Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Avetik Nersesyan, Αρ. Υπόθεσης: 27041/12, 28/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2013:B29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Κατσικίδη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 27041/12 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Avetik Nersesyan Ημερομηνία: 28 Ιουνίου 2013 Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Γ. Χ΄ Ιωάννου (για να ακούσει απόφαση η κα. Ε. Κληρίδη) Για τον Κατηγορούμενο : κος Α. Γεωργιάδης (για να ακούσει απόφαση ο κ. Σεργίδης) Κατηγορούμενος παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος κατόπιν παραδοχής του ως ακολούθως: Στην κατηγορία 1, στο αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας κατά την διάρκεια της νύκτας και κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 292(α) και 255, του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Συγκεκριμένα κατηγορείται σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ότι την 9 Ιουνίου 2011, στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, κατά την διάρκεια της νύκτας διέρρηξε και εισήλθε στο διαμέρισμα της πολυκατοικίας BLUE DIAMOND COURT, το οποίο χρησιμοποιείτο σαν κατοικία από την Έλενα Βαλιαντή από τη Λεμεσό, με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος μέσα σε αυτό, δηλαδή έκλεψε από αυτό την περιουσία που αναφέρεται στον επισυνημμένο στο κατηγορητήριο Πίνακα Α, συνολικής αξίας €13.925,00, περιουσία της εν λόγω Έλενας Βαλιαντή. Στην κατηγορία 2, ως αυτή έχει τροποποιηθεί, ήτοι στο αδίκημα της διάρρηξης και κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 292(α) και 262, του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Συγκεκριμένα κατηγορείται σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ότι την 9 Ιουνίου 2011, στη Λεμεσό, της Επαρχίας Λεμεσού, διέρρηξε και εισήλθε στο διαμέρισμα της πολυκατοικίας PROFITIS ELIAS COURT, το οποίο χρησιμοποιείτο σαν κατοικία από τoν Kάρολο Πατσαλίδη από τη Λεμεσό, με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος μέσα σε αυτό, δηλαδή έκλεψε από αυτό την περιουσία που αναφέρεται στον επισυνημμένο στο κατηγορητήριο Πίνακα Β, συνολικής αξίας €4.770,00, περιουσία του εν λόγω Κάρολου Πατσαλίδη. Μετά από αίτημα τoυ συνηγόρου του κατηγορούμενου και με την συγκατάθεση της κατηγορούσας αρχής, για σκοπούς επιβολής ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνεται υπόψη και η υπόθεση 855/13 του Ε. Δ. Λευκωσίας. Η υπόθεση αυτή αφορά κατηγορία για παρόμοιας φύσεως αδίκημα με αυτά της παρούσας, το οποίο διαπράχθηκε τον Οκτώβριο του 2011, ήτοι, για το αδίκημα κλοπής από κατοικία κατά παράβαση των άρθρων 266(β), 255 και 29 του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος κατηγορείται, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ότι την 1η Οκτωβρίου 2011 στη Λευκωσία, της Επαρχίας Λευκωσίας, έκλεψε από την κατοικία της Μαρίας Radu, από την Παλλουριώτισσα, ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή μάρκας "SIEMENS", με αριθμό ΙΜΕ 13525, αξίας €250,00, ένα ρολόι μάρκας "ZARA", αξίας €40,00, μία τσάντα ηλεκτρονικού υπολογιστή αξίας €20,00 και το χρηματικό ποσό των €350,00, όλα συνολικής αξίας €660,00, περιουσία της εν λόγω Μαρίας Radu Τα γεγονότα που αφορούν το αδίκημα της 1ης κατηγορίας στην παρούσα υπόθεση είναι καταγραμμένα στην γραπτή έκθεση γεγονότων την οποία κατέθεσε η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής η οποία σημειώθηκε σαν Έγγραφο Α(α) και την ανέγνωσε. Αυτά δε έχουν ως ακολούθως: Στις 9.6.11 και ώρα 21:30, καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού, από την παραπονούμενη, κα Έλενα Βαλιαντή (Μ1 επί του κατηγορητηρίου) ότι μεταξύ των ωρών 19:15 - 21:20 της ίδιας μέρας, διαρρήχθηκε το διαμέρισμα της που βρίσκεται στην πολυκατοικία BLUE DIAMOND COURT, διαμέρισμα 2 στην Γρίβα Διγενή Αρ. 128 στην περιοχή Νεάπολη στην Λεμεσό. Από έλεγχο που διενήργησε η παραπονούμενη διαπίστωσε ότι από το υπνοδωμάτιο της κλάπηκε η περιουσία που αναφέρεται στον συνημμένο πίνακα Α επί του κατηγορητηρίου, συνολικής αξίας €13.925,
- Ο Α/Αστ. 2532 (Μ8) του Κλιμακίου Διαρρήξεων του ΤΑΕ Λεμεσού επισκέφθηκε την σκηνή και διενήργησε επιτόπιες εξετάσεις. Την επόμενη μέρα δηλαδή στις 10.6.11 και μεταξύ των ωρών 10:40-11:20, ο Αστ. Α. Αστ. 316 (Μ5) του Κλάδου Δακτυλοσκοπίας και Φωτογράφων του ΤΑΕ Λεμεσού, επισκέφθηκε την σκηνή και από εξετάσεις που διενήργησε εκ νέου στη σκηνή , διαπιστώθηκε ότι η είσοδος των δραστών στο διαμέρισμα, επιτεύχθηκε από το αλουμινένιο συρόμενο παράθυρο του μπάνιου το οποίο παραβιάστηκε. Επίσης διενήργησε δακτυλοσκοπικό έλεγχο με θετικό αποτέλεσμα. Την ίδια ημέρα και ώρα 14:00, στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσου, ο Λοχ. 872 Δημήτρης Παύλου (Μ6), δυνάμει δικαστικού εντάλματος, συνέλαβε τον κατηγορούμενο, στην παρουσία και με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2), του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εντάξει». Ακολούθως, την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 14:10-14:45 στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού, ο Λοχ. 872 (Μ6) με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2), κατέγραψε την θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου, στην οποία παραδέχεται ενοχή και ισχυρίζεται ότι τα κλοπιμαία τα έστειλε στην Ρωσία με γνωστά του πρόσωπα τα οποία εγκατέλειψαν την Κύπρο. Τέλος, την ίδια ημέρα και ώρα 14:55, ο Λοχ. 872 (Μ6) με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2), κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο. Αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε: «Παραδέχομαι». Αργότερα ο Υπαστυνόμος Ν. Νικολάου (Μ3) της ΥΠ.ΕΓ.Ε. Αρχηγείου εξέτασε το τεκμήριο αρ. 1, δηλαδή τα αποτυπώματα που λήφθηκαν από την σκηνή και διαπίστωσε ότι τα ίχνη αποτυπωμάτων που αποσπάστηκαν από την σκηνή, ανήκουν στον κατηγορούμενο. Όσον αφορά τα γεγονότα του αδικήματος της 2ης κατηγορίας στην παρούσα υπόθεση είναι καταγραμμένα στην γραπτή έκθεση γεγονότων την οποία κατέθεσε η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής η οποία σημειώθηκε σαν Έγγραφο Α(β) και την ανέγνωσε. Αυτά δέ έχουν ως ακολούθως: Στις 19.11.11 και ώρα 23:00, καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λεμεσού, από τον παραπονούμενο, κ.Κάρολο Πατσαλίδη, (Μ9 επί του κατηγορητηρίου) ότι μεταξύ των ωρών 10:30-22:00 της ίδιας ημέρας, διαρρήχθηκε το διαμέρισμα του που βρισκεται στην πολυκατοικία PROFITIS ELIAS Court, Block A, διαμέρισμα αρ. 11 στην οδό Ιερεμίας αρ. 1 στην Γερμασόγεια Λεμεσού. Από έλεγχο που διενήργησε ο παραπονούμενος διαπίστωσε ότι από το υπνοδωμάτιο του κλάπηκε η περιουσία που αναφέρεται στον συνημμένο στο κατηγορητήριο, Πίνακα Β΄. Ο Α/ Αστ. 589 Π. Χ΄ Χριστοδούλου, του Κλιμακίου Διαρρήξεων του ΤΑΕ Λεμεσού, επισκέφθηκε την σκηνή και διενήργησε επιτόπιες εξετάσεις. Από τις εξετάσεις που έγιναν διαπιστώθηκε ότι η είσοδος/έξοδος στο διαμέρισμα του παραπονούμενου, επιτεύχθηκε από την γυάλινη συρόμενη πόρτα του μπαλκονιού η οποία παραβιάστηκε με αιχμηρό αντικείμενο. Την επόμενη μέρα 20.11.11 και μεταξύ των ωρών 09:40-10:15, ο Λοχ. 2492 Σταύρος Περικλέους, του Κλάδου Φωτογραφιών και Αποτυπωμάτων του ΤΑΕ Λεμεσού, επισκέφθηκε την σκηνή και από εξετάσεις που διενήργησε, απόσπασε από το κάγκελο του μπαλκονιού που βρίσκεται στην Νότια πλευρά το Τεκ.1 (7 αποσπάσεις αποτυπωμάτων). Την ίδια μέρα και ώρα 14:05 στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού, ο Λοχ. 872 Δημήτρης Παύλου (Μ6), δυνάμει δικαστικού εντάλματος, συνέλαβε τον κατηγορούμενο, στην παρουσία και με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2). Αφού του επέδειξε και επεξήγησε το ένταλμα, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «εντάξει» Ακολούθως την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 14:10 - 14:45 στα γραφεία του ΤΑΕ Λεμεσού, ο Λοχ. 872 Δημήτρης Παύλου (Μ6) με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2), κατέγραψε την θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου, στην οποία παραδέχεται ενοχή και ισχυρίζεται ότι τα κλοπιμαία τα έστειλε στην Ρωσία με γνωστά του πρόσωπα τα οποία εγκατέλειψαν την Κύπρο. Τέλος την ίδια μέρα και ώρα 14:55, ο Λοχ. 872 Δημήτρης Παύλου (Μ6) με την βοήθεια του διερμηνέα Αντρέα Χάρπα (Μ2), κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο. Αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε «Παραδέχομαι». Αργότερα, ο Υπαστυνόμος Ν. Νικολάου (Μ3) της ΥΠΕΓΕ Αρχηγείου, εξέτασε τα Τεκμήρια 1 -2 και διαπίστωσε ότι τα ίχνη αποτυπωμάτων που αποσπάστηκαν από την σκηνή, ανήκουν στον κατηγορούμενο. Τα γεγονότα δε που αφορούν το αδίκημα της υπόθεσης Ε.Δ Λευκωσίας υπ' αριθμό 855/2013, που με την σύμφωνο γνώμη της κατηγορούσας αρχής λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής στην παρούσα υπόθεση, είναι καταγραμμένα στην γραπτή έκθεση γεγονότων την οποία κατέθεσε η συνήγορος της κατηγορούσας αρχής η οποία σημειώθηκε σαν Έγγραφο Β και την ανέγνωσε. Αυτά δε έχουν ως ακολούθως: Την 1.10.11 και ώρα 22:40 καταγγέλθηκε στο ΤΑΕ Λευκωσίας από την κα Maria Radu, Μ1 ότι, την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 18:00 - 22:00 άγνωστος/οι εισήλθαν εντός της οικίας της που βρίσκεται στην οδό Κορμακίτη 9, Διαμ.102 στην Παλλουριώτισσα, από την ανοικτή μπαλκονόπορτα και έκλεψαν από μέσα ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή μάρκας «SIEMENS» άσπρου χρώματος με αρ. ΙΜΕΙ Ρ13525, αξίας €250, μια μαύρη τσάντα ηλεκτρονικού υπολογιστή, μαύρου χρώματος, άγνωστης μάρκας, αξίας €20, ένα ρολόι μάρκας «ZARA», αξίας €40 και το χρηματικό ποσό των €350 σε χαρτονομίσματα των €50 όλα συνολικής αξίας €
- Την 2.10.11 και περί ώρα 10:00 στην σκηνή μετέβηκε και η Μ4 η οποία η ώρα 10:15 παρέλαβε από τον Μ2 μια απόσπαση αποτυπώματος από το κάγκελο του μπαλκονιού που επιτεύχθηκε η είσοδος (τεκμήριο αστυνομίας 1) και μια δειγματοληψίας από τα αγγίγματα του δράστη στο κάγκελο της βεράντας (τεκμήριο αστυνομίας 2). Την 27.12.11 και ώρα 08:00 στο ΤΑΕ Λευκωσίας η Μ4 παρέδωσε τα τεκμήρια 1-2 στην Μ5 η οποία την ίδια ημέρα και ώρα 11:16 παρέδωσε το τεκμ.1 στον Υπαστυνόμο Ν. Νικολάου φ/δι Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών - Εργαστήριο Δακτυλοσκοπίας και η ώρα 12:35 παρέδωσε το τεκμήριο 2 στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας για επιστημονικές εξετάσεις επιπέδου DNA. Σύμφωνα με τον υπαστυνόμο Ν. Νικολάου φ/δι Υπηρεσία Εγκληματολογικών Ερευνών - Εργαστήριο Δακτυλοσκοπίας, η απόσπαση αποτυπώματος (τεκμήριο 1) ανήκει στον κατηγορούμενο. Την 5.12.12 και μεταξύ των ωρών 12:20-12:40 η Μ9 μαζί με την βοήθεια της Μ8 στις Κεντρικές Φυλακές κατέγραψε θεληματική κατάθεση του κατηγορούμενου , αφού του επέστησε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο. Στη συνέχεια και μεταξύ των ωρών 12:50-13:00 στις Κεντρικές Φυλακές η Μ8 με την βοήθεια της Μ9 κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο για το αδίκημα που διέπραξε, και αφού του επέστησε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο αυτός απάντησε «παραδέχομαι ότι μπήκα στο σπίτι και έκλεψα αλλά τα λεφτά που έκλεψα ήταν €300 και δεν παραδέχομαι για το ρολόι «ΖΑRA». Από τα όσα ανέφερε ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής επισημαίνω ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου αφού δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Επίσης επισημαίνω ότι από την κλοπιμαία περιουσία δε ανεβρέθηκε κανένα αντικείμενο η χρηματικό ποσό. Ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής ζήτησε περαιτέρω την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσεται η δήμευση και καταστροφή των τεκμηρίων που βρίσκονται στην κατοχή της αστυνομίας, ήτοι: · Στην παρούσα υπόθεση, η απόσπαση των δακτυλικών αποτυπωμάτων. · Στην υπόθεση 855/13 Ε.Δ Λευκωσίας, η απόσπαση των δακτυλικών αποτυπωμάτων και η δειγματοληψία από την σκηνή. Ο συνήγορος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής ετοίμασε γραπτή αγόρευση, αντίγραφο της οποίας κατέθεσε στο Δικαστήριο για σκοπούς διευκόλυνσης του Δικαστηρίου, η οποία σημειώθηκε σαν έγγραφο Γ.Α.1 και ανέγνωσε. Το περιεχόμενο αυτής και όσα πρόσθετα ο συνήγορος του κατηγορούμενου έχει αναφέρει και είναι καταγεγραμμένα στα πρακτικά του Δικαστηρίου, έχουν ληφθεί υπόψη στο σύνολο τους, δεν κρίνω σκόπιμο να τα παραθέσω αυτολεξεί, εξ΄ αυτών δε επισημαίνω τα εξής: Έκανε αναφορά καταρχάς στις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου και προς τούτο υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας που ετοιμάστηκε γι αυτόν και βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου, ημερ. 8.3.
- Εξ΄ αυτών δε επεσήμανε: · την ηλικία του κατηγορούμενου, ήτοι ότι είναι 23 ετών και κατά τον χρόνο διάπραξης των αδικημάτων 21 ετών, · την παντελή αδιαφορία από τους γονείς του για το πρόσωπο του, · την προβληματική οικονομική του κατάσταση αφού στην Κύπρο ούτε να εργαστεί δεν μπορούσε μετά που απορρίφθηκε η αίτηση του για να του παραχωρηθεί πολιτικό άσυλο, και · ότι σήμερα του συμπαρίσταται η αρραβωνιαστικιά του που είναι και το μόνο πρόσωπο στην ζωή του που τον στηρίζει. Περαιτέρω επικαλούμενος τα όσα δια της νομολογίας έχουν καθιερωθεί σε σχέση με το νεαρό της ηλικίας του και παραπέμποντας στα όσα η Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου κα. Έφη Παπαδοπούλου αναφέρει στο τεύχος 33 της Επιθεώρησης του Κυπριακού Δικαίου στις σελίδες 5143 - 5158, εισηγήθηκε πως η αντιμετώπιση του κατηγορούμενου θα πρέπει να έχει σαν κύριο στόχο την αναμόρφωση παρά την τιμωρία του. Επικαλέστηκε επίσης σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων την οικονομική δυσπραγία του κατηγορούμενου η οποία τον οδήγησε, αφού δεν είχε από πουθενά οικονομική στήριξη, στην διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Επίσης σαν μετριαστικό παράγοντα επικαλέστηκε την ανωριμότητα του κατηγορούμενου λόγω του νεαρού της ηλικίας του, μια ανωριμότητα, που πάντοτε κατά την εισήγηση του συνηγόρου, δεν του επέτρεψε να αντισταθεί στις δύσκολες καταστάσεις που βίωνε και στον πειρασμό να μην επιδείξει την παραβατική συμπεριφορά για την οποία ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναγνωρίζοντας δε την σοβαρότητα των αδικημάτων και τα όσα η νομολογία καθορίζει στις περιπτώσεις που αδικήματα ευρίσκονται σε έξαρση, όπως αυτά που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, είναι εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης ότι δυνάμει των συνθηκών που αφορούν το πρόσωπο του και ιδιαίτερα το νεαρό της ηλικίας του αλλά και η έλλειψη προηγούμενων καταδικών, μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο στο να τον αντιμετωπίσει με επιείκεια. Για την σχετική εισήγηση του παρέπεμψε το Δικαστήριο στο σύγγραμμα των κ.κ. Καπαρδή και Σολωμονίδη σελ.
- Όσον αφορά τον παράγοντα που έχει σχέση με το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου επίσης παρέπεμψε σε σχετική νομολογία και στο πιο πάνω αναφερόμενο σύγγραμμα στην σελίδα
- Ακόμη επικαλούμενος τις αρχές της εξατομίκευσης της ποινής σε συνδυασμό με τους λοιπούς μετριαστικούς παράγοντες που επικαλέστηκε, αλλά και με την ομολογία, την μεταμέλεια και την συνδρομή του στην εξιχνίαση όλων των αδικημάτων, εισηγήθηκε πώς τα στοιχεία αυτά δίνουν το δικαίωμα στον κατηγορούμενο να αντιμετωπιστεί από το Δικαστήριο με την μέγιστη επιείκεια. Περαιτέρω εισηγήθηκε πως σε περίπτωση που επιβληθεί ποινή φυλάκισης στον κατηγορούμενο επί τη βάσει των όσων δια της νομολογίας επίσης έχουν καθιερωθεί, αυτή δεν θα πρέπει να εκτιθεί διαδοχικά με την ποινή που ήδη εκτίει ο κατηγορούμενος στην ποινική υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος με αριθμό 121/12, ήτοι ποινή φυλάκισης 2 ετών για αδικήματα παρόμοιας φύσεως με αυτά της παρούσας. Πάντοτε κατά την εισήγηση του, αυτή λαμβάνοντας υπόψη του γεγονότος ότι η παρούσα όπως και η υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας 855/13 μπορούσε να ληφθεί υπόψη στην εν λόγω υπόθεση του Ε.Δ. Λάρνακος, θα πρέπει να συντρέχει με τις ποινές που επιβλήθηκαν στην εν λόγω υπόθεση. Αναφορικά δε με το συγκεκριμένο ζήτημα, εισηγήθηκε ότι μπορεί να μην ετέθη από τον κατηγορούμενο στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακας αίτημα για να ληφθούν υπόψη στην επιβολή της ποινής και τα αδικήματα που αφορούν τόσο την παρούσα όσο και την υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας 855/13, όμως και χωρίς να υποτιμάται η σοβαρότητα των αδικημάτων, η παρούσα υπόθεση θα πρέπει να ιδωθεί σαν ιδιάζουσα περίπτωση. Αυτό επίσης και για τον λόγο ότι τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος στην παρούσα, στην υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας 855/13 και τα αδικήματα της υπόθεσης Ε.Δ. Λάρνακος με αριθμό 121/12, εμπίπτουν στα πλαίσια μιας παραβατικής συμπεριφοράς που έλαβε χώρα κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι και τον Δεκέμβριο του
- Τέλος εισηγήθηκε ότι επί τη βάση των αρχών της νομολογίας, το γεγονός ότι στην άλλη υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος, με αριθμό 121/2012 η οποία αφορούσε μεταξύ άλλων και 7 κατηγορίες με παρόμοιας φύσεως αδικήματα ως αυτά της παρούσας αν ετίθεντο υπόψη του Δικαστηρίου στην εν λόγω υπόθεση τα αδικήματα της παρούσας, η ποινή που θα επιβάλλετο, επί τη βάση των αρχών της νομολογίας, θα ήταν η ίδια η ελαφρώς ψηλότερη. Προς επίρρωση δε της εισήγησης του παρέπεμψε το Δικαστήριο στο κείμενο της εν λόγω απόφασης του αδελφού Ε. Δ. κου Η. Γεωργίου, από το οποίο προκύπτει ότι στην υπόθεση εκείνη ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε 16 κατηγορίες, 7 για διαρρήξεις και κλοπές και άλλες 9 για άλλα αδικήματα μεταξύ των οποίων και αδίκημα για το οποίο η ποινή που προβλέπεται από τον νόμο είναι μέχρι και 15 χρόνια, ήτοι 5 χρόνια περισσότερα από αυτήν που προβλέπεται για το αδίκημα της 1ης κατηγορίας στην παρούσα, που είναι και η σοβαρότερη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα τα οποία παραδέχτηκε ο κατηγορούμενος είναι σοβαρά. Όπως έχει νομολογηθεί, η σοβαρότητα που προσδίδεται στο αδίκημα από τον νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής, συνιστά ένα από τους παράγοντες που συνθέτουν τη σοβαρότητα του αδικήματος. Το στοιχείο αυτό, λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής, όσο και για το καθορισμό της έκτασής της (Βλ. Δημοκρατία ν. Κυριάκου
(1990)2 ΑΑΔ 264). Όπως δε αναφέρθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον Νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Συγκεκριμένα για τα αδικήματα των κατηγοριών στις οποίες ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος προβλέπονται οι εξής ποινές: (
- i)Για την κατηγορία διάρρηξης κατοικίας εν καιρώ νυκτός (κατηγορία 1), προβλέπεται σύμφωνα με το άρθρο 292(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, ποινή φυλάκισης μέχρι 10 χρόνια. (
- ii)Για την κατηγορία διάρρηξης κατοικίας (κατηγορία 2), προβλέπεται σύμφωνα με το άρθρο 292(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, ποινή φυλάκισης μέχρι 7 χρόνια. (iii) Για δε την κατηγορία της κλοπής από κατοικία (κατηγορία στην υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας υπ ' αριθμό 855/2013), προβλέπεται σύμφωνα με το άρθρο 266(β) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, ποινή φυλάκισης μέχρι 5 χρόνια. Επισημαίνω βεβαίως ότι η παρούσα υπόθεση εκδικάζεται συνοπτικά μετά από γραπτή έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά την επιμέτρηση της ποινής, το Δικαστήριο μπορεί να λαμβάνει υπόψη ως ανώτατη ποινή, την ποινή που προβλέπεται από το νόμο και όχι την ανώτατη ποινή που το ίδιο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει με αποτέλεσμα να μπορεί, αν τα γεγονότα και οι περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν να επιβάλει ακόμα και το ανώτατο όριο ποινής που μπορεί να επιβληθεί σε συνοπτική διαδικασία (βλ. Raymond Elias Ghafari v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 442, Chikh v. Police
(1984)2 CLR, Attorney General of the Repuplic v. Vasiliotis Alias Kaizer and Another
(1967)2 CLR 20). Η σοβαρότητα των αδικημάτων της διάρρηξης και κλοπής τονίζεται και από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, το θέμα της ποινής σε αδικήματα διαρρήξεων προσεγγίστηκε ως εξής: «Η ανάγκη για την αυστηρή αντιμετώπιση των πιο πάνω αδικημάτων λόγω κυρίως της συχνότητας τους έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 113, Al-Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 160). Μάλιστα πολύ πρόσφατα (βλ. Παναγίδης ν. Δημοκρατίας Ποινική ΄Εφεση 6239/18.4.97), η απόφαση του Εφετείου αρχίζει με τη θλιβερή διαπίστωση πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Καταλήγει δε με τη διακήρυξη της υποστήριξης του Εφετείου σε αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά. Στην ίδια απόφαση επισημαίνονται τα πιο κάτω: 'οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται αντίθετα έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη'.» Στην υπόθεση Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 565 το εφετείο με παραπομπή σε παλαιότερη νομολογία, επισημαίνει ότι τα αδικήματα αυτά είναι σε έξαρση γι' αυτό και επιβάλλεται η ανακοπή αυτού του είδους της εγκληματικότητας, η οποία έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Ένας τρόπος πάταξης αυτού του φαινομένου, αναφέρεται, είναι η αυστηρότητα των ποινών. Τέλος στην Piliev v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 587 τονίστηκε για ακόμη μια φορά η ανάγκη για αντιμετώπιση των παραβατών κατά τρόπο που να συμβάλλει στην αποτροπή διάπραξης αδικημάτων διαρρήξεων και κλοπών τα οποία ως σημειώθηκε απασχολούν τα Δικαστήρια σχεδόν καθημερινά. Πάρα τα πιο πάνω η σοβαρότητα των αδικημάτων και η ανάγκη για αυστηρή αντιμετώπιση τους δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την ανάγκη για εξατομίκευση της ποινής ούτως ώστε αυτή να αρμόζει στις προσωπικές συνθήκες του κάθε κατηγορούμενου. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας ούτε του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλ. Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 171 και Αστυνομία ν. Toorac Fashion Ltd
(1993)2 Α.Α.Δ. 17). Έχοντας κατά νού τα πιο πάνω αναφερθέντα, λαμβάνω λοιπόν υπόψη μου από τα όσα έχουν εκτεθεί, προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού το λευκό του ποινικό μητρώο, στοιχείο που του δίνει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου, την παραδοχή του στο Δικαστήριο η οποία ήταν άμεση, την άμεση παραδοχή του και τη συνεργασία του με την Αστυνομία, η οποία συνεργασία, οδήγησε στην εξιχνίαση όλων των διερευνώμενων αδικημάτων τόσο της παρούσας υπόθεσης όσο και της υπόθεσης Ε.Δ. Λευκωσίας υπ' αριθμό 855/13, ότι σήμερα ευρίσκεται στις Κεντρικές Φυλακές όπου και εκτίει ποινή φυλάκισης δύο ετών, που του επεβλήθη στις 22.3.2012 στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος υπ' αριθμό 121/2012 και επίσης τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του περιστάσεις όπως αυτές αναφέρονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας καθώς και όσα ανέφερε σχετικά ο συνήγορος αυτού και ειδικότερα ότι: · Γεννήθηκε στην Αρμενία στις 11.11.1990, ήτοι είναι 23 ετών, προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης και έχει ακόμη μία αδελφή μικρότερης ηλικίας. · Ο ίδιος και η αδελφή του μεγάλωσαν με την πατρική γιαγιά λόγω του ότι οι γονείς τους ζούν και εργάζονται στη Ρωσία εδώ και πολλά χρόνια. · Περιγράφει την παιδική του ηλικία με άσχημες αναμνήσεις λόγω της απουσίας των γονέων του. · Oλοκλήρωσε την φοίτηση του στο σχολείο και ακολούθως μετέβηκε στη Ρωσία όπου βρίσκοταν οι γονείς του με σκοπό να εξεύρει εργασία. Αφού παρέμεινε εκεί χωρίς να καταφέρει να βρεί εργασία αποφάσισε να μεταβεί στην Κύπρο. · Στην Κύπρο έφτασε μέσω κατεχομένων και ακολούθως εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα. Ακολούθως υπέβαλε αίτηση για να του παραχωρηθεί άδεια παραμονής και άρχισε να εργάζεται στις οικοδομές, όπου εργάστηκε για δύο χρόνια και στη συνέχεια έμεινε άνεργος . · Δεν αντιμετωπίζει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και δεν κάνει χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. · Την παραβατική του συμπεριφορά για τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης επίσης απέδωσε στην δεινή οικονομική του κατάσταση αφού δεν έχει υποστήριξη από κανένα, ούτε και από αυτούς τους ίδιους τους γονείς του. Όσον αφορά τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου θα πρέπει να λεχθεί ότι είναι μεν παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίζονται κατά την επιμέτρηση της ποινής, σε σοβαρά όμως αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής, όπως στην παρούσα, οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας αφού προέχει η αυστηρή τιμωρία για την προστασία της κοινωνίας. (βλ. Αργυρού ν. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 670). Συνεπώς οι παράγοντες αυτοί δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την αναγκαιότητα επιβολής αποτρεπτικής ποινής λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος όχι όμως το είδος της ποινής, η οποία θα επιβληθεί. Αναφορικά δε με την παραδοχή του κατηγορούμενου η οποία ήταν άμεση τόσο ενώπιον του Δικαστηρίου όσο και στην Αστυνομία με την οποία συνεργάστηκε πλήρως, όπως και πιο πάνω αναφέρεται, επισημαίνω ότι ως η νομολογία καθορίζει, η βαρύτητα που μπορεί να της αποδοθεί ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση. Όπου συμβάλλει αποτελεσματικά στη διερεύνηση της υπόθεσης και πηγάζει από πραγματική μεταμέλεια του παραβάτη έχει μεγαλύτερη αξία. Επίσης μεγαλύτερη αξία μπορεί να αποδοθεί στην παραδοχή σε υποθέσεις όπου η απόδειξη του αδικήματος θα ήταν χρονοβόρα και δύσκολη (βλ. Ghafari v. Αστυνομίας, ανωτέρω). Έχοντας λοιπόν υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης κρίνω ότι η παραδοχή και η συνεργασία του κατηγορούμενου με τις ανακριτικές αρχές ήταν σε αρκούντως ικανοποιητικό βαθμό, κάτι πού με οδήγησε στην απόφαση πώς θα πρέπει να δοθεί σε αυτήν η δέουσα βαρύτητα κατά την επιμέτρηση της ποινής. Όπως δε λέχθηκε στην υπόθεση Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ σελ.28: «Στην παρούσα υπόθεση υπέρ του εφεσείοντα υπήρχαν δύο στοιχεία τα οποία έχουν αναγνωρισθεί από τη νομολογία ως σημαντικοί ελαφρυντικοί παράγοντες. Αυτά ήταν η παραδοχή του και η επιστροφή των χρημάτων στον παραπονούμενο. Το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έδωσε τους λόγους οι οποίοι εξουδετερώνουν τα πιο πάνω δύο ελαφρυντικά και δικαιολογούν την επιβολή της ίδιας ποινής στον εφεσείοντα και στον κατηγορούμενο 2. Τονίζουμε συναφώς ότι η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με συνέπεια να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων. Αποτελεί πορεία που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Επίσης η αποζημίωση του θύματος της εγκληματικής συμπεριφοράς λαμβάνεται υπόψη σαν στοιχείο μετάνοιας. Εξυπηρετεί τα συμφέροντα του θύματος. Πρέπει να ενθαρρύνεται μέσα από την μείωση της ποινής.» Δεν μου διαφεύγει επίσης το νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου, ο οποίος είναι σήμερα 23 ετών, κατά τον χρόνο δε διάπραξης των αδικημάτων 21 ετών, στοιχείο στο οποίο ιδιαίτερη αναφορά έκανε και ο συνήγορος του. Το στοιχείο αυτό αποτελεί ένα επίσης σημαντικό μετριαστικό παράγοντα. Σε σχέση δε με τον παράγοντα αυτόν στο σύγγραμμα «Η επιβολή ποινών στην Κύπρο: Ποινολογικές πτυχές, Αρχές και Νομολογία», των κ.κ Καπαρδή, Σολομωνίδη και Στεφάνου (στο οποίο αναφορά έκανε και ο συνήγορος του κατηγορούμενου) αναφέρονται στις σελίδες 86-89 τα ακόλουθα: «Το νεαρό της ηλικίας πρέπει να είναι ο αρχαιότερος λόγος τον οποίο επικαλούνται τα Δικαστήρια για να δείξουν επιείκεια στην επιλογή της ποινής. ............................................................................. Το σκεπτικό εδώ είναι ότι ένας ανήλικος αδικοπραγών μπορεί να θεωρηθεί λιγότερο υπεύθυνος για την συμπεριφορά του παρά ένας ενήλικας γιατί πιο εύκολα επηρεάζεται, παρασύρεται από άλλους και έχει λιγότερα ανεπτυγμένη την ικανότητα για αυτοέλεγχο. ............................................................................ Πρόσωπα νεαράς ηλικίας είναι συνήθως θύματα του κοινωνικού τους περιβάλλοντος, γι' αυτό και οι περιπτώσεις τους χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής και μεταχείρισης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φυλάκιση νεαρών προσώπων στα χέρια του δικαστή θα πρέπει να αποτελεί την τελευταία γραμμή άμυνας για προστασία της έννομης τάξης. ........................................................................................................................................................................... Όπως φαίνεται από τις πιο πάνω αποφάσεις, το Ανώτατο Δικαστήριο είναι πρόθυμο να επιφέρει σοβαρή μείωση στις ποινές νεαρών παραβατών όταν επιπρόσθετα συντρέχουν και άλλοι σοβαροί μετριαστικοί παράγοντες. Στην υπόθεση Savvides v. Republic
(1988)2 CLR 51 ελήφθησαν επιπροσθέτως σοβαρά υπόψη η μεταμέλεια και η ψυχολογική κατάσταση του κατηγορούμενου, ενώ στην υπόθεση Χ΄΄Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 95 ελήφθησαν υπόψη πέραν του λευκού ποινικού μητρώου, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου και η επιστροφή των κλοπιμαίων ως πράξη μεταμέλειας». Παρά τα όσα αναφέρονται ανωτέρω το στοιχείο όμως αυτό δεν αποτελεί πάντοτε παράγοντα που επηρεάζει από μόνος του το είδος της ποινής. Συνεκτιμάται και αυτό με όλους τους άλλους σχετικούς παράγοντες. Όπως δε χαρακτηριστικά λέχθηκε στην υπόθεση Σόλωνας Φανάρας κ.α. ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) : «Το κακουργιοδικείο έκανε ορθή αναφορά στο νεαρό της ηλικίας των εφεσειόντων, ως παράγοντα μετριασμού της ποινής. Είναι γνωστός ο λόγος. Κρίνεται πως δεν είναι επιθυμητό νεαρό άτομο, στα αρχικά δηλαδή στάδια της δημιουργίας της προσωπικότητας του, να στερηθεί της ευκαιρίας να ωριμάσει για να κάνει τις επιλογές του στη ζωή. Πρέπει όμως να επισημάνουμε, πάνω σ' αυτό το ζήτημα, πως σήμερα τα πράγματα έχουν μεταβληθεί απ' ότι ήσαν μερικές δεκαετίες πριν. Η παιδεία προσφέρεται σχεδόν σε όλους. Η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών, με τα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημέρωσης, πληροφορούν τον πολίτη για τα συμβαίνοντα σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η κατάσταση αυτή έχει βεβαίως πλεονεκτήματα, αλλά και μειονεκτήματα που συνήθως αποτελούν θέματα σοβαρών συζητήσεων. Με αυτά που αναφέραμε αμέσως πιο πάνω, οδηγούμαστε στη σκέψη πως ο νέος σήμερα έχει καλύτερες ευκαιρίες διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, φθάνει βεβαίως να κάνει τις ορθές επιλογές. Οι εφεσείοντες έδειξαν, με τη διάπραξη των εγκλημάτων που εξετάζουμε, τη δική τους επιλογή. Ας ελπίσουμε, για το μέλλον, πως το έγκλημα που διέπραξαν θα αποδεικτεί η μοναδική αντικοινωνική συμπεριφορά τους.» Στην υπόθεση δε Ευστάθιος Ανδρέα Παναγή ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω), υπογραμμίστηκε ότι η διάπραξη διαρρήξεων από νεαρά άτομα έχει εξελιχθεί σε κοινωνική μάστιγα γι΄ αυτό και πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές. Ακόμη στην υπόθεση Alexey Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 381 και Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1995)2 ΑΑΔ 228, επισημαίνεται υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι η επιβολής ποινής φυλάκισης και σε νεαρά άτομα που για πρώτη φορά διώκονται για εγκληματικές πράξεις, εφόσον τούτο επιβάλλεται από τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη αποτροπής αδικημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση, είναι πλέον αποδεχτό. Επιπρόσθετα τούτο που παρατηρείται είναι ότι αδικήματα αυτής της κατηγορίας διαπράττονται σε μεγάλο βαθμό από πρόσωπα νεαρής ηλικίας, γνώση την οποία αντλώ και από την καθημερινή εκδίκαση υποθέσεων αυτού του είδους που τίθενται ενώπιον μου. Τα πιο πάνω τονίστηκαν και στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερομηνίας 16.5.2012, στις Ποινικές Εφέσεις 180/11, 181/11 και 182/11, Stefan Ilie ν. Αστυνιμίας, Toma Mihai Rogban ν. Αστυνιμίας και Marius Dancs v. Αστυνομίας Stefan Ilie κ.α ν Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 180-2011, 181-2011 και 182-2011 ημερομηνίας 16.5.2012. Όπου να σημειωθεί ο ένας από τους τρείς κατηγορούμενους ήταν ηλικίας 21 ετών και πατέρας δύο παιδιών ενάμιση έτους και τεσσεράμισι μηνών. Αφορούσε διάρρηξη και κλοπή περιουσίας €1.442,00 όπου επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 2 ετών και 18 μηνών μετά από την παραδοχή των κατηγορούμενων και το Εφετείο έκρινε ότι η ποινή που του επέβαλε το πρωτόδικο δικαστήριο δεν ήταν υπερβολική. Όσον αφορά το πώς επηρεάζεται η επιβαλλόμενη ποινή όταν το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του άλλα αδικήματα, αρκετά διαφωτιστική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Παντελής Κυριάκου ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ 598, στην οποίαν αναφέρθησαν μεταξύ άλλων τα εξής: «Τέλος, ο δικηγόρος του εφεσείοντος, αναφερόμενος στις υποθέσεις που λήφθηκαν υπόψη, κατά την επιμέτρηση της ποινής, εισηγήθηκε ότι, εφόσον η ποινή επιβάλλεται μόνο για την υπόθεση η οποία εκκρεμεί ενώπιον του δικαστηρίου, εν προκειμένω για τις εικοσιεννέα κατηγορίες που περιλαμβάνονταν στο κατηγορητήριο, με συνολικό ποσό απόσπασης £1.080,93, "εκείνες που λήφθηκαν υπόψη λαμβάνονται υπόψη, όχι για να επιβαρύνουν ή να επιμηκύνουν το μέγεθος της ποινής, αλλά λαμβάνονται υπόψη για να μην τυγχάνει (ο κατηγορούμενος) της επιείκειας της οποίας διαφορετικά θα τύγχανε αν ήταν λευκού ποινικού μητρώου". Μας παρέπεμψε δε σχετικά στον Archbold 1998 §5-23 και §5-25. ............................................................................ Όσον αφορά την άλλη του εισήγηση, με την παραπομπή στον Archbold 1998, παρατηρούμε ότι εκείνο το οποίο είπε ο Lord Goddard C.J. στην υπόθεση R. v. Batchelor, 36 Cr. Ap. Rep. σελ. 64, στις σελ. 67-68*, είναι ότι, όταν το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και άλλα αδικήματα, μπορεί να επιβάλει μεγαλύτερη ποινή στις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο, από εκείνη που θα επέβαλλε αν είχε ενώπιόν του μόνο τις κατηγορίες που περιλαμβάνονται στο κατηγορητήριο.» __________________________________________________________________ * Στην R. v. Batchelor ο Lord Goddard C.J. είπε τα εξής: "... ... ... ... ... ... ... ... . ... if a court is informed that there are outstanding charges against a prisoner who is before it for a particular offence, the court can, if the prisoner admits the offences and asks that they should be taken into account, take them into account, which means that the court can give a longer sentence than it would if it were dealing with him only on the charge mentioned in the indictment." Ο δε Archbold διευκρινίζει ότι, "The sentence passed by the court is passed only for the offences in the indictment, and there is no conviction in respect of the offences taken into consideration.» Πρέπει περαιτέρω στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι δεν μπορεί κάποιος παρά να νιώσει έκπληξη αλλά και θλίψη εξετάζοντας την όλη συμπεριφορά του κατηγορουμένου, ο οποίος αν και άτομο νεαρής ηλικίας το οποίο ήλθε στην Κύπρο για μια καλύτερη ζωή, αντί να εκμεταλλευτεί τις συνθήκες που του προσφέρει η Κυπριακή κοινωνία και να ενταχθεί σε αυτήν, αντίθετα με την πιο πάνω περιγραφόμενη εγκληματική συμπεριφορά του επέδειξε έλλειψη σεβασμού και περιφρόνηση στους νόμους της πολιτείας που τον φιλοξενεί. Ούτε και η οικονομική δυσπραγία μπορεί να γίνει αποδεκτή σαν μετριαστικός παράγοντας. Αλλοίμονο αν σε μία ευνομούμενη κοινωνία ο κάθε άνεργος και σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση ευρισκόμενος για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, καταφεύγει στη διάπραξη αδικημάτων όπως αυτά που διέπραξε ο κατηγορούμενος. Επισημαίνω επίσης ότι από την κλαπείσα περιουσία η οποία ανέρχεται σε πολλές χιλιάδες ευρώ, ήτοι πέραν των €19.000,00, ουδέν ανευρέθηκε στοιχείο που μειώνει τους μετριαστικούς παράγοντες για τον κατηγορούμενο αφού ούτε και τα θύματα έχουν αποζημιωθεί. Συνεκτιμώντας λοιπόν όλα τα δεδομένα που αφορούν στην παρούσα υπόθεση ως έχουν λεπτομερώς αναφερθεί ανωτέρω και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλλουν τη διάπραξη, τη φύση, την έκταση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα ποινή στην παρούσα για τον κατηγορούμενο, είναι η ποινή φυλάκισης. Και τούτο έχοντας πάντα κατά νου ότι αυτή επιβάλλεται μόνο εκεί όπου οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου v. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Σε σχέση δε με το εύρος της ποινής πού θα επιβάλω στον κατηγορούμενο, αντλώ καθοδήγηση από τις πιο κάτω υποθέσεις: Στην υπόθεση Κωνσταντίνος Μιχάλη Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1995)2 ΑΑΔ 228, ο εφεσείοντας καταδικάσθηκε από το Στρατιωτικό Δικαστήριο κατόπιν παραδοχής, σε 18 μήνες ποινή φυλάκισης για το αδίκημα της διάρρηξης σχολικού κτηρίου και κλοπής κατά παράβαση του άρθρου 294(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε, που διαπράχθηκε μεταξύ των ημερομηνιών 16-17.10.
- Κατά την επιβολή της ποινής λήφθηκαν υπόψη άλλες 9 εκκρεμείς κατηγορίες παρόμοιας φύσης. Μερικές από αυτές διαπράχθηκαν το 1993 και μερικές το
- Σε ένα μήνα, τον Οκτώβριο του 1993 ο εφεσείοντας διέπραξε συνολικά 7 διαρρήξεις και κλοπές και τον Δεκέμβριο του 1994 διέπραξε 3 διαρρήξεις και κλοπές. Στην διάπραξη του αδικήματος υπήρχε προσχεδιασμός. Ο εφεσείοντας κατά τον χρόνο της διάπραξης ήταν 18 ετών. Αποκάλυψε δε στην Αστυνομία όλα τα υπόλοιπα αδικήματα που είχε διαπράξει και τα οποία η αστυνομία δεν θα μπορούσε να εξιχνιάσει από μόνη της. Είχε, επίσης, επιστρέψει μεγάλο μέρος των κλοπιμαίων στην αστυνομία και αποζημίωσε μερικώς τις ζημιές που είχε προκαλέσει κατά τις διαρρήξεις. Είχε δε πρόθεση να αποζημιώσει εξ ολοκλήρου τους παραπονούμενους και να αποκαταστήσει τις ζημιές που είχε προξενήσει στα διάφορα σχολικά κτήρια. Ο εφεσείοντας είχε εγκαταλειφθεί από την μητέρα του σε μικρή ηλικία και ο πατέρας του δεν του είχε δείξει πατρική στοργή και φροντίδα. Ήταν, επίσης, πρόσωπο με ψυχολογικά προβλήματα. Στην έφεση που έγινε εναντίον της ποινής ως έκδηλα υπερβολικής το Εφετείο αποφάσισε, ότι εν' όψει όλων των πιο πάνω ελαφρυντικών η ποινή που επέβαλε το Στρατιωτικό Δικαστήριο ήταν έκδηλα υπερβολική. Ακολούθως, το Εφετείο μείωσε την ποινή σε 9 μήνες ποινή φυλάκισης. Στην υπόθεση Ευστάθιος Ανδρέα Παναγή ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω) ο εφεσείοντας βρέθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής για το αδίκημα της διάρρηξης κτηρίου και κλοπής κατά παράβαση του άρθρου 294(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν ενώ ο εφεσείοντας ήταν στρατιώτης και υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία. Κατηγορείτο ότι διέρρηξε και εισήλθε στο κτήριο του Σωματείου ΘΟΙ Τσερίου και έκλεψε Λ.Κ.35,00 σε μετρητά και τσιγάρα αξίας Λ.Κ.17,00 όλα συνολικής αξίας Λ.Κ.52,
- Εναντίον του εφεσείοντα εκκρεμούσαν 15 άλλες παρόμοιες υποθέσεις κλοπών, κυρίως, ραδιομαγνητοφώνων αυτοκινήτων και άλλων αντικειμένων, των οποίων η συνολική αξία ανήρχετο σε Λ.Κ.5.000,00 περίπου για τις οποίες είχαν σχηματισθεί 15 ξεχωριστά κατηγορητήρια. Το Εφετείο δεν αποδέχθηκε την έφεση που έγινε εναντίον της ποινής ως έκδηλα υπερβολικής. Ούτε και ότι δεν υπήρξε εξατομίκευση της ποινής που να ανταποκρίνεται στις προσωπικές συνθήκες του εφεσείοντα. Αφού δε τόνισε την έξαρση που παρατηρείται στην διάπραξη αδικημάτων αυτής της φύσης από νεαρά άτομα χαρακτήρισε την επιβληθείσα ποινή φυλάκισης των 9 μηνών ως πολύ επιεική. Δεν θεώρησε, όμως, σκόπιμο να επέμβει. Στην υπόθεση Κυριάκος Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 117/2009, ημερ. 5.11.2009, ο εφεσείων, ηλικίας 21 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, παραδέχθηκε ενοχή σε συνολικά 27 κατηγορίες, οι οποίες μεταξύ άλλων αφορούσαν 9 κατηγορίες διάρρηξης καταστήματος και κλοπής, 2 κατηγορίες διάρρηξης καταστήματος με σκοπό τη διάπραξη κακουργήματος, μία κατηγορία κλοπής από κατοικία και μία κατηγορία κλοπής από κλειδωμένο κιβώτιο. Λήφθηκαν υπόψη άλλες 19 υποθέσεις για παρόμοιας φύσης αδικήματα. Ο εφεσείων εν τω μεταξύ απέκτησε παιδί. Το Εφετείο μείωσε τις ποινές φυλάκισης των 22 μηνών σε 15 μήνες, ενώ επικύρωσε τις ποινές των 12 και 15 μηνών, και ανέστειλε την έκτιση αυτών για 3 έτη, αφού ο εφεσείων είχε ήδη εκτίσει μέρος της ποινής του, 5 μήνες. Στην υπόθεση Lungu κ.ά. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545, οι εφεσείοντες ήταν 3 νεαροί ηλικίας 22, 20 και 20 ετών αντίστοιχα, με λευκό ποινικό μητρώο, και παραδέχθηκαν τη διάρρηξη αποθήκης και κλοπής από αυτή αθλητικών και άλλων ειδών αξίας Λ.Κ.
- Μεγάλο μέρος της κλαπείσας περιουσίας είχε ανευρεθεί και θα επιστρέφετο στον ιδιοκτήτη. Το Εφετείο μείωσε την ποινή φυλάκισης των 6 μηνών που είχε επιβληθεί από το πρωτόδικο Δικαστήριο σε 4 μήνες. Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά: «Δεν είναι καθόλου λανθασμένη η προσέγγιση του Δικαστηρίου ότι, προκειμένου περί αδικημάτων τα οποία βρίσκονται σε έξαρση, η αποτρεπτική πτυχή της ποινής πρέπει να τονίζεται από το Δικαστήριο και προκειμένου μάλιστα περί ενός αδικήματος που ο Νόμος προβλέπει σοβαρή ποινή, έστω και αν στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση ως προς το ύψος της περιουσίας που εκλάπη ή ως προς τα περιστατικά τα οποία περιστοιχίζουν τη διάρρηξη. Και είναι γεγονός ότι ανησυχεί ιδιαίτερα η αυξητική τάση και η έκταση των αδικημάτων διαρρήξεων και κλοπών στον τόπο μας. Υπάρχει όμως μια πτυχή της υπόθεσης η οποία δικαιολογεί παρέμβαση στην ποινή η οποία επεβλήθη και αυτό αναφέρεται στο ότι, προκειμένου ιδιαίτερα περί νεαρών ατόμων, ο Δικαστής δεν επεδίωξε την εξασφάλιση έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας στην οποία να περιέχονται πλήρεις, κατά το δυνατόν, πληροφορίες για το πρόσωπο του κάθε εφεσείοντα και τις οικογενειακές συνθήκες του, μέρος των οποίων έχει τεθεί και ενώπιον μας έστω και συνοπτικά και φαίνεται να δικαιολογεί μια αντίκρυση της σοβαρότητας των αδικημάτων σε συνάρτηση με αυτές τις συνθήκες που να δικαιολογεί τη διαπίστωση ότι η ποινή ήταν υπό τις περιστάσεις υπερβολική. Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα στοιχεία θεωρούμε ότι υπό τις περιστάσεις η ποινή θα πρέπει να μειωθεί σε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για έκαστο εφεσείοντα.» Προτού καταλήξω στο εύρος της ποινής πού θα επιβάλω στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση και έχοντας υπόψη τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του στα πλαίσια της αγόρευσης του για σκοπούς μετριασμού της ποινής, επισημαίνω ότι αυτός βρίσκεται κατάδικος στη φυλακή όπου εκτίει ποινή φυλάκισης δύο χρόνων δυνάμει ποινής που του επιβλήθηκε στην πιο πάνω αναφερόμενη υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος υπ αριθμό 121/2012 στις 22.3.2012, ήτοι σε ημερομηνία που ως εύκολα συνάγεται από τα γεγονότα, είχαν ήδη διαλευκανθεί τα αδικήματα που αφορούν τόσο την παρούσα υπόθεση όσο και την υπόθεση 855/13 Ε.Δ. Λευκωσίας. Συγκεκριμένα από το Έγγραφο Α(α) που αφορά το αδίκημα της 1ης κατηγορίας στην παρούσα, συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γι αυτό στις 29.12.2011 και παραδέχθηκε, από το Έγγραφο Α(β) που αφορά το αδίκημα της 2ης κατηγορίας στην παρούσα, συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος επίσης κατηγορήθηκε στις 29.12.2011 και παραδέχθηκε, ενώ από το Έγγραφο Β που αφορά το αδίκημα της κατηγορίας στην υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας υπ' αριθμό 855/2013, συνάγεται ότι ναι μέν ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε στις 5.12.2012 και επίσης παραδέχθηκε, όμως οι έρευνες της αστυνομίας ολοκληρώθηκαν με την λήψη των επιστημονικών αποτελεσμάτων για την δακτυλοσκοπική εξέταση την 27.12.
- Επισημαίνω δε ότι ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής ερωτηθείς σχετικά από το Δικαστήριο δεν ήταν σε θέση να αναφέρει γιατί ενώ τα αδικήματα των εν λόγω υποθέσεων είχαν διαπραχθεί πρίν η κατά την ίδια περίοδο που διαπράχθηκαν και τα αδικήματα της υπόθεσης Ε.Δ. Λάρνακος 121/2012, η μεν παρούσα καταχωρήθηκε στις 29.10.2012 και επιδόθηκε στον κατηγορούμενο στις 5.2.2013, η δε υπόθεση του Ε.Δ. Λευκωσίας καταχωρήθηκε στις 4.3.2013 και επιδόθηκε στον κατηγορούμενο στις 19.3.
- Είναι λοιπόν πρόδηλο από τα πιο πάνω ότι αν είχαν ληφθεί υπόψη τα γεγονότα των αδικημάτων της παρούσας υπόθεσης αλλά και της υπόθεσης του Ε. Δ Λευκωσίας 855/13, στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακας με αριθμό 121/12 και είχε ολοκληρωθεί η διαδικασία δίωξης και καταδίκης του κατηγορούμενου και γι αυτά, όπως συνάγεται από το περιεχόμενο του Εγγράφου Γ, αυτός σήμερα θα εκαρπούτο και την περίοδο απονομής χάριτος από τον έντιμο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας με επακόλουθο να μειώνετο η όποια ποινή του επιβλήθηκε στην υπόθεση του Ε.Δ. Λάρνακος κατά το ¼ της, με σοβαρό ενδεχόμενο να απολύετο στις 3.5.13 όπως ανέφερε ο συνήγορος υπεράσπισης του και συμφώνησε σε αυτό και ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής. Επίσης και επειδή απετέλεσε αντικείμενο τοποθετήσεων και από τις δύο πλευρές, στο στάδιο αυτό επισημαίνω ότι σύμφωνα με τα όσα αναφέρθηκαν αλλά και τα με όσα περιέχονται στο Έγγραφο Γ, που κατέθεσε ο συνήγορος της κατηγορούσας αρχής κατόπιν που έθιξε το ζήτημα του χρόνου κράτησης και αποφυλάκισης του κατηγορούμενου σε σχέση με την ποινή φυλάκισης που εκτίει για την υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος 121/2012 ο συνήγορος του, η ημερομηνία αποφυλάκισης του ενόψει της εκκρεμοδικίας στην παρούσα υπόθεση αλλά και της υπόθεσης 855/13, Ε. Δ. Λευκωσίας, είναι ως αναφέρεται στον επισυνημμένο πίνακα στο εν λόγω έγγραφο, η 20.9.
- Συνακόλουθα το παρόν Δικαστήριο κι αν ακόμη η ημερομηνία αυτή είναι η έπρεπε να ήταν διαφορετική, δεν κέκτηται εξουσία να αποφασίσει περί τούτου. Όπως τονίστηκε και στους δύο συνηγόρους και ιδιαίτερα στον συνήγορο του κατηγορούμενου, το συγκεκριμένο ζήτημα άπτεται απόφασης διοικητικού οργάνου, ήτοι του διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών και συνεπώς υπόκειται στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου η ακόμη στην διαδικασία έκδοσης Προνομιακού Εντάλματος της φύσεως Habeas Corpus (βλέπε απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση Αρ.161/2012, Αναφορικά με την Κράτηση του Κυριάκου Ζάνα εκ Λεμεσού από την Κυπριακή Δημοκρατία δια του Υπουργού Δικαιοσύνης και/η του Διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών, ημερομηνίας 6.6.2013). Συνακόλουθα ενόψει όλων των πιο πάνω λαμβάνω υπόψη μου για σκοπούς μετριασμού της ποινής, ότι τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης θα μπορούσαν, εάν βεβαίως αυτό ζητείτο, να ληφθούν υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής στην υπόθεση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος με αριθμό 121/
- Παρά το ότι δεν ζητήθηκε από την υπεράσπιση κάτι τέτοιο, εν τούτοις όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Ευστάθιος Ανδρέας Παναγή ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ 47, το στοιχείο αυτό λαμβάνεται υπόψη σαν ελαφρυντικός παράγοντας. Βλέπε επίσης προς τούτο την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Σωκράτης Παναγιώτου (Αντάρτης) ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138. Εν όψει λοιπόν όλων των πιο πάνω αναφερομένων, κρίνω πώς η ενώπιον μου υπόθεση είναι ιδιάζουσα και θα πρέπει να διαφοροποιηθεί αναφορικά με το ύψος των ποινών που θα επιβάλω στον κατηγορούμενο. Καταληκτικά και έχοντας κατά νού όλα τα πιο,πάνω, επιβάλλονται στον κατηγορούμενο, οι ακόλουθες ποινές: Στην κατηγορία 1 ποινή φυλάκισης 4 μηνών. Στην κατηγορία 2 ποινή φυλάκισης 2 μηνών. Οι ποινές φυλάκισης που έχω επιβάλει στον κατηγορούμενο, να συντρέχουν. Επιπλέον διατάσσω όπως τα τεκμήρια που αναφέρονται ανωτέρω, ήτοι: · στην παρούσα υπόθεση, η απόσπαση των δακτυλικών αποτυπωμάτων, · στην υπόθεση 855/13 Ε.Δ Λευκωσίας, η απόσπαση των δακτυλικών αποτυπωμάτων και η δειγματοληψία από την σκηνή, δημευθούν και καταστραφούν. Στην επιβολή ποινών στον κατηγορούμενο στην παρούσα υπόθεση ελήφθη υπόψη η υπόθεση και τα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση υπ' αριθμό 855/13, του Ε. Δ Λευκωσίας. Στη συνέχεια θα εξετάσω κατά πόσο οι ποινές φυλάκισης πού έχω επιβάλει στον κατηγορούμενο θα εκτιθούν άμεσα η θα τύχουν αναστολής. Η ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης έχει διευρυνθεί από την τελευταία τροποποίηση του Νόμου 95/72 με τον τροποποιητικό Νόμο 186(Ι)/03, όπου το νέο άρθρο 3
(2)προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης, αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορούμενου». Θεωρώ χρήσιμο ν' αναφερθώ αρχικά στις υποθέσεις Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ 240 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Βασιλείου
(2003)2 Α.Α.Δ. 21 , στις οποίες η ποινή φυλάκισης που είχε επιβληθεί αναστάληκε ενόψει των ιδιαιτέρων περιστάσεων των εν λόγω υποθέσεων κατά χρόνο μάλιστα που η ευχέρεια του Δικαστηρίου ήταν πολύ πιο περιορισμένη. Σε σχέση με το άρθρο 3
(2)του τροποποιητικού Νόμου 186 (Ι)/03, αντλώ καθοδήγηση αναφορικά με την εφαρμογή του από τις υποθέσεις Παπαευσταθίου ν Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 39, Τραλαλάς ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 323 και ειδικότερα Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 148 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Κανάρη (Αρ. 2)
(2005)2 Α.Α.Δ. 327. Χρήσιμη αναφορά γίνεται επίσης στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161, και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν. 41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing In Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.ά.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)». Καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, και έχοντας υπόψη τόσο τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων όσο και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου, οι οποίες δεν έχουν διαφοροποιηθεί, δεν ικανοποιούμαι ότι αυτές είναι τέτοιες που να δικαιολογούν την αναστολή έκτισης της ποινής. Αυτές έχουν ήδη ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής και έχουν διαδραματίσει ιδιαίτερο και σημαντικό ρόλο σε αυτήν. Στη συνέχεια θα προχωρήσω να εξετάσω αν με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 117
(2)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, όπως τροποποιήθηκε, οι ποινές φυλάκισης, που έχω σήμερα επιβάλει στον κατηγορούμενο θα πρέπει να συντρέχουν ή να είναι διαδοχικές με την ήδη εκτιόμενη ποινή που του επιβλήθηκε στην υπόθεση του Ε. Δ. Λάρνακας υπ' αριθμό 121/2012, ως και η εισήγηση του συνηγόρου του. Το πιο πάνω άρθρο προνοεί τα ακόλουθα: «Ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε πρόσωπο που ήδη καταδικάστηκε σε φυλάκιση αρχίζει να εκτίεται μετά την λήξη της προηγούμενης ποινής εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά». Στην υπόθεση Σάββας Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 443 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η αρχή της συνολικότητας της ποινής ισχύει βεβαίως στην Κύπρο όπως ισχύει και στην Αγγλία. Επεκτείνεται πέραν της περίπτωσης διαδοχικών ποινών που επιβάλλονται από το ίδιο δικαστήριο την ίδια ώρα στην ίδια ή σε διαφορετικές υποθέσεις και καλύπτει περιπτώσεις όπως η προκείμενη στην οποία οι ποινές επιβάλλονται από διαφορετικό δικαστήριο σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές υποθέσεις ... Επίκεντρό της είναι ο τιμωρούμενος και προοπτική της η αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς την συνολική ποινική ευθύνη του. .......................................................................... Ειδικά στην περίπτωση όπως η προκειμένη στην οποία επιβάλλεται ποινή ενώ ο τιμωρούμενος εκτίει άλλη ποινή, αποτελούν καλό κανόνα τα λεχθέντα από τον Richards, J., στην υπόθεση R v. Watts
(2000)1 Cr. App. R. (S) 460 .: «If the offence had fallen to be dealt with at the same time would the same total sentence have resulted. If not, then the total produced by making the sentences consecutive may be disproportionate and excessive». Ο κανόνας αυτός αντιστοιχεί προς τον γενικό κανόνα που το δικαστήριο, όταν εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής συντρεχουσών ή διαδοχικών ποινών, εφαρμόζει ως απόρροια της αρχής της συνολικότητας της ποινής. .......................................................................... Εξετάζοντας το σύνολο των παραγόντων που διέπουν το θέμα στην προκειμένη περίπτωση, διαπιστώνουμε έρεισμα στην έφεση. Κατ' αρχή, επρόκειτο για αδικήματα της ίδιας φύσης με εκείνα για τα οποία είχε επιβληθεί η προηγούμενη και εκτιόμενη ποινή φυλάκισης των δυόμισι ετών στην υπόθεση 9399/03 όπως και με εκείνα τα οποία αφορούσαν οι υποθέσεις που ανεφέρθησαν ως προηγούμενες καταδίκες. Αυτό διαφοροποιεί την υπόθεση από την Κουφού κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 396, όπου η επιβολή διαδοχικών ποινών βασίσθηκε στο ότι τα αδικήματα ήσαν εντελώς διαφορετικής φύσης από εκείνα για τα οποία είχε ήδη επιβληθεί και εκτίετο ποινή σε άλλη υπόθεση, ώστε η επιβολή συντρεχουσών ποινών να μην δικαιολογείτο "από τη φύση, το χαρακτήρα και τα περιστατικά της υπόθεσης" (σ. 401).» Επίσης σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα στην υπόθεση Κουφού ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 396, το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση του εξετάζοντας την έφεση με την οποία ο εφεσείων προσέβαλε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου γιατί δεν διέταξε οι ποινές που του είχαν επιβληθεί να συνέτρεχαν μαζί με ποινή φυλάκισης που ήδη εξέτιε για άλλη υπόθεση, αναφέρει στην σελίδα 401 τα εξής: «Ηγέρθη το θέμα εάν η ποινή αυτή θα αρχίσει μετά την έκτιση από τον παρόντα εφεσείοντα της μακράς ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο στις 17 Φεβρουαρίου, 1992, για σειρά εγκλημάτων εναντίον περιουσίας. .......................................................................... Η ποινή την οποία εκτίει ο εφεσείων είναι για εγκλήματα εντελώς διαφορετικής φύσεως από το έγκλημα της κατοχής ινδικής καννάβεως στο οποίο βρέθηκε ένοχος στην παρούσα υπόθεση. Η έκδοση διαφορετικής διαταγής από τη γενική πρόνοια για έκτιση της ποινής μετά την έκτιση της προηγούμενης ποινής φυλάκισης, δεν δικαιολογείται από τη φύση, το χαρακτήρα και τα περιστατικά της υπόθεσης.» Ακόμη, πρόσφατα και παρά τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, το Ανώτατο Δικαστήριο με την απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Μιχάλης Παραρές ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 46/2013, ημερομηνίας 20.3.2013, αποδεχόμενο την έφεση, διέταξε όπως η επιβληθείσα πρωτόδικα ποινή φυλάκισης 2 μηνών στον εφεσείοντα, να συντρέχει με την ποινή φυλάκισης των 4 χρόνων που αυτός εξέτιε κατά την επιβολή της ποινής, παρά το ότι τα αδικήματα της υπόθεσης που είχε επιβληθεί η δίμηνη ποινή φυλάκισης ήταν εντελώς διαφορετικά από τα αδικήματα για τα οποία εξέτιε την ποινή φυλάκισης των 4 χρόνων. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην απόφαση της πλειοψηφίας στην εν λόγω υπόθεση: «Τα πιο πάνω, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η κύρια θέση του εφεσείοντος, διά του συνηγόρου του, ότι αν η υπόθεση καταχωρείτο έγκαιρα θα ήταν δυνατό να ληφθεί υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής από το Κακουργιοδικείο, είναι και εύλογη και ορθή. Έπεται ότι η διαδοχικότητα της έκτισης της ποινής που είναι η συνήθης διαταγή με βάση το άρθρο 117
(2)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, (δέστε Pikis: Sentencing in Cyprus, 2η Έκδ. σελ. 93 και Σάββας Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 443), πρέπει να ιδωθεί ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, την οποία το Δικαστήριο διατηρεί υπό το φως των καταληκτικών λέξεων του εδαφίου
(2), σε συνάρτηση με την αρχή της αναλογικότητας και της συνολικότητας της ποινής. Η αρχή αυτή λαμβάνει υπόψη το μη υπέρμετρο ή δυσανάλογο της ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη ενός προσώπου, (Χριστοφόρου ν. Αστυνομίας - ανωτέρω -, Θεοδώρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 72/2010, ημερ. 19.9.2011 και Κέρκης ν. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 433). Και περαιτέρω δεν πρέπει φραστική και μόνο σημασία να αποδίδεται από το Δικαστήριο στην αποτίμηση και τη σημασία των όλων προσωπικών συνθηκών ενός κατηγορούμενου, ακόμη και για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικές ουσίες, (Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 211). Όλα τα πιο πάνω στοιχεία και δεδομένα της υπόθεσης, (καθυστέρηση στην ποινική δίωξη, νεαρά ηλικία του εφεσείοντος, η ελάχιστη ποσότητα της ναρκωτικής ουσίας προορισμένης για δική του χρήση, η δυνατότητα να είχε η παρούσα υπόθεση ληφθεί υπόψη στην προηγηθείσα καταδίκη του από το Κακουργιοδικείο), δικαιολογούσαν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου προς την αντίθετη κατεύθυνση, παρά τη διαφορετικότητα των αδικημάτων. Η άσκηση επιβολής ποινής εμπεριέχει ένα εύρος κινήσεων, ανάλογα με τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης, άλλως θα αποτελούσε, όπως λέχθηκε στην Τσιάκκα κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. αρ. 42/10 και 43/10, ημερ. 14.7.2011, «μια μηχανιστική άσκηση, χωρίς περιθώριο ευλυγισίας.». Προκύπτει από τα πιο πάνω, ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου στη παρούσα υπόθεση, στο σύνολο της και να αποφασίσει ποιά είναι η κατάλληλη ποινή για όλα τα αδικήματα. Εξετάζοντας το σύνολο των παραγόντων που διέπουν το θέμα στην συγκεκριμένη περίπτωση, διαπιστώνεται ότι τα υπό τιμωρία στην παρούσα υπόθεση αδικήματα, είναι παρόμοιας φύσης με 9 εκ των αδικημάτων της υπόθεσης Ε. Δ. Λάρνακος υπ' αριθμό 121/2012 στα οποία επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 2 χρόνων. Συγκεκριμένα στην υπόθεση του Ε. Δ. Λάρνακος 121/2012, οι κατηγορίες 2, 3, 4, 6, 10, 12, 14, 21 και 25 αφορούσαν οι επτά τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής εν καιρώ νυκτός, η μία το αδίκημα της διάρρηξης με σκοπό την κλοπή και η μία το αδίκημα της κλοπής. Σε κάθε ένα από τα εν λόγω αδικήματα επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 χρόνων. Για τα αδικήματα των λοιπών κατηγοριών πού αντιμετώπιζε ο κατηγορούμενος στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκαν σε αυτόν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονται από 2 μέχρι 18 μήνες. Σε δύο δε από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε δεν επιβλήθηκε οποιαδήποτε ποινή. Οι ποινές φυλάκισης διατάχθηκε να συντρέχουν. Από τα όσα αναφέρονται πιο πάνω είναι πρόδηλο ότι η παρούσα υπόθεση εντάσσεται στα πλαίσια των όσων αναφέρθησαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Κουφού ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), όπου η επιβολή διαδοχικών ποινών βασίσθηκε στο ότι τα αδικήματα ήταν εντελώς διαφορετικής φύσης από εκείνα για τα οποία είχε ήδη επιβληθεί και εκτίετο ποινή σε άλλη υπόθεση, ώστε η επιβολή συντρεχουσών ποινών να μην δικαιολογείτο για τους λόγους που αναφέρονται πιο πάνω. Εξετάζοντας λοιπόν κατά πόσο η συνολική ποινή των 2 χρόνων και 4 μηνών που προκύπτει από την διαδοχικότητα των ποινών, είναι στο σύνολο της υπέρμετρη και δυσανάλογη προς τα εν λόγω αδικήματα για τον κατηγορούμενο, κρίνεται πως η απάντηση θα πρέπει να είναι θετική. Τούτο διότι αν η παρούσα υπόθεση ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου όπως και η υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας 855/13, όταν επιβάλλετο ποινή στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος με αριθμό 121/2012 και λαμβανόταν υπόψη, αμφιβάλλω αν η ποινή που θα επέβαλλε το Δικαστήριο θα ήταν αισθητά διαφορετική από εκείνη που επιβλήθηκε. Εν' όψει λοιπόν των αρχών της νομολογίας που πιο πάνω αναφέρονται, όπως πρόσφατα έχουν διαμορφωθεί, αλλά και υπό το φως του συνόλου των περιστάσεων, δεν θα μπορούσα να πω με βεβαιότητα ότι η ποινή των 2 ετών που επιβλήθηκε στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος με αριθμό 121/2012 θα ήταν αυξημένη ή αρκούντως αυξημένη αν τότε είχε ληφθεί υπόψη η παρούσα υπόθεση όπως και η υπόθεση Ε.Δ. Λευκωσίας 855/13, ώστε να δικαιολογείται άλλη απόφαση από την απόφαση όπως, η ποινή που επιβλήθηκε στην παρούσαν, θα πρέπει να συντρέχει με την ήδη επιβληθείσα στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακας 121/2012 ποινή. Δεν μπορώ επίσης να αγνοήσω και το γεγονός πως με την καταδίκη του κατηγορούμενου στην παρούσα υπόθεση χάνει αυτομάτως και του ευεργετήματος της περιόδου αναστολής του ενός τετάρτου από την ήδη εκτιόμενη ποινή, σαν αποτέλεσμα της απονομής σε αυτόν της Προεδρικής χάρης ως το Έγγραφο Γ. Για τους πιο πάνω λόγους, οι ποινές της φυλάκισης των 4 και 2 μηνών που σήμερα επιβλήθηκαν από το Δικαστήριο στον κατηγορούμενο στις κατηγορίες 1 και 2 αντίστοιχα στην παρούσα υπόθεση, διατάζω να ξεκινούν από σήμερα και να συντρέχουν με την ήδη επιβληθείσα ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε σε αυτόν στην υπόθεση Ε.Δ. Λάρνακος με αριθμό 121/2012. (Υπ.)...................................... Τάσος Κατσικίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο