Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ιωάννης Ρωσσίδης, Αρ. Υπόθεσης: 23051/12, 15/11/2013

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και συγκεκριμένα παραδέχτηκε ότι στις 29.4.2012 στη Λακατάμια εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά σε σεντόνι ύψους €6.54 περιουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας, αριθμός κατηγορίας

1. Ο κατηγορούμενος μετά από ακρόαση βρέθηκε ένοχος σε σχέση με τα αδικήματα της κοινής επίθεσης προκαλούσας πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση των άρθρων 243 και 29 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, αριθμός κατηγορίας 2 και της κοινής επίθεσης κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, αριθμός κατηγορίας
2. Τα γεγονότα που αφορούν όλες τις κατηγορίες εκτίθενται στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2013 και θεωρώ περιττό να τα αναπαράξω. Είναι αρκετό να αναφέρω ότι τα αδικήματα έγιναν ενώ ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση στα Αστυνομικά κρατητήρια Λακατάμιας, το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη αφορούσε τον Α./Λοχ. 1334 Κώστα Γεωργίου ο οποίος ήταν ο υπεύθυνος βάρδιας στα εν λόγω κρατητήρια ενώ το αδίκημα της κοινής επίθεσης αφορά τον Αστυφ. 4018 Νίνο Χ' Σαμμούτη ο οποίος επίσης υπηρετούσε στα αστυνομικά κρατητήρια Λακατάμιας. Αναφέρω επίσης ότι οι σωματικές βλάβες του Α./Λοχ. 1334 όπως περιγράφονται στο σχετικό ιατρικό έντυπο που κατατέθηκε στο Δικαστήριο κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας περιγράφονται ως ακολούθως: «Αναφέρει άλγη ΑΡ. γονάτου και ΑΡ. κνήμης (φέρει υποδόριο αιμάτωμα στην ΑΡ. κνήμη έσω πλευρά). Επίσης φέρει εκδορά/εκχύμωση ΔΞ αντιβράγχιου έσω πλευρά. Αναφέρει επίσης άλγη ΔΞ άκρου χειρός. Έγινε X-ray χωρίς σαφή εικόνα κατάγματος. Λοιπά ευρήματα κατά φύσην.» Για την παρούσα υπόθεση έχουν προκληθεί €60 έξοδα μαρτύρων κατηγορίας τα οποία η εκπρόσωπος της κατηγορούσας Αρχής ζήτησε όπως πληρωθούν από τον κατηγορούμενο και ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ανέφερε τις υποθέσεις 420/09 η οποία αφορούσε τα αδικήματα της κοινής επίθεσης και επίθεσης προκαλούσας πραγματική σωματική βλάβη, 598/09 που αφορούσε αδικήματα ληστείας, διάρρηξης και κλοπής και 297/09 σε σχέση με τα αδικήματα της οπλοφορίας, κοινής επίθεσης και μεταφορά μάχαιρας εκτός της οικίας. Υπάρχουν επίσης και κάποιες άλλες υποθέσεις οι οποίες παλαιότερες όλες εκ των οποίων λήφθηκαν υπόψη στη 598/09 στην οποίαν επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 30 μηνών, ποινή την οποία εξέτισε ο κατηγορούμενος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος έχει ήδη τιμωρηθεί για τα προηγούμενα σφάλματα του και έχει εκτίσει ποινή πολύμηνης φυλάκισης. Μετά την αποφυλάκιση του δεν υπάρχει κανένα άλλο περιστατικό εις βάρος του εκτός από το υπό κρίση στην παρούσα υπόθεση. Ανέφερε επίσης ότι από όλες τις προηγούμενες υποθέσεις που αφορούσαν τον κατηγορούμενο μόνο μία ήταν για παρόμοιας φύσεως αδικήματα, οι άλλες αφορούσαν τα αδικήματα διαρρήξεων και κλοπών. Ο κατηγορούμενος έχει μετανιώσει για την προηγούμενη του συμπεριφορά η οποία είχε γίνει σε νεαρή ηλικία όταν είχε πολλά προβλήματα λόγω της ανωριμότητας του και της δυσκολίας του να προσαρμοστεί στο περιβάλλον της κοινωνίας και ανέφερε και την έλευση ενός γεγονότος που έχει σημαδέψει ιδιαίτερα τον κατηγορούμενο, ο θάνατος του πατέρα του με τον οποίο είχε πολύ καλή σχέση και ο οποίος επεσυνέβηκε ενώ ο κατηγορούμενος εκτελούσε την ποινή φυλάκισης του. Αναφέρει το γεγονός αυτό επειδή ο λόγος που δημιουργήθηκαν στις 29.4.2012 τα αδικήματα που αφορούν την παρούσα υπόθεση έχουν άμεση σχέση με την ευαισθησία του κατηγορούμενου στο θέμα του θανάτου του πατέρα του αφού όπως προκύπτει και από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ο λόγος που ο κατηγορούμενος επέδειξε αντιδραστική συμπεριφορά τη δεδομένη ημέρα η οποία είχε την άσχημη κατάληξη που το Δικαστήριο έχει αποφασίσει στις 7.11.2013, ήταν το γεγονός ότι ο υπεύθυνος βάρδιας και οι άλλοι αστυφύλακες των κρατητηρίων Λακατάμιας δεν επέτρεπαν στον κατηγορούμενο να επιθεωρήσει τα προσωπικά αντικείμενα που του κληροδότησε ο πατέρας του και έχουν τεράστια συναισθηματική αξία για τον ίδιο για να δει ότι ήταν ασφαλή. Ο κ. Κυριακίδης δεν υποτίμησε τη σοβαρότητα των αδικημάτων, ανέφερε όμως ότι πρόκειται για το μοναδικό περιστατικό που αφορά τον κατηγορούμενο μετά την αποφυλάκιση του και το Δικαστήριο θα πρέπει να δώσει την ανάλογη βαρύτητα στο ζήτημα αυτό για να μπορέσει να επιβάλει μια ποινή που δεν θα σπρώξει τον κατηγορούμενο πίσω στους κακούς δρόμους που είχε ακολουθήσει όταν ήταν μικρότερος αλλά θα τον βοηθήσει στην προσπάθεια του για αναμόρφωση. Εισηγήθηκε δε ότι τυχόν καταδίκη του κατηγορούμενου σε άμεση φυλάκιση θα σταματήσει την ορθή πορεία του. Υιοθέτησε επίσης την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας η οποία είναι στο φάκελο του Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος είναι σήμερα ηλικίας 23 ετών. Διαμένει με την μητέρα του σε ιδιόκτητο διαμέρισμα στην Παλλουριώτισσα. Η μητέρα του η οποία είναι Ρωσίδα στην καταγωγή δουλεύει σε τυπογραφείο και συντηρούνται από τον μισθό της. Ο πατέρας του ήταν Ελληνοπόντιος απεβίωσε πριν δύο χρόνια στην Ελλάδα όπου διέμενε και εργαζόταν μετά τη διάσταση του με τη σύζυγο του. Ο κατηγορούμενος έχει ακόμα μία αδερφή η οποία είναι έγγαμη και μητέρα ενός παιδιού που είναι μεγαλύτερη του. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν μόλις 4 ετών. Ο ίδιος με την μητέρα του και την αδερφή του εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο το 1997 ενώ ο πατέρας του συνέχισε να διαμένει και να εργάζεται στην Ελλάδα. Διέκοψε την εκπαίδευση του στην Α' τάξη Γυμνασίου και φοίτησε στο Σύστημα Μαθητείας ως ηλεκτρολόγος. Για πολλά χρόνια είχε εργαστεί ως διανομέας ενώ από τον Νοέμβριο του 2011 που αφέθηκε ελεύθερος μετά την έκτιση ποινής φυλάκισης, παραμένει άνεργος. Τα αδικήματα στα οποία έχει βρεθεί ένοχος ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά, ενδεικτικές είναι οι ποινές που προβλέπει ο σχετικός Νόμος . Στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα για το αδίκημα της επίθεσης από την προκαλείται πραγματική σωματική βλάβη προβλέπεται ποινή φυλάκισης 3 ετών. Για το αδίκημα της κοινής επίθεσης βάσει του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους ή χρηματική ποινή μέχρι £1.000 (€1.708) ενώ σύμφωνα με το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα, πρόσωπο το οποίο εσκεμμένα και παράνομα καταστρέφει ή προξενεί ζημιά σε περιουσία είναι ένοχο ποινικού αδικήματος το οποίο είναι πλημμέλημα και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης 2 χρόνων ή σε χρηματική ποινή £1.500 (€2.562,90). Στην παρούσα περίπτωση ιδιαίτερα επιβαρυντικό είναι το γεγονός ότι τα αδικήματα έγιναν κατά οργάνων της τάξης ενώ ο κατηγορούμενος βρισκόταν υπό κράτηση στα αστυνομικά κρατητήρια Λακατάμιας και έναυσμα είχαν την άρνηση του να συμμορφωθεί στις υποδείξεις του υπεύθυνου βάρδιας για δικούς του προσωπικούς λόγους. Σε ότι αφορά το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς αν και η αξία του σεντονιού που έχει καεί είναι μικρή, οι συνθήκες διάπραξης του αδικήματος είναι επίσης επιβαρυντικές για τον κατηγορούμενο αφού από τα γεγονότα που έχουν αναφερθεί στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2013 προκύπτει το πόσο εσκεμμένα λειτούργησε για την πράξη του αυτή. Αδικήματα όπως αυτά υπό κρίση όχι μόνο είναι αλλά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως σοβαρά. Πρόκειται για πράξεις οι οποίες δημιουργούν αίσθημα ανασφάλειας στην ευρύτερη κοινωνία, στη συγκεκριμένη περίπτωση στρέφονται εναντίον εντεταλμένων οργάνων του κράτους κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους και στην προσπάθεια τους να σιγουρευτούν ότι υπήρχε η απαιτούμενη ασφάλεια σε όλους τους κρατούμενους τη δεδομένη ημέρα και την ίδια στιγμή στους παραβάτες πρέπει να δίδεται το μήνυμα ότι συμπεριφορές αυτού του είδους δεν είναι ούτε μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η νομολογία καταδεικνύει ότι η ενδεικνυόμενη ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Τα αδικήματα της 2ης και 4ης κατηγορίας υπό τις συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκαν τα κρίνονται ως από τα σοβαρότερα του είδους ανεξάρτητα με το μέγεθος των σωματικών ζημιών σε σχέση με τη δεύτερη κατηγορία αφού οι συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκαν, δηλαδή επίθεση και πρόκληση σωματικής βλάβης σε όργανα της τάξης καθ'ον χρόνο εκτελούσαν τα καθήκοντα τους δεν μπορούν να τύχουν ανοχής. Στην υπόθεση Costis HjiSavva Tsiolis v. Police

(1969)1 C.L.R. 77, όπου ο εκεί Κατηγορούμενος προκάλεσε ζημιά σε φυτά του αδελφού του εκδικητικά λόγω του ότι θύμωσε που ο αδελφός του είχε χρησιμοποιήσει το νερό ποτίσματος που άνηκε και στα τρία αδέλφια, ο Πρωτόδικος Δικαστής θεώρησε ότι η πράξη του Κατηγορουμένου δεν είχε σκοπό την διεκδίκηση οποιουδήποτε δικαιώματος, αλλά ήταν καθαρά εκδικητική, και επέβαλε ποινή φυλακίσεως 3 μηνών. Η ποινή αυτή κατ' Έφεση επικυρώθηκε. Στην υπόθεση Charitou v. Police

(1987)1 C.L.R. 170 ο εκεί κατηγορούμενος έγδαρε το αυτοκίνητο του παραπονουμένου λόγω κάποιας διαφοράς που προέκυψε μεταξύ τους κατά την οδήγηση. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε, απολογήθηκε και αποζημίωσε τον παραπονούμενο. Κρίθηκε ότι η συμπεριφορά του κατηγορουμένου ήταν τέτοια που απαιτούσε την επιβολή ποινής φυλακίσεως. Όπως, όμως, ανέφερε το Εφετείο, εκείνο που χρειάζετο ο κατηγορούμενος ήταν να διδαχθεί ένα μάθημα ότι οφείλει να σέβεται την περιουσία των άλλων, και ότι δεν μπορεί να παίρνει τον Νόμο στα χέρια του. Κατέληξε, ακολούθως, στην μείωση της ποινής φυλακίσεως από 1 μήνα σε 15 μέρες. Σε σχέση με το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς και πάλι όπως έχω αναφέρει οι περιστάσεις του αδικήματος το κατατάσσουν στα σοβαρότερα του είδους όπου και πάλι η νομολογία καταδεικνύει ότι η ποινή της φυλάκισης είναι ενδεικνυόμενη. Όπως αναφέρθηκε στην απόφαση Αιμίλιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327: «Στην παρούσα περίπτωση, δεν έχουμε πεισθεί ότι η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν αποτέλεσμα σφάλματος. Δεν παραγνωρίζουμε τα ελαφρυντικά στοιχεία που μπορεί να ληφθούν υπόψη στην περίπτωση του εφεσείοντος, ιδιαίτερα το νεαρό της ηλικίας του, όπως επίσης και την έλλειψη προηγούμενων καταδικών. Όμως, η βίαιη συμπεριφορά του εφεσείοντος, που οδήγησε στο ξυλοδαρμό και τον τραυματισμό του θύματος μέσα στα πλαίσια του χώρου όπου εκδηλώθηκε, δεν μας αφήνει καμιά αμφιβολία ότι η επιλογή της ποινής της φυλάκισης ήταν η ορθή κάτω από τις περιστάσεις. Και τούτο, γιατί η εξατομίκευση δεν μπορεί να εξουδετερώσει ή αποδυναμώσει τη μέριμνα για την προστασία του κοινωνικού συνόλου. (Ίδε Παυλίδης και Άλλοι ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6166 και 6162 της 15/7/96). Η χρήση τέτοιας έκτασης βίας και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, στην παρουσία και άλλων προσώπων αποτελεί απαράδεκτη κοινωνική συμπεριφορά. Δεν επιφέρει μόνο σωματικό τραυματισμό αλλά και βάναυσο τραυματισμό της προσωπικότητας του θύματος. Επιεικής μεταχείριση του εφεσείοντος θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα. Η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή». Το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής δεν ατονεί σε καμία περίπτωση ούτε και στην παρούσα. Λαμβάνω υπόψη μου την προηγούμενη πορεία ζωής του κατηγορούμενου ως και το γεγονός ότι το προηγούμενο κεφάλαιο της ζωής του είχε κλείσει με την επιβολή 30 μηνών φυλάκισης σε προγενέστερες υποθέσεις, ποινή την οποίαν εξέτισε και αποφυλακίστηκε τον Νοέμβριο του 2011, δηλαδή δύο χρόνια προηγουμένως. Φαίνεται ότι στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν έκτοτε το συγκεκριμένο επεισόδιο είναι το μοναδικό. Έγινε όμως μόλις πέντε μήνες μετά την αποφυλάκιση του και υπό τις επιβαρυντικές συνθήκες που έχω αναφέρει πιο πάνω. Θεωρώ ότι η ποινή φυλάκισης είναι ενδεδειγμένη στην παρούσα περίπτωση αφού φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος χρήζει ακόμα αναμόρφωσης. Επιβάλλονται ακολούθως οι πιο κάτω ποινές φυλάκισης: - Στην 1η κατηγορία ποινή φυλάκισης 1 μηνός. - Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών. - Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ζήτησε από το Δικαστήριο όπως σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της εν όψει των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και δη τις τεράστιες προσπάθειες που έχει κάμει για την επανένταξη του στην κοινωνία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ.

1. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα νέο ο οποίος δεν είχε ένα καλό παρελθόν. Πλήρωσε για τις συνέπειες των κακών επιλογών του με την ποινή φυλάκισης 30 μηνών που του επιβλήθηκε σε υπόθεση το
2. Τον Νοέμβριο του 2011 αποφυλακίστηκε και φαίνεται να βαδίζει στον ορθό δρόμο και καταβάλλει προσπάθειες να ανασυγκροτήσει τη ζωή του και να αφήσει πίσω του το άσχημο παρελθόν του. Έχει περάσει από μεγάλη συναισθηματική φόρτιση με το θάνατο του πατέρα του, γεγονός που τον έχει συγκλονίσει. Το γεγονός ότι η υπό κρίση υπόθεση η οποία επεσυνέβηκε πέραν του 1½ έτους προηγουμένως, φαίνεται να είναι η μοναδική φορά που ο κατηγορούμενος από την ημερομηνία της αποφυλάκισης του έχει διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι θα ήταν ορθό να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στον κατηγορούμενο να αποδείξει ότι όντως έχει αλλάξει ζωή. Έτσι, είναι η θέση μου ότι η παρούσα υπόθεση είναι η κατάλληλη περίπτωση για να ανασταλούν οι ποινές φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενου οι οποίες αναστέλλονται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. Έξοδα €60 να πληρωθούν από τον κατηγορούμενο. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο