Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Παναγιώτη Γκίνη, Αρ. Υπόθεσης: 629/2013, 5/12/2013

(2), 30(Ι)

(3), 31, 31Α και το άρθρο 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος-Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 20(Ι)/92 και 91/03 και του Διατάγματος ΚΔΠ 246/

1. Συγκεκριμένα έχει παραδεχθεί ότι στις 19.1.2012, στο Στρόβολο, της επαρχίας Λευκωσίας, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α, δηλαδή ηρωίνη βάρους 0,9 ΜL. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, στις 19.1.2012 άντρες της ΥΚΑΝ μετέβηκαν στην οικεία του κατηγορούμενου με σκοπό την εκτέλεση δικαστικού εντάλματος έρευνας. Ο κατηγορούμενος μπήκε στην τουαλέτα και κλείδωσε την πόρτα οπόταν οι άντρες της ΥΚΑΝ παραβίασαν την πόρτα και αντιλήφθηκαν τον κατηγορούμενο να προσπαθεί να ρίξει στη λεκάνη της τουαλέτας μια σύριγγα η οποία κατασχέθηκε και από τις εξετάσεις προέκυψε ότι περιείχε ηρωίνη. Ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε για αυτόφωρο αδίκημα και κατά την εκτέλεση του εντάλματος έρευνας ανευρέθηκε μια ζυγαριά ακριβείας η οποία είχε ίχνη ηρωίνης όπως προέκυψε από τις εξετάσεις που έγιναν. Σε θεληματική του κατάθεση ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή και ανέφερε ότι ήταν για δική του χρήση. Δεν έχουν δημιουργηθεί έξοδα. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής ζήτησε διάταγμα του Δικαστηρίου για κατάσχεση και καταστροφή όλων των τεκμηρίων. Ανέφερε δε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας η οποία βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, και εστίασε την προσοχή του στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, την άμεση παραδοχή του τόσο ενώπιον των ανακριτικών αρχών αλλά και του Δικαστηρίου, την ειλικρινή απολογία του καθώς και τη συνεργασία του κατηγορουμένου με την Αστυνομία που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη εξιχνίαση της παρούσας υπόθεσης. Η ποσότητα των ναρκωτικών που ανευρέθηκε, ανέφερε, ήταν κάτι λιγότερο από μία δόση και ήταν για προσωπική του χρήση. Ήταν η θέση του ότι τη δεδομένη στιγμή ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση λόγω του ότι είχε χάσει την εργασία του και η οικονομική του κατάσταση ήταν πολύ άσχημη και επίσης τον εγκατέλειψε η σύζυγος του, γεγονότα που συνέτειναν στην ουσιαστική καταστροφή του κατηγορουμένου. Λόγω αυτής της πολύ άσχημης ψυχολογικής κατάστασης, ο κατηγορούμενος ήταν πολύ ευάλωτος και κατέφυγε δυστυχώς στη χρήση ναρκωτικών ουσιών, μάλιστα τάξεως Α και κυριολεκτικά είχε φτάσει στο ναδίρ. Ευτυχώς με τη βοήθεια και τη στήριξη της οικογένειας του ο κατηγορούμενος έχει καταφέρει σήμερα να ορθοποδήσει, έχει συνάψει δεσμό και πρόκειται σύντομα να αρραβωνιαστεί, η οικονομική του κατάσταση παραμένει πολύ δύσκολη αλλά βοηθά τον πατέρα του που είναι οδηγός ταξί και το σημαντικότερο είναι ότι τον κατηγορούμενο παρακολουθά ο Δρ. Βερεσιές, από τον Ιανουάριο του 2012 άρχισε πρόγραμμα αποτοξίνωσης και συνεχίζει την απεξάρτηση του με συμμετοχή σε ατομικό και ομαδικό πρόγραμμα. Σε σχετική ιατρική βεβαίωση που έχει κατατεθεί και που υπογράφει ο Δρ. Βερεσιές αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος είναι καθαρός από ουσίες και συνεχίζει να βρίσκεται υπό ψυχιατρική παρακολούθηση. Ο κ. Κορέλλης ανέφερε ότι από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή έχουν παρέλθει δύο σχεδόν χρόνια, σημείωσε ότι η υπόθεση αν και εξιχνιάστηκε αμέσως με την συνεργασία του κατηγορουμένου εντούτοις καταχωρήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση για την οποία δεν ευθύνεται ο κατηγορούμενος και κάλεσε το Δικαστήριο όπως λάβει και αυτό τον παράγοντα υπόψη του. Εισηγήθηκε όπως ενόψει της έμπρακτης μεταμέλειας του κατηγορουμένου που αποδεικνύεται με την απεξάρτηση του και την αλλαγή στις προσωπικές του συνθήκες ελλείπει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, δηλαδή άμεση φυλάκιση. Εισηγήθηκε όπως σε περίπτωση που το Δικαστήριο λόγω της σοβαρότητας του αδικήματος που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος προσανατολίζεται να του επιβάλει ποινή φυλάκισης, θα πρέπει να αναστείλει την ποινή αυτή δίνοντας του μια δεύτερη ευκαιρία την οποία έχει κερδίσει μετά από μεγάλο αγώνα και επιμονή. Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 38 ετών σήμερα, διαζευγμένος και διαμένει με τον πατέρα και την μητέρα του σε ιδιόκτητη οικεία στο Στρόβολο. Έχει ακόμα ένα αδερφό ο οποίος είναι παντρεμένος και διαμένει με τη σύζυγο του και τα τρία του παιδιά. Γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1975, ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση του στην Ελλάδα, ακολούθως εντάχθηκε στην Ελληνική Εθνική Φρουρά και μετά που εκτέλεσε τρεις μήνες θητεία μετατέθηκε στην Κύπρο όπου και ολοκλήρωσε κανονικά την θητεία του. Σπούδασε προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών και εργοδοτήθηκε στην εταιρεία Αλφα Nόβα ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών για 10 χρόνια. Το 2008 σε συνεργασία με την εταιρεία ΕΚΟ, δημιούργησε την εταιρεία Petros Station όπου λειτουργούσε πρατήριο της εν λόγω εταιρείας με συμβόλαιο 5 χρόνων και στο τέλος των 5 ετών θα δικαιούτο να αγοράσει το πρατήριο. Στα 3½ χρόνια η εταιρεία ΕΚΟ σύμφωνα με τον κατηγορούμενο παραβίασε το συμβόλαιο μεταξύ τους, σταμάτησε η συνεργασία τους και ο κατηγορούμενος καταχώρησε αγωγή στο Δικαστήριο για αποζημιώσεις η οποία εκκρεμεί. Το 2009 είχε τελέσει πολιτικό γάμο με Ρωσίδα υπήκοο, ο γάμος τους όμως έληξε το 2010 και έκτοτε δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ τους. Στο παρόν στάδιο ασχολείται με το ταξί που ανήκει στον πατέρα του και το λειτουργεί μαζί με τον πατέρα του. Έχει πολύ καλή σχέση με την οικογένεια του ενώ αναφέρεται επίσης και η συνεργασία του με τον Δρ. Βερεσιέ και η απεξάρτηση του. Αδιαμφισβήτητα το αδίκημα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρό. Τούτο εξάγεται αβίαστα από τις ποινές που προβλέπονται στο σχετικό νόμο, όπως και από τις λεπτομέρειες του αδικήματος δηλαδή το γεγονός ότι τα ναρκωτικά που ανευρέθηκαν στην κατοχή του είναι Τάξεως Α και συγκεκριμένα ηρωίνη. Η ποσότητα των ναρκωτικών είναι μεν μικρή αλλά το είδος τους, επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για ηρωίνη, είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικός παράγοντας που θα ληφθεί υπόψη. Υπάρχουν όμως και ελαφρυντικοί παράγοντες οι οποίοι θα προσμετρήσουν ευνοϊκά υπέρ του κατηγορουμένου. Αυτοί είναι: Ελαφρυντικοί παράγοντες: Παραδοχή. Είναι γεγονός ότι αυτή η παραδοχή θα είχε περισσότερη βαρύτητα εάν τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθηκε δεν ήταν επ' αυτοφώρω. Όμως λαμβάνω υπόψη μου ότι μετά την ανεύρεση των ναρκωτικών συνεργάστηκε με την αστυνομία προς πλήρη εξιχνίαση της παρούσας υπόθεσης. Η παραδοχή του και στο Δικαστήριο σήμερα με την οποίαν έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και χρήμα αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα. Λευκό Ποινικό Μητρώο.
2. Προσωπικές συνθήκες. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου έχουν ήδη αναφερθεί και προκύπτουν τόσο από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερία που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και από την τεκμηριωμένη αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του. Σημειώνω την αλλαγή στις προσωπικές του περιστάσεις έκτοτε και την επιτυχή προσπάθεια απεξάρτησης του. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
3. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
4. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
5. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou 22 CLR 147). Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το αδίκημα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος όπως έχω ήδη αναφέρει είναι αρκετά σοβαρό λαμβανομένου υπόψη του ανώτατου όριου ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Η ηρωίνη είναι απαγορευμένη ουσία η οποία ανήκει στην κατηγορία Τάξεως Α των απαγορευμένων ουσιών διότι αυτή η ουσία είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για την υγεία του χρήστη και ο χρήστης πολύ εύκολα εθίζεται με την χρήση αυτής της ουσίας και σε σύντομο χρόνο γίνεται εξαρτώμενος της. Με την χρήση της ηρωίνης ο χρήστης νοιώθει ένα αίσθημα έντονης συγκίνησης που ακολουθείται από ραγδαία κατάπτωση του οργανισμού. Με την μακρόχρονη χρήση ηρωίνης ο χρήστης κινδυνεύει από την προσβολή καρδιακών επεισοδίων και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι επιπλοκές από την ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ουσιών οδηγεί στην κοινωνική αποσύνθεση της κοινωνίας και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Τα κακά από την εξάπλωση παράνομη χρήση ναρκωτικών ουσιών θα ήταν δυσβάστακτα για την κοινωνία επειδή, μεταξύ άλλων, Οι χρήστες παρουσιάζουν πολλαπλά προβλήματα υγείας που έχουν σχέση με την χρήση των ναρκωτικών. Η δαπάνη για την περίθαλψη αυτών των ατόμων θα μπορούσε να λυγίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Το μεγάλο κόστος συντήρησης αυτής της εξάρτησης οδηγεί αυτά τα πρόσωπα στην διάπραξη και άλλων αδικημάτων για να συντηρούν το πρόβλημα τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6560 ημερ. 7.8.1998 ότι υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όχι μόνο στους εμπόρους των ναρκωτικών αλλά και στους χρήστες ναρκωτικών διότι το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει διεισδύσει πλέον βαθιά στην Κυπριακή Κοινωνία και έχει φέρει μαζί του το πρόβλημα σειρά από άλλα κοινωνικά προβλήματα. Τόνισε επίσης ότι η διάκριση όμως αυτή μεταξύ εμπόρων και χρηστών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Παράλληλα όμως στην υπόθεση Mehdi Afroughi v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7036 ημερ. 26.3.2001 λέχθηκε από το Εφετείο ότι οι χρήστες ως θύματα των εμπόρων ναρκωτικών δεν πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές της ίδιας έντασης μ' αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στον παραβάτη που μειώθηκε από τρία έτη σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05 ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005 το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996 όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα δικά μας γεγονότα το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλα μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση, και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικείς. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την πρόσφατη αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιητικό Νόμο 20

(1)/1992. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η σοβαρότητα του αδικήματος είναι δεδομένη, λαμβάνοντας υπόψη το είδος των ναρκωτικών που βρέθηκε έχω τη θέση ότι η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ποινή φυλάκισης. Το είδος των ναρκωτικών που βρέθηκαν στην κατοχή του, και η συστηματική χρήση και κατοχή αυτών των ουσιών υπαγορεύουν την επιβολή αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου τη δεδομένη στιγμή στο σύνολό της είναι τέτοια που συμβάλλει στο γενικό πρόβλημα εξάπλωσης των ναρκωτικών και εάν για τέτοια συμπεριφορά δεν επιβληθεί ποινή στερητικής της ελευθερίας του ατόμου είναι ορατός ο κίνδυνος η παράνομη χρήση των ναρκωτικών να εδραιωθεί στην γενική κοινωνία ως κάτι το σύνηθες. Επικροτείται η επιτυχής προσπάθεια του κατηγορούμενου με αποφασιστικότητα να αλλάξει όμως αυτό έγινε κάπως αργά. Μόνο ποινή φυλάκισης μεταδίδει τα ορθά μηνύματα στην κοινωνία ότι τα ναρκωτικά είναι ένα μεγάλο κακό, από τα μεγαλύτερα κακά της χώρας μας, και ως τέτοιο θα αντιμετωπίζεται με την ανάλογη σοβαρότητα από τα Δικαστήρια. Δεν το θεωρώ ορθό να του επιβάλλω μία παρατεταμένη ποινή φυλάκισης που να του σβήνει την ελπίδα ότι θα μπορούσε να αφομοιωθεί μέσα στο κοινωνικό σύνολο σε κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα και με την βοήθεια του σωφρονιστικού συστήματος. Για την προσέγγιση αυτή ισχύει τη λογική που διατυπώθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Mortimer v. Δημοκρατίας 2 ΑΑΔ 240

(1998)ότι δεν πρέπει να δοθεί αποκλειστική βαρύτητα στο στοιχείο της αποτροπής με αποτέλεσμα να μην ληφθούν υπόψη σειρά περιστάσεων που να δικαιολογούν πιο ήπια μεταχείριση του παραβάτη ο οποίος σπρώχθηκε ή οδηγήθηκε στην απεχθή συμπεριφορά. Από την άλλη όμως ο κατηγορούμενος δεν μπορεί παρά να επωφεληθεί από μία ποινή που θα τον απομονώσει από την κοινωνία και ιδιαίτερα από τους πειρασμούς που υπάρχουν λόγω του προβλήματος που αντιμετώπιζε ως χρήστης ναρκωτικών. Το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του την όλη του εγκληματική συμπεριφορά διά να βρεθεί η κατάλληλη ποινή για τον κατηγορούμενο. Οι προσωπικές περιστάσεις αν και σημαντικές ως μετριαστικοί παράγοντες δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα που να δικαιολογούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την επιβεβλημένη για τέτοιες περιπτώσεις. Ο κατηγορούμενος είχε σοβαρό πρόβλημα. Η χρήση των ναρκωτικών είχε γίνει γι' αυτόν μέρος της ζωής του. Είχε γίνει μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας με την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών. Είναι βέβαιο ότι αυτός και άλλοι σαν αυτόν συμβάλλουν στον να συντηρούν τα πρόσωπα που σκορπούν τον θάνατο στη νεολαία της Κύπρου. Εξαιτίας της παραδοχής του κατηγορούμενου και τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που έχω λάβει υπόψη δικαιολογείται επιεικέστερη μεταχείριση του κατηγορούμενου παρά του σοβαρού αδικήματος που έχει διαπράξει και μπορεί να επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης χαμηλότερη απ' αυτή που είναι η ενδεδειγμένη. Συνεπώς αφού έλαβα υπόψη μου την παραδοχή του κατηγορούμενου, το λευκό ποινικό μητρώο, τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που αναλύονται πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τα γεγονότα της υπόθεσης, και της επιβεβλημένης ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 3 μηνών στην κατηγορία που έχει παραδεχθεί. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ζήτησε από το Δικαστήριο όπως σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της εν όψει των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και δη τις τεράστιες προσπάθειες που έχει κάμει για την ένταξη του στην κοινωνία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα νέο ο οποίος με την θέληση και την αποφασιστικότητα του κατέβαλε συνειδητές προσπάθειες να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά και σύμφωνα με την βεβαίωση του Δρ. Βερεσιέ, το έχει καταφέρει. Έχει επίσης συνάψει σοβαρό δεσμό με μια κοπέλα και σύντομα πρόκειται να αρραβωνιαστεί και σε πλήρη συνεργασία με την οικογένεια του βοηθά τον πατέρα του στην επιχείρηση ταξί που διαθέτει και κατά αυτόν τον τρόπο εξοικονομεί τα προς το ζειν. Φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος ο οποίος όπως χαρακτηριστικά έχει αναφέρει ο κ. Κορέλλης έφτασε στο ναδίρ κατάφερε τελικά να υψώσει το κεφάλι του και να κλείσει το κεφάλαιο ναρκωτικά και τα όσα το αφορούν. Θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ορθό να ανακοπεί αυτή η πορεία του κατηγορουμένου, αντίθετα το Δικαστήριο πρέπει να έρθει αρωγός σε αυτή την συνεχή και γνήσια προσπάθεια του κατηγορούμενου και όχι τιμωρός. Έτσι, είναι η θέση μου ότι η παρούσα υπόθεση είναι η κατάλληλη περίπτωση για να ανασταλούν οι ποινές φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενου οι οποίες αναστέλλονται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο