ΧΑΛΙΦΑ ΓΚΑΛΛΗ ν. ΣΛΑΜΑ ΑΑΤΙΑΛ, Αρ. Υπόθεσης: 17137/2011, 29/11/2013

(1)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος κατηγορείται ότι στις 30.4.2011 εξέδωσε και παρέδωσε προς τον Παραπονούμενο την επιταγή της Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Κοκκινοτριμιθιάς με αριθμό 26895989 για το ποσό των €5,400, η οποία μετά την ημερομηνία που κατέστη πληρωτέα παρουσιάστηκε στην Τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκε αλλά δεν εξοφλήθηκε λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της και παρέμεινε απλήρωτη για περίοδο δεκαπέντε ημερών από την παρουσίασή της. Στις 18.10.2012 ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε την εν λόγω κατηγορία και κατά την έκθεση των γεγονότων σε μεταγενέστερη ημερομηνία η κα. Άνιφτου ανέφερε μεταξύ άλλων στο Δικαστήριο ότι δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση αφού μετά τη διάπραξη του υπό κρίση αδικήματος ο Κατηγορούμενος ουδέν ποσό επλήρωσε στον Παραπονούμενο έναντι της επίδικης επιταγής. Επί των γεγονότων αυτών, η πλευρά της υπεράσπισης διαφώνησε αφού αποτέλεσε θέση του Κατηγορούμενου ότι μετά την καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης κατέβαλε στον Παραπονούμενο το ποσό των €2,000 έναντι του ποσού της επίδικης επιταγής. Ενόψει του ότι η διαφωνία των δυο πλευρών ήταν ουσιαστική, αφού η έστω και μερική συμμόρφωση του Κατηγορούμενου συνιστά σοβαρό στοιχείο που θα ληφθεί υπόψη στο στάδιο επιβολής της ποινής, και της έντονης επιμονής των μερών στις εκατέρωθεν θέσεις τους, διατάχθηκε η διεξαγωγή περιορισμένης δίκης (Newton hearing). Σε ότι αφορά το θέμα αυτό, σημειώνεται ότι όταν υπάρχουν διϊστάμενες εκδοχές μεταξύ της κατηγορούσας αρχής και της υπεράσπισης σχετικά με τα περιστατικά διάπραξης του αδικήματος, οι οποίες, βεβαίως, δεν αντιμάχονται την παραδοχή του κατηγορουμένου, η πρέπουσα διαδικασία, εφ' όσον το Δικαστήριο δεν είναι διατεθειμένο να δεχθεί δίχως άλλο τη θέση της υπεράσπισης, είναι να ακουστεί μαρτυρία με σκοπό την επίλυση των αμφισβητούμενων γεγονότων. Η διαδικασία αυτή στην Αγγλία καλείται ως «Newton hearing», διαδικασία που πήρε το όνομά της από την ομώνυμη υπόθεση R. v. Robert John Newton

(1982)4 Cr. App. R. (S.) 388, στην οποία δόθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές για τον τρόπο χειρισμού τέτοιων περιπτώσεων. Oι οδηγίες αυτές επεκτάθηκαν και διευκρινίστηκαν περαιτέρω με τη νομολογία που ακολούθησε (βλέπε μεταξύ άλλων Mohun

(1993)14 Cr. App. R. (S.) 5, R. v. Barry Druce

(1993)14 Cr. App. R. (S.) 691, Broderick

(1994)15 Cr. App. R. (S.) 476 και R. v. Davis [2008] 1 W.L.R. 414). Οι ίδιες αρχές εφαρμόστηκαν και ισχύουν και στην Κύπρο (βλέπε μεταξύ άλλων το σύγγραμμα των κ.κ. Λοϊζου και Πική, Criminal Procedure in Cyprus, στη σελίδα 86, και την υπόθεση Landau ν. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 178). Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Flack κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 323, η προσέγγιση από τα κυπριακά Δικαστήρια εκτίθεται στις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17 και Haggag v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ.

1. Σχετική παραπομπή αξίζει επίσης να γίνει στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Αριστείδου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 53/2012, ημερ. 10/4/
2. Στην υπόθεση Vryoni v. The Police

(1986)2 C.L.R. 102, το Ανώτατο Δικαστήριο συνόψισε τις αρχές που διέπουν το θέμα στη σελίδα 107 ως εξής: «The position therefore may be summed up as follows: Where there is a plea of guilty but a sharp divergence or substantial conflict of issues of fact which case are relevant to the sentence and not to plea, in which case the plea of guilty should not be accepted and a plea of not guilty should be directed to be entered, the Court should either listen to submissions from both sides and proceed on the basis that the version of the accused should as far as possible be accepted, or if the Court is not prepared to do that then it must hear the evidence before forming its own view in respect of the matter which is in dispute.» Τα υπό αμφισβήτηση γεγονότα θα πρέπει να είναι σημαντικά για τους σκοπούς επιμέτρησης της ποινής. Επιμέρους στοιχεία που δεν επηρεάζουν το βάθρο των γεγονότων και δεν άπτονται της σοβαρότητας του αδικήματος δεν είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστούν με την διαδικασία αυτή. Το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών που αμφισβητεί η υπεράσπιση το φέρει η κατηγορούσα αρχή, η οποία και πρέπει να αποδείξει την εκδοχή της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση Χαράκη κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 183 λέχθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 187: «Είναι καλά θεμελιωμένο ότι, και μετά την παραδοχή της κατηγορίας, αμφισβητούμενα γεγονότα ως προς τις συνθήκες του εγκλήματος, τα οποία δεν αντιμάχονται την παραδοχή αποφασίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως και κάθε άλλο θέμα, η απόδειξη του οποίου βαρύνει την κατηγορούσα αρχή,...» Σχετικό είναι, επίσης, το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Haggag (πιο πάνω): «Ενόψει των διϊστάμενων εκδοχών, το Κακουργιοδικείο διέταξε τη διεξαγωγή δίκης, για τη διαπίστωση των γεγονότων τα οποία προηγήθηκαν και περιστοίχιζαν τη διάπραξη του εγκλήματος. Αυτή είναι η ενδεδειγμένη διαδικασία, σύμφωνα με το σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus, σελ. 86,

(1975), για την επίλυση αμφισβητούμενων γεγονότων, σχετικών με το στοιχείο της εγκληματικότητας του παραβάτη, για αδίκημα το οποίο, καθ' ομολογία διέπραξε. Όπως σε κάθε άλλη περίπτωση απόδειξης αμφισβητούμενων γεγονότων σε ποινική δίκη, το βάρος της απόδειξης της εκδοχής της κατηγορούσας αρχής, φέρει, σύμφωνα με το ίδιο σύγγραμμα, η κατηγορούσα αρχή, το οποίο πρέπει να αποσείσει πέραν κάθε λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση Robert John Newton 77 Cr.App.R. 13,

(1984), η πιο πάνω προσέγγιση για τη διαπίστωση γεγονότων ουσιωδών για τον καθορισμό της σοβαρότητας του εγλήματος και, επακόλουθα, της ποινής, προκρίνεται ως μια από τις επιλογές που παρέχονται στο επιδικάζον την υπόθεση δικαστήριο.» Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις δυνατόν να κληθεί η υπεράσπιση να αποδείξει την εκδοχή της στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων και πιο συγκεκριμένα στην περίπτωση όπου τα γεγονότα βρίσκονται αποκλειστικά στην γνώση της υπεράσπισης, κάτι το οποίο δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Προς υποστήριξη της εκδοχής του Παραπονούμενου κατέθεσε ο ίδιος ως Μ.Κ. 1 και η σύζυγός του Basmah Ibrahim (Μ.Κ.2). Ήταν η θέση και των δυο μαρτύρων ότι ουδέν ποσό πληρώθηκε από την οικογένεια του Παραπονούμενου και ότι από τη στιγμή που εκκρεμούσε η παρούσα υπόθεση η οποιαδήποτε τυχόν πληρωμή θα έπρεπε να γινόταν στην δικηγόρο κα. Άνιφτου και σε κάθε περίπτωση να εξασφαλιζόταν σχετική απόδειξη. Για την υπόθεση της υπεράσπισης κατέθεσε η σύζυγος του Κατηγορούμενου κα. Παρασκευή (Σκεύη) Χαραλάμπους (Μ.Υ.1), η κόρη του κα. Ηλιάνα Ζάκκη (Μ.Υ. 2) και ο γιός του κ. Χαράλαμπος Ζάκκη (Μ.Υ.3). Ήταν η θέση τους ότι στις 16.12.2011, ημέρα Παρασκευή και περί ώρα 8:30 το βράδυ, μετέβηκαν και οι τρείς στο σπίτι του Παραπονούμενου στον Άγιο Δομέτιο όπου συνάντησαν τον ίδιο και την σύζυγό του (παρών ήταν και ο αδελφός της Μ.Κ. 2 και ένα άλλο πρόσωπο άγνωστο σε αυτούς) και αφού κάθισαν εκεί για μισή ώρα με σαράντα πέντε λεπτά περίπου η Μ.Υ. 2 έδωσε στον Παραπονούμενο έναντι του ποσού της επίδικης επιταγής το ποσό των €2,000 σε μετρητά και αφού αυτός τα μέτρησε, έδωσε το ποσό στην σύζυγό του. Σύμφωνα δε με όλους τους μάρτυρες υπεράσπισης, ο λόγος για τον οποίο το ποσό αυτό δεν δόθηκε στην δικηγόρο του Παραπονούμενου κα. Άνιφτου και που δεν έλαβαν σχετική απόδειξη ήταν η σχέση εμπιστοσύνης που υπήρχε μεταξύ των δύο οικογενειών αφού η Μ.Υ. 2 επρόκειτο να βαφτίσει το μικρότερο παιδί του Παραπονούμενου. Να σημειωθεί ότι αποτέλεσε θέση των μαρτύρων κατηγορίας ότι από τον Οκτώβριο του 2011 είχαν μετακομίσει στο καινούργιο τους σπίτι στην Κοκκινοτριμιθιά και δεν διέμεναν στο σπίτι στον Άγιο Δομέτιο, όπως επίσης ότι κατά τον Δεκέμβριο του 2011 δεν είχαν οποιεσδήποτε σχέσεις με τον Κατηγορούμενο και την οικογένεια του καθότι είχαν ψυχρανθεί λόγω της εκκρεμότητας της παρούσας υπόθεσης. Κατά την ακροαματική διαδικασία, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Έχοντας υπόψη την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, όπως επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους θα προχωρήσω να κρίνω την αξιοπιστία τους. Τόσο ο Παραπονούμενος όσο και η σύζυγός του (Μ.Κ. 2) δεν άφησαν καθόλου καλή εντύπωση στο Δικαστήριο ενώ ήταν εμφανής η προσπάθεια και των δυο να αποκρύψουν τα πραγματικά γεγονότα. Αντίθετα, η μαρτυρία που δόθηκε από την υπεράσπιση ήταν ειλικρινής και αποτύπωνε, κατά την κρίση μου, τα πραγματικά γεγονότα. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στη μαρτυρία της Μ.Υ. 2 η οποία άφησε εξαιρετική εντύπωση στο Δικαστήριο τόσο σε σχέση με την σαφήνεια των θέσεών της όσο και σε σχέση με την σταθερότητα με την οποία κατέθετε στο Δικαστήριο. Αξίζει να σημειωθεί από την αρχή ότι από τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από την Μ.Κ. 2, προκύπτει ότι η ίδια δεν αμφισβητεί ότι η Μ.Υ. 2 επισκέφθηκε το σπίτι τους στον Άγιο Δομέτιο σε κάποια στιγμή πριν από τον Οκτώβριο του 2011, πλην όμως δεν αποδέχεται ότι η επίσκεψη έγινε προκειμένου να δοθούν χρήματα έναντι του ποσού της επίδικης επιταγής. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, αναφορικά με την εν λόγω συνάντηση υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές από την κάθε πλευρά: Από μεν την πλευρά της υπεράσπισης υπάρχει ισχυρισμός ότι η συνάντηση αυτή έγινε στο παλιό σπίτι του Παραπονούμενου στον Άγιο Δομέτιο, από δε την πλευρά του Παραπονούμενου προβλήθηκε ότι δεν πραγματοποιήθηκε η εν λόγω συνάντηση αφού από τον Οκτώβριο του 2011 είχαν μετακομίσει στο νέο τους σπίτι στην Κοκκινοτριμυθιά. Αναφορικά με το θέμα αυτό, η μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο, και αυτό γιατί οι θέσεις που προβλήθηκαν από την Μ.Κ. 2 η οποία κατέθεσε σχετικά, ήταν συγχυσμένες και αλληλοσυγκρουόμενες. Και εξηγώ: Ενώ στα πλαίσια της μαρτυρίας της η Μ.Κ. 2 κατέθεσε ότι είχαν μετακομίσει στο νέο τους σπίτι στην Κοκκινοτριμιθιά στις 14.10.2011, σε μεταγενέστερο στάδιο ανέφερε ότι το μωρό τους γεννήθηκε στις 23.10.2011 και μετακόμισαν στην Κοκκινοτριμιθιά την εβδομάδα αργότερα. Ανεξαρτήτως της αντίφασης που παρατηρείται, η θέση της Μ.Κ. 2 ότι μετακόμισαν μια εβδομάδα μετά τη γέννηση του μωρού τους ξενίζει το Δικαστήριο, ιδιαίτερα εάν αναλογιστεί κανείς ότι σύμφωνα με την ίδια σε εκείνο το στάδιο το μωρό της νοσηλευόταν στο Μακάρειο Νοσοκομείο λόγω κάποιων προβλημάτων υγείας. Σε ότι δε αφορά τα έγγραφα τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 1 και 2 παρατηρείται καταρχήν ότι αυτά δεν αποδεκνύουν ότι η οικογένεια του Παραπονούμενου είχε μετακομίσει στην Κοκκινοτριμιθιά τον Οκτώβριο του

1. Αξιοσημείωτο, μάλιστα, είναι το γεγονός ότι στο έγγραφο της Αρχής Ηλεκτρισμού (Τεκμήριο 1) η χρέωση κατά την διμηνία 8.9.2011- 8.11.2011 ήταν €16,78, ενώ κατά τις υπόλοιπες διμηνίες ήταν πέραν των €100, με τρόπο ώστε να δημιουργούνται εύλογα ερωτηματικά ως προς το κατά πόσον είχαν πράγματι μετακομίσει σε εκείνο το στάδιο. Επιπρόσθετα, σε σχέση με το Τεκμήριο 2 παρατηρείται ότι κατατέθηκε μόνο η μια σελίδα της επιστολής ημερομηνίας 19.10.2011 του Κυπριακού Οργανισμού Αναπτύξεως Γης, με τρόπο ώστε το περιεχόμενό της να μην μπορεί να αξιολογηθεί επαρκώς, παρά το ότι δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι απευθύνεται στον Παραπονούμενο, στην οδό Ηλέκτρας 34, Κοκκινοτριμιθιά. Σε ότι αφορά τη θέση της Μ.Κ. 2 ότι κατά την εν λόγω συνάντηση ο σύζυγός της δεν ήταν παρών, παρατηρείται ότι κατά τη μαρτυρία της δεν αναφέρθηκε ο λόγος της απουσίας του Παραπονούμενου, ενώ κατά την αντεξέταση των μαρτύρων υπεράσπισης υποβλήθηκε σε αυτούς ότι κατά την εν λόγω ημέρα ο Παραπονούμενος δεν ήταν παρών λόγω του ότι εργαζόταν βάρδιες στο αεροδρόμιο Λάρνακας, υποβολή η οποία και δεν υποστηρίζεται από ανάλογη μαρτυρία από την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής ούτε και από οποιαδήποτε άλλα αποδεικτικά στοιχεία, με τρόπο ώστε να παραμένει μετέωρη. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι επί του πιο ουσιώδους ζητήματος, ήτοι της πληρωμής του ποσού των €2,000, τόσο ο Παραπονούμενος όσο και η σύζυγός του δεν απαντούσαν με σαφήνεια στο κατά πόσον εισέπραξαν αυτό το ποσό ή όχι, αλλά περιορίζονταν στο ότι αφ' ης στιγμής εκκρεμούσε η παρούσα υπόθεση στο Δικαστήριο η όποια πληρωμή θα έπρεπε να γινόταν στην δικηγόρο κα. Άνιφτου και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να εξασφαλιζόταν σχετική απόδειξη. Επί του τελευταίου σημείου, η θέση που προέβαλαν οι μάρτυρες υπεράσπισης ως προς την απευθείας πληρωμή του ποσού των €2,000 στον Παραπονούμενο και τη μη εξασφάλισης σχετικής απόδειξης, ικανοποιεί απόλυτα το Δικαστήριο έχοντας υπόψη τον σιχυρσιμό τους ότι μεταξύ των δυο οικογενειών υπήρχε σχέση εμπιστοσύσης καθότι η Μ.Υ. 2 επρόκειτο να βαφτίσει το παιδί του Παραπονούμενου. Η δε λήψη απόδειξης από τον κατηγορούμενο σχετικά με την καταβολή του ποσού των €600 σε σχέση με τα δικηγορικά έξοδα της υπόθεσης, δεν διαφοροποιεί την κρίση μου ενόψει του ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν στην κα. Άνιφτου για τον συγκεκριμένο σκοπό. Επισημαίνεται, τέλος, ότι από την πλευρά του ο Παραπονούμενος κατά την αντεξέτασή του, ερωτηθείς κατά πόσον κατά τον ουσιώδη χρόνο (Δεκέμβριο του 2011) οι δυο οικογένειες συνδέονταν και εάν η Μ.Υ. 2 θα εβάφτιζε τον μικρό του γιο, απέφευγε να δώσει μια σαφή απάντηση. Αναφορικά με το θέμα της βάφτισης του μικρού παιδιού του Παραπονούμενου από την Μ.Υ. 2, από την πλευρά του Παραπονούμενου προβλήθηκε ότι το μωρό είχε βαφτιστεί πριν από το επίδικο περιστατικό ώστε να καταδειχθεί ότι δεν ισχύει η θέση της υπεράσπισης περί ύπαρξης καλών σχέσεων μεταξύ των δυο οικογενειών. Επί του θέματος αυτού, γίνεται αποδεκτή η θέση της Μ.Υ. 2 η οποία έδωσε πειστικά στοιχεία στο Δικαστήριο, αναφέροντας ότι το μωρό γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 2011 και βαφτίστηκε στις 10.4.2012, ήτοι την επομένη ημέρα των γενεθλίων της ίδιας. Επί του σημείου αυτού να παρατηρήσω ότι η Μ.Κ. 2 δέχεται μέν ότι το μωρό γεννήθηκε στις 23.10.2011 πλήν όμως ισχυρίζεται ότι βαφτίστηκε ένα μήνα μετέπειτα. Ωτσόσο, το Δικαστήριο δεν έχει ικανοποιηθεί αναφορικά με τις θέσεις της επί του θέματος, ιδιαίτερα έχοντας υπόψη ότι με βάση τους δικούς της ισχυρισμούς ο κατηγορούμενος δεν είχε πάει στη βάφτιση λόγω του ότι τσακώθηκε με τον σύζυγό της για την υπόθεση και ότι η Μ.Υ. 2 πήγε μόνο στην εκκλησία. Εάν τέτοιες ήταν οι σχέσεις τους, η βάφτιση του μωρού υπό αυτές τις συνθήκες δεν παρουσιάζεται λογική. Το δε γεγονός ότι ο Μ.Υ. 3 ανέφερε στο Δικαστήριο ότι το μωρό είχε βαφτιστεί πριν από την επίδικη συνάντηση δεν αλλοιώνει την συνολική εικόνα που απεκόμισα από τους μάρτυρες υπεράσπισης, δεδομένου ότι ο ίδιος δεν ήταν άμεσα εμπλεκόμενος στο θέμα της βάφτισης. Γενικότερα, θα πρέπει να λεχθεί ότι οι μάρτυρες υπεράσπισης έδωσαν την εντύπωση στο Δικαστήριο ότι ήταν ειλικρινείς και σε κάθε περίπτωση μαρτύρησαν αναφέροντας αρκετές λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα για τα άτομα τα οποία ήταν παρόντα κατά τη συνάντηση και τα χρήματα/χαρτονομίσματα τα οποία παρέδωσαν στον Παραπονούμενο. Το δε γεγονός ότι κατά την αντεξέταση των Μ.Κ. 1 και 2 οι υποβολές αφορούσαν άλλα χαρτονομίσματα (10 των €100, 19 των €50, 2 των €20 και 1 των €10) ή ότι παρατηρήθηκε καποια διάσταση μεταξύ των θέσεων που προέβαλαν ως προς το που βρήκαν αυτά τα χρήματα (ζήτημα άσχετο με τα επίδικα θέματα) ή ότι δεν θυμούνταν επακριβώς το ποσό της επίδικης επιταγής δεν μπορεί να επηρεάσει την αξιοπιστία τους. Σε αυτή τη βάση, λοιπόν, γίνεται αποδεκτή η θέση της υπεράσπισης και αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι έναντι του ποσού της επίδικης επιταγής καταβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 2011 στον Παραπονούμενο ποσό €2,
2. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης και των συνακόλουθων ευρημάτων, αποτελεί αναπόδραστη κατάληξή μου ότι αφενός η πλευρά του Παραπονούμενου απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της αναφορικά με το υπό κρίση επίδικο θέμα και αφετέρου ότι η υπεράσπιση έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων περί του αντιθέτου, ήτοι ότι τον Δεκέμβριο του 2011 η κόρη του Κατηγορούμενου, Μ.Υ. 2, παρέδωσε στην παρουσία των Μ.Υ. 1 και Μ.Υ. 3, στον Παραπονούμενο και στη σύζυγό του (Μ.Κ. 2) το ποσό των €2,000 σε μετρητά έναντι του ποσού της επίδικης επιταγής. Με δεδομένη, πλέον, την πιο πάνω διαπίστωση του επίδικου αμφισβητούμενου γεγονότος θα προχωρήσω να ακούσω την υπεράσπιση για σκοπούς μετριασμού της ποινής του Κατηγορούμενου. Το θέμα των εξόδων της ακροαματικής διαδικασίας θα αποφασιστεί με την αποπεράτωση της υπόθεσης. (Υπ.) .............. Γ.Πετάση-Κορφιώτη, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο