν προηγουμένως εντός του οχήματος SEAT του Κατηγορούμενου
  18. Κρατούσε δε κλειδί του εν λόγω οχήματος. Αναφερόμενος στην κύρια εξέταση του στην ποσότητα που έλαβε μετά την πληρωμή των €50.000 είπε ότι την πρώτη εβδομάδα ήταν γύρω στα 24 κιλά και τη δεύτερη άλλα 24 κιλά. Αυτή την ποσότητα την φύλαξαν στις αποθήκες του Κατηγορούμενου 3 στην Κοκκινοτριμιθιά. Οι ποσότητες που φυλάχθηκαν στην Κοκκινοτριμιθιά ήταν τοποθετημένες αεροστεγώς σε βαλίτσες. Ακολούθησε η επόμενη παραγγελία όπου ο Κατηγορούμενος 3 είπε στον Ιωάννου να βάλει €50.000 πλέον €20.000 που ήταν το κέρδος του, δηλ. €70.000 και εκείνος €80.000 και ακολούθησε η παραλαβή όχι δια μιας της επόμενης ποσότητας η οποία ερχόταν κάθε 15 μέρες περίπου μέσω ανθρώπων του Ελλαδίτη εντός σιδερένιων πάνελς. Την ποσότητα της τελευταίας φοράς την έβαλαν στην Ποταμιά μαζί με τον Κατηγορούμενο
  19. Ο Ιωάννου, μετά τη σύλληψη του, πέραν των δύο καταθέσεων που έδωσε στην Αστυνομία προέβηκε και σε υποδείξεις σκηνών στην Κοκκινοτριμιθιά (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 84Α) και στην Ποταμιά (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75). Ανάμεσα στις υποδείξεις που έκανε στην Ποταμιά ήταν και εκείνη που αφορούσε το όχημα HKM 949 για το οποίο ανέφερε ότι «ούλλο το πράμα ήταν δαμέσα 22 κιλά χόρτο τζιαι μισή κόκα. Το αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο ανάποδα». Στην κυρίως εξέταση του διευκρίνισε ότι το μισό κιλό κοκαΐνη που ευρίσκετο εντός αυτού του αυτοκινήτου ήταν αυτό που παρέλαβε την πρώτη φορά από τις δύο. Επίσης διευκρίνισε ότι κρατούσε τα κλειδιά του εν λόγω οχήματος για να μπορεί να πηγαίνει και να πιάνει ναρκωτικά γιατί υπήρχαν στιγμές που ο Κατηγορούμενος 4 δεν μπορούσε να του φέρει ο ίδιος. Κάποιες ποσότητες του έφερνε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος 4 στο σπίτι του Ιωάννου. Όποτε γινόταν αυτό ερχόταν προηγουμένως ο Κατηγορούμενος 4 και έπαιρνε τα κλειδιά από τον Ιωάννου. Από τα ναρκωτικά που φύλατταν στην Ποταμιά πωλήθηκε μέρος. Όταν χρειαζόταν μικρή ποσότητα την εξασφάλιζε απ΄ εκεί ο Ιωάννου, ενώ όταν επρόκειτο να πάρουν μεγάλη ποσότητα του την έφερνε ο Κατηγορούμενος
  20. Η κοκαΐνη που βρέθηκε σπίτι του ήταν αυτή που του έστειλε ο Ελλαδίτης λόγω της ζημιάς που έπαθαν ενόψει του ότι δεν πωλούνταν τα ναρκωτικά για να μπορέσουν να κάνουν τη «δουλειά» τους και εν συνεχεία να πληρωθεί ο Ελλαδίτης. Αντεξεταζόμενος και ερωτηθείς πώς συμβαίνει να του έδιδε του Ελλαδίτη τα μισά λεφτά μπροστά εφόσον ισχυρίσθηκε ότι του έδωσε €20.000 για ναρκωτικά αξίας €95.000, ο Ιωάννου απάντησε ότι ο Ελλαδίτης δέχτηκε με τις €20.000 που του έδωσε να του φέρει τα ναρκωτικά αυτά. Αρνήθηκε ότι έβαλε τη δεύτερη φορά που πλήρωσε τις €50.000 στον Ελλαδίτη παραγγελία και ανέφερε ότι όταν ξεκίνησε η δουλειά έφερνε «πράμα» κάθε 15-20 μέρες και έπιανε λεφτά. Κρατούσαν λογαριασμό και αφαιρούσαν τα λεφτά που του έδιδε ο Ιωάννου και πρόσθετε τα άλλα πράματα που του έφερνε. Με τα λεφτά που έδιδε στον Ελλαδίτη ο τελευταίος του έφερνε χόρτο πέραν των λεφτών που πλήρωνε και κρατούσαν λογαριασμό. Κάθε φορά που ερχόταν ο Ελλαδίτης έπαιρνε λεφτά, άλλες φορές έφερνε ναρκωτικά. Με τις €50.000 η ποσότητα ναρκωτικών που του έφερε ο Ελλαδίτης ήταν περίπου 20-25 κιλά. Όταν το οφειλόμενο ποσό άρχισε να μειώνεται έγινε η επόμενη παραγγελία και του έδωσε το ποσό των €150.000 για να του φέρει άλλα ναρκωτικά έγινε η επόμενη παραγγελία. Όταν του τέθηκε ότι στην κύρια εξέταση του είχε πει ότι με τις €50.000 ο Ελλαδίτης του είχε φέρει 24 κιλά κάνναβη την πρώτη εβδομάδα και 24 κιλά την δεύτερη εβδομάδα, απάντησε ότι δεν θυμόταν να είπε κάτι τέτοιο και ισχυρίστηκε ότι του έφερε 50 κιλά. Ισχυρίσθηκε ότι δεν έβαλε παραγγελία τη δεύτερη φορά που έδωσε €50.000 στον Ελλαδίτη για να του φέρει ναρκωτικά και ότι άμα ξεκίνησε η δουλειά ο Ελλαδίτης έφερνε πράμα κάθε 15-20 μέρες αφού έπαιρνε λεφτά και κρατούσαν λογαριασμό των λεφτών. Αφαιρούσε από τα λεφτά που του έδιδε ο Ιωάννου και πρόσθετε για τα άλλα ναρκωτικά που του έφερνε. Θυμάται την περίπτωση που έδωσε στον Ελλαδίτη τις €50.000 και μετά αυτός ερχόταν κάθε 15-20 μέρες και όσα λεφτά κρατούσε ο Ιωάννου τα αφαιρούσαν από το ποσό για να μειωθεί το ποσό. Μέχρι δε το στάδιο της σύλληψης του το χρέος του στον Ελλαδίτη ήταν €480.
  21. Στην κατάθεση του ισχυρίσθηκε ότι ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε το ποσό των €50.000 πριν 3 μήνες (από την ημέρα της κατάθεσης του). Στην αντεξέταση του ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε το ποσό των €50.000 3-4 μήνες μετά από την πρώτη φορά των €20.000, δηλ. 7 μήνες πριν την κατάθεση του. Αρνήθηκε ότι στην κατάθεση του είχε προσδιορίσει το χρονικό αυτό διάστημα σε περίοδο 3 μηνών (πριν από την κατάθεση του). Ισχυρίσθηκε ότι είπε ότι πριν 10 μήνες ήταν η πρώτη παραγγελία που αφορούσε τις €20.000 και ότι μετά από 3-4 μήνες ήταν η επόμενη παραγγελία. Ερωτηθείς πώς προσδιόρισε στην 4η υπόδειξη σκηνών στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75 ότι έβαλαν ναρκωτικά με τον Κατηγορούμενο 3 πριν 8 μήνες, στην 5η υπόδειξη πριν 10 μήνες και στην 6η υπόδειξη πριν 12 μήνες, ενώ ισχυρίσθηκε στην κατάθεση του ότι ο Κατηγορούμενος 3 του είχε δώσει το ποσό των €50.000 7 μήνες πριν την κατάθεση του και ότι είχαν φυλάξει τα ναρκωτικά στις αποθήκες στην Κοκκινοτριμιθιά, δηλ. σε χρονικό στάδιο πριν να του δώσει λεφτά ο Κατηγορούμενος 3 και πριν το χρόνο που ισχυρίσθηκε ότι φύλαξαν τα ναρκωτικά στην Κοκκινοτριμιθιά, ο Ιωάννου απάντησε ότι τώρα δεν μπορεί να προσδιορίσει ημερομηνίες. Ερωτηθείς πώς προσδιόρισε στις υποδείξεις σκηνών ότι πριν 10 μήνες από την ημερομηνία λήψης της κατάθεσης είχαν φυλάξει ναρκωτικά με τον Κατηγορούμενο 3 στην Κοκκινοτριμιθιά ενώ ισχυρίσθηκε ότι στην κατάθεση του ότι η πρώτη φορά που του είχε δώσει λεφτά ο Κατηγορούμενος 3 για να παραγγείλει την πρώτη ποσότητα ναρκωτικών από τον Ελλαδίτη ήταν πριν 10 μήνες από την ημέρα της κατάθεσης, απάντησε ότι η αναφορά του ήταν στο περίπου. Ερωτηθείς να προσδιορίσει χρονικά πότε ήταν η πρώτη, δεύτερη και τρίτη φορά που φύλαξαν ναρκωτικά στις αποθήκες στην Κοκκινοτριμιθιά είπε ότι η δεύτερη φορά ήταν η περίπτωση της 4ης και 5ης υπόδειξης σκηνών ενώ η τρίτη εκείνη της 6ης υπόδειξης σκηνών του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ
  22. Ερωτηθείς να εξηγήσει πώς γίνεται η πρώτη φορά να έλαβε χώρα πριν 6 μήνες, η δεύτερη φορά πριν 8 και 10 μήνες και η τρίτη φορά πριν 12 μήνες, απάντησε ότι οι χρονολογίες που έδωσε ήταν στο περίπου. Ερωτηθείς πώς συμβαίνει τα ναρκωτικά που ισχυρίζεται ότι φύλαξαν τη δεύτερη φορά που είναι η 4η και 5η υπόδειξη σκηνών στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75, να προσδιορίζεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, δηλ. η μεν 4η πριν 8 μήνες, η δε 5η πριν 10 μήνες σαν να είναι ξεχωριστές περιπτώσεις, απάντησε ότι πάντα έλεγε περίπου. Αφού του υπεδείχθη ότι στην κατάθεση του είχε ισχυρισθεί ότι η συμφωνία με τον Ελλαδίτη ήταν να του δίνει ο Ιωάννου μπροστά τα μισά λεφτά και να στέλλει ναρκωτικά ο Ελλαδίτης, ανέφερε ότι πράγματι αυτή ήταν η συμφωνία για να προσθέσει ότι από την πρώτη φορά του είχε στείλει περισσότερα ναρκωτικά λόγω εμπιστοσύνης. Ερωτηθείς κατά πόσο ανέφερε σε οποιαδήποτε από τις δύο καταθέσεις του ότι υπήρξε άλλος τρόπος συνεργασίας πέραν εκείνου που αναφέρει στην 1η κατάθεση του απάντησε αρνητικά. Ερωτηθείς με αναφορά στα όσα καταγράφονται στην κατάθεση του ΕΓΓΡΑΦΟ 15A γιατί ισχυρίσθηκε ότι είπε του Κατηγορούμενου 3 να του φέρει τα ναρκωτικά που είχε στην Κοκκινοτριμιθιά αφού με βάση τους ισχυρισμούς του Κατηγορούμενου 3 αυτά τα ναρκωτικά δεν ήταν «σκάρτα», απάντησε ότι δεν είχε πει ποτέ ότι θα επέστρεφε στον Ελλαδίτη τα ναρκωτικά που είχε ο Κατηγορούμενος 3 στην Κοκκινοτριμιθιά και ότι είχε αναφέρει ότι η ποσότητα που θα επέστρεφε ήταν αυτή των 22 κιλών που ήταν σκάρτα. Σ΄ άλλο σημείο ανέφερε ότι στην κατάθεση του λέει ότι είπε του Κατηγορούμενου 3 να του φέρει τα ναρκωτικά που ήταν στην Κοκκινοτριμιθιά και του Κατηγορούμενου 4 να του φέρει τα σκάρτα ναρκωτικά για να τα δώσει πίσω στον Ελλαδίτη. Ερωτηθείς κατά πόσο τώρα ισχυρίζεται ότι είχε ζητήσει από τον Κατηγορούμενο 3 να φέρει τα ναρκωτικά που υπήρχαν στην Κοκκινοτριμιθιά αλλά όχι για να τα δώσει πίσω στον Ελλαδίτη απάντησε ότι δεν είπε στην κατάθεση του ότι θα έδιδε πίσω του Ελλαδίτη εκείνα που είχε στην Κοκκινοτριμιθιά. Ερωτηθείς γιατί εφόσον δεν είχε ζητήσει τα ναρκωτικά που ήταν στην Κοκκινοτριμιθιά με πρόθεση να τα επιστρέψει στον Ελλαδίτη, ισχυρίστηκε στην κατάθεση του ότι το ανέφερε στον Ελλαδίτη ο οποίος στη συνέχεια απείλησε τον Κατηγορούμενο 3 μέσω τηλεφώνου, απάντησε ότι στον Ελλαδίτη είχε πει ότι χάθηκε το «πράμα» που ήταν στην Κοκκινοτριμιθιά γιατί ο Κατηγορούμενος 3 του είχε πει ότι δεν είχε ναρκωτικά εκεί. Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι ο Κατηγορούμενος 3 έπαιρνε από τον ίδιο 1 κιλό «χόρτο» το οποίο ο Κατηγορούμενος 3 χώριζε διά τέσσερα και έπαιρνε ο ίδιος και ταυτόχρονα προμήθευε και άλλους τρεις φίλους του, μεταξύ των οποίων και τον Κατηγορούμενο
  23. Όταν του τέθηκε ότι στις δύο καταθέσεις του ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος έδιδε στον Κατηγορούμενο 4 «χόρτο» απάντησε ότι το «χόρτο» το έπαιρνε από τον ίδιο γιατί ήταν του Ιωάννου εφόσον ο Ιωάννου το έδιδε στον Κατηγορούμενο
  24. Ερωτηθείς κατά πόσο εκείνο που έλεγε είναι ότι έδιδε στον Κατηγορούμενο 4 «χόρτο» μέσω του Κατηγορούμενου 3, απάντησε καταφατικά και αρνήθηκε ότι αυτός είναι νέος ισχυρισμός που προβάλει. Σε κάποιο στάδιο της αντεξέτασης ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποιούσε ένα μηχάνημα όπως την πρέσα του χεριού με το σφικτήρα για να κλείνει τα πάνελς κι ότι αυτό του το είχε στείλει ο άνθρωπος που του έφερνε τα ναρκωτικά. Σε σχέση με αυτή την πρέσα ισχυρίστηκε ότι την είχε πετάξει σε μια περιοχή στο χωριό Καμπιά που θα έπαιρνε την Αστυνομία για να τους υποδείξει μαζί με το όπλο. Πρόσθεσε ότι την πρέσα την πέταξε γιατί ήξερε ότι θα τους έπιανε η Αστυνομία. Ερωτηθείς γιατί πέταξε και την πρέσα απάντησε ότι δεν την χρειαζόταν. Ερωτηθείς γιατί πέταξε την πρέσα μαζί με το όπλο αλλά δεν ενδιαφέρθηκε να κρύψει τα ναρκωτικά που είχε, απάντησε σε κάποιο στάδιο ότι δεν είχε φόβο για τα ναρκωτικά και ότι ο φόβος που είχε ήταν σε σχέση με τους πυροβολισμούς. Εξήγησε ότι δεν ήξερε ότι τον παρακολουθούσαν για τα ναρκωτικά. Σε άλλη ερώτηση γιατί κράτησε εκείνα όλα που τον ενοχοποιούσαν σε σχέση με την εμπορία ναρκωτικών ενώ πήγε και πέταξε μία πρέσα, απάντησε ότι η πρέσα ήταν στην ίδια βαλίτσα μαζί με το όπλο. Στην κύρια εξέταση ο Ιωάννου όταν ρωτήθηκε για την ποσότητα που έβαλαν στην αποθήκη που είναι η πέμπτη υπόδειξη στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 84Α απάντησε ότι ήταν 50 κιλά περίπου. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι στην αποθήκη όταν πήγαν είχαν πάρει δύο πάνελς χωρίς να θυμάται αν ήταν μικρά ή μεγάλα. Ερωτηθείς αν θυμάται τις ποσότητες απάντησε αρνητικά. Όταν του τέθηκε ότι στην κύρια εξέταση είχε προσδιορίσει την ποσότητα σε 50 κιλά απάντησε ξανά ότι στην αποθήκη είχε βάλει δύο πάνελς και δεν θυμάται αν ήταν μεγάλα ή μικρά. Ανέφερε στη συνέχεια ότι δεν θυμάται ακριβώς και ότι νομίζει ότι ήταν να βάλουν 50 κιλά και ότι εξάλλου και 50 κιλά να ήταν τα πάνελ δεν είχαν 50 κιλά μέσα γιατί ήδη είχε βγάλει από μέσα. Ερωτηθείς στο σημείο αυτό γιατί τότε είχε αναφέρει την ποσότητα των 50 κιλών, απάντησε ότι ήταν γιατί ήταν η πρώτη φορά που πήγε και θυμόταν περίπου 50 κιλά. Ερωτηθείς εν συνεχεία γιατί τώρα δεν λέει την ποσότητα αφού ισχυρίζεται ότι ήταν η πρώτη φορά και θυμόταν, απάντησε ότι έβαλαν δύο πάνελς. Όταν ρωτήθηκε εκ νέου να προσδιορίσει την ποσότητα, απάντησε ότι δεν θυμόταν. Η απάντηση του δε όταν του τέθηκε ότι πριν λίγες μέρες θυμόταν και είχε δώσει αυτή την απάντηση και ήταν σαφής, ήταν ότι καμία φορά δεν θυμόταν ακριβώς και ότι έλεγε περίπου. Ερωτηθείς ο μάρτυρας σε σχέση με την αναφορά του στην πρώτη κατάθεση του για τα 2 κιλά κοκαΐνης που του είχε στείλει ο Ελλαδίτης και τα οποία ισχυρίστηκε ότι είχε στη τσάντα που βρέθηκε στη βεράντα του σπιτιού του στην Αγία Βαρβάρα, συμφώνησε ότι η κοκαΐνη η οποία βρέθηκε ήταν βάρους 1.051,7 γρ. και όχι 2 κιλά. Πρόσθεσε ότι η υπόλοιπη είχε πωληθεί. Όταν ρωτήθηκε γιατί ανέφερε τότε στην κατάθεση του τα 2 κιλά αντί να αναφέρει το 1 κιλό το οποίο ευρίσκετο στη τσάντα του, απάντησε ότι εκείνο το οποίο ανέφερε στην κατάθεση του ήταν τι ακριβώς του είχε στείλει ο άνθρωπος από την Ελλάδα και ότι δεν υπήρχε λόγος να πει ότι είχε δώσει το 1 κιλό. Επανέλαβε ότι η ποσότητα που είχε έρθει από την Ελλάδα και ήταν στην τσέντα ήταν 2 κιλά. Σε άλλο σημείο στην αντεξέτασή του ισχυρίστηκε ότι τόσο ο 3ος όσο και ο 4ος κατηγορούμενος του είχαν υποσχεθεί ότι θα του έδιδαν το 1/3 ο καθένας των λεφτών τα οποία οφείλονταν στον Ελλαδίτη. Δηλαδή από το ποσό των €480.
  25. Ερωτηθείς κατά πόσο αυτός ο ισχυρισμός καταγράφεται πουθενά στις δύο καταθέσεις που έδωσε απάντησε αρνητικά και διαφώνησε ότι πρόκειται περί νέου ισχυρισμού προσθέτοντας ότι επρόκειτο για γεγονός που έγινε. Δεύτερη Ενότητα Η πιο πάνω Ομάδα έχει να κάνει με τη μαρτυρία των Μ.Κ.1, Μ.Κ.2, Μ.Κ.3, Μ.Κ.4, Μ.Κ.5, Μ.Κ.6 και Μ.Κ.
  26. Ο Μ.Κ.1 ήταν το άτομο που ορίστηκε υπεύθυνος για τη διακίνηση των τεκμηρίων της υπόθεσης. Κατέθεσε συνολικά 73 τεκμήρια που αφορούν την υπόθεση. Ας σημειωθεί εδώ ότι έγινε παραδεκτό γεγονός (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Β των Παραδεκτών Γεγονότων) ότι η διακίνηση των τεκμηρίων από την κατάσχεση τους από την Αστυνομία μέχρι την κατάθεση τους στο Δικαστήριο έγινε νομότυπα χωρίς να σπάσει η αλυσίδα των τεκμηρίων. Ο Μ.Κ.2, ο οποίος είναι ειδικευμένος φωτογράφος, έλαβε αριθμό φωτογραφιών που αφορούσαν την υπόθεση. Συγκεκριμένα στις 24.12.12 μετέβη μαζί με συνάδελφο του, τον Ιωάννου και τον Κατηγορούμενο 3 στην κτηνοτροφική περιοχή Κοκκινοτριμιθιάς όπου καθ΄ υπόδειξη του Ιωάννου έλαβε τις φωτογραφίες που κατατέθηκαν ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  27. Ο Μ.Κ.3 μεταξύ των διαφόρων ενεργειών που έκανε ήταν να λάβει μέρος σε υπόδειξη σκηνών που έγινε από τον Ιωάννου, στην κτηνοτροφική περιοχή Κοκκινοτριμιθιάς και σε φάρμα του πατέρα του Κατηγορούμενου
  28. Σε κάθε υπόδειξη του Ιωάννου ο Μ.Κ.13 του εφιστούσε την προσοχή στο Νόμο και ακολούθως κατέγραφε την απάντηση που έδιδε ο Ιωάννου την οποία στη συνέχεια ο Ιωάννου ως ορθή την υπέγραφε. Κατέθεσε, συναφώς, ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75 το έντυπο υπόδειξης σκηνών στην κτηνοτροφική περιοχή Κοκκινοτριμιθιάς στο οποίο περιέχονται 6 συνολικά υποδείξεις και στη συνέχεια συσχέτισε τις γενόμενες υποδείξεις με σχετικές φωτογραφίες του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ
  29. Ο Μ.Κ.4 μεταξύ άλλων ενεργειών του ήταν να συλλάβει τον Κατηγορούμενο 4 στις 23.12.12 και ώρα 17.40 και να τον ανακρίνει την 23-24.12.12 μεταξύ των ωρών 23.00-03.
  30. Η ανακριτική κατάθεση του Κατηγορούμενου 4 κατατέθηκε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  31. Ο Μ.Κ.4 έλαβε, επίσης, αριθμό φωτογραφιών σε χωματόδρομο παρά τον παλιό δρόμο Αλάμπρας - Μοσφιλωτής ως επίσης και στην οικία του Ιωάννου στην Αγ. Βαρβάρα (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 81). Ακόμη έλαβε αριθμό φωτογραφιών στην αγροτική περιοχή Ποταμιάς - Αγ. Σωζόμενου όπου μετέβη μαζί με τον Ιωάννου και Κατηγορούμενο
  32. Οι φωτογραφίες που λήφθηκαν ήταν καθ΄ υπόδειξη του Ιωάννου. Πρόκειται για το ΤΕΚΜΗΡΙΟ
  33. Ο Μ.Κ.5 μεταξύ άλλων ενεργειών που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης ήταν και η έρευνα στο γραφείο του Ιωάννου δίπλα στο Γυμναστήριο που διατηρούσε όπου στις 19.12.12 και περί ώρα 15.45 μέσα σε συρτάρι εκτυπωτή βρήκε ένα σπαστήρα που περιείχε ίχνη ξηρής φυτικής ύλης όμοιας με κάνναβη. Επίσης σε κάλαθο αχρήστων εντόπισε ένα καμένο κουτάλι με ίχνη άσπρης σκόνης ομοιάζουσας με κοκαΐνη. Σε αποθήκη του γυμναστηρίου βρήκε μία ταξιδιωτική βαλίτσα εντός της οποίας υπήρχαν ίχνη ξηρής φυτικής ύλης όμοια με κάνναβη. Στις 26.12.12 στην περιοχή Αγίου Σωζόμενου ο Ιωάννου του υπέδειξε έξι σκηνές που αφορούσαν την υπόθεση. Αφού ο Μ.Κ.5 εφιστούσε την προσοχή του Ιωάννου στο Νόμο ο τελευταίος του έδιδε μία απάντηση την οποία κατέγραφε στο σχετικό έντυπο και στη συνέχεια τον καλούσε και του υπέγραφε στο τέλος της κάθε απάντησης. Το έντυπο υπόδειξης σκηνών κατατέθηκε ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 84(Α). Ολες οι υποδείξεις σκηνών έγιναν στην παρουσία του Κατηγορούμενου
  34. Ο Μ.Κ.5 συσχέτισε τις υποδείξεις του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 84Α με τις φωτογραφίες του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ
  35. Στις 26.12.12 ο Ιωάννου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 3 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 83). Ο Μ.Κ.6 έλαβε αριθμό φωτογραφιών του αυτοκινήτου ΗΑP 267 που ανεκόπη από μέλη της ΥΚΑΝ στις 19.12.12 και το οποίο οδηγούσε ο πρώην Κατηγορούμενος 2 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 85). Παρεμπιπτόντως να αναφέρουμε εδώ ότι έγινε παραδεχτό γεγονός ότι στις 19.12.12 μέλη της ΥΚΑΝ εντόπισαν το εν λόγω όχημα του πρώην Κατηγορούμενου 2 σταθμευμένο στην οδό Λευκονοίκου στον Κόρνο και το έθεσαν υπό παρακολούθηση. Αργότερα κατέφθασε στο μέρος ο πρώην Κατηγορούμενος 2 και, αφού εισήλθε στο όχημα του, κατευθύνθηκε προς τον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού-Λευκωσίας. Τα μέλη της ΥΚΑΝ παρακολούθησαν το όχημα και, αφού αυτό εισήλθε από την έξοδο Αλάμπρας, ανεκόπη στον παλαιό δρόμο Λεμεσού-Λευκωσίας. Έρευνα που διερνεργήθη στη συνέχεια αποκάλυψε ποσότητα κάνναβης. Συγκεκριμένα ανευρέθησαν τα ΤΕΚΜΗΡΙΑ 26-
  36. Ο Μ.Κ.6 έλαβε, επίσης, αριθμό φωτογραφιών στο γυμναστήριο του Ιωάννου (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 85). Ο Μ.Κ.7 είναι ο εξεταστής της υπόθεσης. Ήταν ο Μ.Κ.7 που συνέλαβε τον Ιωάννου στις 19.12.12 όπως και τον Κατηγορούμενο 3 στις 23.12.
  37. Ήταν επίσης αυτός που κατέγραψε δύο θεληματικές καταθέσεις στις οποίες προέβη ο Ιωάννου. Ο Μ.Κ.7 έλαβε επίσης ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 4 στις 27.12.12 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 88). Τρίτη Ενότητα Η μαρτυρία του Μ.Κ.15 Δρ. Μάριου Α. Καριόλου του οποίου τα προσόντα δεν αμφισβητήθηκαν από οποιαδήποτε πλευρά, λόγω του ότι η Έκθεση του κατατέθηκε ως παραδεκτό γεγονός (ΤΕΚΜΗΡΙΟ Α των παραδεκτών γεγονότων) περιορίστηκε μόνο σ΄ ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Παρεμπιπτόντως να πούμε ότι από την Έκθεση του Μ.Κ.15 δεν υπήρξαν οποιαδήποτε στοιχεία που να συνδέσουν τους Κατηγορούμενους 3 και 4 με τα αντικείμενα που εξετάστηκαν. Ερωτηθείς κατά πόσο υπάρχει περίπτωση κάποιος να αγγίξει κάποια τεκμήρια και να μην ταυτιστεί με αυτά ή να μην αφήσει καθόλου DNA απάντησε καταφατικά εξηγώντας ότι όταν ένα άτομο έρχεται σε επαφή με ένα αντικείμενο ή ένα άλλο πρόσωπο υπάρχει πιθανότητα είτε να αφήσει κύτταρα δικά του πάνω στο αντικείμενο, είτε να μην αφήσει κύτταρα που να είναι σε ικανοποιητική ποσότητα για να ανιχνευθούν μέσω των μεθόδων Δικανικής Γενετικής που χρησιμοποιούνται. Συνεπώς ήταν η θέση του, την οποία και τεκμηρίωσε μέσω της κατάθεσης δύο επιστημονικών άρθρων (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 99 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 100), ότι όταν αγγίξουμε ένα αντικείμενο δεν σημαίνει, κατ΄ ανάγκη, ότι θα ανιχνευθεί το γενετικό μας υλικό. Όσον αφορά τους παράγοντες που επηρεάζουν την εναπόθεση κυττάρων ανέφερε ότι είναι πάρα πολλοί, αρκετοί δε από αυτούς τους παράγοντες είναι γνωστοί, ενώ αρκετοί είναι, ακόμη, άγνωστοι στην επιστημονική κοινότητα. Ως Μ.Κ.13 κατέθεσε η Κατερίνα Κονάρη, Χημικός Α΄ Τάξεως και Υπεύθυνη των Τομέων Εργαστηρίου Δικανικής Χημείας και Τοξικολογίας στο Γενικό Χημείο του Κράτους. Ούτε της Μ.Κ.13 τα προσόντα και η ειδικότητα αμφισβητήθηκαν. Ως παραδεκτό γεγονός αποτέλεσαν και οι δύο εκθέσεις της Μ.Κ.13 που ετοιμάστηκαν ημερ. 21.12.12 και 14.1.13 (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 93 και ΤΕΚΜΗΡΙΟ 94 αντίστοιχα). Κατέθεσε ότι εκείνο που της ζητήθηκε από την Αστυνομία να κάνει ήταν να διαπιστώσει το είδος των ναρκωτικών και το βάρος τους. Εξήγησε ότι, αν και μπορεί να διενεργηθεί το λεγόμενο purity analysis, δεν το κάνουν γιατί είναι μια πολύ χρονοβόρα διαδικασία. Η ανάλυση αυτή καθορίζει την καθαρότητα της ναρκωτικής ουσίας. Αυτή όταν φύγει από τη χώρα παραγωγής, που είναι η Ν. Αμερική, ποτέ δεν είναι καθαρή γιατί γίνεται μια αραίωση "cutting" από την αρχή και πολλές φορές καθοδόν στον τελικό χρήστη κάποτε με βλαβερές ουσίες και κάποτε με όχι τόσο βλαβερές ουσίες. Τέταρτη Ενότητα Κατόπιν υπόδειξης του Ιωάννου παραλήφθηκε από την Ποταμιά μία μπλε ταινία με σφικτήρα την οποία αναγνώρισε στην φωτ.14 του ΤΕΚΜΗΡΙΟΥ 82 με την οποία ισχυρίσθηκε ότι ήταν δεμένο το σιδερένιο κιβώτιο (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 30) που βρέθηκε στο αυτοκίνητο του πρώην Κατηγορούμενου 2 και το οποίο βρισκόταν προηγουμένως μέσα στο αυτοκίνητο SEAT που φυλάττονταν τα ναρκωτικά στην Ποταμιά. Η εν λόγω ταινία αναφέρεται και στην 4η υπόδειξη του Ιωάννου που έκανε στην Ποταμιά και καταγράφεται στο έντυπο υπόδειξης σκηνών ΤΕΚΜΗΡΙΟ 84Α. Λόγω του ότι ο Ιωάννου είχε ισχυρισθεί στην δεύτερη κατάθεση του (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) ότι η μπλε ταινία με τον σφικτήρα που υπέδειξε ταίριαζε με την περίμετρο του panel που βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο του πρώην Κατηγορούμενου 2 και ενόψει κάποιων ισχυρισμών του Κατηγορούμενου 4 για προϊόντα που παραλαμβάνει από διάφορες εταιρείες που πωλούν τέτοιου είδους προϊόντα η Κατηγορούσα Αρχή αισθάνθηκε την ανάγκη να καλέσει τους Μ.Κ. 8, 9, 10, 11 και 12 από τους οποίους είχαν ληφθεί σχετικές καταθέσεις για προϊόντα που πωλούν οι εταιρείες τους και που αφορούν τέτοιου είδους προϊόντα. Να επισημάνουμε στο σημείο αυτό ότι ενώπιον του Δικαστηρίου ο εξεταστής της υπόθεση Μ.Κ.7 προσέδεσε την εν λόγω ταινία, ΤΕΚΜΗΡΙΟ 72 στο κιβώτιο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 30 αναφέροντας στη συνέχεια ότι ταίριαζε με λίγη χαλαρότητα. Αρχές που διέπουν την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης Η δυνατότητα για υποβολή από ένα κατηγορούμενο ή το συνήγορο του, μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή, ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση, προβλέπεται από το Άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  1. Όμως, κατά βάση είναι απότοκο του τεκμηρίου της αθωότητας το οποίο στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας κατοχυρώνεται με το Άρθρο 12.
  2. Με δεδομένο λοιπόν το τεκμήριο αυτό δεν είναι επιτρεπτό να κληθεί ένας κατηγορούμενος να προβάλει την υπεράσπιση του εκτός εάν η Κατηγορούσα Αρχή έχει, προηγουμένως, «παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία να δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως». Ενώ η αποκάλυψη ακόμα και εύλογης υποψίας για ενοχή, δεν είναι ούτε καν στο στάδιο αυτό, αρκετή. Όσον αφορά τον τρόπο χειρισμού της μαρτυρίας κατά το παρόν στάδιο, του εκ πρώτης όψεως, αντλείται καθοδήγηση για συγκεκριμένες περιπτώσεις από τη σχετική νομολογία. Ειδικότερα, όμως, όσον αφορά τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές, επί του προκείμενου, η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου
(1990)1 ΑΑΔ 133 είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική. Συγκεκριμένα, στις σελίδες 144 και 145 αναφέρονται σχετικά τα εξής: «Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos
(1985)1 CLR 250. Το δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της κατηγορίας στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε, τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της κατηγορίας είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 που υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police
(1981)2 CLR 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η κατηγορία έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι με αυτή την έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην Πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού δικαστηρίου.» Επισημαίνουμε εδώ ότι, όπως έχει νομολογηθεί, η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης καθότι η υποψία δεν εξομοιώνεται με τη μαρτυρία.[1] Σ' αυτό το στάδιο της δίκης θέμα μη κλήσης του κατηγορούμενου σε απολογία θα μπορούσε να τεθεί όχι μόνο εκεί όπου οι κατηγορίες δεν στοιχειοθετούνται λόγω ανυπαρξίας μερικών ή όλων των συστατικών τους στοιχείων, αλλά και εκεί όπου η προσαχθείσα μαρτυρία είναι εγγενώς αδύνατη ή παράλογη, ιδωμένη στο σύνολο της ή όπου σ' αυτή διαπιστώνονται ουσιαστικές αντιφάσεις και η όλη εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής είναι έκδηλα απίστευτη. Προτού γίνει αναφορά στην ποιότητα της προσαχθείσας μαρτυρίας στην παρούσα υπόθεση θεωρούμε χρήσιμο εδώ να μεταφέρουμε σχετική περικοπή από το Σύγγραμμα Blackstone´s Criminal Practice
(2003)όπου το θέμα της μη απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης τίθεται ως ακολούθως: «With some hesitancy, the following propositions are advanced as representing the position that has now been reached on determining submissions of no case to answer: (
  1. a)If there is no evidence to prove an essential element of the offence a submission must obviously succeed. (
  2. b)If there is some evidence which - taken at face value - establishes each essential element, then the case should normally be left to the jury. The judge does, however, have a residual duty to consider whether the evidence is inherently weak or tenuous. If it is so weak that no reasonable jury properly directed could convict on it, then a submission should be upheld. Weakness may arise from the sheer improbability of what the witness is saying, from internal inconsistencies in the evidence or from its being of a type which the accumulated experience of the courts has shown to be of doubtful value (especially in identification evidence cases, which are considered in D14.28). (
  3. c)The question of whether a witness is lying is nearly always one for the jury, but there may be exceptional cases (such as Shippey) where the inconsistencies (where in the witness's evidence viewed by itself or between him and other prosecution witnesses) are so great that any reasonable tribunal would be forced to the conclusion that the witness is untruthful. In such a case (and in the absence of other evidence capable of founding a case) the judge should withdraw the case from the jury.» Επισημαίνουμε ότι οι πάνω παρατηρήσεις συνιστούν, βασικά, σχολιασμό της αγγλικής υπόθεσης Galbraith
(1981)1 WLR 1039 η οποία έχει αναφερθεί με επιδοκιμασία στη δική μας υπόθεση Αzinas (πιο πάνω). Παραθέτουμε πιο κάτω σχετικό απόσπασμα από την αγγλική απόφαση στη σελ. 1062: «How then should the judge approach a submission of 'no case'?
(1)If there is no evidence that the crime alleged has been committed by the defendant, there is no difficulty. The judge will of course stop the case.
(2)The difficulty arises where there is some evidence but it is of a tenuous character, for example because of inherent weakness or vagueness or because it is inconsistent with other evidence. (
  1. a)Where the judge comes to the conclusion that the Crown's evidence, taken at its highest, is such that a jury properly directed could not properly convict on it, it is his duty, on a submission being made, to stop the case, (
  2. b)Where however the Crown's evidence is such that its strength or weakness depends on the view to be taken of a witness's reliability, or other matters which are generally speaking within the province of the jury and where on one possible view of the facts there is evidence on which a jury could properly come to the conclusion that the defendant is guilty, then the judge should allow the matter to be tried by the jury. . . . There will of course, as always in this branch of the law, be borderline cases. They can safely be left to the discretion of the judge.» Και σε μετάφραση: «Πως λοιπόν θα πρέπει ο δικαστής να προσεγγίσει εισήγηση ότι δεν υπάρχει εκ πρώτης όψεως υπόθεση;
(1). Αν δεν υπήρξε μαρτυρία ότι το υποτιθέμενο αδίκημα διαπράχθηκε από τον κατηγορούμενο δεν θα υπάρξει δυσκολία - ο δικαστής ασφαλώς θα σταματήσει την υπόθεση.
(2)Η δυσκολία αρχίζει εκεί που υπήρξε κάποια μαρτυρία, δεν είναι όμως αρκετά ισχυρή, επειδή λ.χ. από μόνη της είναι αδύνατη ή ασαφής ή επειδή είναι ασυμβίβαστη με άλλη μαρτυρία, (α) Εκεί που ο δικαστής θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η μαρτυρία της κατηγορίας, κρινόμενη με τον πιο επιεική τρόπο υπέρ της, ήταν τέτοια που μια ομάδα ενόρκων, ύστερα από σωστή καθοδήγηση, δε θα μπορούσε να καταδικάσει πάνω στη βάση της, θα αποτελούσε υποχρέωση του δικαστή, ύστερα από εισήγηση από μέρους της υπεράσπισης, να σταματήσει την υπόθεση, (β) Εκεί όμως που η μαρτυρία της κατηγορίας είναι τέτοια που η δύναμη ή η αδυναμία της θα εξαρτηθεί από την αξιολόγηση της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα ή άλλων ζητημάτων που κρινόμενα γενικά, εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των ενόρκων και εκεί που τα γεγονότα θα μπορούσαν να κριθούν με τέτοιο τρόπο που οι ένορκοι, ύστερα από σωστή καθοδήγηση, θα μπορούσαν να οδηγηθούν στο συμπέρασμα της ενοχής του κατηγορουμένου, τότε ο δικαστής οφείλει να αφήσει το ζήτημα να αποφασιστεί από τους ενόρκους. Θα υπάρξουν ασφαλώς όπως πάντοτε σ' αυτό τον τομέα του Δικαίου και υποθέσεις στο μεταίχμιο. Αυτές μπορούν με ασφάλεια να αφεθούν στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστή.» Όπως τονίστηκε από το Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δ. Χατζηχαμπή, Δ. (όπως ήταν τότε) στην υπόθεση Παναγιώτου κ.α. ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ.191, εκτός της περιπτώσεως στην οποία δεν αποδεικνύονται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και της περιπτώσεως στην οποία η μαρτυρία είναι τόσο ελλειπής και αδύνατη που δεν θα μπορούσε να στηρίξει καταδίκη, η εμβέλεια της αντίφασης στη μαρτυρία ως αναιρούσας την απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης είναι περιορισμένη. Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο όταν όλη η μαρτυρία που εδόθη είναι ενώπιόν του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με τη συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησής της στο σύνολό της, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί. Όπως το ζήτημα αυτό τίθεται και στο Σύγγραμμα Blackstone's Criminal Practice
(2009)στη σελ. 1728, παρα.D15.55 με αναφορά στην προαναφερθείσα υπόθεση Galbraith (ανωτέρω): "However, the second limb of the Galbraith test does leaves a residual role for the court as assessor of the reliability of the evidence. The court is empowered by the second limb οf Galbraith test to consider whether the prosecution's evidence is too inherently weak or νague for any sensible person to rely on it. Thus, if the witness undermines his own testimony conceding that he is uncertain about vital points, or if what he says is manifestly contrary to reason, the court is entitled to hold that no reasonable jury properly directed could rely on witness's evidence and therefore (in the absence of any other evidence), there is no case, answer." Συστατικά στοιχεία επίδικων αδικημάτων Μολονότι η Υπεράσπιση δεν στήριξε την εισήγηση της για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης στην προϋπόθεση που αφορά στα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, το Δικαστήριο καθηκόντως και αυτοβούλως οφείλει να εξετάσει και αυτή την προϋπόθεση. Μάλιστα θεωρούμε σκόπιμο απ' αυτή να ξεκινήσουμε την εξέταση. Τα υπό κρίση αδικήματα στο κατηγορητήριο είναι ουσιαστικά τρία. Πρώτον, η εισαγωγή ναρκωτικών, δεύτερο, η κατοχή ναρκωτικών και τρίτο, η κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια. Η κατοχή και η κατοχή με σκοπό την προμήθεια έχουν, βεβαίως, κοινά συστατικά στοιχεία με επιπρόσθετο για το τελευταίο το στοιχείο της σκοπούμενης προμήθειας που έτσι κι αλλιώς τεκμαίρεται από τον ίδιο τον Νόμο.[2] Τα αδικήματα δε αυτά είναι τα πλέον σημαντικά αφού αφορούν όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι 3 και 4 πλην των κατηγοριών 2 και 3. Για το ότι οι ανευρεθείσες ουσίες είναι παράνομα φάρμακα τάξεως Α και Β ως καθορίζεται στους Πίνακες του Νόμου και ότι πρόκειται κατ' ουσία για τις ποσότητες που προσδιορίζονται στις διάφορες κατηγορίες, υπάρχει μαρτυρία και έτσι το θέμα δεν θα μας απασχολήσει περαιτέρω. Απ' εκεί και πέρα απομένει το συστατικό στοιχείο της κατοχής. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου το οποίο δημιουργείται από τις πρόνοιες του Άρθρου 6
(1)
(2)του Νόμου 29/77 είναι η γνώση και η άσκηση, συγχρόνως, ελέγχου επί του ελεγχόμενου φαρμάκου. Αυτό έχει κατ΄ επανάληψη αναφερθεί σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αναφερόμαστε σχετικά στην υπόθεση Oueiss v. Republic
(1987)2 C.L.R. 49, όπου στη σελ. 61 διαβάζουμε: «Possession imports, as the trial Court correctly directed itself, knowledge of the content and a degree of control over the prohibited substance». Παρόμοια προσέγγιση διαπιστώνεται και σε μεταγενέστερες υποθέσεις. [3] Ένα πρόσωπο έχει κάτι υπό την κατοχή του όταν αυτό βρίσκεται (α) υπό τη φυσική του φύλαξη ή (β) υπό τον έλεγχο του.[4] Φυσική φύλαξη πρέπει να θεωρείται η περίπτωση όπου το πρόσωπο κρατεί στα χέρια του το αντικείμενο ή ακόμη όταν το φυλάσσει σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος ή τα ενδύματα του. Η έννοια του ελέγχου είναι ευρύτερη. Όταν υφίσταται έλεγχος του αντικειμένου στοιχειοθετείται η κατοχή, έστω και αν τη φύλαξη την έχει άλλος.[5] Έλεγχος υφίσταται όταν το πρόσωπο έχει δυνατότητα επέμβασης επί του αντικειμένου, αποκλειστική ή από κοινού με άλλα πρόσωπα. Αν κάποιος αποκρύβει ναρκωτικό στο ντουλάπι της κουζίνας του σπιτιού του ή στο συρτάρι του γραφείου του, έχει τον έλεγχο και, συνεπώς, την κατοχή του. Αν το ναρκωτικό φυλάσσεται σε ιδιωτικό χώρο όπου τρίτα πρόσωπα μπορούν να εισέρχονται μόνο κατόπιν αδείας του, τότε το στοιχείο του ελέγχου καταδεικνύεται πολύ πιο εύκολα. Ενίοτε, όμως, παράνομα αντικείμενα φυλάσσονται σε δημόσιους ή ανοικτούς χώρους έτσι ώστε ο κάτοχος να μην διατρέχει τον κίνδυνο να βρεθούν ανά πάσα στιγμή στην κατοχή του. Εφόσον όμως τα παράνομα αντικείμενα ευρίσκονται εν γνώσει του σε συγκεκριμένο σημείο, συνήθως κρυμμένα και δύναται να επισκέπτεται τον χώρο και να λαμβάνει τη φυσική κατοχή τους, τότε αυτά είναι υπό τον έλεγχο και, κατ' επέκταση, υπό την κατοχή του. Κατοχή μπορεί να υπάρξει ακόμα και όταν τα αντικείμενα φυλάσσονται στα υποστατικά τρίτου, νοουμένου πάντοτε πως ο κατηγορούμενος έχει πρόσβαση και διατηρεί τον έλεγχο τους.[6] Στην υπόθεση Χριστάκης Ιωάννου «Τίτος» (ανωτέρω) όπου εξετάστηκε η έννοια του όρου της κατοχής σε σχέση με οπλισμό και συγκεκριμένα αναφορικά με το αδίκημα που δημιουργεί το Άρθρο 4
(1)
(2)(β) του περί Πυροβόλων Νόμου, Ν.38/74, τονίστηκε ότι αυτή είναι αρκετά ευρεία για να καλύψει τις περιπτώσεις φύλαξης οπλισμού σε υποστατικό τρίτου εφόσον ο κατηγορούμενος διατηρεί τον έλεγχό του. Επισημάνθηκε ότι η φυσική κατοχή του αντικειμένου δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για να στηρίξει καταδίκη. Έγινε δε αναφορά στην υπόθεση Μixis v. Republic
(1962)CLR 111 στην οποία ο εφεσείων, του οποίου η καταδίκη για κατοχή πιστολιού επικυρώθηκε, το φύλαγε στο σπίτι τρίτου προσώπου. Στην υπόθεση Λαζάρου ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ.633 λέχθηκαν τα εξής σχετικά αναφορικά με την έννοια της «κατοχής»: «Κατοχή» σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόσημη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 211). Στον όρο «κατοχή» η νομολογία είχε δώσει ευρεία έννοια. Καλύπτει και τις περιπτώσεις όπου η απαγορευμένη ουσία, βρίσκεται μεν στη φυσική κατοχή ή φύλαξη τρίτου, ο κατηγορούμενος όμως συνεχίζει να διατηρεί τον έλεγχο της. Συνεπώς η φυσική κατοχή του αντικειμένου δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για στήριξη καταδίκης (Ιωάννου άλλως Τίτος κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 409). Η συγκεκριμένη νομολογιακή θέση βρίσκει έρεισμα και σε νομοθετικές πρόνοιες. Σχετικό είναι το Άρθρο 2
(3)του Νόμου 29/77, όπως αυτό έχει τροποποιηθεί, σύμφωνα με τις πρόνοιες του οποίου «. παν πρόσωπο θεωρείται ως έχων εν τη κατοχή αυτού οιαδήποτε αντικείμενα, τελούντα υπό τον έλεγχο αυτού καίτοι ταύτα ευρίσκονται υπό τη φύλαξη ετέρου προσώπου». Τέλος, η νομολογία καθιστά δυνατή την εξ αποστάσεως εμπλοκή (βλ. Αθηνής ν. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 256).»[7] Κάποιος δυνατόν να θεωρηθεί ότι κατέχει ναρκωτικά χωρίς καν να έρθει σε επαφή μαζί τους, φτάνει να καταδειχθεί ότι έχει τον έλεγχο της όλης κατάστασης.[8] Κατοχή υπάρχει ακόμα και όταν η εμπλοκή είναι εξ αποστάσεως, όπως π.χ όταν τα ναρκωτικά εναποτίθενται από ταχυδρόμο στο γραμματοκιβώτιο κάποιου.[9] Συναρτούμενο με το στοιχείο της κατοχής είναι το στοιχείο της γνώσης. Στην υπόθεση Καϊμης v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 662, 666, τονίζεται πως "δεν αρκεί η απόδειξη φυσικής κατοχής, απαιτείται και απόδειξη γνώσης της φυσικής κατοχής όπως και της φύσης του αντικειμένου της κατοχής για στοιχειοθέτηση της, το βάρος απόδειξης των οποίων φέρει πάντοτε ο κατήγορος." Σε άλλο μέρος της ίδιας απόφασης (στη σελ. 669) συμπληρώνεται ότι "..Σε καμία περίπτωση το βάρος της απόδειξης της γνώσης δεν παρακάμπτεται, μειώνεται ή πολύ περισσότερο μετατοπίζεται στους ώμους του κατηγορουμένου." Ομοίως πρόσφατα στην Κούκος v. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 125/10, ημερ.20.2.2012 τονίστηκε ότι η κατοχή, είτε υπό τη μια έννοια (φύλαξη) είτε υπό την άλλη (έλεγχο), θα πρέπει να συνοδεύεται με ταυτόχρονη γνώση (mens rea) της φύσεως του πράγματος, το οποίο αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής. Η γνώση μπορεί να αποδειχθεί είτε με άμεση είτε με περιστατική μαρτυρία. Κατά κανόνα συμπεραίνεται από τα ίδια τα περιστατικά της υπόθεσης.[10]Όταν η γνώση θα συναχθεί από περιστατική μαρτυρία το αποτέλεσμα που αναφύεται θα πρέπει να είναι σχεδόν σίγουρο. Θα πρέπει δηλαδή να μην παραμένει καμία λογική αμφιβολία. Στην υπόθεση Youssef v. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 289, 295 το ζήτημα τέθηκε ως εξής: «Επειδή βέβαια το στοιχείο της γνώσης συνήθως ανάγεται αποκλειστικά στην πνευματική λειτουργία του κατηγορουμένου, η Κατηγορούσα Αρχή μπορεί να το αποδείξει με την τεκμηρίωση στοιχείων και περιστατικών που περιβάλλουν την υπόθεση, και που αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τη γνώση. Οποιαδήποτε εξήγηση του κατηγορουμένου που δημιουργεί αμφιβολία στο Δικαστήριο για την ύπαρξη αυτού του στοιχείου, δηλαδή της γνώσης, οδηγεί στην αθώωση του». Στην προκείμενη περίπτωση, σε αντίθεση με τους πρώην κατηγορούμενους 1 και 2, οι κατηγορούμενοι 3 και 4 δεν βρέθηκαν να έχουν τα επίδικα ναρκωτικά επάνω τους με οποιοδήποτε τρόπο. Οπότε κατοχή υπό την έννοια της φύλαξης δεν υπάρχει. Απομένει το ενδεχόμενο ελέγχου. Υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με τη δοθείσα μαρτυρία, ο κατηγορούμενος 3, αν και δεν είχε απευθείας ανάμειξη, φέρεται να συγχρηματοδοτούσε την εισαγωγή των ναρκωτικών, κάποια εκ των οποίων σε τακτά χρονικά διαστήματα αποθηκεύτηκαν στους χώρους του στην Κοκκινοτριμιθιά. Ο κατηγορούμενος 4, από την άλλη, φέρεται να ενεργούσε, απλώς, ως αποθηκάριος, υπό την έννοια ότι κάποια ναρκωτικά αποθηκεύτηκαν στους δικούς του χώρους στην Ποταμιά. Αμφότεροι, βέβαια, φέρεται να χρησιμοποιούσαν και/ή να πλάσαραν ναρκωτικά και να είχαν τελική προσδοκία το κέρδος. Πέραν τούτων, όμως, δεν υπάρχει τίποτε το χειροπιαστό που να καταδεικνύει το στοιχείο του ελέγχου των ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά δεν βρέθηκαν ούτε στην Κοκκινοτριμιθιά, ούτε στην Ποταμιά. Εκεί, ο Ιωάννου, απλώς, έκαμε υποδείξεις σκηνών που αφορούσαν στην υποτιθέμενη αποθήκευση κάποιων ναρκωτικών στο παρελθόν. Η κατοχή όμως δεν είναι "μεταφερόμενη" υπό την έννοια ότι κάποιος που κατέχει ναρκωτικά σε κάποιο χώρο και χρόνο εξακολουθεί να τα κατέχει σε οποιοδήποτε χώρο και σε οποιοδήποτε χρόνο. Χρειάζεται ο έλεγχος να ενυπάρχει πάντοτε. Εδώ τα επίδικα ναρκωτικά βρέθηκαν στο σπίτι και το όχημα του πρώην κατηγορούμενου 1 στην Αγ. Βαρβάρα καθώς και στο όχημα του πρώην κατηγορούμενου 2 στο Πέρα Χωριό. Αυτοί είναι και οι επίδικοι χώροι κατοχής με βάση το κατηγορητήριο. Ωστόσο δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας, άμεσης ή και περιστατικής, υπό την νομική έννοια που να καταδεικνύει ότι οι κατηγορούμενοι 3 και 4 είχαν καθοιονδήποτε τρόπο έλεγχο, πρόσβαση ή έστω και γνώση της αποθήκευσης των ναρκωτικών στους προαναφερθέντες χώρους. Πουθενά δεν αναφέρθηκε από τον πρώην κατηγορούμενο 1 ότι οι κατηγορούμενοι 3 και 4 συνήργησαν μαζί του στην αποθήκευση των ναρκωτικών στο σπίτι του και στο όχημα του ιδίου και του πρώην κουνιάδου του κατηγορούμενου
  1. Ούτε, βεβαίως, ότι οι κατηγορούμενοι 3 και 4 είχαν πρόσβαση σε αυτούς τους χώρους, έστω και από κοινού μαζί του. Ούτε καν πως γνώριζαν για την εκεί αποθήκευση. Αντίθετα προκύπτει ότι οι εν λόγω ενέργειες σε σχέση με την αποθήκευση των ναρκωτικών που προέκυψαν στην πορεία ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά σκέψεων και πρωτοβουλιών του Ιωάννου. Ομοίως δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία, που να συνδέει τους κατηγορούμενους 3 και 4 κατά τον ουσιώδη χρόνο με τα επίδικα ναρκωτικά. Συνεπώς δεν υπάρχει μαρτυρία που να καταδεικνύει ότι οι κατηγορούμενοι 3 και 4 είχαν τον έλεγχο των ναρκωτικών ως τους αποδίδεται στο κατηγορητήριο και συνακόλουθα είναι αδύνατο να στοιχειοθετηθεί το συστατικό στοιχείο της κατοχής και κατ' επέκταση των αντίστοιχων κατηγοριών που αντιμετωπίζουν. Απομένουν οι κατηγορίες που αφορούν την εισαγωγή των ναρκωτικών (κατηγορίες 1 και 2), οι οποίες για σκοπούς της δίκης αφορούν αποκλειστικά τον κατηγορούμενο
  2. Για να γίνουν καλύτερα κατανοητά τα όσα σχετικά μ' αυτές θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, παραθέτουμε αυτούσιες τις λεπτομέρειες των κατηγοριών αυτών.- κατηγορία 2 - Οι κατηγορούμενοι 1 και 3 σε άγνωστη ημερομηνία κατά το έτος 2012, στην Κυπριακή Δημοκρατία εισήγαγαν ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α', ήτοι 1.979,1 κιλά κοκαΐνης. κατηγορία 3 - Οι κατηγορούμενοι 1 και 3 σε άγνωστη ημερομηνία κατά το έτος 2012, στην Κυπριακή Δημοκρατία εισήγαγαν ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β', ήτοι 27.059,78 κιλά κάνναβης. (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας). Εδώ η έμφαση που πρέπει να δοθεί δεν είναι σ' αυτή καθαυτή τη νομική ερμηνεία της εισαγωγής ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος αλλά στις επιμέρους λεπτομέρειες των κατηγοριών συναρτούμενες πάντοτε με τη δοθείσα μαρτυρία. Δηλαδή στις λεπτομέρειες των κατηγοριών με σαφήνεια προβάλλεται η θέση ότι σε ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ημερομηνία (άγνωστη) κατά το 2012 εισήχθησαν στην Κύπρο οι προσδιορισθείσες ποσότητες ναρκωτικών, δηλαδή 1.979,1 κιλά κοκαΐνη και 27.059,78 κιλά κάνναβη. Τέτοια μαρτυρία, όμως δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο Ιωάννου σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην εισαγωγή τέτοιων ποσοτήτων ναρκωτικών, ούτε και προσδιόρισε ποσοτικά τις οποιεσδήποτε εισαγωγές. Αντίθετα αρκέστηκε στην προβολή της γενικόλογης και αόριστης θέσης ότι ναρκωτικά εισάγονταν συνέχεια - ανά δεκαπενθήμερο σε κάποιες περιπτώσεις - στα πλαίσια μιας τρεχούμενης (ongoing) συνεργασίας μεταξύ του ιδίου και του μεγαλοπρομηθευτή από την Ελλάδα. Από τη στιγμή που ελλείπει η απαραίτητη συνεκτική μαρτυρία, δεν είναι δυνατό μια κατηγορία να προσάπτεται εκ του αποτελέσματος μιας κατάστασης πραγμάτων - δηλαδή, αφού, τελικώς, ανευρέθηκαν αυτές οι ποσότητες στην κατοχή των πρώην κατηγορουμένων 1 και 2, τούτο σημαίνει ότι με μιας εισήχθησαν στην Κύπρο. Πως μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι ανευρεθείσες ποσότητες να είναι η συνάθροιση μικρότερων ποσοτήτων που εισήχθησαν κατά καιρούς στην Κύπρο; Και με αυτό το δεδομένο πως μπορεί να στηριχθεί καταδίκη εναντίον του Κατηγορούμενου 3 στη βάση των λεπτομερειών των εν λόγω κατηγοριών; Σημειώνουμε ότι το μαρτυρικό κενό που υπάρχει καθιστά το θέμα, θέμα ουσίας και όχι τύπου και δεν δύναται να θεραπευτεί με δικονομικής φύσεως επέμβαση του Δικαστηρίου. Αφήνει την κατηγορία νομικά αθεμελίωτη και έκθετη σε απόρριψη απ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Παρά το γεγονός ότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων ως εξηγήθηκε ανωτέρω, γεγονός καταλυτικό για την έκβαση της παρούσας υπόθεσης, θεωρούμε σκόπιμο να προχωρήσουμε και σε εξέταση της δεύτερης προϋπόθεσης στη βάση των εισηγήσεων των συνηγόρων Υπεράσπισης. Αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας Η Κατηγορούσα Αρχή για απόδειξη των κατηγοριών εναντίον των κατηγορουμένων 3 & 4, στηρίχθηκε στην ουσία στην μαρτυρία του Ιωάννου. Όμως αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας του βασικού μάρτυρα κατηγορίας Ιωάννου καταδεικνύει ότι σε αυτήν υπάρχουν εγγενείς αντιφάσεις που πλήττουν καίρια την πειστικότητα που αναμένεται να χαρακτηρίζει στο στάδιο αυτό την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής. Η έλλειψη πειστικότητας της μαρτυρίας του Ιωάννου είναι τέτοιας έκτασης ώστε το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτή στο τέλος της δίκης για σκοπούς καταδίκης των κατηγορουμένων 3 &
  3. Οι αντιφάσεις αυτές εντοπίζονται, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο ο Ιωάννου συναλλασσόταν με τον προμηθευτή ναρκωτικών από την Ελλάδα, στις ποσότητες ναρκωτικών που εισήχθησαν και κατ' ισχυρισμό αποθηκεύτηκαν στα υποστατικά των Κατηγορουμένων 3 & 4 αλλά και στις ημερομηνίες που αποθηκευτήκαν οι πιο πάνω ποσότητες. Έχοντας αναφερθεί στα πιο πάνω θα προχωρήσουμε στη συνέχεια να δώσουμε συγκεκριμένα παραδείγματα από την προσαχθείσα μαρτυρία που πιστεύουμε υποστηρίζουν τις πιο πάνω διαπιστώσεις μας. Διευκρινίζουμε ότι όλα όσα θα λεχθούν στη συνέχεια δεν μπορούν να αποτελέσουν εξαντλητική παράθεση όλων των περιπτώσεων που παρουσιάζονται αλλά συνιστούν ενδεικτικά παραδείγματα που απομονώθηκαν από το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας και τα οποία κρίνουμε ότι ανάγονται σε εγγενείς αντινομίες που το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να αντιπαρέλθει επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησής τους στο σύνολό τους.
(1)Τρόπος συνεργασίας και πληρωμής για αγορά ναρκωτικών με τον προμηθευτή των ναρκωτικών από την Ελλάδα Ο Ιωάννου στην αρχική κατάθεση του στην Αστυνομία ημ 24.12.12 (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Α) αναφέρει ότι πριν από ενάμιση χρόνο (δηλ. περί τον Ιούνιο του 2011) γνώρισε τον Ελλαδίτη έμπορο ναρκωτικών, ο οποίος του πρότεινε συνεργασία για να πουλά μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών στην Κύπρο. Ήταν δε η θέση του και στην μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου ότι πριν από αυτή την ημερομηνία δεν ασχολήθηκε με το εμπόριο ναρκωτικών παρότι ήταν χρήστης. Η συμφωνία με τον Ελλαδίτη ήταν να του δίνει προκαταβολή τα μισά λεφτά και στην συνέχεια να του στέλνει το εμπόρευμα. Επειδή, όμως, ο ίδιος δεν είχε τα χρήματα για τις προκαταβολές, συνεννοήθηκε με τον 3ο κατηγορούμενο (Κεττένη) για να του χρηματοδοτήσει την εισαγωγή των ναρκωτικών. Στα πλαίσια αυτά, ο Κεττένης (Κατηγορούμενος 3) του έδωσε τρεις φορές χρήματα για να φέρει ναρκωτικά από την Ελλάδα ως ακολούθως: 1) €20.000,00 πριν ενάμιση χρόνο (Ιούνιο 2011). Με αυτά έφερε κάνναβη (χόρτο) και επέστρεψε στον Κεττένη €23.000,
  1. 2) €50.000,00 με συμφωνία να του επιστρέψει €70.000,
  2. Με την παραλαβή της κάνναβης, την αποθήκευσε μαζί με τον Κεττένη σε υποστατικά του τελευταίου στην Κοκκινοτριμιθιά. Στην κατάθεση του δεν αναφέρει ημερομηνία που έγινε αυτή η χρηματοδότηση. 3) Πριν έξι μήνες (Ιούνιο του 2012) ο Κεττένης του έδωσε άλλα €80.000,00 και μαζί με τα €70.000,00 που του χρωστούσε, παρήγγειλαν στον Ελλαδίτη ενισχυμένη (δυνάμενη όπως είπε) ποσότητα. Στην παραγγελία αυτή ενεπλάκη και ο κατηγορούμενος 4 (Κωνσταντίνος Μιχαήλ) ο οποίος δέχθηκε να αποθηκεύσει ναρκωτικά στα υποστατικά του στην Ποταμιά με αμοιβή €3.000,00 μηνιαίως. Ο Ιωάννου αναφέρει στην συνέχεια ότι τα ναρκωτικά δεν εισήχθησαν όλα αμέσως αλλά με δόσεις. Η τελευταία αυτή παραλαβή αφορούσε κάνναβη και μισό κιλό κοκαΐνη. Δεν ήταν, όμως, καλής ποιότητας και οι χρήστες την επέστρεφαν πίσω. Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι η εκδοχή του Ιωάννου όπως φαίνεται στην κατάθεση του είναι ότι ο ίδιος δεν είχε χρήματα για εισαγωγή ναρκωτικών και ότι αυτά έφτασαν στην Κύπρο μόνο με τις τρεις χρηματοδοτήσεις του Κεττένη. Δεν προκύπτει πουθενά στις καταθέσεις του Ιωάννου (ΕΓΓΡΑΦΑ 15Α και Β) ότι εισήγαγε άλλες ποσότητες ναρκωτικών από μόνος του χωρίς την χρηματοδότηση του Κεττένη. Στην μαρτυρία του όμως ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Ιωάννου έδωσε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή σε σχέση με τις συναλλαγές του με τον Ελλαδίτη. Ισχυρίστηκε ότι είχαν συνεχόμενη συνεργασία και ότι του παρέδωσε μεγάλες ποσότητες ναρκωτικών, πολύ μεγαλύτερες από αυτές που του χρηματοδότησε ο Κεττένης. Ισχυρίστηκε, μάλιστα, ότι κατά την σύλληψη του χρωστούσε στον Ελλαδίτη γύρω στις €480.000,00 δηλαδή ποσό πολύ μεγαλύτερο από αυτό που κατ' ισχυρισμό του έδωσε ο Κεττένης για να αγοράσει ναρκωτικά. Επίσης αναίρεσε την θέση ότι έδινε ως προκαταβολή με την παραγγελία τα μισά χρήματα. Ισχυρίστηκε ότι τηρούσαν λογαριασμό με τον Ελλαδίτη, ο οποίος πιστωνόταν με τις εκάστοτε πληρωμές που γίνονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα σε αντιπροσώπους του Ελλαδίτη αλλά και στον ίδιο. Επίσης ο ίδιος λογαριασμός χρεωνόταν με τις εκάστοτε παραλαβές ναρκωτικών από τον Ιωάννου ο οποίος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει την συνολική ποσότητα ναρκωτικών που εισήγαγε, η οποία, όμως, εν πάση περιπτώσει ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτή που κατ' ισχυρισμό χρηματοδότησε ο Κεττένης. Η εκδοχή όμως αυτή σε σχέση με τις παραγγελίες και τις ποσότητες ναρκωτικών που εισήχθησαν στην Κύπρο είναι πολύ διαφορετική από την εκδοχή που έδωσε ο Ιωάννου στις καταθέσεις του στην Αστυνομία όπου περιορίζει την εισαγωγή ναρκωτικών μόνο στις τρεις περιπτώσεις όπου έδωσε παραγγελία στον Ελλαδίτη με χρηματοδότηση του Κεττένη.
(2)Οι χρόνοι παραγγελίας, εισαγωγής και αποθήκευσης των ναρκωτικών Σοβαρές αντιφάσεις προκύπτουν στην ένορκη μαρτυρία του Ιωάννου στο Δικαστήριο αναφορικά με τους χρόνους παραγγελίας, εισαγωγής και αποθήκευσης των ναρκωτικών. Άλλες χρονολογίες ανέφερε στις καταθέσεις του (ΕΓΓΡΑΦΑ 15Α και Β), άλλες στις υποδείξεις σκηνών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75) και άλλες στην μαρτυρία του στο Δικαστήριο. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, διαπιστώνουμε ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει δώσει στο Δικαστήριο μια σαφή και πειστική εκδοχή ως προς το πότε εισήχθησαν και αποθηκεύτηκαν τα ναρκωτικά στην Κύπρο. Η επί του προκειμένου μαρτυρία του Ιωάννου είναι τόσο αντιφατική που το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να στηριχθεί σε αυτήν στο τέλος της δίκης για σκοπούς καταδίκης των κατηγορουμένων 3 & 4. Ειδικότερα: (
  1. i)Η πρώτη χρηματοδότηση από τον Κατηγορούμενο 3 για την αγορά ναρκωτικών - χρονική τοποθέτηση. § Στην πρώτη του κατάθεση (ΕΓΓΡΑΦΟ 15A) o Ιωάννου αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε €20.000 και ο Ελλαδίτης προμηθευτής του έστειλε χόρτο για πρώτη φορά πριν ενάμιση χρόνο από την ημερομηνία λήψης της κατάθεσης. § Στην δεύτερη του κατάθεση (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε τα πρώτα λεφτά, δηλ. τις €20.000 πριν 10 περίπου μήνες. (
  2. ii)Δεύτερη χρηματοδότηση για την αγορά ναρκωτικών - χρονική τοποθέτηση. § Στην πρώτη του κατάθεση (ΕΓΓΡΑΦΟ 15A) ο Ιωάννου αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε €50.000 μετά που του έδωσε πίσω €22.000 (το οποίο διόρθωσε στη δεύτερη κατάθεση του και είπε ότι ήταν €23.000) χωρίς να προσδιορίσει χρονικά πότε του έδωσε ο Κατηγορούμενος 3 τις €50.000. § Στη δεύτερη κατάθεση του (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) αναφέρει ότι τις €20.000 τις έδωσε ο Κατηγορούμενος 3 πριν 10 περίπου μήνες και τις €50.000 πριν 3 μήνες. § Στη μαρτυρία του ανέφερε ότι η επόμενη παραγγελία ναρκωτικών μετά την πρώτη φορά που πληρώθηκε το ποσό των €20.000 ήταν 3-4 μήνες μετά «από την πρώτη φορά των €20.000», δηλ. 6-7 μήνες περίπου πριν τη λήψη της κατάθεσης του. Αρνήθηκε δε ότι στην κατάθεση του είχε προσδιορίσει το χρονικό αυτό διάστημα που ο Κατηγορούμενος 3 του είχε δώσει τις €50.000 σε περίοδο 3 μηνών πριν από την κατάθεση του. Ισχυρίσθηκε δε ότι είχε πει ότι πριν 10 μήνες ήταν η πρώτη παραγγελία και ότι 3-4 μήνες μετά ήταν η επόμενη παραγγελία. (iii) Φύλαξη ναρκωτικών στην Κοκκινοτριμιθιά - χρονική τοποθέτηση. § Στην πρώτη του κατάθεση (ΕΓΓΡΑΦΟ 15A) ο Ιωάννου αναφέρει ότι η φύλαξη των ναρκωτικών στις αποθήκες στην Κοκκινοτριμιθιά έλαβε χώρα μετά που ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε το ποσό των €50.000. § Με βάση δε τη δεύτερη κατάθεση του (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) η πληρωμή των €50.000 έγινε πριν 3 μήνες από της λήψης της κατάθεσης. Ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία του αυτό έγινε 6-7 μήνες από τη λήψη της κατάθεσης. § Ο χρόνος των τριών μηνών, δεν συνάδει με κανένα από τους χρόνους που ανέφερε ότι φύλαξε ναρκωτικά στην Κοκκινοτριμιθιά. Στις υποδείξεις σκηνών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75) αναφέρεται σε χρόνους 6, 8, 10, 12 μηνών προηγουμένως. Οι χρόνοι αυτοί - πλην εκείνου των 6 μηνών - δεν συνάδουν ούτε με τη χρονική τοποθέτηση των 6-7 μηνών από τη λήψη της κατάθεσης που αφορούσε τη δεύτερη περίπτωση που ο Κατηγορούμενος 3 του έδωσε το ποσό των €50.000. § Ερωτηθείς πώς προσδιόρισε στην 4η υπόδειξη σκηνών (ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75) ότι έβαλαν ναρκωτικά με τον Κατηγορούμενο 3 πριν 8 μήνες, στην 5η υπόδειξη πριν 10 μήνες, και στην 6η υπόδειξη πριν 12 μήνες, ενώ είχε ισχυριστεί στη μαρτυρία του ότι ο Κατηγορούμενος 3 του είχε δώσει το ποσό των €50.000 7 μήνες πριν από την κατάθεση του και ότι είχαν φυλάξει τα ναρκωτικά στις αποθήκες στην Κοκκινοτριμιθιά, δηλ. σε χρονικό στάδιο πριν να του δώσει λεφτά, ο Κατηγορούμενος 3 και πριν το χρόνο που ισχυρίσθηκε ότι φύλαξαν τα ναρκωτικά στην Κοκκινοτριμιθιά, ο Ιωάννου απάντησε ότι τώρα δεν μπορεί να προσδιορίσει ημερομηνίες. § Ερωτηθείς πώς προσδιόρισε στις υποδείξεις σκηνών ότι πριν 10 μήνες από την ημερομηνία λήψης της κατάθεσης είχαν φυλάξει ναρκωτικά με τον Κατηγορούμενο 3 στην Κοκκινοτριμιθιά (5η υπόδειξη σκηνών στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75), ενώ ισχυρίσθηκε στην 2η κατάθεση του (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) ότι η πρώτη φορά που του είχε δώσει λεφτά ο Κατηγορούμενος 3 για να παραγγείλει την πρώτη ποσότητα ναρκωτικών από τον Ελλαδίτη ήταν 10 μήνες περίπου πριν από την ημέρα της κατάθεσης, απάντησε ότι η αναφορά του ήταν στο περίπου. § Ερωτηθείς να προσδιορίσει χρονικά τη χρονολογική σειρά με την οποία φύλαξε τα ναρκωτικά στην Κοκκινοτριμιθιά ανέφερε τα εξής: ü Η πρώτη φορά ήταν αυτή που αφορά τη 2η υπόδειξη. ü Η δεύτερη φορά ήταν αυτή που αφορά την 4η και 5η υπόδειξη σκηνών. ü Η τρίτη φορά ήταν αυτή που αφορά την 6η υπόδειξη σκηνών. § Ερωτηθείς να εξηγήσει πώς γίνεται η πρώτη φορά να έλαβε χώρα πριν 6 μήνες, η δεύτερη φορά πριν 8 και 10 μήνες και η 3η φορά πριν 12 μήνες, απάντησε ότι οι χρονολογίες που έδωσε ήταν στο περίπου. § Ερωτηθείς πώς συμβαίνει τα ναρκωτικά που ισχυρίζεται ότι φύλαξαν τη δεύτερη φορά που είναι η 4η και 5η υπόδειξη σκηνών στο ΤΕΚΜΗΡΙΟ 75, να προσδιορίζεται σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους, δηλ. η μεν 4η υπόδειξη πριν 8 μήνες, η δε 5η υπόδειξη πριν 10 μήνες σαν να είναι ξεχωριστές περιπτώσεις, απάντησε ότι πάντα έλεγε περίπου.
(3)Νεοφανείς ισχυρισμοί. Επιπλέον διαπιστώνεται ότι στην μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου ο Ιωάννου προέβαλε για πρώτη φορά ισχυρισμούς για ουσιαστικά ζητήματα τους οποίους δεν ανέφερε στις καταθέσεις του (ΕΓΓΡΑΦΑ 15Α και 15Β). Προχωρούμε να δώσουμε κάποια παραδείγματα. (
  1. i)Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.14 ισχυρίσθηκε ότι ο Κατηγορούμενος 3 έπαιρνε από τον ίδιο 1 κιλό «χόρτο» το οποίο ο Κατηγορούμενος 3 χώριζε δια τέσσερα και έπαιρνε ο ίδιος και ταυτόχρονα προμήθευε και άλλους τρεις φίλους του, μεταξύ των οποίων και τον Κατηγορούμενο 4. Όταν του τέθηκε ότι στις δύο καταθέσεις του ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος έδιδε του Κατηγορούμενου 4 «χόρτο», απάντησε ότι το «χόρτο» το έπαιρνε από τον ίδιο γιατί ήταν του Μ.Κ.14 εφόσον ο Μ.Κ.14 το έδιδε στον Κατηγορούμενο 3. Ερωτηθείς κατά πόσο εκείνο που έλεγε είναι ότι έδιδε στον Κατηγορούμενο 4 «χόρτο» μέσω του Κατηγορούμενου 3, απάντησε καταφατικά και αρνήθηκε ότι αυτός είναι νέος ισχυρισμός που προβάλλει. (
  2. ii)Ισχυρίσθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο ότι από την ποσότητα που αφορούσε η πληρωμή των €20.000 πώλησε στον Κατηγορούμενο 3 ένα κιλό ναρκωτικά το οποίο στη συνέχεια ο Κατηγορούμενος 3 χώρισε διά 4 και το έδιδε στον Κώστα Χρίστου άλλως Κάττο, στον Κατηγορούμενο 4 και σ΄ ένα υπάλληλο του. (iii) Σ΄ άλλο σημείο της αντεξέτασης του ισχυρίσθηκε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο ότι τόσο ο Κατηγορούμενος 3 όσο και Κατηγορούμενος 4 είχαν υποσχεθεί ότι ο καθένας θα του έδιδαν το 1/3 των λεφτών που οφείλονταν στον Ελλαδίτη, δηλαδή τα €480.000,00 και ότι μάλιστα του τηλεφώνησε ο κουμπάρος του Κατηγορούμενου 3 και του είπε ότι η γυναίκα του Κατηγορούμενου 3 έχει κάτι χωράφια και θα τα έβαζαν υποθήκη για να του φέρουν τα λεφτά. Επί του προκειμένου, ενώ αναφέρεται σε στιχομυθία που είχε με τον κουμπάρο του Κατηγορούμενου 3 στην κατάθεση του (ΕΓΓΡΑΦΟ 15Β) σύμφωνα με την οποία του είχε αναφέρει ο Κώστας Χρίστου, άλλως Κάττος, ότι το ποσό των €130.000 που είχε δώσει ο Κατηγορούμενος 3 για αγορά ναρκωτικών ήταν από το γάμο του, δεν αναφέρθηκε και στην πιο πάνω στιχομυθία που ισχυρίσθηκε ότι είχε με τον Κάττο για το σημαντικό ζήτημα που αφορούσε την εξεύρεση χρημάτων για να πληρωθεί το οφειλόμενο ποσό στον Ελλαδίτη. (
  3. iv)Τέλος μια νεοφανής αναφορά του ήταν ότι μετά που πυροβόλησε το αυτοκίνητο του Κεττένη, στην συνέχεια έκρυψε το όπλο αλλά και την πρέσα με την οποία έδενε τον σφιγκτήρα συσκευασίας των ναρκωτικών σε αγροτική τοποθεσία κοντά στο χωριό Καμπιά. Η δικαιολογία που έδωσε γι' αυτό, ήταν ότι μετά τους πυροβολισμούς ήταν σίγουρος ότι επρόκειτο να τον συλλάβει η Αστυνομία και δεν ήθελε να βρεθεί το όπλο στην κατοχή του. Δεν έδωσε όμως καμιά λογική εξήγηση γιατί αφού ήταν σίγουρος για την επικείμενη σύλληψη του δεν αποξενώθηκε και τα ναρκωτικά που είχε στην κατοχή του παρά μόνο έκρυψε το όπλο αλλά και την πρέσα, η κατοχή της οποίας δεν είναι παράνομη από μόνη της. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω δεν υπάρχουν περιθώρια να κληθούν οι κατηγορούμενοι 3 και 4 σε απολογία σε καμιά από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν. Ως εκ τούτου οι κατηγορίες απορρίπτονται και οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου Π.Ε.Δ. (Υπ.) Αλ. Παναγιώτου Α.Ε.Δ. (Υπ.) Στ. Σταύρου Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κβπ [1] Δέστε Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιου Θεοδώρου
(2002)2 Α.Α.Δ.
  1. [2] Δέστε Άρθρο 30Α του Ν.29/
  2. [3] Δέστε Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Youssef ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 289, Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 301, Λυσάνδρου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 672 και Eminiyet v. Αστυνομίας,
(2007)2 A.A.Δ. 216. [4] Δέστε DPP v. Brooks [1974] 2 All E.R. 840, A.C. 862, P.C. [5] Δέστε Άρθρο 2
(3)των περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμων 29/77, αντίστοιχο του Άρθρου 37
(3)του Misuse of Drugs Act 1971 της Αγγλίας) [6] Δέστε Χριστάκης Ιωάννου "Τίτος" v. Δημοκρατίας,
(2000)2. Α.Α.Δ. 409, Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 388 και Αθηνής v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 256). [7] Δέστε και την πιο πρόσφατη υπόθεση Θάνος Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 13/2011, ημερ. 26.4.12. [8] Δέστε Victor Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ.
  1. [9] Δέστε Αθηνής (ανωτέρω) όπου μνημονεύεται η Paeston 69 Cr. App. R
  2. [10] Δέστε Ιακώβου v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211 και Πολυδώρου κ.α v. Δημοκρατίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 492. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.