Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Σταύρου Ηρακλείδη, Αρ. Υπόθεσης: 31153/2012, 10/12/2013

(2), 30(Ι)

(3), 31, 31Α και το άρθρο 6

(2)Β του Πρώτου Παραρτήματος-Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 20(Ι)/92 και 91/03 και του Διατάγματος ΚΔΠ 246/

1. Συγκεκριμένα έχει παραδεχθεί ότι στις 4 Νοεμβρίου 2011, στην Λακατάμεια, της επαρχίας Λευκωσίας, στην οικία του στην οδό Νικοκρεόντος αρ.5, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β, δηλαδή 8,5447 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. Σύμφωνα με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, στις 4.11.2011 ερευνήθηκε η οικία του κατηγορουμένου καθώς επίσης και το όχημα του. Πριν αρχίσει η έρευνα ερωτήθηκε ο κατηγορούμενος αν έχει να αναφέρει οτιδήποτε και υπέδειξε στο υπνοδωμάτιο του σε συρτάρι ένα νάιλον σακούλι το οποίο περιείχε ξηρή φυτική ύλη. Του επεστήθηκε η προσοχή στο Νόμο και απάντησε «είναι δικά μου, παραδέχομαι και απολογούμαι». Όπως ανέφερε η κα Ναθαναήλ ο κατηγορούμενος ακολούθως έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία επίσης παραδέκτηκε την κατηγορία. Ζήτησε δε όπως τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Δεν έχουν δημιουργηθεί έξοδα. Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Στην παρούσα υπόθεση λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής μετά από την συγκατάθεση της εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής η υπόθεση 889/13 στην οποία ο κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί επίσης το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β και συγκεκριμένα ότι την 1.4.2012 στη Λευκωσία είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Β, δηλαδή 1.2644 γραμμάρια κάνναβης από την οποία δεν έχει εξαχθεί η ρητίνη. Σε ότι αφορά γεγονότα της υπόθεσης 889/13, όπως ανέφερε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής την 1.4.2012 πριν να διεξαχθεί η έρευνα στο όχημα του κατηγορούμενου ο κατηγορούμενος παρέδωσε στους Αστυνομικούς της ΥΚΑΝ την ποσότητα κάνναβης που αναγράφεται στην κατηγορία και σε θεληματική του κατάθεση παραδέχθηκε το αδίκημα. Ζητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή όπως τα τεκμήρια που αφορούν την υπόθεση 889/13 επίσης κατασχεθούν και καταστραφούν. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του, αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας η οποία βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου, και εστίασε την προσοχή του στο λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, την άμεση παραδοχή του τόσο ενώπιον των ανακριτικών αρχών αλλά και του Δικαστηρίου, την ειλικρινή απολογία του καθώς και τη συνεργασία του κατηγορουμένου με την Αστυνομία που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη εξιχνίαση και των δύο υποθέσεων. Ο κ. Χατζηδημητρίου ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος αναγνωρίζει σήμερα τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται και νοιώθει έντονη στεναχώρια, ένταση και άγχος για τις συνέπειες που θα έχει στον ίδιο η πράξη του. Είναι σήμερα 30 ετών και από την διάπραξη των αδικημάτων έχουν παρέλθει δύο χρόνια. Είναι δημόσιος υπάλληλος, εργάζεται στο Τμήμα Δημοσίων Έργων. Διαμένει με τον πατέρα του και τον μικρότερο αδερφό του τον οποίο στηρίζει και οικονομικά αφού λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει είναι ανίκανος για εργασία. Όπως ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του, την εποχή που διαπράχθηκαν τα αδικήματα ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση λόγω της διάλυσης του πολύχρονου δεσμού του με την κοπέλα που αγαπούσε. Η απόφαση για την διάλυση δεν ήταν δική του και ο χωρισμός αυτός τον οδήγησε σε κατάθλιψη, ένιωθε αποκαρδιωμένος και απογοητευμένος. Αυτή του η άσχημη συναισθηματική κατάσταση τον κατέστησε ανήμπορο και ευάλωτο με αποτέλεσμα να παρασυρθεί από κακές παρέες και αντιδρώντας εντελώς ανώριμα και επιπόλαια και χωρίς να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους για την υγεία του άρχισε και συνέχισε την χρήση κάνναβης θεωρώντας ότι αυτή αποτελεί λύση για τα προσωπικά του προβλήματα. Μετά από τη σύλληψη του για τις υποθέσεις υπό εξέταση αντιλήφθηκε πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης και έθεσε στόχο να αποτοξινωθεί. Κατάφερε να πετύχει το στόχο του και κατάθεσε αποτελέσματα αναλύσεων από τα κλινικά εργαστήρια Θεοχαρίδη ημερ. 15.10.2013 και 25.11.2013 όπου ένδειξη στην ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών ήταν αρνητική. Η οικογένεια του στέκεται δίπλα από τον κατηγορούμενο, τον βοήθησε και τον στήριξε στην προσπάθεια του αυτή και σήμερα έχει κλείσει οριστικά το κεφάλαιο ναρκωτικά. Ο κ. Χατζηδημητρίου τόνισε την αλλαγή αυτή στην προσωπική ζωή του κατηγορούμενου, καθώς και με αναφορά σε νομολογία την μεγάλη σημασία που έχει κατά την επιβολή ποινής όχι μόνο να καταφέρει κάποιος να απεξαρτηθεί αλλά και οι έντονες προσπάθειες που καταβάλλει προς την κατεύθυνση αυτή. Αναγνωρίζοντας πλήρως τη σοβαρότητα του αδικήματος όπως και γνωρίζοντας τις ποινές που τα Δικαστήρια επιβάλλουν σε τέτοιες περιπτώσεις με στόχο την τιμωρία, τον σωφρονισμό, την αποτροπή και την προστασία της κοινωνίας ζήτησε από το Δικαστήριο όπως μη επιβάλει σε αυτόν ποινή στερητική της ελευθερίας του, εάν όμως θεωρεί ότι θα πρέπει να επιβάλει την ποινή φυλάκισης κάλεσε το Δικαστήριο να την αναστείλει εν όψει κυρίως της γνήσιας προσπάθειας του κατηγορουμένου για απεξάρτηση. Σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 30½ ετών σήμερα, άγαμος, εργάζεται στο Τμήμα Δημοσίων Έργων και διαμένει με τον πατέρα και τον μικρότερο αδερφό του Χρίστο σε ιδιοκτήτη οικία στη Λακατάμια. Λαμβάνει περίπου €900 μηνιαίως από την εργασία του στην κυβέρνηση και άλλα περίπου €300 από μερική απασχόληση του ως μηχανικός. Οι γονείς του χώρισαν πριν από περίπου 6 χρόνια. Ολοκλήρωσε την φοίτηση του στο Ενιαίο Λύκειο Αρχαγγέλου, κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά αλλά πήρε απαλλαγή λόγω δυσπροσάρμοστης προσωπικότητας. Όπως αναφέρει η Κοινωνική Λειτουργός είναι ικανό πρόσωπο να αντιληφθεί το αδίκημα για το οποίο κατηγορείται καθώς και τις συνέπειες που απορρέουν από την πράξη του, έχει υποστηρικτικό περιβάλλον και διατηρεί πολύ καλή σχέση με τους γονείς και τα αδέρφια του. Αδιαμφισβήτητα τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρά. Τούτο εξάγεται αβίαστα από τις ποινές που προβλέπονται από τους σχετικούς νόμους, η ποσότητα η οποία βρέθηκε στην κατοχή του δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη και από αυτή εξάγεται και το συμπέρασμα ότι ήταν για προσωπική του χρήση όμως δεν παύει να έχει παραδεχθεί δύο υποθέσεις για αδικήματα που είναι επικίνδυνα και που βρίσκονται σε έξαρση. Οι ελαφρυντικοί παράγοντες οι οποίοι θα προσμετρήσουν ευνοϊκά υπέρ του κατηγορουμένου είναι: Παραδοχή. Είναι γεγονός ότι αυτή η παραδοχή θα είχε περισσότερη βαρύτητα εάν τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθηκε δεν ήταν επ' αυτοφώρω. Όμως λαμβάνω υπόψη μου ότι από μόνος του πριν να αρχίσει η έρευνα της ΥΚΑΝ παρέδωσε τις ποσότητες των ναρκωτικών στην Αστυνομία αλλά και το γεγονός ότι έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία αποκάλυψαν στοιχεία που οδήγησαν στην εξιχνίαση της παρούσας υπόθεσης και λαμβάνω εν γένει υπόψη μου την όλη συνεργασία του με την αστυνομία. Η παραδοχή του και στο Δικαστήριο σήμερα με την οποίαν έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και χρήμα αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα. Λευκό Ποινικό Μητρώο.
2. Προσωπικές συνθήκες. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου έχουν ήδη αναφερθεί και προκύπτουν τόσο από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και από την τεκμηριωμένη αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
3. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
4. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
5. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou 22 CLR 147). Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος όπως έχω ήδη αναφέρει είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Η κάνναβη προκαλεί στο χρήστη μια αίσθηση χαλάρωσης και ανακούφισης στον πόνο. Όμως όπως και το αλκοόλ επιβραδύνει τις αισθήσεις του ατόμου με αποτέλεσμα αυτός να μην μπορεί να συγκεντρώνεται, να μην μπορεί να οδηγήσει, να μην μπορεί να σκέφτεται καθαρά. Είναι αντιληπτό γιατί αυτό δεν είναι επιθυμητό στον άνθρωπο. Η χρήση αυτού του φαρμάκου είναι επιβλαβής για την υγεία. Όμως θα πρέπει να προστεθεί ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης και ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά την ρητίνη κάνναβη. Σε σύγκριση με άλλες απαγορευμένες ουσίες είναι για το χρήστη αυτής της ουσίας εύκολο να εθιστεί και να γίνει πρόσωπο εξαρτώμενο στη χρήση της. Οι επιπλοκές από την ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ναρκωτικών ουσιών οδηγεί στην κοινωνική αποσύνθεση της κοινωνίας και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Τα κακά από την εξάπλωση της παράνομης χρήσης ναρκωτικών ουσιών είναι δυσβάστακτα για την κοινωνία επειδή, μεταξύ άλλων, Οι χρήστες παρουσιάζουν πολλαπλά προβλήματα υγείας που έχουν σχέση με την χρήση των ναρκωτικών. Η δαπάνη για την περίθαλψη αυτών των ατόμων θα μπορούσε να λυγίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Οι χρήστες συνήθως πάσχουν από κατάθλιψη. Το μεγάλο κόστος συντήρησης αυτής της εξάρτησης οδηγεί αυτά τα πρόσωπα στην διάπραξη και άλλων αδικημάτων για να συντηρούν το πρόβλημα τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6560 ημερ. 7.8.1998 ότι υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όχι μόνο στους εμπόρους των ναρκωτικών αλλά και στους χρήστες ναρκωτικών διότι το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει διεισδύσει πλέον βαθιά στην Κυπριακή Κοινωνία και έχει φέρει μαζί του το πρόβλημα σειρά από άλλα κοινωνικά προβλήματα. Τόνισε επίσης ότι η διάκριση όμως αυτή μεταξύ εμπόρων και χρηστών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Παράλληλα όμως στην υπόθεση Mehdi Afroughi v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7036 ημερ. 26.3.2001 λέχθηκε από το Εφετείο ότι οι χρήστες ως θύματα των εμπόρων ναρκωτικών δεν πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές της ίδιας έντασης μ' αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στον παραβάτη που μειώθηκε από τρία έτη σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05 ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005 το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996 όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα δικά μας γεγονότα το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλα μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση, και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικείς. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την πρόσφατη αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιητικό Νόμο 20

(1)/1992. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη, λαμβάνοντας υπόψη την ποσότητα που βρέθηκε έχω τη θέση ότι η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ποινή φυλάκισης. Η ποσότητα των ναρκωτικών που βρέθηκαν στην κατοχή του, το είδος των ναρκωτικών και η συστηματική χρήση και κατοχή αυτών των ουσιών τουλάχιστον για τη δεδομένη περίοδο υπαγορεύουν την επιβολή αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου τη δεδομένη στιγμή στο σύνολό της είναι τέτοια που συμβάλλει στο γενικό πρόβλημα εξάπλωσης των ναρκωτικών και εάν για τέτοια συμπεριφορά δεν επιβληθεί ποινή στερητικής της ελευθερίας του ατόμου είναι ορατός ο κίνδυνος η παράνομη χρήση των ναρκωτικών να εδραιωθεί στην γενική κοινωνία ως κάτι το σύνηθες. Δεν διαλανθάνει της προσοχής μου ότι η παρούσα υπόθεση αφορά αδίκημα που έχει γίνει στις 4.11.2011 και σε αυτή λαμβάνεται υπόψη άλλη υπόθεση η οποία αφορά την ημερομηνία 1.4.2012, δηλαδή προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος όντως συνέχιζε αυτή την συμπεριφορά για κάποιο χρονικό διάστημα. Επικροτείται η επιτυχής προσπάθεια του κατηγορούμενου με αποφασιστικότητα να αλλάξει όμως αυτό έγινε κάπως αργά. Μόνο ποινή φυλάκισης μεταδίδει τα ορθά μηνύματα στην κοινωνία ότι τα ναρκωτικά είναι ένα μεγάλο κακό, από τα μεγαλύτερα κακά της χώρας μας, και ως τέτοιο θα αντιμετωπίζεται με την ανάλογη σοβαρότητα από τα Δικαστήρια. Δεν το θεωρώ ορθό να του επιβάλλω μία παρατεταμένη ποινή φυλάκισης που να του σβήνει την ελπίδα ότι θα μπορούσε να αφομοιωθεί μέσα στο κοινωνικό σύνολο σε κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα και με την βοήθεια του σωφρονιστικού συστήματος. Για την προσέγγιση αυτή ισχύει τη λογική που διατυπώθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Mortimer v. Δημοκρατίας 2 ΑΑΔ 240

(1998)ότι δεν πρέπει να δοθεί αποκλειστική βαρύτητα στο στοιχείο της αποτροπής με αποτέλεσμα να μην ληφθούν υπόψη σειρά περιστάσεων που να δικαιολογούν πιο ήπια μεταχείριση του παραβάτη ο οποίος σπρώχθηκε ή οδηγήθηκε στην απεχθή συμπεριφορά. Από την άλλη όμως ο κατηγορούμενος δεν μπορεί παρά να επωφεληθεί από μία ποινή που θα τον απομονώσει από την κοινωνία και ιδιαίτερα από τους πειρασμούς που υπάρχουν λόγω του προβλήματος που αντιμετωπίζει ως χρήστης ναρκωτικών. Το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει υπόψη του την όλη του εγκληματική συμπεριφορά διά να βρεθεί η κατάλληλη ποινή για τον κατηγορούμενο. Οι προσωπικές περιστάσεις αν και σημαντικές ως μετριαστικοί παράγοντες δεν έχουν τέτοιο χαρακτήρα που να δικαιολογούν μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την επιβεβλημένη για τέτοιες περιπτώσεις. Ο κατηγορούμενος είχε πρόβλημα εθισμού. Η χρήση των ναρκωτικών είχε γίνει γι' αυτόν λανθασμένα μέρος της ζωής του και εκτιμήθηκε από τον ίδιον και πάλι λανθασμένα ως λύση στα προβλήματα που αντιμετώπιζε. Είχε γίνει μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας με την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών. Είναι βέβαιο ότι αυτός και άλλοι σαν αυτόν συμβάλλουν στον να συντηρούν τα πρόσωπα που σκορπούν τον θάνατο στη νεολαία της Κύπρου. Εξαιτίας της παραδοχής του κατηγορούμενου και τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που έχω λάβει υπόψη δικαιολογείται επιεικέστερη μεταχείριση του κατηγορούμενου παρά του σοβαρού αδικήματος που έχει διαπράξει και μπορεί να επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης χαμηλότερη απ' αυτή που είναι η ενδεδειγμένη και ο οποίος είχε στην κατοχή του ναρκωτικά που είναι άκρως επιβλαβείς για την υγεία του ανθρώπου και που η εξάπλωση τους πρέπει οπωσδήποτε να περιοριστεί για την προστασία της κοινωνίας και της νεολαίας. Συνεπώς αφού έλαβα υπόψη μου την παραδοχή του κατηγορούμενου, το λευκό ποινικό μητρώο, τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που αναλύονται πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τα γεγονότα της υπόθεσης, και της επιβεβλημένης ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής επιβάλλεται στον κατηγορούμενο στην κατηγορία που έχει παραδεχθεί 3 μήνες ποινή φυλάκισης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ζήτησε από το Δικαστήριο όπως σε περίπτωση επιβολής ποινής φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της εν όψει των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορούμενου και δη τις τεράστιες προσπάθειες που έχει κάμει για την ένταξη του στην κοινωνία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ.

1. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα νέο ο οποίος με την θέληση και την αποφασιστικότητα του κατέβαλε συνειδητές προσπάθειες να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά, προσπάθειες οι οποίες φαίνεται να έχουν καρποφορήσει αφού οι εξετάσεις που έχουν γίνει για ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών σε κλινικό εργαστήριο από ιδιώτη χημικό καταδεικνύουν ότι η προσπάθεια του ήταν επιτυχής και συνεχίζει καθημερινά. Έχει εργοδοτηθεί στο Δημόσιο, συνεισφέρει οικονομικά στις καθημερινές ανάγκες της οικογένειας του αλλά και στηρίζει τον μικρότερο αδερφό του ο οποίος αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας και είναι ανίκανος να εργαστεί. Η οικογένεια του στάθηκε δίπλα του, τον στήριξε και τον βοήθησε στην προσπάθεια του αυτή. Θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ορθό να ανακοπεί αυτή η προσπάθεια του κατηγορουμένου, αντίθετα το Δικαστήριο πρέπει να έρθει αρωγός σε αυτή την συνεχή και γνήσια προσπάθεια του και όχι τιμωρός. Έτσι, είναι η θέση μου ότι η παρούσα υπόθεση είναι η κατάλληλη περίπτωση για να ανασταλεί η ποινή φυλάκσιης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενου οι οποίες αναστέλλονται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Στην παρούσα υπόθεση λήφθηκε υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής η υπόθεση αρ. 889/
2. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο