Δημοκρατία ν. Χρύσανθου Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης: 26880/12, 17/1/2013

(1)και 51 του Ν.113

(1)/04, κατηγορίες 1 και 2 αντίστοιχα, κατοχής εκρηκτικών υλών άνευ αδείας, ήτοι 6 πλήρη φυσιγγίων διαμετρήματος 9 χλμ., κατηγορία 3, τα οποία διαπράχθηκαν στις 20/10/12, απειλής βιαιοπραγίας κατά παράβαση του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, κατηγορίες 5 και 6, απερίσκεπτων και αμελών πράξεων κατά παράβαση των άρθρων 236(α) και 35 του ίδιου νόμου, κατηγορία 7, δημόσιας εξύβρισης, κατά παράβαση του άρθρου 99 του ίδιου νόμου, κατηγορίες 8 και 9 και ανησυχίας κατά παράβαση του άρθρου 95 επίσης του ίδιου νόμου, κατηγορία 10, τα οποία διαπράχθηκαν στις 26/7/12. Η κατηγορία 4 διακόπηκε και σ' αυτή απαλλάγηκε. Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την υπόθεση και διαδραματίστηκαν στις ως άνω δύο ημερομηνίες εξετέθησαν από την Κατηγορούσα Αρχή και με αυτά συμφώνησε η υπεράσπιση. Εν συντομία δε είναι τα ακόλουθα: Στις 19/10/12 λήφθηκε πληροφορία από την αστυνομία ότι ο κατηγορούμενος κατέχει και μεταφέρει πιστόλι σε τσαντάκι που έχει στην κατοχή του και ότι συχνάζει σε πρακτορείο στοιχημάτων που ανήκει στον αδελφό του. Το μέρος τέθηκε υπό παρακολούθηση και όταν στις 20/10/12 θεάθηκε να σταθμεύει το όχημα που οδηγούσε, μέλη της αστυνομίας ερεύνησαν τόσο τον ίδιο όσο και το όχημα. Κατά την έρευνα του οχήματος ανευρέθηκε κάτω από το κάθισμα του οδηγού σε δερμάτινο τσαντάκι χειρός εντός του οποίου υπήρχε έμφορτο, με έξι

(6)πλήρη φυσίγγια, περίστροφο. Αφού συνελήφθηκε μεταφέρθηκε στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού όπου σε γραπτή κατάθεση του ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι τούτο το προμηθεύτηκε από αλλοδαπό, τον οποίο κατονόμασε, χωρίς να είναι σε θέση να δώσει τα πλήρη στοιχεία του. Ο λόγος που προμηθεύτηκε το περίστροφο, όπως ανάφερε, ήταν γιατί κατά το έτος 2010 έπεσε θύμα ληστείας και επίθεσης από μεγάλο αριθμό ατόμων ενώ ευρίσκετο στο πρακτορείο του. Για την υπόθεση συνελήφθησαν κάποια άτομα και η υπόθεση βρίσκεται στο Δικαστήριο. Εξαιτίας τούτου δέχεται απειλές κατά της ζωής του. Σε σχέση με τις κατηγορίες 5 μέχρι 10 αυτές προέκυψαν όταν στις 26/7/12 πρωτοκολλητής του Ε.Δ. Λεμεσού μαζί με δικαστικούς επιδότες μετέβησαν στην οδό Αμπελακίων στη Λεμεσό για εκτέλεση διατάγματος έξωσης του κατηγορούμενου από κατάστημα που ενοικίαζε. Αρνούμενος να υπογράψει την καταγραφή της περιουσίας που υπήρχε εντός του καταστήματος, εξήλθε από αυτό και ύβρισε τα δύο πρόσωπα με τις φράσεις που αναφέρονται στις κατηγορίες 8 και 9 ενώ απείλησε τα ίδια πρόσωπα με τις φράσεις που αναφέρονται στις κατηγορίες 5 και 6 προκαλώντας συνάμα ανησυχία. Στη συνέχεια ενώ το πρόσωπο που αναφέρεται στην κατηγορία 7 ευρίσκετο στο αριστερό μέρος του δρόμου ο κατηγορούμενος οδήγησε το όχημα του αριστερά μπαίνοντας μπροστά του με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να του προκαλέσει σωματική βλάβη. Με βάση την έκθεση ευημερίας που ετοιμάστηκε (Τεκμ. Β) παραθέτουμε στη συνέχεια τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου: Ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στις 23/6/70 στην Αμμόχωστο. Με τον ξεριζωμό που επέφερε η εισβολή και η κατοχή της πόλης το 1974 φέρνει αυτό και την οικογένεια του στη Λεμεσό η οποία είναι συγκροτημένη και μέτριας κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Σήμερα οι γονείς του είναι συνταξιούχοι και η μητέρα του υποφέρει από τη νόσο Alzheimer και φροντίζεται επί 24ώρου βάσεως από νοσοκόμα - οικιακή βοηθό στην αμοιβή της οποίας συμβάλει τα μέγιστα ο κατηγορούμενος και για την οποία ανησυχεί ιδιαίτερα. Έχει άλλα πέντε αδέλφια και οι σχέσεις του με την οικογένεια του είναι άριστες. Φοίτησε μέχρι την Β τάξη Γυμνασίου και βγήκε στη βιοπάλη ως οικοδόμος. Στην ηλικία των 17 ετών συνήψε δεσμό με νορβηγίδα με την οποία απέκτησε ένα παιδί ηλικίας 21 ετών σήμερα. Αν και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια διατήρησης αυτής της σχέσης αφού σε ηλικία 19 ετών μετέβηκε στην Αγγλία όπου εργάζετο, μάθαινε αγγλικά και πηγαινοέρχετο στη Νορβηγία τελικά χώρισε και τη φροντίδα και φύλαξη του παιδιού του που βλέπει σπάνια και κάποιες φορές της αποστέλλει λεφτά, ανέλαβε η μητέρα της. Μετά από 15 χρόνια παραμονής του στην Αγγλία επέστρεψε στη Κύπρο και λειτούργησε πρακτορείο στοιχημάτων. Μετά την αποφυλάκιση του, από το 2008 διατηρεί πρακτορείο στοιχημάτων μαζί με τον αδελφό του. Ένεκα θεμάτων προσωπικής ασφάλειας του η κοπέλα με την οποία διατηρεί δεσμό και πρόκειται να τελέσουν το γάμο τους το καλοκαίρι επέστρεψε στη χώρα της, την Εσθονία. Αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας ήτοι καρδιολογικό, για το οποίο υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση πριν ένα χρόνο και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Σύμφωνα με την Κατηγορούσα Αρχή, βαρύνεται με μια

(1)προηγούμενη καταδίκη για κατοχή και μεταφορά πυροβόλου όπλου και εκρηκτικών υλών και για ένοπλη ληστεία στην οποία του επιβλήθηκε στις 20/12/00 δεκαπέντε

(15)χρόνια φυλάκιση. Αποφυλακίστηκε στις 21/12/07. Το ως άνω προηγούμενο είναι παραδεκτό. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου στην εμπεριστατωμένη αγόρευση του, αφού υιοθέτησε την ως άνω έκθεση του γραφείου ευημερίας, ζήτησε όπως ληφθούν υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορούμενου, με έμφαση στην κατάσταση της υγείας του. Τόνισε ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν κατείχε το περίστροφο με σκοπό την διάπραξη συγκεκριμένου αδικήματος αλλά για την προστασία του ένεκα των απειλών που εδέχετο κατά της ζωής του μετά το επεισόδιο που ανάφερε. O κ. Χ"Λοϊζου έδωσε έμφαση στις λεπτομέρειες που αφορούσαν τους επικαλούμενους λόγους ασφάλειας που οδήγησαν τον κατηγορούμενο στην παράνομη χρήση και μεταφορά του επίδικου όπλου. Ειδικά αναφέρθηκε στις συνθήκες των αδικημάτων που συντελέστηκαν εναντίον του πελάτη του στις 15.10.10 από τρία άτομα τα οποία αντιμετωπίζουν κατηγορία στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού για ένοπλη ληστεία, συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος και άλλα συναφή αδικήματα, σύμφωνα με κατηγορητήριο το οποίο έγινε επίσης τεκμήριο στη διαδικασία, (Τεκμ. Ε) Τονίστηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος υπό το βάρος συνεχών απειλών που δεχόταν αναγκάστηκε να κλείσει τη δική του εργασία και λόγω του συνεχούς άγχους υπέστη το καρδιακό επεισόδιο, για το οποίο έγινε αναφορά, ημερ. 26.9.11(βλ. Τεκμ.Ζ). Όσον αφορά τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων της 1ης, 2ης και 3ης κατηγορίας ο κ. Χ"Λοϊζου αναφέρθηκε ειδικά στην κατάθεση του Λοχία 32 (Τεκμ. Γ) δίδοντας έμφαση ότι η ώρα διάπραξης του αδικήματος ήταν γύρω στις 23.30 ακριβώς διότι τονίστηκε από την υπεράσπιση η ανάγκη προστασίας, όπως την αντιλαμβανόταν βέβαια ο κατηγορούμενος κατά τις νυκτερινές ώρες, λόγω των κινδύνων που ένιωθε ότι τον κύκλωναν ενόψει των συνεχών απειλών που δεχόταν. Γι' αυτούς επίσης τους λόγους έγινε αναφορά στην κατάθεση του κατηγορουμένου (Τεκμ. Δ). Εντέλει στην αγόρευση του ο κ. Χ"Λοϊζου ορθά επεσήμανε τη συνεργασία που επέδειξε με την αστυνομία από την πρώτη στιγμή που άρχισε η έρευνα στον ίδιο και το όχημα του, την παραδοχή του στην αστυνομία και την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο μετά την συμφωνία που επήλθε επί των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση. Έκανε επίκληση σχετικής νομολογίας επί των θεμάτων που έθιξε και ζήτησε όπως το Δικαστήριο επιδείξει κάθε δυνατή επιείκεια. Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος στις 20/10/12 σχετίζονται με τις κατηγορίες 1,2 και 3, δηλαδή της κατοχής και μεταφοράς περιστρόφου και της κατοχής 6 πλήρων φυσιγγίων διαμετρήματος 9 χλμ, είναι από τα πλέον σοβαρά ως εξάγεται από την αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζει το αδίκημα ο νομοθέτης και τούτο καταδεικνύεται από τις προβλεπόμενες γι' αυτές ποινές, ήτοι ποινή φυλάκισης μέχρι δεκαπέντε

(15)χρόνια για τις κατηγορίες 1 και 2 και ποινή φυλάκισης μέχρι δέκα

(10)χρόνια για την κατηγορία 3 (βλ. υπόθεση Suilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248). Ελαφρότερες ποινές προβλέπονται για τα αδικήματα των υπόλοιπων κατηγοριών με ανώτερη αυτή της απειλής βιαιοπραγίας η οποία η ποινή της φυλάκισης ανέρχεται μέχρι τρία

(3)χρόνια. Το στοιχείο της σοβαρότητας λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του είδους της ποινής όσο και για τον καθορισμό της έκτασης της (βλ. Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 ΑΑΔ 575, 580). Η προβλεπόμενη ποινή είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής (βλ. Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 362). Στην υπόθεση Ανδρέου ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 166 ο κατηγορούμενος είχε κριθεί ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας για κατοχή και μεταφορά πυροβόλου όπλου G3, για τις οποίες του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών στην κάθε μία και κατοχή εκρηκτικών υλών, στην οποία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών από το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Βαρύνετο με δύο

(2)προηγούμενες καταδίκες και έπασχε με μεσογειακή αναιμία. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τις ως άνω ποινές τονίζοντας τη σοβαρότητα των αδικημάτων και ότι ο κατηγορούμενος δεν μπορεί κάθε φορά που παρανομεί να προβάλλει τα θέματα της υγείας του. Στην υπόθεση Νικολεττή ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 279 ο κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο παραδέχθηκε ενοχή μεταξύ άλλων σε κατηγορία κατοχής πιστολιού και κατοχής εκρηκτικών υλών, δηλαδή 7 πλήρη φυσιγγίων, με τα οποία ήταν έμφορτο το πιστόλι. Πρωτόδικα επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 ετών και 3 ετών αντίστοιχα. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής επεσήμανε ότι η μεταφορά όπλου υπό οποιεσδήποτε συνθήκες είναι σοβαρό έγκλημα, το οποίο καθίσταται σοβαρότερο όταν συνοδεύεται με την κατοχή πυρομαχικών που καθιστούν δυνατή τη χρήση του και λαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις όταν το όπλο μεταφέρεται ως εφόδιο στην εργασία του σε νυκτερινό κέντρο όπου εγκυμονεί ιδιαίτερα σοβαρούς κινδύνους για τρίτα πρόσωπα. Στην υπόθεση Παπαγεωργίου (Γιάγκος) ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 646 ο κατηγορούμενος λευκού ποινικού μητρώου, ηλικίας 61 ετών παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορίες κατοχής και μεταφοράς πιστολιού, το οποίο ήταν έμφορτο με 8 πλήρη φυσίγγια και για κατοχή εκρηκτικών υλών, ήτοι 44 πλήρη φυσίγγια. Το όπλο δεν χρησιμοποιήθηκε για εγκληματική πράξη. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 ετών για τις κατηγορίες της κατοχής και μεταφοράς όπλου και 6 μηνών για τη κατοχή εκρηκτικών υλών οι οποίες δόθηκε διαταγή να συντρέχουν. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικυρώνοντας το Πρωτόδικο Δικαστήριο αφού τόνισε την σοβαρότητα και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών για προστασία των νομοταγών πολιτών, υπέδειξε ότι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν είναι καθοριστικές αλλά ενδεικτικές της ποινής, αφού κάθε υπόθεση εξετάζεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά. Λέχθηκαν δε τα ακόλουθα. «Εξετάσαμε τα γεγονότα της υπόθεσης με όλα τα ελαφρυντικά που είχε δεχθεί το δικαστήριο, συμπεριλαμβανομένης και της πιθανότητας το συγκεκριμένο βράδυ να πήγαινε ο εφεσείων να παραδώσει το όπλο στο φίλο του αστυνομικό. Προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν είναι καθοριστικές αλλά ενδεικτικές της ποινής, αφού κάθε υπόθεση εξετάζεται με βάση τα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν υποθέσεις που η ποινή για κατοχή πιστολιού ήταν λιγότερη και το Εφετείο, σε παράπονο του εφεσείοντα ότι ήταν υπερβολική, απέρριψε την έφεση χωρίς να αυξήσει την ποινή. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα μπορούσε να είναι και πιο αυστηρή η ποινή. Για παράδειγμα στην υπόθεση Hage Mussa Hassan Khodr v. The Republic

(1988)2 C.L.R. 185 για κατοχή πιστολιού, σιγαστήρα και 13 σφαιρών επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 4 ετών για το πιστόλι και 2 ετών για τα υπόλοιπα. Στην υπόθεση Alarsan ν. Δημοκρατίας

(1996)2 ΑΑΔ 1 για κατοχή πιστολιού και σφαιρών επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές 4 και 3 ετών αντίστοιχα. Στην Titos ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 409, η φυλάκιση ήταν 4 έτη για κατοχή πιστολιού όπως ήταν και στην Νικολεττή ν. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 279. Η σοβαρότητα των αδικημάτων παράνομης κατοχής και μεταφοράς όπλων και πυρομαχικών έχει από πολύ παλιά τονιστεί από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Gasteratos v. The Republic

(1986)2 C.L.R. 170, 175-176, σε δική μας μετάφραση. Αναφέρονται τα εξής: Αυτό το Δικαστήριο έχει επανειλημμένα και επίμονα τονίσει τη σοβαρότητα των αδικημάτων που σχετίζονται με την παράνομη και χωρίς εξουσιοδότηση κατοχή, μεταφορά και χρησιμοποίηση πυροβόλων όπλων. ΟΙ οδυνηρές συνέπειες αυτών των αδικημάτων είναι γνωστές και πρέπει να αρχίσει μια γενική επαγρύπνηση και εκτός αν εξαπολυθεί ένας ανελέητος πόλεμος εναντίον κατηγορουμένων που εμπλέκονται σε αυτού του είδους τα αδικήματα, η προστασία των νομοταγών πολιτών και οι δημοκρατικές διαδικασίες σε αυτή την πολιτεία θα βρίσκονται σε συνεχή κίνδυνο. Τα ίδια επαναλήφθηκαν και στην υπόθεση Θεοδούλου ν. Δημοκρατίας

(1992)2 ΑΑΔ 206 και στις υποθέσεις που κάναμε ήδη αναφορά πιο πάνω, μερικές από τις οποίες παρατίθενται και στην πρωτόδικη απόφαση». Όμοια ήταν η αντιμετώπιση αυτών των αδικημάτων από το Ανώτατο Δικαστήριο στις αποφάσεις του που ακολούθησαν την Παπαγεωργίου πιο πάνω. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Chronny

(2006)2 ΑΑΔ 117, ο κατηγορούμενος, νεαρός Ουκρανός, κατείχε παράνομα τυφέκιο και δύο σφαίρες του διαμετρήματος του τυφεκίου. Πρωτόδικα του επεβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 μηνών μετά από ακροαματική διαδικασία. Το Εφετείο θεώρησε ότι η ποινή των 10 μηνών απέληγε να ήταν «όχι μόνο ούτε απομακρυσμένα άκρως επιεικής αλλά βοερά ανεπαρκής ως εντελώς έξω από τα ορθά πλαίσια, όσο πλατειά και αν προσπαθήσει κάποιος να τα δει». Τελικά αντικατέστησε την ποινή των 10 μηνών με ποινή φυλάκισης 4 ετών, με το σκεπτικό ότι «Η κατοχή πυρυβόλου όπλου, και μάλιστα και πυρομαχικών, συνιστά εν δυνάμει κίνδυνο περαιτέρω σοβαρής παρανομίας και απειλής». Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Νικολόπουλου - Βασιλείου κ.α.

(2007)2 ΑΑΔ 84, οι κατηγορούμενοι παραδέχθηκαν ενοχή σε κατηγορίες που αφορούσαν κατοχή πυροβόλου όπλου, κατοχή φυσιγγιοθήκης, κατοχή σιγαστήρα όπλου και κατοχή 17 φυσιγγίων πυροβόλου όπλου. Πρωτόδικα τους επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 3,5 χρόνων, ενός χρόνου, 6 μηνών και 2 χρόνων αντίστοιχα. Ο Γενικός Εισαγγελέας εφεσίβαλε την απόφαση, θεωρώντας ότι οι επιβληθείσες ποινές ήταν έκδηλα ανεπαρκείς. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση ανέφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 89: «Έχουμε μελετήσει με προσοχή τις εκατέρωθεν εισηγήσεις. Διαπιστώσαμε ότι το Κακουργιοδικείο έδωσε τη δέουσα βαρύτητα στη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως και στην ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών λόγω της έξαρσης που παρατηρείται σε αδικήματα κατοχής οπλισμού. Τόνισε, παράλληλα, ότι, σε τέτοιου είδους υποθέσεις, οι προσωπικές συνθήκες δεν εξουδετερώνουν τον αποτρεπτικό χαρακτήρα της επιβλητέας ποινής. Δεν παραγνώρισε, όμως, ταυτόχρονα, και τους σοβαρούς μετριαστικούς παράγοντες που συνέτρεχαν στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήτοι την άμεση παραδοχή των εφεσιβλήτων στην Αστυνομία, την ευθύς εξ αρχής συνεργασία τους, χωρίς την οποία ενδεχομένως να μην εντοπιζόταν η τσάντα με τον οπλισμό και τα πυρομαχικά, το γεγονός ότι κατονόμασαν αμέσως το τρίτο πρόσωπο που τους προμήθευσε εδώ τα όπλα και τα πυρομαχικά, την παραδοχή τους στο Δικαστήριο, το λευκό ποινικό τους μητρώο και, τέλος, σε μικρό οπωσδήποτε βαθμό, αλλά όχι καθόλου, τις προσωπικές τους συνθήκες σε συνάρτηση με τις επιπτώσεις που θα υφίσταντο οι ίδιοι και οι οικογένειες τους από τη φυλάκιση τους στην Κύπρο». Στην υπόθεση Μαυραντωνίου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 204/11 ημερομηνίας 20/6/12 ο κατηγορούμενος λευκού ποινικού μητρώου παραδέχθηκε τις κατηγορίες κατοχή; δύο πυροβόλων όπλων κατηγορίας Β, ήτοι δύο πιστολιών, το ένα έμφορτο με ένα πλήρες φυσίγγιο, και της κατοχής εκρηκτικών υλών, 5 φυσίγγια, όπως και κάποιες άλλες που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες ενώ σε κάποιες άλλες που αφορούσαν άλλα αδικήματα δεν παραδέχθηκε. Τελικά επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 2 ½ ετών για τα αδικήματα της κατοχής πιστολιών και 6 μήνες για την κατοχή ναρκωτικών, οι οποίες διατάχθηκαν να είναι διαδοχικές. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού τόνισε την σοβαρότητα των αδικημάτων της κατοχής πιστολιού και εκρηκτικών υλών έκρινε ότι το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, οι λόγοι που τον ώθησαν να εφοδιαστεί με τα πιστόλια και τα πυρομαχικά, το γεγονός της διαταραγμένης ψυχικής υγείας του, η γενικότερη πιστοποιημένη καλή προσωπικότητα και ήθος του, η μεταγενέστερη, της φυλάκισης του, τέλεση γάμου, δικαιολογούσαν την επίδειξη επιείκειας έτσι ώστε η ποινή να ταιριάζει στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του δράστη και μείωσε την ποινή από 2 ½ σε 1 ½ χρόνο για την κατοχή πυροβόλου όπλου έτσι ώστε η συνολική ποινή να μειωθεί στα 2 χρόνια. Στην υπόθεση Κίτα ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση 11/2011 ημερομηνίας 6.7.12 η αστυνομία μετά από πληροφορία εντόπισε τον κατηγορούμενο ο οποίος θεάθηκε να έχει στην κατοχή του δύο τσάντες. Στη συνέχεια την μια την τοποθέτησε στη θέση του συνοδηγού και την άλλη στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου που οδηγούσε άλλο άτομο. Προσεγγίζοντας το αυτοκίνητο η αστυνομία αντιλήφθηκε ότι σ' αυτό βρισκόταν ένα πιστόλι που ήταν καλυμμένο με ύφασμα. Ζητήθηκε από τον κατηγορούμενο να το παραδώσει και τον πληροφόρησε ότι βρισκόταν υπό σύλληψη. Αντ' αυτού τράπηκε σε φυγή κρατώντας το πιστόλι. Αφού καταδιώχθηκε και συνελήφθηκε εντοπίστηκε και το πιστόλι στο σημείο που θεάθηκε προηγουμένως να το πετά. Παραδέχθηκε τις κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή και μεταφορά πυροβόλου όπλου κατηγορίας Β, ήτοι ένα πιστόλι, καθώς και άλλες που σχετίζονται με τα διαδραματισθέντα γεγονότα μέχρι την σύλληψη του και τον τραυματισμό αστυνομικού. Επιβλήθηκε πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 3 ½ χρονών για την κατοχή και μεταφορά του πιστολιού και άλλες ποινές φυλάκισης σε άλλες κατηγορίες με ανώτερη 6 μήνες. Βαρύνετο με μια προηγούμενη καταδίκη και η συνήγορος του έδωσε έμφαση στο γεγονός ότι το πιστόλι δεν ήταν έμφορτο, δεν κατείχετο για να προβεί σε εγκληματική πράξη και ότι το κατείχε για να βοηθήσει τον αδελφό του που ήταν κατάδικος στις κεντρικές φυλακές. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση ανάφερε τα ακόλουθα: «Το πιο κάτω σκεπτικό που προβάλλεται στην πρωτόδικη απόφαση αναφορικά με αδικήματα κατοχής και μεταφοράς πυροβόλου όπλου, είναι κατά την άποψη μας, ορθό και το παραθέτουμε αυτούσιο. "H διάπραξη των αδικημάτων που σχετίζονται με την κατοχή και μεταφορά πυροβόλων όπλων είναι από τα πιο σοβαρά της ποινικής μας νομοθεσίας και αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό τόσο από τις προβλεπόμενες ποινές όσο και από τις ποινές οι οποίες επιβάλλονται. Πρόκειται για αδικήματα τα οποίας ως εκ της φύσης τους εμπεριέχουν τον κίνδυνο κατά της σωματικής ακεραιτότητας συνανθρώπων μας, της ζωής τους ή εκφοβισμού τους και ως εκ τούτου οι ποινές οι οποίες θα πρέπει να επιβάλλονται θα πρέπει να εμπεριέχουν τον αποτρεπτικό τους χαρακτήρα ενόψει των κινδύνων που ενέχει η παράνομη κατοχή και μεταφορά τους αλλά τις δοκιμασίες στις οποίες έχει εκτεθεί η κυπριακή κοινωνία από την παράνομη κατοχή και μεταφορά πυροβόλων όπλων. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Θεοδούλου ν. Δημοκρατίας,

(1992)2 ΑΑΔ σελ. 206: «Η παράνομη κατοχή όπλων υπονομεύει την έννομη τάξη, οδηγεί στην αναρχία και δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας στου νομιμόφρονες πολίτες, στοιχείο που δεν έχει θέση σε μια Δημοκρατική κοινωνία»". Πιο κάτω στην ίδια σελίδα καταγράφονται τα εξής: «Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία έχει παραδεχθεί ο εφεσείων και ιδιαιτέρως τα αδικήματα της κατοχής και μεταφοράς πυροβόλου όπλου, Κατηγορίας Β, καταφαίνεται και από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή (άρθρο 51 του περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 2004 (Ν.113(Ι)/2004). Ήτοι, ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα 15 έτη ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις €42.715,04 ή σε αμφότερες τις ποινές, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας δήμευσης ή καταστροφής του όπλου. Η κατοχή πιστολιού, έστω και για το λόγο που ανέφερε η συνήγορος του εφεσείοντα ενώπιον μας, σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θα ήταν για καλό σκοπό. Σε μια χώρα όπως η Κύπρος, η οποία, από την ανεξέλεγκτη κατοχή όπλων έχει υποστεί ανεπανόρθωτη καταστροφή, δεν μπορούν παρά τα δικαστήρια να αντικρίζουν αδικήματα αυτής της μορφής με τη δέουσα σοβαρότητα. Εκ προοιμίου η παράνομη κατοχή όπλου υπονομεύει την έννομη τάξη, δημιουργεί ανασφάλεια και τείνει να οδηγήσει άτομα σε εκδήλωση εγκληματικής δραστηριότητας που στοχεύει στην επιβολή του νόμου του ισχυρού, κάτι το οποίο δεν μπορεί με οποιοδήποτε τρόπο να γίνει αποδεκτό σε βάρος των φιλήσυχων και νομιμοφρόνων πολιτών αυτού του κράτους. Η επιβληθείσα ποινή με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι είναι υπερβολική, και η έφεση δεν μπορεί να έχει επιτυχία». Πρέπει να λεχθεί ότι, αν και η αναγκαιότητα για αυστηρή και αποτρεπτική αντιμετώπιση τέτοιων αδικημάτων, όπως ξεπροβάλλει από την αναφερθείσα νομολογία είναι επιβεβλημένη, αναμφίβολα η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση και αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης, όπως ορθά τόνισε και ο δικηγόρος του. Ωστόσο, η εξατομίκευση δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του συγκεκριμένου αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αυτής της κατηγορίας αδικημάτων. Η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής (βλ. Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 171 και Λαζάρου ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 633). Στην κρινόμενη περίπτωση ο κατηγορούμενος έχει μία προηγούμενη καταδίκη. Στη Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 138, 142, 143 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Αποτελεί θέση της νομολογίας μας ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν πρέπει να δικαιολογούν επιβολή ποινής τέτοιας ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι τιμωρείται για δεύτερη φορά ένας παραβάτης. Ωστόσο είναι δυνατό η προηγούμενη εγκληματική συμπεριφορά να επηρεάσει το βαθμό επιείκειας που το δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να επιδείξει (βλ. Κυπριανίδης κ.α. ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 246, 250, 251, Περικλέους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5977/22/2/96). Περαιτέρω έχει νομολογηθεί ότι οι προηγούμενες καταδίκες είναι στοιχείο το οποίο έχει σημασία και λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του κατηγορουμένου προς τους Νόμους της Πολιτείας (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ματθαίου Άλλως Μαλέγκου

(1994)2 ΑΑΔ 1, 8, 9 Stratos and Another v. Police 17 CLR 73 και Χατζηνικολάου ν. Αστυνομίας

(1976)2 ΑΑΔ 63)». Ίδια ήταν η αντιμετώπιση και στην μεταγενέστερη απόφαση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 306, 310, 311 στην οποία ειπώθηκε ότι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής αλλά επενεργούν ως παράγοντας περιορισμού της επιείκειας της οποίας θα μπορούσε να τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος αν δεν βαρυνόταν με τις προηγούμενες καταδίκες, όπως και στην υπόθεση Καμμούγιαρος ν Αστυνομίας

(2003)2 ΑΑΔ 565, 570, 571 στην οποία αναφέρεται στην υπόθεση Αντάρτης πιο πάνω και παρατίθεται απόσπασμα από το "Sentencing and penal Policy" του Andrew Ashworth σελ. 209. Με αυτό το πρίσμα λοιπόν αντικρίσαμε την παρούσα υπόθεση. Λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του κατηγορούμενου ο οποίος είναι 43 χρονών σήμερα, όπως ανάγλυφα περιγράφονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας και στην αγόρευση του κ. Χ"Λοϊζου. Η κατάσταση της υγείας του, ήτοι το ως άνω καρδιολογικό πρόβλημα, επίσης λαμβάνεται υπόψη ως μετριαστικός παράγοντας (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavard ν. Δημοκατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 223/09 ημερ. 15.2.11 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11 ημερ. 19/11/

1. Ιδιαίτερα όμως και κύρια λαμβάνουμε υπόψη την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο και στην Αστυνομία με την οποία ο κατηγορούμενος συνεργάσθηκε άμεσα ειδικά με τον Λοχία
2. Σύμφωνα με την υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28 η άμεση παραδοχή στο Δικαστήριο πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή γιατί αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων και τούτο αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Βέβαια δεν μας διαφεύγει το γεγονός ότι ουσιαστικά πιάστηκε επ' αυτοφόρω, όμως τούτο δεν αλλάζει την πιο πάνω αντιμετώπιση που τα Δικαστήρια πρέπει να εφαρμόζουν γιατί ακριβώς διά της παραδοχής του ο κατηγορούμενος συνειδητοποίησε το λάθος του ζητώντας ουσιαστικά συγνώμη από το κοινωνικό σύνολο. Τονίζουμε ότι εάν εξέλειπε ο παράγοντας αυτός η αντιμετώπιση μας θα ήταν αυστηρότερη. Λαμβάνουμε υπόψη τις όποιες ελαφρυντικές περιστάσεις υπάρχουν στην διάπραξη των αδικημάτων όπως εξετέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του τόσο για τα αδικήματα που διαπράχθηκαν στις 20/10/12 όσο και για τα αδικήματα που διαπράχθηκαν στις 26/7/12 ημερομηνία κατά την οποία ο κατηγορούμενος ευρίσκετο κάτω από συναισθηματική φόρτιση όπως μας εξηγήθηκε. Τέλος λαμβάνεται υπόψη και κάθε άλλο στοιχείο και ελαφρυντικός παράγοντας που έχει επικαλεστεί η υπεράσπιση έστω και αν δεν γίνεται ειδική αναφορά χωρίς να παραγνωρίζεται ειδικά η σοβαρότητα του αδικήματος κατοχής και μεταφοράς όπλου η οποία εν δυνάμει πλήττει την έννομη τάξη και δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας στους πολίτες όπως τονίστηκε στην Κίτας ανωτέρω. Έχοντας κατά νουν όλα τα πιο πάνω αφού συνυπολογίσαμε και σταθμίσαμε κάθε σχετικό παράγοντα επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές. Στην κατηγορία 1 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 3 ετών Στην κατηγορία 2 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 3 ετών Στην κατηγορία 3 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 2 ετών Στην κατηγορία 5 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 4 μηνών Στην κατηγορία 6 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 4 μηνών Στην κατηγορία 7 επιβάλλεται ποινή φυλάκισης 2 μηνών Στις κατηγορίες 8,9 και 10 δεν επιβάλλεται καμιά ποινή αφού τα γεγονότα αν και όχι ταυτόσημα είναι συναφή με τις κατηγορίες 5 και 6. Οι ποινές να συντρέχουν. Η ποινή μειώνεται κατά το χρόνο που ο κατηγορούμενος έμεινε υπό κράτηση δηλαδή από τις 20/10/12. Τα επίδικο όπλο κατάσχεται και οι σφαίρες να καταστραφούν. (Υπ.) Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) Ν. Γερολέμου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΚΦ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά: Κατοχή και μεταφορά πυροβόλου όπλου-κατοχή εκρηκτικών υλών cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο