Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γρηγόρη ΨΥΛΛΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 127/2011, 15/10/2013

(4)του άρθρου 30 περιέχει κατευθυντήριες γραμμές για το Δικαστήριο σε σχέση με επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την επιβολή της ποινής. Οι παράγοντες που υπάρχουν στην παρούσα περίπτωση ως τα γεγονότα της υπόθεσης και πρέπει να ληφθούν υπόψη είναι ως ακολούθως: Συντρέχει ένας επιβαρυντικός παράγοντας που είναι η μεγάλη ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του. Ελαφρυντικοί παράγοντες: Παραδοχή. Είναι γεγονός ότι αυτή η παραδοχή θα είχε περισσότερη βαρύτητα εάν τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθηκε δεν ήταν επ' αυτοφώρω. Όμως λαμβάνω υπόψη μου ότι από μόνος του προθυμοποιήθηκε και αποκάλυψε στοιχεία που οδήγησαν στην εξιχνίαση της παρούσας υπόθεσης και λαμβάνω επίσης υπόψη μου ότι την συνεργασία του με την αστυνομία. Η παραδοχή του και στο Δικαστήριο σήμερα με την οποίαν έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και χρήμα αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα. Λευκό Ποινικό Μητρώο.

1. Προσωπικές συνθήκες. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου φαίνονται μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και έχουν εκτεθεί σε πλήρη έκταση από τον ευπαίδευτο συνήγορο του. Ο κατηγορούμενος είναι σήμερα ηλικίας 24 ετών, είναι άγαμος και διαμένει μαζί με την μητέρα του και την μεγαλύτερη και επίσης άγαμη αδερφή του η οποία έχει ψυχολογικά προβλήματα, στα Λατσιά. Ο πατέρας του είναι σε διάσταση με την μητέρα του και διατηρεί μηχανουργείο στο οποίο ο κατηγορούμενος εργάζεται μαζί του. Η μητέρα του ως παιδί ήταν υπό την νομική φροντίδα της Διευθύντριας Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας, παρουσιάζει προβλήματα ψυχικής υγείας και λαμβάνει επίδομα από τις Κοινωνικές Υπηρεσίες. Ο κατηγορούμενος είναι απόφοιτος Δημοτικού και δεν έχει ολοκληρώσει τη στρατιωτική του θητεία λόγω προβλημάτων στο σπόνδυλο του. Όπως αναφέρεται στο ιατρικό πιστοποιητικό που έχει εκδώσει ο Νευροχειρουργός Δρ. Αιμίλιος Κιτρομίλης ο κατηγορούμενος πάσχει εκ γενετής από έλλειμμα της μυϊκής μάζας συνδέσμων στο επίπεδο Ο
2. Παρουσιάζει οσφυαλγία και λόγω του ελλείμματος μυϊκής μάζας υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για κάκωση των νευρικών στοιχείων και παράλυσης. Ξεκίνησε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών από έφηβος, συγκεκριμένα στην ηλικία των 15 ετών άρχισε χρήση κάνναβης και στην ηλικία των 17 ετών ήταν χρήστης κοκαΐνης και στις 12.1.2011 εντάχθηκε στο θεραπευτικό πρόγραμμα Πυξίδα το οποίο ολοκλήρωσε με επιτυχία. Είναι η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπισε δύσκολα παιδικά χρόνια, είχε τραύματα από το διαζύγιο των γονιών του και είχε έντονες συγκρούσεις με τον πατέρα του στο παρελθόν στην παιδική του ηλικία μέχρι 20 ετών. Αυτά τα θέματα και η έλλειψη καθοδήγησης είχαν ως αποτέλεσμα την λανθασμένη στροφή του κατηγορουμένου στο δρόμο των ναρκωτικών και την εξάρτηση του από αυτά και τη διάπραξη των δύο σοβαρότατων κατηγοριών που έχει παραδεχθεί στο Δικαστήριο. Εκθέτοντας τις σημερινές περιστάσεις του κατηγορουμένου ο κ. Παναγιώτου ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος έχει αφήσει πίσω του την παλιά του ζωή, κατάφερε με τη δική του θέληση και την αποφασιστικότητα να αντισταθεί στα ναρκωτικά και να απεξαρτηθεί. Προς επιβεβαίωση τούτου κατέθεσε στο Δικαστήριο βεβαιώσεις του Κέντρου Πολλαπλής Παρέμβασης των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας με ημερ. 20.4.2012 και 4.5.2012 στις οποίες αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος εντάχθηκε στο θεραπευτικό πρόγραμμα «Πυξίδα» το οποίο προσφέρει θεραπεία/συμβουλευτική/στήριξη σε ενήλικα εξαρτημένα άτομα από παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες καθώς και συμβουλευτική στήριξη στα άτομα του στενού περιβάλλοντος του χρήστη. Η συμμετοχή είναι εθελοντική, το άτομο διαμένει στο σπίτι του και παράλληλα ακολουθεί το θεραπευτικό πρόγραμμα το οποίο απευθύνεται σε άτομα που ολοκλήρωσαν την σωματική αποτοξίνωση και βασική προϋπόθεση είναι αποχή από όλες τις ψυχοδραστικές ουσίες. Σύμφωνα με τα εν λόγω πιστοποιητικά στον κατηγορούμενο ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο της επανένταξης πραγματοποιείται τακτικά έλεγχος ούρων για ανίχνευση ουσιών με ένδειξη αρνητική σε όλες τις ουσίες. Επιπρόσθετα σε τακτά χρονικά διαστήματα πραγματοποιείται τεστ χρήσης/κατάχρησης αλκοόλ με ένδειξη αρνητική. Ο κλινικός ψυχολόγος Κώστας Κωνσταντίνου που έχει συντάξει τις εν λόγω βεβαιώσεις αναφέρει σχετικά για τον κατηγορούμενο «Αποφάσισε να αναθεωρήσει τον τρόπο της μέχρι τώρα ζωής του και να αλλάξει τις δραστηριότητες και τις συνήθειες του παρά τις αντίξοες συνθήκες και δυσκολίες που κατά καιρούς συναντά. Πρόκειται για περιστατικό με θετική εξέλιξη όσον αφορά την απεξάρτηση του από ουσίες. Έχει διαπιστωθεί ότι διαθέτει σε υψηλό βαθμό αυτοκριτική ικανότητα έτσι που να είναι σε θέση να αναλύσει και να κρίνει με σοβαρότητα τις πράξεις του και να αναπτύξει μηχανισμούς και αντιστάσεις για να αντιμετωπίσει το θέμα της εξάρτησης.» Σε σχέση με τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω αυτούσιο ένα απόσπασμα που έχει γράψει η Χρυσοβαλαντία Αδάμου Λειτουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην έκθεση της στο Δικαστήριο: «Αξίζει να αναφέρω ότι τον κ. Γρηγόρη γνωρίζω τα τελευταία δύο χρόνια, λόγω της περίπτωσης της μητέρας του, η οποία λαμβάνει Δημόσιο Βοήθημα. Η περίπτωση του κ Γρηγόρη δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστη από μέρους μου αφού πρώτη φορά στον Τομέα μου, συνάντησα νεαρό με τη θέληση του κ Γρηγόρη για πραγματική αλλαγή στη ζωή του. Κατάφερε να απεξαρτηθεί από τις ουσίες και έχει πλέον καθαρή οπτική για τη ζωή. Έχει σταθερή σχέση, φίλους, αγάπη για τη φύση και τον εαυτό του, είναι χαρούμενο και θετικό άτομο. Το πρόγραμμα Πυξίδα συνέτεινε στο όλο αυτό αξιόλογο αποτέλεσμα και θεωρώ ότι αξίζει όλοι μας να συμβάλουμε στη συνέχιση αυτής της δράσης.» Ο κ. Παναγιώτου έχει επίσης παρουσιάσει στο Δικαστήριο πρόσφατη ανάλυση ούρων του κατηγορουμένου από τα κλινικά εργαστήρια Παντελής Γ. Ξυνιστέρης, ημερ. 19.9.2013 που είναι αρνητική σε όλες τις ουσίες. Ανέφερε δε ότι ο κατηγορούμενος εργάζεται πλέον σταθερά με τον πατέρα του στο μηχανουργείο που διαθέτει, παρακολουθεί μαθήματα Αγγλικής Γλώσσας στα Επιμορφωτικά Κέντρα του Υπουργείου Παιδείας και προσκόμισε προς τούτο σχετικό πιστοποιητικό και έχει δημιουργήσει μια σταθερή σχέση με μια κοπέλα τα τελευταία χρόνια. Ήταν η θέση του κ. Παναγιώτου ότι ο κατηγορούμενος έχει προβεί σε μια μεγάλη και θετική στροφή και ότι είναι ζωντανό παράδειγμα ατόμου με θέληση, ωριμότητα και αποφασιστικότητα που έχει εξέλθει από πολύ δύσκολες συνθήκες και βαδίζει σταθερά γι' αυτό και κάλεσε το Δικαστήριο να έρθει αρωγός και όχι τιμωρός σε ότι αφορά τον κατηγορούμενο. Ήταν η θέση του ότι με δεδομένη τη σοβαρότητα των δύο κατηγοριών που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος αν το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην επιβολή ποινής φυλάκισης σε αυτόν τότε συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για αναστολή της για να δοθεί στον κατηγορούμενο η ευκαιρία να συνεχίσει την ευθεία πορεία στο δρόμο της αρετής που έχει αποφασίσει συνειδητά να ακολουθήσει. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι από τα πιο σοβαρά. H ποσότητα των ναρκωτικών που βρέθηκε στην κατοχή του δεν θα μπορούσε να καταναλωθεί μόνο από τον ίδιο. Από την άλλη όμως ο κατηγορούμενος δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί ως κλασικός έμπορας αυτών των ουσιών που αποσκοπεί μόνο σε κέρδος από τις παράνομες δραστηριότητες, δηλαδή αυτούς που ζουν στην χλιδή ενώ σκορπούν τον θάνατο αλλού. Διέπραττε το αδίκημα διότι δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Η αστυνομία βρήκε τα ναρκωτικά στην κατοχή του στη μεγάλη αυτή ποσότητα μετά από έρευνα στο υπνοδωμάτιο του. Αυτό δείχνει ότι ο κατηγορούμενος εάν και μπορεί να θεωρηθεί χρήστης των ναρκωτικών λόγω της δήλωσής του ότι είναι δική του η ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του, δείχνει πρόσωπο που αγόραζε ναρκωτικά συχνά και του είχε γίνει συνήθειο. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
3. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
4. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
5. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou 22 CLR 147). Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Η κάνναβη προκαλεί στο χρήστη μια αίσθηση χαλάρωσης και ανακούφισης στον πόνο. Όμως όπως και το αλκοόλ επιβραδύνει τις αισθήσεις του ατόμου με αποτέλεσμα αυτός να μην μπορεί να συγκεντρώνεται, να μην μπορεί να οδηγήσει, να μην μπορεί να σκέφτεται καθαρά. Είναι αντιληπτό γιατί αυτό δεν είναι επιθυμητό στον άνθρωπο. Η χρήση αυτού του φαρμάκου είναι επιβλαβής για την υγεία. Όμως θα πρέπει να προστεθεί ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης και ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά την ρητίνη κάνναβη. Σε σύγκριση με άλλες απαγορευμένες ουσίες είναι για το χρήστη αυτής της ουσίας εύκολο να εθιστεί και να γίνει πρόσωπο εξαρτώμενο στη χρήση της. Οι επιπλοκές όμως από την ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ουσιών οδηγεί στην κοινωνική αποσύνθεση της κοινωνίας και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Τα κακά από την εξάπλωση παράνομη χρήση ναρκωτικών ουσιών θα ήταν δυσβάστακτα για την κοινωνία επειδή, μεταξύ άλλων, Οι χρήστες παρουσιάζουν πολλαπλά προβλήματα υγείας που έχουν σχέση με την χρήση των ναρκωτικών. Η δαπάνη για την περίθαλψη αυτών των ατόμων θα μπορούσε να λυγίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Ο κατηγορούμενος πάσχει από κατάθλιψη. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο για χρήστες ναρκωτικών. Το μεγάλο κόστος συντήρησης αυτής της εξάρτησης οδηγεί αυτά τα πρόσωπα στην διάπραξη και άλλων αδικημάτων για να συντηρούν το πρόβλημα τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6560 ημερ. 7.8.1998 ότι υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όχι μόνο στους εμπόρους των ναρκωτικών αλλά και στους χρήστες ναρκωτικών διότι το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει διεισδύσει πλέον βαθιά στην Κυπριακή Κοινωνία και έχει φέρει μαζί του το πρόβλημα σειρά από άλλα κοινωνικά προβλήματα. Τόνισε επίσης ότι η διάκριση όμως αυτή μεταξύ εμπόρων και χρηστών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Παράλληλα όμως στην υπόθεση Mehdi Afroughi v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7036 ημερ. 26.3.2001 λέχθηκε από το Εφετείο ότι οι χρήστες ως θύματα των εμπόρων ναρκωτικών δεν πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές της ίδιας έντασης μ' αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στον παραβάτη που μειώθηκε από τρία έτη σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05 ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005 το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996 όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα δικά μας γεγονότα το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλα μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση, και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικείς. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την πρόσφατη αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιείτο Νόμο 20

(1)/1992. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη λαμβάνοντας υπόψη μου την ποσότητα που βρέθηκε όπως και τη δεύτερη κατηγορία που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος έχω τη θέση ότι η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ποινή φυλάκισης. Η μεγάλη ποσότητα των ναρκωτικών που βρεθήκαν στην κατοχή του, το είδος των ναρκωτικών και η συστηματική χρήση και κατοχή αυτών των ουσιών υπαγορεύουν την επιβολή αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου τη δεδομένη στιγμή στο σύνολό της είναι τέτοια που συμβάλλει στο γενικό πρόβλημα εξάπλωσης των ναρκωτικών και εάν για τέτοια συμπεριφορά δεν επιβληθεί ποινή στερητικής της ελευθερίας του ατόμου είναι ορατός ο κίνδυνος η παράνομη χρήση των ναρκωτικών να εδραιωθεί στην γενική κοινωνία ως κάτι το σύνηθες. Επικροτείται η επιτυχής προσπάθεια του κατηγορούμενου με αποφασιστικότητα να αλλάξει όμως αυτό έγινε κάπως αργά. Μόνο ποινή φυλάκισης μεταδίδει τα ορθά μηνύματα στην κοινωνία ότι τα ναρκωτικά είναι ένα μεγάλο κακό, από τα μεγαλύτερα κακά της χώρας μας, και ως τέτοιο θα αντιμετωπίζεται με την ανάλογη σοβαρότητα από τα Δικαστήρια. Δεν το θεωρώ ορθό να του επιβάλλω μία παρατεταμένη ποινή φυλάκισης που να του σβήνει την ελπίδα ότι θα μπορούσε να αφομοιωθεί μέσα στο κοινωνικό σύνολο σε κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα και με την βοήθεια του σωφρονιστικού συστήματος. Για την προσέγγιση αυτή ισχύει τη λογική που διατυπώθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Mortimer v. Δημοκρατίας 2 ΑΑΔ 240

(1998)ότι δεν πρέπει να δοθεί αποκλειστική βαρύτητα στο στοιχείο της αποτροπής με αποτέλεσμα να μην ληφθούν υπόψη σειρά περιστάσεων που να δικαιολογούν πιο ήπια μεταχείριση του παραβάτη ο οποίος σπρώχθηκε ή οδηγήθηκε στην απεχθή συμπεριφορά. Από την άλλη όμως ο κατηγορούμενος δεν μπορεί παρά να επωφεληθεί από μία ποινή που θα τον απομονώσει από την κοινωνία και ιδιαίτερα από τους πειρασμούς που υπάρχουν λόγω του προβλήματος που αντιμετωπίζει ως χρήστης ναρκωτικών. Το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του την όλη του εγκληματική συμπεριφορά διά να βρεθεί η κατάλληλη ποινή για τον κατηγορούμενο. Οι προσωπικές περιστάσεις αν και σημαντικές ως μετριαστικοί παράγοντες δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα που να δικαιολογούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την επιβεβλημένη για τέτοιες περιπτώσεις. Ο κατηγορούμενος είχε σοβαρό πρόβλημα. Η χρήση των ναρκωτικών είχε γίνει γι' αυτόν μέρος της ζωής του. Είχε γίνει μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας με την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών. Είναι βέβαιο ότι αυτός και άλλοι σαν αυτόν συμβάλλουν στον να συντηρούν τα πρόσωπα που σκορπούν τον θάνατο στη νεολαία της Κύπρου. Εξαιτίας της παραδοχής του κατηγορούμενου και τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που έχω λάβει υπόψη δικαιολογείται επιεικέστερη μεταχείριση του κατηγορούμενου παρά του σοβαρού αδικήματος που έχει διαπράξει και μπορεί να επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης χαμηλότερη απ' αυτή που είναι η ενδεδειγμένη για πρόσωπο που έχει επανειλημμένα απασχολήσει την αστυνομία με υποθέσεις κατοχής και χρήσης ναρκωτικών σε τέτοια ποσότητα όπου τεκμαίρεται ότι προμήθευε ναρκωτικά σε άλλα πρόσωπα και ο οποίος είχε στην κατοχή του ναρκωτικά που είναι άκρως επιβλαβής για την υγεία του ανθρώπου και που η εξάπλωση τους πρέπει οπωσδήποτε να περιοριστεί για την προστασία της κοινωνίας και της νεολαίας. Συνεπώς αφού έλαβα υπόψη μου την παραδοχή του κατηγορούμενου, το λευκό ποινικό μητρώο, τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που αναλύονται πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τα γεγονότα της υπόθεσης, και της επιβεβλημένης ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: · Στην 1η κατηγορία 16 μήνες ποινή φυλάκισης. Στην 2η κατηγορία 18 μήνες ποινή φυλάκισης. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ζήτησε από το Δικαστήριο όπως σε περίπτωσης επιβολής ποινής φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της εν όψει των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένη και δη τις τεράστιες προσπάθειες που έχει κάμει για την ένταξη του στην κοινωνία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα νέο ο οποίος με την θέληση και την αποφασιστικότητα του έχει καταφέρει να απεξαρτοποιηθεί από τα ναρκωτικά, έχει αλλάξει στροφή στο δρόμο της ζωής, εργάζεται κανονικά, παρακολουθά επιμορφωτικά μαθήματα Αγγλικής γλώσσας, έχει σταθερό δεσμό και όλες οι εξετάσεις που έχουν γίνει για ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών τόσον από ιδιώτη χημικό αλλά και από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας και συγκεκριμένα το Κέντρο Παρέμβασης του Υπουργείου Υγείας καταδεικνύουν περίτρανα ότι η προσπάθεια του όχι μόνο ήταν επιτυχής αλλά συνεχίζει καθημερινά και ενδυναμώνεται. Θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ορθό να ανακοπεί αυτή η πορεία του κατηγορουμένου, αντίθετα το Δικαστήριο και όπως έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος του πρέπει να έρθει αρωγός σε αυτή την έντονη, συνεχή και γνήσια προσπάθεια του κατηγορουμένου και όχι τιμωρός. Έτσι, είναι η θέση μου ότι η παρούσα υπόθεση είναι η κατάλληλη περίπτωση για να ανασταλούν οι ποινές φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενου οι οποίες αναστέλλονται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. Τα έξοδα μαρτύρων Κατηγορούσας Αρχής που ανέρχονται στο ποσό των €60 να πληρωθούν από τον κατηγορούμενοι. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο