Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Κώστας Παντελή, Αρ. Υπόθεσης: 5966/12, 23/8/2013

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη

(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ότι στις 13/04/2010 και περί ώρα 09:30 μετέβηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού και με υπόδειξη του ιατροδικαστή Σ. Σοφοκλέους πήρε αριθμό φωτογραφιών της νενομισμένης νεκροψίας επί της σορού του Χριστόδουλου Δημητρίου, 50 ετών τέως από τη Λεμεσού ο οποίος είχε ύψος 1,70 μέτρα. Κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο 2 δέσμη από 10 φωτογραφίες τις οποίες ετοίμασε από τα αναλλοίωτα αρνητικά που είχε στην κατοχή του. Η εμπλοκή του μάρτυρα αυτού περιορίστηκε στις πιο πάνω ενέργειες και κατά την αντεξέταση του, αυτές δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού γι αυτό την αποδέχομαι στην ολότητα της. Επίσης, αποδέχομαι και τις φωτογραφίες που έλαβε κατά την νεκροψία αφού δεν έχει προκύψει οτιδήποτε σε σχέση με την αυθεντικότητα τους ή ότι αυτές αλλοιώθηκαν. Εκείνο το οποίο ζητήθηκε από το μάρτυρα να διευκρινίσει κατά την αντεξέταση του, ήταν το χρώμα των ρούχων που φορούσε το θύμα και παρέπεμψε στις φωτογραφίες με αρ. 1 και

1. Από αυτές προκύπτει ότι το θύμα φορούσε τζιν παντελόνι χρώματος μπλε ανοικτό, μπλε πουκάμισο και σακάκι ανοικτού χρώματος. Αποδέχομαι ολόκληρη τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού. Η Μ.Κ.2 ανέφερε ότι είναι η κόρη του αποβιώσαντος Χριστόδουλου Δημητρίου και ότι στις 12/04/2010 ο πατέρας της, ο οποίος διέμενε κάτω από το σπίτι τους όπου διαμένει με το σύζυγο της, έφυγε για να πάει για περπάτημα με τον γείτονα τους, τον Πάμπο, κάτι που έκανε συχνά αλλά όχι κάθε μέρα. Επίσης, ανέφερε ότι ο πατέρας της δεν αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και ότι η ίδια τον είδε νεκρό και τον αναγνώρισε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού μαζί με τον σύζυγο της Χριστόδουλο Μενελάου. Η μάρτυρας αυτή δεν έτυχε αντεξέτασης ούτε έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία της γι αυτό την αποδέχομαι στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ότι είναι ο γαμπρός του Χριστόδουλου Δημητρίου (θύμα) και ότι στις 13/04/2010 στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού είδε και αναγνώρισε τη σωρό του πεθερού του. Είπε ότι ο πεθερός του είχε ύψος 1,75 μέτρα και βάρος 83 - 85 κιλά. Επίσης, ανέφερε ότι δεν αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας και ότι το πρόσωπο που βρισκόταν μαζί με τον πεθερό του κατά το δυστύχημα, ο Πάμπος, τον γνωρίζει καθότι είναι γείτονας του από το
2. Οι σχέσεις του με το εν λόγω πρόσωπο είπε είναι άριστες και είναι πολύ καλοί φίλοι. Αρνήθηκε ότι συζήτησαν με το εν λόγω πρόσωπο για την υπόθεση αυτή και ότι αυτά που είπε στην Αστυνομία ο εν λόγω Πάμπος ήταν κατόπιν συνεννόησης τους. Ο μάρτυρας αυτός κρίνω ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ανέφερε την όλη εμπλοκή του στην υπόθεση. Δεν έχει κλονιστεί η αξιοπιστία του στο σημείο το οποίο έτυχε αντεξέτασης και αυτό αφορούσε το κατά πόσο οι αναφορές του Πάμπου και γείτονα του στην Αστυνομία ήταν κατόπιν συνεννόησης μαζί του. Άλλωστε ο ίδιος ανέφερε ότι δεν επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος το βράδυ εκείνο και ούτε συνάντησε τον εν λόγω Πάμπο στη σκηνή. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του με τη διευκρίνιση ότι ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει την ώρα που έγινε το επίδικο δυστύχημα με βάση τις αναφορές του. Οι Μ.Κ.4 και 5 ήταν οι Αστυνομικοί οι οποίοι επισκέφθηκαν τη σκηνή του δυστυχήματος, ετοίμασαν το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής (τεκμήριο 6) και περισυνέλεξαν όλη την πραγματική μαρτυρία που εντόπισαν στη σκηνή καθώς επίσης τη σημείωσαν και στο σχέδιο. Ο Μ.Κ.4 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και εξέθεσε τα γεγονότα τα οποία διαπίστωσε κατά την εξέταση του επίδικου δυστυχήματος, τα συμπεράσματα που ο ίδιος έβγαλε από την πραγματική μαρτυρία που κατείχε και την υπόλοιπη προφορική μαρτυρία, καθώς επίσης και τις ενέργειες και όλη εμπλοκή του στην υπόθεση. Ο δε Μ.Κ.5 ήταν αυτός που ετοίμασε, τόσο το πρόχειρο σχέδιο όσο και το σχέδιο επί κλίμακα 1:250 της σκηνής (τεκμήριο 7) μεταγενέστερα βασιζόμενος στο πρόχειρο. Οι μάρτυρες αυτοί μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και δεν έχω οποιαδήποτε αμφιβολία ότι επρόκειτο περί ανεξάρτητων και αμερόληπτων μαρτύρων, οι οποίοι εξέτασαν το επίδικο δυστύχημα με πάσα επιμέλεια και προσοχή. Δεν έχω διαπιστώσει σε οποιοδήποτε στάδιο της μαρτυρίας τους ότι απέκρυψαν από το Δικαστήριο οποιαδήποτε γεγονότα ή πραγματική μαρτυρία που εντοπίστηκε στη σκηνή με σκοπό να πετύχουν την καταδίκη του κατηγορουμένου. Ο Μ.Κ.4 επισκέφθηκε τη σκηνή του επίδικου δυστυχήματος περί ώρα 21:15 της 12ης/04/2010 όταν ειδοποιήθηκε από τον Μ.Κ.5 ότι επρόκειτο περί θανατηφόρου δυστυχήματος και εξήγησε με λεπτομέρεια και σταθερότητα τι εντόπισε στη σκηνή όταν κατέφθασε, τις ενέργειες που ο ίδιος έκανε το βράδυ εκείνο αλλά και τις μετέπειτα ενέργειες του με σκοπό τη πλήρη διερεύνηση του επίδικου δυστυχήματος. Αναφέρθηκε σε όλη τη πραγματική μαρτυρία που εντόπισε στη σκηνή αλλά και την προφορική που έλαβε, τόσο από πλευράς του αυτόπτη μάρτυρα όσο και από πλευράς του κατηγορουμένου και διερεύνησε κάθε πτυχή της υπόθεσης. Ανέφερε ότι όταν έφτασε στη σκηνή εντόπισε τον Μ.Κ.5 ο οποίος τον ενημέρωσε ότι ένα μοτοποδήλατο που οδηγείτο από τον κατηγορούμενο κτύπησε και παρέσυρε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Χριστόδουλο Δημητρίου (θύμα). Τόσο το θύμα όσο και ο κατηγορούμενος είχαν μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Επίσης, ενημερώθηκε ότι το ενεχόμενο μοτοποδήλατο είχε μετακινηθεί από την τελική του θέση και μεταφέρθηκε λίγα μέτρα πιο κάτω σε παρακείμενο περιβόλι όπου και εγκαταλείφθηκε. Ο Μ.Κ.5 επισκέφθηκε και αυτός τη σκηνή του δυστυχήματος, πριν από το Μ.Κ.4, και όταν έφτασε εκεί τόσο ο κατηγορούμενος όσο και το θύμα δεν βρίσκονταν στη σκηνή διότι μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Επίσης, ανέφερε ότι η σκηνή ήταν αποκλεισμένη όταν έφτασε λόγω του ότι οι αστυνομικοί στο Σταθμού Επισκοπής, που κατέφθασαν πρώτοι, την απέκοψαν. Υπήρχε αρκετός κόσμος μαζεμένος αλλά έξω από τη σκηνή και τις κορδέλες που τοποθετήθηκαν εκεί. Ουσιαστικό μέρος της μαρτυρίας των πιο πάνω μαρτύρων, ήταν η πραγματική μαρτυρία που εντόπισαν στη σκηνή, η ετοιμασία του προχείρου σχεδίου του δυστυχήματος (τεκμήριο 6) η οποία έγινε από τον Μ.Κ.5 με την βοήθεια του Αστ. 1872 υπό την επίβλεψη, καθοδήγηση και τις οδηγίες του Μ.Κ.4 και στο οποίο σημειώθηκαν όλες οι μετρήσεις και τα ευρήματα τους στη σκηνή. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.4 κατέθεσε στο Δικαστήριο και φωτογραφίες που λήφθηκαν στη σκηνή τόσο την ίδια μέρα αλλά και την επόμενη (τεκμήριο 14). Οι μάρτυρες αυτοί ανέφεραν ότι είναι σχεδιαστές σκηνών δυστυχημάτων, εξουσιοδοτημένοι φωτογράφοι της Αστυνομίας, ειδικοί στην εύρεση ταχύτητας οχημάτων από ίχνη τροχοπέδησης και πλαγιολίσθησης και χειριστές συσκευών προκαταρκτικού και τελικού ελέγχου αλκοτέστ. Έτυχαν εκπαίδευσης για τα πιο πάνω στην Αστυνομική Ακαδημία και επίσης και οι δύο υπηρετούσαν κατά τον ουσιώδη χρόνο στη Τροχαία Λεμεσού στο κλάδο διερεύνησης τροχαίων δυστυχημάτων και διαθέτουν και σχετική πείρα στον τομέα αυτό. Σε σχέση με το μέρος της μαρτυρίας τους που αφορά το σχέδιο της σκηνής και τη πραγματική μαρτυρία καθώς επίσης και τα συμπεράσματα τους επί αυτής, με βάση τα πιο πάνω και τη νομολογία οι μάρτυρες αυτοί θεωρούνται εμπειρογνώμονες και σκοπό έχουν να διαφωτίσουν το Δικαστήριο για να καταλήξει στα δικά του ευρήματα αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα συνυπολογίζοντας και ελέγχοντας και την ορθότητα της υπόλοιπης μαρτυρίας που έχει ενώπιον του. Θα πρέπει να δώσουν στο Δικαστήριο τα απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια για να μπορεί να ελεχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων τους (βλ. Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1 και Andreas Anastasiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Eπίσης, έχει λεχθεί σε σωρεία αποφάσεων ότι η πραγματική μαρτυρία δεν αποδεικνύει πώς έγινε ένα δυστύχημα αλλά αποτελεί πολύτιμο υλικό με βάση το οποίο το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει στα δικά του ευρήματα για τις συνθήκες που επεσυνέβη ένα δυστύχημα (βλ. Meshiou v. Eleftheriou

(1982)1 C.L.R. 486 και Charalambous and another v. Kaifas

(1986)1 C.L.R. 278). Περαιτέρω, η σημασία της πραγματικής μαρτυρίας ποικίλει ανάλογα με το βαθμό στον οποίο διαφωτίζει ως προς τα ουσιώδη γεγονότα (βλ. Κονναρή v. Κυριάκου

(1996)1 Α Α.Α.Δ. 267 Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας,

(2002)2 Α.Α.Δ. 307, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160, Κυριάκου ν. Δημητρίου

(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1362, Α/φοί Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ

(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1388). Από τη πραγματική μαρτυρία που κατέθεσαν οι μάρτυρες στο Δικαστήριο, αποδέχομαι τις φωτογραφίες που λήφθηκαν από τον Μ.Κ.4 (τεκμήριο 14) και απεικονίζουν τη σκηνή του δυστυχήματος και το ενεχόμενο μοτοποδήλατο. Οι φωτογραφίες αυτές κατατέθηκαν στο Δικαστήριο χωρίς ένσταση, δεν έτυχαν αμφισβήτησης σε σχέση με την αυθεντικότητα τους και ούτε έχει προκύψει οτιδήποτε που να δείχνει ότι αυτές δεν παρουσιάζουν την πραγματική εικόνα ή ότι αλλοιώθηκαν ή έτυχαν οποιασδήποτε επέμβασης. Επομένως, κρίνω ότι δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος να μην τις αποδεκτώ και τις αποδέχομαι. Επίσης, αποδέχομαι το σχέδιο της σκηνής που ετοιμάστηκε από τον Μ.Κ.5 καθ' υπόδειξη και υπό την επίβλεψη του Μ.Κ.4 και με την βοήθεια του Αστ. 1872 Π. Παναγιώτου και ότι αυτό απεικονίζει το δρόμο όπου έγινε το επίδικο δυστύχημα. Εγέρθηκε το θέμα από την υπεράσπιση ότι αυτό είναι ελλιπές καθότι πριν το σημείο σύγκρουσης, δεν τοποθετήθηκε στο σχέδιο η στροφή που υπήρχε στο δρόμο. Επί αυτού του σημείου παρατηρώ ότι ο Μ.Κ.4 παραδέχθηκε ότι υπήρχε αυτή η στροφή πριν το σημείο σύγκρουσης, πλην όμως αυτή ήταν ελαφριά, αμελητέα και δεν επηρέαζε την ορατότητα καθοιονδήποτε τρόπο γι αυτό και δεν φαίνεται στο σχέδιο. Επίσης, προκύπτει από τη μαρτυρία ότι η εν λόγω στροφή ήταν σε κάποια απόσταση πριν από τα κατ' ισχυρισμό σημεία που έλαβε χώρα η σύγκρουση. Δεν θεωρώ ότι το εν λόγω γεγονός επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την ορθότητα του σχεδίου και την ακριβή απεικόνιση της σκηνής του δυστυχήματος. Άλλωστε η εν λόγω στροφή και ολόκληρη η απεικόνιση του δρόμου στο σημείο, φαίνονται στις φωτογραφίες 22 και 23 του τεκμηρίου

1. Επίσης, αποδέχομαι όλες τις μετρήσεις που φαίνονται στο σχέδιο αφού αυτές λήφθηκαν από τους Μ.Κ.4 και Μ.Κ.5 κατά την επίσκεψη τους στη σκηνή, δεν έτυχαν αμφισβήτησης και ούτε έχει προκύψει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι είναι λανθασμένες. Όπως φαίνεται στο σχέδιο αλλά εξηγήθηκε και από τους μάρτυρες αυτούς, ο δρόμος στο σημείο έχει πλάτος 4,10 μέτρα και είναι ασφάλτινος. Στα ανατολικά υπάρχει χωμάτινο παγκέτο πλάτους 1,80 και ανατολικότερα αυτού συστοιχία από κυπαρίσσια τα οποία όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες 22 και 23 είναι ψηλά. Στα δυτικά του δρόμου υπάρχει παγκέτο με μπετόν πλάτους 1,40 μέτρα και δυτικότερα αυτού περιβόλι με πορτοκαλιές. Υποβλήθηκε στους μάρτυρες ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο οι εν λόγω πορτοκαλιές ήταν φουντωτές και τα κλαδιά τους καταλάμβαναν το παγκέτο που υπήρχε στην άκρη του δρόμου, κάτι το οποίο αρνήθηκαν και εξήγησαν ότι οι ίδιοι δεν διαπίστωσαν να γινόταν κάτι τέτοιο και από τις φωτογραφίες που λήφθηκαν δεν φαίνεται κάτι τέτοιο. Αποδέχομαι τις θέσεις αυτές των μαρτύρων καθότι ενισχύονται και από τις φωτογραφίες 1,2,3,6 και
2. Το γεγονός ότι κάποιο άτομο το πρωί τις επομένης κλάδεψε τις πορτοκαλιές γι αυτό και δεν φαίνονται να καταλαμβάνουν το παγκέτο, καταρρίφθηκε από τον Μ.Κ.4 ο οποίος ανέφερε ότι επισκέφθηκε τη σκηνή στις 06:00 και δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο. Η πιο πάνω θέση επίσης, δεν στηρίχθηκε με οτιδήποτε άλλο που να δημιουργεί οποιαδήποτε αμφιβολία ότι υπήρχε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Περαιτέρω, στο σχέδιο της σκηνής σημειώνονται οι πορείες των ενεχομένων στο δυστύχημα. Με το γράμμα Α σημειώνεται η πορεία του μοτοποδηλάτου με αρ. εγγραφής ΕΖΕ 541 που οδηγείτο από τον κατηγορούμενο και αυτή είναι από βορά προς νότο. Η γενική αυτή πορεία του κατηγορουμένου είναι παραδεκτή και από τις δύο πλευρές. Εκείνο που αμφισβητείται είναι η κλίση που έχει η πορεία αυτή προς το παγκέτο από μπετόν. Το κατά πόσο έλαβε αυτή τη κλίση το μοτοποδήλατο πριν από τη σύγκρουση δεν μπορεί να προκύψει από τη μαρτυρία των μαρτύρων αυτών, αφού σημειώθηκε με βάση τις μαρτυρίες που είχαν και όχι από οποιαδήποτε ευρήματα τους στη σκηνή και ως εκ τούτου η ορθότητα της θα πρέπει να ανευρεθεί από την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει το Δικαστήριο ενώπιον του. Με το γράμμα Β δεικνύεται η πορεία του θύματος η οποία είναι από νότο προς βορά στο παγκέτο από μπετόν, δηλαδή στην αντίθετη κατεύθυνση σύμφωνα με αυτήν του κατηγορουμένου. Η πορεία αυτή επίσης, φαίνεται να σημειώθηκε πάλι από άλλες μαρτυρίες που εξασφαλίστηκαν και ειδικότερα από αυτή του αυτόπτη μάρτυρα (Μ.Κ.6) και θα πρέπει να ανευρεθεί κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του. Να σημειωθεί όμως, ότι η θέση που βρισκόταν το θύμα πριν και κατά την ώρα της σύγκρουσης είναι συνυφασμένη και με το σημείο σύγκρουσης, με το οποίο θα ασχοληθώ κατωτέρω και ενδεχομένως να μπορεί να προκύψει και από την μαρτυρία των μαρτύρων αυτών. Πέραν των πιο πάνω, στο σχέδιο της σκηνής σημειώνεται και όλη η πραγματική μαρτυρία που εντοπίστηκε στη σκηνή από τους μάρτυρες καθώς και αυτή που κατ' ισχυρισμό υπήρχε με βάση άλλες μαρτυρίες και συγκεκριμένα αυτή του Αλέξανδρου Γερασίμου (Μ.Υ.1). Με το γράμμα Α1 σημειώνονται ίχνη τριβής του μπροστινού τροχού του μοτοποδηλάτου επί του παγκέτου από μπετόν. Αυτά βρίσκονται στο ύψος της μέτρησης 33,30 της βασικής γραμμής, έχουν διαγώνια πορεία εντός του παγκέτου και είναι μήκους 3,70 μέτρα. Φαίνονται επίσης και στις φωτογραφίες 3 και
3. Από το ίδιο σημείο που ξεκινούν τα πιο πάνω ίχνη υπάρχουν και αρχίζουν ίχνη αίματος (πιτσιλιές) του θύματος. Αυτά εκτείνονται νότια με μικρότερη διαγώνια κλίση και σταματούν στη μέτρηση 37,00 μέτρα της βασικής γραμμή (βλ. Β1). Νοτιότερα αυτών σημειώνεται με το γράμμα Β2 λίμνη αίματος του θύματος όπου αυτό κατέληξε μετά το κτύπημα. Το εν λόγω σημείο βρίσκεται πάλι επί του εν λόγω παγκέτου στο ύψος της μέτρησης 40,50 μέτρα. Το σημείο αυτό φαίνεται και υποδείχθηκε από τους μάρτυρες στις φωτογραφίες αρ. 7 και
4. Όλα τα πιο πάνω σημεία δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση, ανευρέθηκαν από τους μάρτυρες στη σκηνή, έχουν εξηγηθεί δεόντως και υποδειχθεί στις φωτογραφίες και ως εκ τούτου τα αποδέχομαι ως ορθά. Με το γράμμα Α2 σημειώνεται η θέση του μοτοποδηλάτου, όπως ανευρέθηκε από τους μάρτυρες στη σκηνή μετά τη μετακίνηση του από την τελική του θέση καθώς επίσης και ίχνη τροχών της εν λόγω μοτοσυκλέτας εντός του χωραφιού (βλ. Α4). Αποδέχομαι και τα πιο πάνω σημεία αφού ανευρέθηκαν στη σκηνή από τους μάρτυρες και επίσης δεν έτυχαν και αμφισβήτησης. Αυτά βρίσκονται απέναντι από το σημείο Β2 και εκτείνονται σε ευθεία πορεία εντός του περιβολιού. Επίσης, αποδέχομαι και τα σημεία Α5 και Α6 όπως σημειώνονται στο σχέδιο και ανευρέθηκαν από τους μάρτυρες. Το Α5 είναι πλαστικά κομμάτια από το μοτοποδήλατο και βρίσκονται επί του παγκέτου από μπετόν νοτιότερα του σημείου Β2 στο ύψος της μέτρησης 45,90 μέτρα ενώ το Α6 είναι η λάμπα του μπροστινού φαναριού του μοτοποδηλάτου μαζί με μέρος της βάσης του (βλ. τεκμήριο 9) και ανευρέθηκε εντός του περιβολιού σε απόσταση 1,50 μέτρου στο ύψος της μέτρησης 31,00 μέτρα. Τα εν λόγω αντικείμενα δεν προέκυψε ότι μετακινήθηκαν από το σημείο που ανευρέθηκαν μετά τη σύγκρουση και ούτε έτυχαν αμφισβήτησης. Με το γράμμα Α3 σημειώνεται η θέση της μοτοσυκλέτας πριν μετακινηθεί από την τελική της θέσης μετά το δυστύχημα. Η θέση αυτή υποδείχθηκε στο Μ.Κ.4 από τον Αλέξανδρο Γερασίμου και τον αυτόπτη μάρτυρα Χαράλαμπο Χαραλάμπους, ο οποίος συνόδευε το θύμα την ημέρα εκείνη, αφού μαζί είχαν πάει για περπάτημα. Αυτή βρίσκεται δίπλα από το Β2 εντός του περιβολιού πριν από το σημείο Α
5. Εν όψει του ότι η θέση αυτή σημειώθηκε με βάση τις πιο πάνω μαρτυρίες δεν μπορεί να προκύψει από τη μαρτυρία των μαρτύρων αυτών η ορθότητα του σημείου αυτού. Ως εκ τούτου το σημείο της τελικής θέση της μοτοσυκλέτας θα πρέπει να ανευρεθεί από την αξιολόγηση της υπόλοιπης μαρτυρίας. Πέραν των πιο πάνω, με το γράμμα Α9 στο σχέδιο σημειώνονται πιτσιλιές αίματος στο δρόμο του κατηγορούμενου και αυτές ξεκινούν νοτιότερα του σημείου Β2 και συνεχίζουν εντός του δρόμου. Ο Μ.Κ.4 ανέφερε ότι με βάση μαρτυρίες που είχε, ο κατηγορούμενος είχε τραυματιστεί στο κεφάλι και μετά το δυστύχημα σηκώθηκε και περπάτησε εντός του δρόμου γι αυτό προέκυψαν και οι εν λόγω πιτσιλιές. Επίσης, τέτοιες πιτσιλιές σημειώνονται στην άκρη του δρόμου απέναντι από το σημείο Α
6. Ούτε αυτά τα ευρήματα μπορούν να προκύψουν με την απαραίτητη ασφάλεια από τη μαρτυρία των μαρτύρων αυτών αλλά από την υπόλοιπη μαρτυρία αφού εξεταστεί και η κατάσταση του θύματος μετά τη σύγκρουση και κατά πόσο μετακινήθηκε καθοιονδήποτε τρόπο είτε από μόνο του είτε από κάποιον άλλο. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.4 ανέφερε ότι στη σκηνή εντόπισε ένα κομμάτι από το μπροστινό πλαστικό της μοτοσυκλέτας του κατηγορούμενου το οποίο φέρει και μέρος των μπροστινών αρ. εγγραφής (τεκμήριο 8). Το πλαστικό το εντόπισε στο ανατολικό χωμάτινο παγκέτο στο ύψος της μέτρησης 27,00 της βασικής γραμμής. Παρά τον εντοπισμό του τεκμηρίου αυτού στο εν λόγω σημείο, εντούτοις από τη μαρτυρία του Μ.Κ.4 προκύπτει ότι με βάση τις αναφορές του Αλέξανδρου Γερασίμου δύο μέρες μετά το δυστύχημα και σε γραπτή του κατάθεση, το εν λόγω τεκμήριο δεν βρισκόταν εκεί αλλά σε άλλο σημείο εντός του δρόμου δίπλα από ένα μάλλινο σκούφο όπως σημειώθηκαν από τους μάρτυρες στο σχέδιο με το γράμμα Α
7. Το εν λόγω σημείο που ανευρέθηκαν τα πιο πάνω με βάση τις αναφορές του Γερασίμου είναι σε απόσταση 1,5 - 2,00 μέτρα από την ανατολική άκρη του δρόμου στο ύψος της μέτρησης 17,50 - 18,00 μέτρα της βασικής γραμμής. Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω ότι δεν μπορεί να προκύψει με ασφάλεια ότι στο σημείο Α8 υπήρχε το τεκμήριο 8 και ο μάλλινος σκούφος. Άλλωστε οι μάρτυρες αυτοί δεν υποστήριξαν τη θέση αυτή αλλά τα σημείωσαν επί του σχεδίου με βάση τις αναφορές του Γερασίμου, η ορθότητα και ανεύρεση τους στο σημείο εκεί θα πρέπει να αποφασιστεί κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Γερασίμου. Κατ' επέκταση θα προκύψει κατά την εξέταση της εν λόγω μαρτυρίας και κατά πόσο το τεκμήριο 8 όπως ανευρέθηκε στο σημείο Α7 μετακινήθηκε ή κατέληξε εκεί μετά τη σύγκρουση. Επιπρόσθετα από τα πιο πάνω, οι μάρτυρες ανέφεραν ότι κατά τη διερεύνηση του δυστυχήματος και της σκηνής δεν βρήκαν οποιαδήποτε άλλη πραγματική μαρτυρία είτε εντός είτε εκτός του δρόμου. Ο Μ.Κ.4 διευκρίνισε κατά την αντεξέταση του ότι κάποια ίχνη μαυρίσματος που βρίσκονται στην άκρη του δρόμου πριν από το σημείο που αρχίζουν οι πιτσιλιές αίματος του θύματος και φαίνονται στη φωτογραφία 3, δεν έχουν σχέση με το δυστύχημα και δεν ανήκουν στο μοτοποδήλατο. Εξέτασε τα ίχνη αυτά, και ανέφερε ότι με βάση την εμπειρία του ως εξεταστής οχημάτων κατέληξε ότι αυτά δεν είναι ίχνη αλλά αποτυπώματα ελαστικού πιθανόν γεωργικού ελκυστήρα ή βαρέου οχήματος καθότι ήταν πολύ πλατιά. Πέραν της διευκρίνησης αυτής που ζητήθηκε από τον μάρτυρα δεν αμφισβητήθηκε το εν λόγω συμπέρασμα του. Επίσης, παρατηρώ ότι ο Μ.Κ.4 έστρεψε τη προσοχή του προς το σημείο αυτό, είδε προσωπικά και από κοντά τα εν λόγω ίχνη στη σκηνή του δυστυχήματος και με βάση τις εξηγήσεις που έδωσε και όπως αυτά φαίνονται στη φωτογραφία 3 και με βάση το πού και πώς αυτά βρίσκονται στο δρόμο, κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη θέση του αυτή και την αποδέχομαι. Επίσης, αποδέχομαι και τις υπόλοιπες ενέργειες στις οποίες ο Μ.Κ.4 προέβηκε κατά τη διερεύνηση του δυστυχήματος και τις καταθέσεις που έλαβε. Ειδικότερα αποδέχομαι ότι στις 14/04/2010 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο ο οποίος προέβαλε τον ισχυρισμό ότι κτύπησε το θύμα στη μέση περίπου του δρόμου, όταν το είδε ξαφνικά να στέκεται μπροστά του (βλ. τεκμήριο 11). Μετά τη λήψη μέρους της εν λόγω κατάθεσης, ο μάρτυρας αυτός επισκέφθηκε τη σκηνή με τον κατηγορούμενου και ζήτησε από αυτόν να του υποδείξει το σημείο σύγκρουσης χωρίς αυτός να είναι σε θέση να το πράξει. Επίσης, κατά την επίσκεψη αυτή ο κατηγορούμενος δεν προέβηκε σε οποιαδήποτε άλλη αναφορά ούτε υπέδειξε ή αναφέρθηκε σε οποιοδήποτε άλλο τεκμήριο. Περαιτέρω, αποδέχομαι ότι έλαβε και δεύτερη ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στις 25/10/2012 (τεκμήριο 12) καθότι κατά τη διερεύνηση προέκυψε μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος πριν το δυστύχημα μετέφερε ένα μάλλινο σκούφο, ο οποίος υποδείχτηκε στη σκηνή εκ των υστέρων από τον Γερασίμου. Σε σχέση με αυτό το θέμα, ο μάρτυρας είπε ότι το βράδυ του δυστυχήματος δεν ανευρέθηκε οποιοσδήποτε σκούφος, ούτε παραδόθηκε ποτέ σε αυτόν ο κατ' ισχυρισμό σκούφος. Ο εν λόγω σκούφος, σύμφωνα με τις υποδείξεις του Γερασίμου, φέρεται να βρέθηκε στο σημείο Α8 που σημειώθηκε στο σχέδιο μαζί με κομμάτι από το μπροστινό πλαστικό της μοτοσυκλέτας. Επίσης, ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του είπε ότι το βράδυ εκείνο φορούσε μάλλινο σκούφο τον οποίο μετά που έπιασε το μοτοποδήλατο, τον έβαλε στο στόμα του για να μην τον πάρει ο αέρας και του έπεσε όταν κτύπησε τον πεζό. Οι πιο πάνω θέσεις του κατηγορούμενου αλλά και άλλων μαρτύρων προκύπτει να έχουν ληφθεί υπόψη από τον Μ.Κ.4 κατά τη διερεύνηση του επίδικου δυστυχήματος και μάλιστα οι ισχυρισμοί αυτοί τοποθετήθηκαν και στο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος. Επομένως, παρατηρώ ότι η διερεύνηση του δυστυχήματος από τον Μ.Κ.4 υπήρξε πλήρης και σφαιρική. Σε σχέση με τις ζημιές που προκλήθηκαν από το δυστύχημα στο ενεχόμενο μοτοποδήλατο, ο Μ.Κ.4 κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετικό έντυπο καταγραφής ζημιών (τεκμήριο 13) το οποίο ετοίμασε ο ίδιος. Από αυτό προκύπτει ότι οι ζημιές ήταν σε ολόκληρο το μπροστινό μέρος, τιμόνι, μιλίμετρο, πισινό μέρος και δεξιά μεριά. Επεξηγώντας τις ζημιές παρέπεμψε στις φωτογραφίες 15 - 21 όπου φαίνεται το μοτοποδήλατο όπως ανευρέθηκε. Υπέδειξε επίσης, μια βίδα στήριξης των πλαστικών της μοτοσυκλέτας, τα οποία είχαν σπάσει κατά τη σύγκρουση, και η οποία έφερε αίματα του θύματος. Επίσης, αναφέρθηκε στη φωτογραφία 21 όπου φαίνεται η εξωτερική δεξιά πλευρά του μπροστινού τροχού και ελαστικού και τα τριψίματα αυτού επί του παγκέτου. Αποδέχομαι όλες τις ζημιές που έφερε το μοτοποδήλατο μετά από τη σύγκρουση όπως ο μάρτυρας τις κατέγραψε αφού επιθεώρησε το μοτοποδήλατο και όπως αυτές απεικονίζονται στις σχετικές φωτογραφίες. Επίσης, αυτές δεν έτυχαν και αμφισβήτησης από την υπεράσπιση. Ανάμεσα στις ενέργειες που προέβηκαν οι Μ.Κ.4 και 5 ήταν να ελέγξουν και την απόσταση ορατότητας που είχε το μοτοποδήλατο του κατηγορουμένου με το φως αναμμένο και κινούμενο με ταχύτητα 40 Χ.Α.Ω σύμφωνα με τη θέση του κατηγορουμένου. Επειδή το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος έφερε ζημιές και η λάμπα είχε σπάσει χρησιμοποίησαν άλλο μοτοποδήλατο, ιδίας μάρκας και μοντέλου και με τα ίδια χαρακτηριστικά καθώς επίσης χρησιμοποιήθηκε και η ίδια λάμπα. Παρόλο που ο Μ.Κ.4 εξήγησε με πάσα λεπτομέρεια τον τρόπο που έγινε ο έλεγχος καθώς επίσης και τους τύπους που εφάρμοσε για να καταλήξει σε συγκεκριμένα ευρήματα, εντούτοις θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο για το Δικαστήριο να βασιστεί σε αυτά δια το λόγο ότι χρησιμοποιήθηκε άλλο μοτοποδήλατο από αυτό του κατηγορουμένου. Αν και αυτό είναι πανομοιότυπο, εντούτοις ο ίδιος ο μάρτυρας είπε ότι δεν μπορούσε να γίνει σύγκριση λόγω των ζημιών που έφερε το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος. Επίσης, δεν έχει προκύψει κατά πόσο τα δύο οχήματα έφεραν το ίδιο ύψος, τα ίδια ελαστικά ή κατά πόσο είχαν οποιαδήποτε διαφοροποίηση άλλη. Κρίνω ότι θα ήταν επικίνδυνο να αποδεκτώ τη θέση του μάρτυρα σε σχέση με το έλεγχο ορατότητας με βάση το φως της μοτοσυκλέτας και μάλιστα να καταλήξω στα συγκεκριμένα ευρήματα επί αποστάσεων και δευτερολέπτων που μπορούν να διανυθούν. Τέλος, σε σχέση με το σημείο σύγκρουσης του μοτοποδηλάτου με το θύμα, οι μάρτυρες τοποθέτησαν και υποστήριξαν ως το ορθό, το σημείο Χ επί του σχεδίου. Αυτό βρίσκεται επί του παγκέτου από μπετόν στη δυτική πλευρά και απέχει από την άκρη του δρόμου 0,40 εκ. Επίσης, βρίσκεται στο ύψος της μέτρησης 32,00 μέτρα της βασικής γραμμής και απέχει από την έναρξη των ιχνών τριβής του μοτοποδηλάτου και των πιτσιλιών αίματος του θύματος γύρω στο 1,00 μέτρο. Στο σχέδιο επίσης, σημειώθηκε και δεύτερο σημείο σύγκρουσης με το γράμμα Χ1 και αυτό βρίσκεται στο ύψος της μέτρησης της βασικής γραμμής 17,00 μέτρα, εντός του δρόμου και απέχει από την ανατολική άκρη αυτού 2,50 μέτρα. Το σημείο αυτό, ανέφεραν, τοποθετήθηκε εκεί μετά από αναπαράσταση που έγινε από τον Αστ. 3100 Σ. Κυριάκου και επειδή στο σημείο, σύμφωνα με το Γερασίμου υπήρχε ο μάλλινος σκούφος και το κομμάτι πλαστικό της μοτοσυκλέτας. Και οι δύο αυτοί μάρτυρες διαφώνησαν με το εν λόγω σημείο. Θα πρέπει να εξεταστούν όλες οι αναφορές των μαρτύρων αυτών σε σχέση με τους λόγους που σημείωσαν το σημείο Χ στο σημείο εκείνο καθώς επίσης και οι εξηγήσεις που έδωσαν και κατά πόσο από αυτές μπορεί να προκύψει με ασφάλεια η ορθότητα του εν λόγω σημείου. Η θέση τους ήταν ότι το σημείο Χ τοποθετήθηκε εκεί κατόπιν αναφορών του αυτόπτη μάρτυρα Χαραλάμπους (Μ.Κ.6) καθώς επίσης με βάση τη πραγματική μαρτυρία που εντόπισαν στη σκηνή η οποία συνάδει με τις αναφορές του εν λόγω μάρτυρα. Κατ' αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι η ορθότητα του σημείου Χ με βάση τις αναφορές του αυτόπτη, δεν μπορεί να προκύψει από την μαρτυρία των μαρτύρων αυτών αλλά το θέμα αυτό θα εξεταστεί κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα. Επομένως, εκείνο που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο με βάση όλη τη πραγματική μαρτυρία που εντοπίστηκε στη σκηνή και αναφέρθηκε ανωτέρω μπορεί να εξαχθεί το ασφαλές συμπέρασμα ότι το σημείο Χ είναι το ορθό σημείο σύγκρουσης. Προκύπτει από τη μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων ότι, αυτοί βασίστηκαν στα σημεία Α1, Β1, Β2 και στα υπόλοιπα στοιχεία που εντοπίστηκαν στη σκηνή και με βάση την αναφορά του Μ.Κ.5, αυτά βρίσκονται μετά το σημείο σύγκρουσης που σημείωσαν. Επίσης, ανέφεραν ότι δεν εντοπίστηκε οποιαδήποτε άλλη πραγματική μαρτυρία εντός του δρόμου ούτε οποιαδήποτε ίχνη τροχοπέδησης ή τριβής. Είναι φανερό ότι οι μάρτυρες δεν βασίστηκαν και δεν έλαβαν υπόψη τους τις αναφορές περί της ύπαρξης μάλλινου σκούφου αλλά και το πλαστικό της μοτοσυκλέτας που φέρεται να ανευρέθηκαν στη σκηνή σε σημείο που απέχουν περί τα 15 μέτρα από το σημείο που σημείωσαν οι ίδιοι ως σημείο Χ. Ο λόγος είναι διότι οι ίδιοι δεν τα εντόπισαν στη σκηνή και οι θέσεις του Γερασίμου, κατ' αυτούς ήταν αναξιόπιστες. Στην Κυριακίδου κ.α v. Νικολάου

(1993)1 Α.Α.Δ. 45 εξηγήθηκε ότι «ένα αντικειμενικό εύρημα ενέχει αποδεικτική δυναμική όταν κατά την αντιπαραβολή προς αυτό των αντικρουόμενων εκδοχών, είναι εγγενώς αποκαλυπτικό της εξέλιξης των πραγμάτων». (βλ. επίσης Κώστας Ασπρής v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 694). Στην παρούσα περίπτωση, η θέση της υπεράσπισης είναι ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα εντός του μέσου του δρόμου, θέση η οποία υποβλήθηκε στους μάρτυρες αυτούς κατά την αντεξέταση τους και απορρίφθηκε στηριζόμενοι στα αντικειμενικά ευρήματα στη σκηνή. Σε κανένα σημείο όμως, εντός του δρόμου ανευρέθηκε οποιοδήποτε αντικειμενικό εύρημα που να υποδηλώνει ότι εκεί έγινε η σύγκρουση και το θύμα και η μοτοσυκλέτα κατέληξαν στο παγκέτο. Τα ευρήματα αυτά ξεκινούν όλα επί του παγκέτου από μπετόν (Α1, Β1 και Β2) και επίσης η λάμπα ανευρέθηκε κοντά σε αυτά εντός του περιβολιού (βλ. Α6) και άλλα πλαστικά ακόμη νοτιότερα αυτών (βλ. Α5). Πάρα τα πιο πάνω ευρήματα των μαρτύρων και επί των οποίων βασίστηκαν, οι εξηγήσεις τους για το σημείο Χ που σημείωσαν επί του σχεδίου ήταν γενικές. Δεν ρωτήθηκαν και δεν εξήγησαν τι είχαν κατά νου και σημείωσαν το συγκεκριμένο σημείο ως το ακριβές σημείο σύγκρουσης. Δεν επεξήγησαν τη σημασία των πραγματικών ευρημάτων τους στη σκηνή όπως τα σημεία Α1, Β1 και Β2 και πότε αυτά αφήνονται στο δρόμο μετά από μια σύγκρουση σε αντιπαραβολή με τα υπόλοιπα ευρήματα τους στη σκηνή. Επίσης, δεν λήφθηκε υπόψη και ο μάλλινος σκούφος και το πλαστικό του μοτοποδηλάτου με μέρος των αριθμών εγγραφής του (τεκμήριο 8) στο σημείο Α8 που σημειώνεται στο σχέδιο. Και τούτο διότι οι μάρτυρες θεώρησαν τον ισχυρισμό αυτό ανυπόστατο και μόνο. Δεν έχουν εξηγήσει σε περίπτωση που ισχύει αυτός ο ισχυρισμός κατά πόσο εξακολουθούν να έχουν την ίδια θέση και για ποιο λόγο. Οι ίδιοι δεν τον έλαβαν καθόλου υπόψη. Οι θέσεις που εξέφρασαν για τον τρόπο που ενδεχομένως να έγινε η σύγκρουση κατά την αντεξέταση τους δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη, αφού οι μάρτυρες αυτοί δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα για αναπαράσταση ενός δυστυχήματος και ούτε άλλωστε ισχυρίστηκαν κάτι τέτοιο. Η μη επαρκής εξήγηση και σύνδεση όλων των ευρημάτων της σκηνής αλλά και των ισχυρισμών της υπεράσπισης, από τους μάρτυρες στερεί από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να καταλήξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι το ορθό σημείο σύγκρουσης είναι το σημείο Χ, χωρίς αυτό να αποκλείει ότι ενδεχομένως να είναι στο σημείο αυτό που έλαβε χώρα η σύγκρουση ή κάπου εκεί κοντά. Θεωρώ ότι από τη μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων και μόνο δεν μπορώ να προβώ σε ασφαλές εύρημα για το ακριβές σημείο σύγκρουσης. Τέλος, αποδέχομαι και τη θέση των μαρτύρων ότι ο δρόμος στο σημείο ήταν ασφαλτοστρωμένος, επίπεδος και ότι δεν έχει οποιοδήποτε οδικό φωτισμό καθώς και τη θέση τους ότι ο αυτόπτης μάρτυρας τους ανέφερε από την πρώτη στιγμή στη σκηνή ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα επί του παγκέτου από μπετόν. Λαμβανομένου υπόψη μου όλων των ανωτέρω και ολόκληρης της μαρτυρίας των μαρτύρων αυτών σε συνδυασμό με την εντύπωση που απεκόμισα από αυτούς από το εδώλιο του μάρτυρα, αποδέχομαι τη μαρτυρία τους, προφορική, έγγραφη και πραγματική με τις πιο πάνω διευκρινήσεις. Ο Μ.Κ.6 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου δυστυχήματος υιοθετώντας ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία μετά το συμβάν (βλ. τεκμήριο 24). Ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι στις 12/04/2010 πήγε για περπάτημα με το φίλο και γείτονα του Χριστόδουλο Δημητρίου (θύμα). Περί η ώρα 20:00 ενώ άρχισε να σουρουπώνει, δεν ήταν νύκτα τελείως ακόμη και μπορούσες να δεις γύρω στα 50 μέτρα, βρίσκονταν στην οδό Μιχαήλ Σιαλή στον Ασώματο και είχαν βόρεια κατεύθυνση. Περπατούσαν στην άκρη του δρόμου στο τσιμεντένιο παγκέττο που υπήρχε στο δρόμο. Αυτός ήταν μπροστά και ο σκύλος του ο οποίος ήταν μαζί του βρισκόταν εντός του χωραφιού με δένδρα που υπήρχε στα αριστερά σύμφωνα με την πορεία τους και το θύμα λίγο πιο πίσω του σε απόσταση περίπου μισό με ένα μέτρο και κουβέντιαζαν. Ήταν και οι δύο επί του παγκέτου. Σε κάποια στιγμή είδε από απέναντι του σε απόσταση περίπου 200 μέτρων να έρχεται μια μοτοσυκλέτα έχοντας τα φώτα πορείας της αναμμένα και έκανε δυνατό θόρυβο και από ότι υπολόγισε αυτή έτρεχε. Η μοτοσυκλέτα αυτή κρατούσε τη μέση του δρόμου και ξαφνικά άρχισε να κινείται δεξιότερα προς το μέρος τους. Αυτός κινήθηκε πιο αριστερά και μπήκε μέσα στο χωράφι ενώ το θύμα παρέμεινε στη μέση περίπου του «κούγκρενου παγκέτου» εκεί που κινείτο προηγουμένως. Ξαφνικά η μοτοσυκλέτα κτύπησε το θύμα «καταμούτσουνα» μέσα στα σκέλια του και τον πέταξε γύρω στα 7-8 μέτρα πάνω στο παγκέττο. Όλα έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτων είπε και ο ίδιος αρχικά δεν συνειδητοποίησε ότι η μοτοσυκλέτα θα τους κτυπούσε αλλά υπολόγισε ότι θα περνούσε από δίπλα τους και θα έφευγε. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι μετά το κτύπημα σοκαρίστηκε και το θύμα εκεί που κατέληξε, στο παγκέττο, παρέμεινε ακίνητο. Πήγε κοντά του και είδε ότι αιμορραγούσε και επίσης είχε τραυματιστεί και στο κεφάλι και δημιουργήθηκε στο σημείο μεγάλη κηλίδα αίματος. Η μοτοσυκλέτα είχε καταλήξει 4-5 μέτρα νοτιότερα του θύματος και περίπου ενάμιση μέτρο μέσα στο χωράφι. Ο ίδιος έβαλε σε θέση ανάνηψης το θύμα καθότι είναι Α΄ Βοηθός (είναι ναυαγοσώστης στο επάγγελμα) και μιλούσε στο θύμα χωρίς αυτό να ανταποκρίνεται. Έκανε σπασμωδικές κινήσεις, εμετό και μετά δεν έκαμε οποιεσδήποτε άλλες κινήσεις και κατάλαβε ότι πέθανε. Ο κατηγορούμενος, τον οποίο αναγνώρισε στο Δικαστήριο, ήταν ο οδηγός του μοτοποδηλάτου που κτύπησε το θύμα και ο οποίος είχε επίσης τραυματιστεί. Σηκώθηκε πάνω και περιφερόταν εκεί στο δρόμο και κοντά στο θύμα αλλά πονούσε και αιμορραγούσε και αυτός χωρίς να του απαντήσει στην ερώτηση του κατά πόσο δεν τους είδε. Στη συνέχεια περνούσε ένα αυτοκίνητο το οποίο σταμάτησε και του ζήτησε να ειδοποιήσει ασθενοφόρο και την Αστυνομία οι οποίοι αργότερα έφτασαν στο μέρος. Ο κατηγορούμενος είπε, προσπάθησε να μετακινήσει τη μοτοσυκλέτα από τη τελική της θέση αλλά δεν μπορούσε διότι ήταν τραυματισμένος. Την μετακίνησε λίγο και μετά την άφησε. Μίλησε στο κινητό και μετά στο μέρος κατέφθασαν οι φίλοι του οι οποίοι την μετακίνησαν εντός του χωραφιού όπου την βρήκε η Αστυνομία. Ο ίδιος δεν είπε σε κανένα να μετακινήσει τη μοτοσυκλέτα αντιθέτως τους είπε να μην το πράξουν. Η μοτοσυκλέτα είχε υποστεί εκτεταμένες ζημιές και έσπασαν τα πλαστικά της. Πριν την άφιξη της Αστυνομίας μαζεύτηκε στο μέρος αρκετός κόσμος και οι φίλοι του κατηγορούμενου μάζευαν πλαστικά από το δρόμο και τα μετακινούσαν. Αναγνώρισε στο Δικαστήριο το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος και την υπογραφή του σε αυτό και συμφώνησε με το σημείο σύγκρουσης που τοποθετείται σε αυτό με το γράμμα Χ, το οποίο ο ίδιος υπέδειξε και στην Αστυνομία. Επίσης, αναγνώρισε τις φωτογραφίες (τεκμήριο 14) ότι αυτές απεικονίζουν το δρόμο και τη σκηνή του δυστυχήματος λέγοντας περαιτέρω ότι ο δρόμος στο σημείο είναι ευθεία γύρω στα 800 - 900 μέτρα. Υπάρχει μια καμπή είπε αλλά αυτή δεν είναι μεγάλη και δεν εμποδίζει την ορατότητα. Επιπρόσθετα, ανέφερε ότι παρέμεινε στο μέρος μέχρι που πήγε στην Αστυνομία και έδωσε κατάθεση. Στη σκηνή ανέφερε αμέσως στην Αστυνομία πώς έγινε το δυστύχημα. Τέλος, ανέφερε ότι με το θύμα και την οικογένεια του είναι γείτονες από το 1989, τα σπίτια τους είναι κολλητά και διατηρούν καλές σχέσεις. Τον κατηγορούμενο δεν τον γνωρίζει απλώς αργότερα αναγνώρισε τον πατέρα του που τυγχάνει να τον γνωρίζει από παλιά όταν ήταν νεαροί και σύχναζαν στα ίδια μέρη. Συναντήθηκε επίσης μαζί του μετά το δυστύχημα όταν τον πήρε τηλέφωνο και πήγε σπίτι του όπου του είπε πώς έγινε το δυστύχημα αλλά αυτός δεν του είπε οτιδήποτε άλλο. Ο μάρτυρας αυτός, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και τα πραγματικά γεγονότα όπως ο ίδιος τα αντιλήφθηκε και τα βίωσε με τον δικό του απλοϊκό πλην όμως κατανοητό τρόπο. Κατά την ώρα που κατέθετε έχω διακρίνει ότι σε αρκετά σημεία της μαρτυρίας του ήταν φορτισμένος ιδιαίτερα κατά το στάδιο της αντεξέτασης του όταν του υποβαλλόταν ότι έλεγε ψέματα αντιδρώντας στη θέση αυτή. Παρόλα αυτά περίεγραψε με καθαρότητα τον τρόπο που έγινε η σύγκρουση και πού αυτός και το θύμα βρίσκονταν την ώρα εκείνη. Έχω διεξέλθει του περιεχομένου της μαρτυρίας του με ιδιαίτερη προσοχή και κρίνω ότι αυτή είναι αξιόπιστη και δεν παρουσιάζει σοβαρές αντιφάσεις οι οποίες να μπορούν να την κλονίσουν. Η βασική του θέση σε σχέση με το πού ο ίδιος αλλά και το θύμα περπατούσαν αμέσως πριν από τη σύγκρουση ήταν σταθερή και σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του διαφοροποίησε αυτή την εκδοχή. Ούτε και διαφάνηκε σε οποιοδήποτε στάδιο ότι ενδεχομένως το θύμα να βρισκόταν εντός του δρόμου ή καλύτερα στο μέσο του δρόμου όπως ήταν η θέση της υπεράσπισης. Επίσης, η θέση του για την πορεία που ακολούθησε η μοτοσυκλέτα του κατηγορούμενου ήταν σταθερή. Αυτή ήταν ότι ερχόταν από απέναντι τους, στην λωρίδα κυκλοφορίας του και ακολούθως εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα σύμφωνα με την πορεία της και στο παγκέτο όπου βρίσκονταν. Η θέση του για την κίνηση αυτή που διέγραψε η μοτοσυκλέτα ήταν σταθερή. Δεν παραγνωρίζω ότι κατά την αντεξέταση του ζητήθηκε να προβεί σε μια λεπτομερή περιγραφή, όπως για παράδειγμα πού ακριβώς ήταν αρχικά και σε ποιο σημείο του δρόμου και ακολούθως αν κτύπησε το θύμα λοξώς ή πρώτα ίσιωσε στο παγκέτο και για πόση ώρα οδηγούσε στο παγκέτο. Επίσης, ρωτήθηκε αν κτύπησε φάτσα φάτσα με το θύμα ή ήταν διαγώνια. Η θέση του μάρτυρα ήταν ότι διέγραψε τη κίνηση που περιέγραψε και κινήθηκε λοξώς στο παγκέτο και κτύπησε στο θύμα στα σκέλια. Οι οποιεσδήποτε τυχόν ανακρίβειες σε σχέση με τα πιο πάνω δεν μπορούν να αναιρέσουν τη βασική του θέση για την πορεία της μοτοσυκλέτας. Δεν μπορεί να αναμένεται από ένα μάρτυρα τροχαίου δυστυχήματος να προβεί σε μια λεπτομερέστατη και ακριβή περιγραφή σε σχέση με αποστάσεις, σημεία, πόση απόσταση και χρόνο οδηγήθηκε ένα όχημα σε συγκεκριμένο σημείο και πού ακριβώς κτύπησαν μεταξύ τους οι ενεχόμενοι και σε ποια σημεία του σώματος τους. Σε περιπτώσεις οδικών δυστυχημάτων όλα γίνονται σε πολύ μικρό χρόνο και η αντίληψη της επέλευσης των γεγονότων από ένα μάρτυρα δεν μπορεί να κρίνεται μικροσκοπικά. Άλλωστε αυτό ανέφερε και ο ίδιος ο μάρτυρας ότι όλα έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτων, αλλά πόσο μάλλον και στη περίπτωση του μάρτυρα αυτού, ο οποίος κινδύνευσε και ο ίδιος άμεσα από την πορεία που ακολούθησε η μοτοσυκλέτα του κατηγορούμενου και ο ίδιος είχε σοκαριστεί με το αποτέλεσμα της σύγκρουσης, που ήταν να χάσει το γείτονα και φίλο του στην παρουσία του (βλ. Βίκτωρας Τιμοθέου v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφεση Αρ. 24/12, Ημερομηνίας 24/10/2012 και Αβραάμ ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 16/2011, ημερ. 25.4.

1. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας είπε ότι μετά τη σύγκρουση το θύμα κατέληξε εκεί που ήταν η κηλίδα αίματος και τα εμέσματα και όταν πήγε κοντά του δεν ανταποκρινόταν και σε πάροδο λίγων λεπτών ξεψύχισε. Την πιο πάνω κηλίδα την υπέδειξε τόσο στο σχέδιο της σκηνής όπως σημειώνεται σε αυτό με το γράμμα Β2 όσο και στις φωτογραφίες που του υποδείχθηκαν. Το κατά πόσο βρήκε το θύμα μπρούμυτα όπως είπε στη προφορική του μαρτυρία ή ανάσκελα όπως ανέφερε στην κατάθεση του, κρίνω ότι είναι επουσιώδες και δεν μπορεί να αλλοιώσει την αξιοπιστία της μαρτυρίας του. Το ίδιο και οι οποίες αναφορές του σε σχέση με τη μετακίνηση της μοτοσυκλέτας από τον κατηγορούμενο μετά τη σύγκρουση και αργότερα από τους φίλους του. Δεν διαφάνηκε ότι οι όποιες ανακρίβειες στις αναφορές του αυτές είχαν σκοπό να αποκρύψει τα πραγματικά γεγονότα και ιδιαίτερα τον τρόπο που έλαβε χώρα το επίδικο δυστύχημα ή ότι ο ίδιος είχε σκοπό να παρουσιάσει με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα για να ενοχοποιήσει τον κατηγορούμενο. Άλλωστε αποτελεί και παραδεκτό γεγονός ότι ο Γερασίμου όταν έφτασε στη σκηνή μετακίνησε και έκρυψε τη μοτοσυκλέτα στα δένδρα. Το κατά πόσο ο ίδιος ο κατηγορούμενος προσπάθησε να τη μετακινήσει ή την μετακίνησε σε κάποιο σημείο προηγουμένως ουδόλως επηρεάζει την αξιοπιστία την υπόλοιπης μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο Γερασίμου και 2-3 άλλοι φίλοι του κατηγορούμενου όταν έφθασαν στη σκηνή, πέραν της μετακίνησης του μοτοποδηλάτου, μετακίνησαν και διάφορα πλαστικά κομμάτια που είχαν σπάσει από τη μοτοσυκλέτα από τη σύγκρουση και είχαν διασκορπιστεί στο δρόμο, χωρίς να γνωρίζει να πεί κατά πόσο μετακίνησαν και το πλαστικό με τα νούμερα της μοτοσυκλέτας. Επίσης, αποδέχομαι και τη θέση του μάρτυρα ότι και ο κατηγορούμενος είχε τραυματιστεί από τη σύγκρουση, αιμοραγούσε και πονούσε και περιφέρετο κοντά στο θύμα και στο δρόμο. Επομένως, αυτό σε συνδυασμό με τη μαρτυρία των Μ.Κ.4 και 5 μπορεί να οδηγήσει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι το Α9 επί του σχεδίου είναι πιτσιλιές από αίματα του κατηγορούμενου. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας αυτός υπέδειξε στο σχέδιο της σκηνής το γράμμα Χ ως το σημείο σύγκρουσης και επέμενε ότι το θύμα κτυπήθηκε εντός του «κούγκρινου παγκέτου» και αρνήθηκε επίμονα οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. Από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού μπορεί να προκύψει με πάσα βεβαιότητα ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα επί του παγκέτου εκεί κοντά που είναι το σημείο Χ σημειωμένο επί του σχεδίου. Δεν αναμένεται και ούτε είναι δυνατό από ένα αυτόπτη μάρτυρα να μπορεί να καθορίσει επ' ακριβώς ένα σημείο σύγκρουσης. Επίσης, η θέση του ότι το θύμα μετά τη σύγκρουση κατέληξε σε απόσταση 7 - 8 μέτρων από το σημείο όπου κτυπήθηκε και εντοπίστηκε από τον ίδιο συνάδει και με τα υπόλοιπα ευρήματα και πραγματική μαρτυρία στη σκηνή. Έχοντας υπόψη μου ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού καθώς επίσης και την εντύπωση που απεκόμισα από αυτόν κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ σε αυτήν και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων έχοντας υπόψη μου και τις πιο πάνω διευκρινήσεις και επισημάνσεις που έχω αναφέρει. Η μαρτυρία ενός μάρτυρα κρίνεται σφαιρικά και στην ολότητα της και όχι αποσπασματικά. Περαιτέρω, έλαβα υπόψη μου και τη σχέση που ο μάρτυρας είχε με το θύμα και την οικογένεια του αλλά δεν έχει διαπιστωθεί ότι αυτό επενέργησε έτσι ώστε να παρουσιάσει τα γεγονότα που επεσυνέβησαν με διαφορετικό τρόπο με σκοπό την ενοχοποίηση και καταδίκη του κατηγορούμενου. Άλλωστε τη θέση του σε σχέση με τον τρόπο που επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα την ανέφερε ευθύς εξ' αρχής στην Αστυνομία στη σκηνή πριν καν δώσει την κατάθεση του, όπως ο ίδιος ανέφερε αλλά επιβεβαιώνεται και από άλλη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Επίσης, ο μάρτυρας ήταν και γνωστός με τον πατέρα του κατηγορούμενου, του οποίου μάλιστα μετά από συνάντηση που είχαν στο σπίτι του μάρτυρα ανέφερε τα εν λόγω γεγονότα χωρίς ο τελευταίος να του αναφέρει οτιδήποτε ή να θέσει ενώπιον του οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. Το γεγονός αυτό ότι έλαβε χώρα δεν αμφισβητήθηκε αλλά η ουσία είναι ότι ο μάρτυρας ήταν σταθερός από την αρχή για την εκδοχή που προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου. Για όλους τους πιο πάνω λόγους αποδέχομαι τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού. Ο Μ.Κ.7 κατέθεσε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Επισκοπής και κατόπιν μηνύματος του Κ.Ε.Μ. Λεμεσού ότι επεσυνέβη θανατηφόρο τροχαίο δυστύχημα επισκέφθηκε τη σκηνή μαζί με τον Αστ.
2. Ήταν ο πρώτος Αστυνομικός που κατέφθασε στη σκηνή και ταυτόχρονα με την άφιξη του κατέφθασε και το ασθενοφόρο. Εντόπισε ένα τραυματία ο οποίος ήταν αναίσθητος στο τσιμεντένιο παγκέτο του δρόμου στη δυτική πλευρά του δρόμου ο οποίος παραλήφθηκε από το ασθενοφόρο και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο. Επίσης, εντόπισε είπε στη σκηνή και τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους ο οποίος του ανέφερε ότι ενώ περπατούσαν με το θύμα στη δυτική πλευρά του δρόμου πάνω στο παγκέτο με βόρεια κατεύθυνση, ένα μοτοποδήλατο το οποίο οδηγούσε νεαρός τον οποίο δεν γνώριζε, την ώρα που περνούσε από τον δρόμο με νότια κατεύθυνση κτύπησε και παρέσυρε τον Χριστόδουλο Δημητρίου στο παγκέτο του δρόμου ο οποίος έπεσε στο σημείο που τον εντόπισε αναίσθητο εκεί όπου υπήρχε μεγάλη κηλίδα αίματος. Πέραν τούτου, ανέφερε ότι στο μέρος υπήρχαν και άλλα άτομα και αμέσως τους απομάκρυνε και απόκλεισε τη σκηνή. Ακολούθως, ο Χαραλάμπους τους υπέδειξε το μοτοποδήλατο το οποίο ήταν κάτω από ένα δένδρο στο περιβόλι στη δυτική πλευρά του δρόμου αναφέροντας ότι μετακινήθηκε μετά το δυστύχημα και ότι ο οδηγός του είχε φύγει από τη σκηνή του δυστυχήματος πράγμα το οποίο τους είχε πει στη σκηνή και ο Κώστας Νικολάου ο οποίος ήταν εκεί κατά την άφιξη τους διευκρινίζοντας τους ότι είχε πάει στο Νοσοκομείο. Παρέμειναν στη σκηνή μέχρι που έφθασαν στο μέρος, αρχικά ο υπεύθυνος Συμπλέγματος Επισκοπής και ακολούθως οι Υπεύθυνοι Υπαίθρου και Τροχαίας της ΑΔΕ Λ/σου και Αξιωματικοί της Τροχαίας Λ/σου και οι Αστυφύλακες 392 και 1872 της Τροχαίας Λ/σου και ακολούθως ο Αρχιλοχίας 2700 Τρύφωνας Θεοχάρους ο οποίος ανέλαβε και τη διερεύνηση της υπόθεσης. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στη σκηνή κανένας από τους παρευρισκομένους του ανέφεραν για την ύπαρξη οποιουδήποτε σκούφου ή κασκόλ. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και να αναφέρει την εμπλοκή του στην παρούσα υπόθεση. Αυτή περιορίζεται στο γεγονός ότι αφίχθηκε πρώτος στη σκηνή, στο ότι την απέκλεισε και απομάκρυνε τα άτομα που είχαν μαζευτεί εκεί. Οι ενέργειες του αυτές δεν αμφισβητήθηκαν κατά την αντεξέταση του. Εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν η αναφορά του ότι κανένας από τους παρευρισκομένους του ανέφερε οτιδήποτε για την ύπαρξη μάλλινου σκούφου στη σκηνή ή κασκόλ. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι μίλησε με δύο άτομα όταν έφτασε στη σκηνή ένας εκ των οποίο ήταν ο Χαραλάμπους που περπατούσε με το θύμα. Παρόλο που δεν θυμόταν να πει ποίο ήταν το δεύτερο άτομο που μίλησε παρέπεμψε στην κατάθεση του και το διευκρίνισε κατά την αντεξέταση του. Σε σχέση με τα άλλα άτομα στη σκηνή από ότι είπε δεν θυμάται να είχε συνομιλία μαζί τους και να του ανέφεραν οτιδήποτε πέραν του ότι τους απομάκρυνε από τη σκηνή. Τα πιο πάνω όμως με κανένα τρόπο δεν πλήττουν την αξιοπιστία του μάρτυρα αυτού ούτε μπορεί να θεωρηθεί μεμπτό ότι δεν μπορούσε να θυμηθεί επ' ακριβώς τα δύο άτομα που μίλησε στη σκηνή. Άλλωστε αυτό το αναφέρει στη κατάθεση του, η οποία έγινε λίγες μέρες μετά το δυστύχημα και ήταν φρέσκια τα γεγονότα στη μνήμη του. Δεν μπορεί να αναμένεται από ένα μάρτυρα μετά από πάροδο αρκετού χρονικού διαστήματος να θυμάται επ' ακριβώς γεγονότα και λεπτομέρειες αυτών. Εκείνο που έχει σημασία όμως είναι ότι με κανένα τρόπο έχει διαφανεί ότι οι αναφορές του μάρτυρα είχαν σκοπό να ενοχοποιήσουν τον κατηγορούμενο ή δεν ήταν αληθής. Κρίνω ότι ήταν ειλικρινής και ανέφερε στο Δικαστήριο τα γεγονότα όπως τα θυμόταν και την εμπλοκή του στο δυστύχημα. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.8 ανέφερε ότι στις 12/04/2010 και περί ώρα 21:00 είχε μεταβεί στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού κατόπιν οδηγιών του Αρχιλοχία 2700 Τρύφωνα Θεοχάρους για λήψη στοιχείων των ενεχομένων στο δυστύχημα. Εντόπισε στο Τμήμα Α΄ Βοηθείων τον κατηγορούμενο και αφού συνομίλησε μαζί του διαπίστωσε ότι λόγω των τραυμάτων που είχε στο πρόσωπο δεν μπορούσε να υποβληθεί σε έλεγχο αλκοτέστ και έδωσε τη συγκατάθεση του και του λήφθηκε αίμα για σκοπούς ανίχνευσης αλκοόλης. Πληροφορήθηκε αργότερα από τον εξεταστή της υπόθεσης ότι τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Επίσης, ανέφερε ότι στις 12/04/2010 περί ώρα 23:55 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Αλέξανδρο Γερασίμου ο οποίος μεταξύ άλλων του ανέφερε ότι το ενεχόμενο μοτοποδήλατο είναι εγγεγραμμένο στον αδελφό του Ανδρέα το είχε όμως υπό τη φύλαξη και κατοχή του και παραδέκτηκε ότι αντικατέστησε το καρμπιρατέρ του μοτοποδηλάτου και αφαίρεσε και τους πισινούς αριθμούς εγγραφής του. Κατέθεσε στο Δικαστήριο την ανακριτική κατάθεση του πιο πάνω προσώπου (βλ. τεκμήριο 29). Περαιτέρω, κατέθεσε στο Δικαστήριο και Βεβαίωση Θανάτου του θύματος (τεκμήριο 27) που πήρε από τον ιατρό. Κατά την αντεξέταση του μάρτυρα αυτού, ουσιαστικά δεν έτυχε αμφισβήτησης η μαρτυρία του. Εκείνο το οποίο ρωτήθηκε είναι να περιγράψει τη σοβαρότητα των τραυμάτων του κατηγορουμένου όταν τον είδε χωρίς να είναι σε θέση να το πράξει. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα και την αποδέχομαι. Ο Μ.Κ.9 κατέθεσε στο Δικαστήριο ως εμπειρογνώμονας για αναπαραστάσεις τροχαίων δυστυχημάτων. Αφού ανέφερε τη πείρα του, τα προσόντα του και κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και συγκεκριμένα διπλώματα για ακαδημαϊκά προσόντα που απέκτησε (τεκμήριο 29), προχώρησε και εξήγησε τον τρόπο που επήλθε η σύγκρουση μεταξύ του μοτοποδηλάτου και του πεζού και σε ποιο σημείο αυτή έλαβε χώρα. Κατέθεσε στο Δικαστήριο σχετική έκθεση που ετοίμασε (τεκμήριο 30) η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης και στη συνέχεια επεξήγησε τα συμπεράσματα του. Για να καταλήξει σε αυτά είπε έλαβε υπόψη του τα ευρήματα στη σκηνή τα οποία εντόπισε η Αστυνομία. Συγκεκριμένα, έλαβε υπόψη του το σχέδιο της σκηνής, τις φωτογραφίες που λήφθηκαν καθώς επίσης το σημείο Α1 επί του σχεδίου που είναι τα ίχνη τριβής του μπροστινού τροχού της μοτοσικλέτας, το Β1 που είναι τα ίχνη αίματος του θύματος στο παγκέτο, το Β2 που είναι η λίμνη αίματος του θύματος στο παγκέτο και το Α9 που είναι οι πιτσιλιές αίματος στο δρόμο του οδηγού του μοτοποδηλάτου. Επίσης, έλαβε υπόψη του τις φωτογραφίες με τις ζημιές του μοτοποδηλάτου. Τα εν λόγω ευρήματα τα χαρακτήρισε ως πραγματικά γεγονότα ενώ κάποια άλλα ευρήματα όπως πλαστικά κομμάτια της μοτοσικλέτας και συντρίμμια τα χαρακτήρισε ως δευτερεύοντα γεγονότα διότι σε μια σύγκρουση σκορπίζονται σε μεγάλη έκταση και είναι δύσκολο για κάποιο να εντοπίσει το σημείο σύγκρουσης από αυτά. Με βάση λοιπόν τα πραγματικά ευρήματα κατέληξε ότι το σημείο σύγκρουσης, βρίσκεται στο σημείο Χ που ο ίδιος σημείωσε επί του σχεδιαγραφήματος που ετοίμασε και περιλαμβάνεται στην έκθεση του. Αυτό βρίσκεται στα 33,30 μέτρα νότια από τη βασική γραμμή της Αστυνομίας επί του σχεδίου της και 4,20 μέτρα από την αριστερή άκρη του δρόμου. Το σημείο αυτό βρίσκεται 10 εκατοστά έξω από το δρόμο, επί του παγκέτου και βρίσκεται εκεί που αρχίζουν τα ίχνη τριβής του μπροστινού τροχού του μοτοποδηλάτου. Πέραν τούτου, απέκλεισε τη πιθανότητα το σημείο σύγκρουσης να βρίσκεται επί του σημείου Χ1 που τοποθετήθηκε στο σχέδιο της Αστυνομίας καθώς και οπουδήποτε αλλού στο δρόμο καθότι ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν συνάδει με τα πραγματικά ευρήματα στη σκηνή. Εξήγησε ότι τα ίχνη τριβής είναι από την υπερβολική μεταβολή βάρους του μπροστινού τροχού και αυτό συνέβηκε την ώρα που το μοτοποδήλατο συγκρούστηκε με τον πεζό. Επεξήγησε περαιτέρω, τον τρόπο που κινείται το μοτοποδήλατο όταν το σώμα του πεζού συγκρούστηκε με αυτό στο μπροστινό του μέρος για να καταλήξει ότι εκεί που έγινε η σύγκρουση είναι εκεί που αρχίζουν τα ίχνη τριβής του μπροστινού τροχού του μοτοποδηλάτου. Ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων και εκείνο που θα πρέπει να αποφασιστεί αρχικά είναι κατά πόσο πληρεί τις προϋποθέσεις που έχει καθορίσει η νομολογία για να θεωρηθεί ως ένας τέτοιος εμπειρογνώμονας. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κωνσταντίνα Σιακόλα v. Aστυνομίας Ποιν. Εφεση Αρ. 53/11, Ημερομηνίας 24/01/2013 αναφέρθηκε ότι για την εξακρίβωση κατά πόσο ένας μάρτυρας είναι ικανός να δώσει μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας θα πρέπει να απαντηθούν δύο ερωτήματα. Πρώτο, κατά πόσο το αντικείμενο της εμπειρογνωμοσύνης του εμπίπτει στην κατηγορία των θεμάτων εκείνων για τα οποία επιτρέπεται να δοθεί μαρτυρία πραγματογνώμονα και δεύτερο, κατά πόσο ο μάρτυρας έχει αποκτήσει είτε κατόπιν σπουδών είτε λόγω εμπειρίας επαρκή γνώση του αντικειμένου ώστε η γνώμη του να καθίσταται πολύτιμη (of value) στην επίλυση των επίδικων θεμάτων. Πέραν τούτου, έχει νομοληγηθεί ότι η εμπειρογνωμοσύνη πάνω σε ένα θέμα δεν βασίζεται μόνο στα ακαδημαϊκά προσόντα αλλά και στην πραγματική εμπειρία που αποκτάται πάνω σε αυτό (βλ. Θεοσκέπαστη Φαρμ v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1990)1 Α.Α.Δ. 534, Evagelou & Another v. Ambizas & Another

(1982)1 C.L.R. 41, Φιλίππου v. Οδυσσέως

(1989)1 Α.Α.Δ. 1 και Μάριος Νικολάου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 841). Στην παρούσα περίπτωση το γεγονός ότι ο μάρτυρας αυτός είναι εμπειρογνώμονας σε θέματα αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων όχι μόνο δεν έτυχε αμφισβήτησης αλλά αποτέλεσε και παραδεκτό γεγονός από την πλευρά της υπεράσπισης το οποίο δηλώθηκε και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, στη δεύτερη σελίδα του τεκμηρίου 30 ο μάρτυρας αναφέρει τόσο τα ακαδημαϊκά του προσόντα όσο και την πείρα του επί των ζητημάτων που αναφέρθηκε στο Δικαστήριο. Επίσης, κατέθεσε στο Δικαστήριο και το τεκμήριο 31 το οποίο είναι δέσμη από διάφορα πιστοποιητικά που απέκτησε τόσο γενικά για τη διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων όσο και ειδικά για αναπαράσταση. Θεωρώ ότι ο μάρτυρας αυτός είναι ειδικός σε θέματα αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων και τον αποδέχομαι ως τέτοιο. Η αξιολόγηση τέτοιων μαρτύρων δεν διαφέρει από την αξιολόγηση των υπόλοιπων μαρτύρων. Πρέπει όμως, οι μάρτυρες αυτοί να δώσουν όλα τα εχέγγυα και απαραίτητα επιστημονικά κριτήρια για να μπορεί να ελεχθεί η ακρίβεια των συμπερασμάτων τους και το ίδιο το Δικαστήριο να μπορεί να καταλήξει στα δικά του ευρήματα γεγονότων (Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou

(1978)1 C.L.R. 389 και Νεάρχου v. Στεφανίδης κ.α.

(2003)1 Α.Α.Δ. 351, Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R. 1 και Andreas Anastasiades v. The Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Έχω διεξέλθει με πολλή προσοχή το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και τις εξηγήσεις που έδωσε σε σχέση με το τελικό συμπέρασμα του ότι το σημείο σύγκρουσης βρίσκεται επί του τσιμεντένιου παγκέτου, στο σημείο που το καθόρισε. Ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός επιβεβαίωσε τη θέση του αυτόπτη μάρτυρα ότι η σύγκρουση έγινε επί του τσιμεντένιου παγκέτου και απέκλεισε το ενδεχόμενο αυτή να έλαβε χώρα στο σημείο Χ1 που σημειώθηκε επί του σχεδίου και στο κέντρο του δρόμου ή σε άλλο σημείο εντός του δρόμου. Ο μάρτυρας αυτός κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να το βοηθήσει να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα, προσπαθώντας να καθορίσει το σημείο και τον τρόπο που έγινε η επίδικη σύγκρουση με βάση τη πραγματική μαρτυρία που περισυνέλεξε η Αστυνομία. Δεν έχω διακρίνει σε κανένα στάδιο της μαρτυρίας του ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα ή να βοηθήσει την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής για το μοναδικό λόγο ότι αυτός πληρώθηκε από την κατηγορούσα αρχή για τις υπηρεσίες του αυτές. Δεν έχει προκύψει ότι η αμοιβή του μάρτυρα αυτού για τις υπηρεσίες του ήταν το μοναδικό κίνητρο του για να έρθει στο Δικαστήριο να καταθέσει με μόνο σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής ανεξαρτήτως αν αυτή είναι η αλήθεια ή όχι, όπως υποβλήθηκε στο μάρτυρα αυτό από την υπεράσπιση. Πέραν τούτου, το περιεχόμενο της μαρτυρίας του και οι εξηγήσεις που έδωσε σε σχέση με την ύπαρξη συγκεκριμένης πραγματικής μαρτυρίας είναι εμπεριστατωμένες και ενισχύουν τις θέσεις του αυτόπτη μάρτυρα σε σχέση με τον τρόπο που έγινε το επίδικο δυστύχημα. Για παράδειγμα, ο μάρτυρας βασιζόμενος στις ζημιές του μοτοποδηλάτου όπως φαίνονται στις φωτογραφίες 24,25,26 και 27 του τεκμηρίου 14, καθώς επίσης και στα ίχνη τριβής Α1 και στις πιτσιλιές αίματος του θύματος Β1 επί του σχεδίου της σκηνής, ανέφερε την κατεύθυνση της ώθησης (PDOF) λέγοντας ότι αυτή είναι διαγωνίως στο μπροστινό μέρος του μοτοποδηλάτου, από μπροστά προς τα πίσω. Αυτό σημαίνει, εξήγησε, ότι η κατεύθυνση που είχε το μοτοποδήλατο στο δρόμο πριν τη σύγκρουση ήταν διαγώνια, δεδομένης και της ανυπαρξίας οποιονδήποτε άλλων ιχνών στο δρόμο κάτι που καταδεικνύει ότι αυτά αφέθηκαν κατά την ώρα της σύγκρουσης. Επίσης, κατά την ώρα εκείνη ο πεζός έγειρε πάνω στο μπροστινό μέρος του μοτοποδηλάτου αυξάνοντας το βάρος στο σημείο αυτό. Αυτό προκύπτει, εξήγησε, από τη ζημία στο μπροστινό μέρος του μοτοποδηλάτου η οποία προκαλείται από την πίεση που δέχθηκε στο σημείο εκείνο και όχι από την πτώση της μοτοσυκλέτας. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας εξήγησε ότι τα πλαστικά της μοτοσυκλέτας που βρέθηκαν στη σκηνή καθώς επίσης και η λάμπα δεν είναι ασφαλή στοιχεία που μπορούν να ληφθούν υπόψη για το καθορισμό του σημείου σύγκρουσης καθότι αυτά κατά τη σύγκρουση εκτινάσσονται λόγω φυγόκεντρου δύναμης. Τα σημαντικά στοιχεία που καθορίζουν το σημείο σύγκρουσης είναι τα πραγματικά ευρήματα που δεν μπορούν να αλλοιωθούν όπως τα σημεία Α1, Β1 και Β

1. Δεδομένων των εξηγήσεων που ο μάρτυρας αυτός έδωσε σε σχέση με την πραγματική μαρτυρία που έλαβε υπόψη του και η οποία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο για τους λόγους που εξηγούνται ανωτέρω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των Μ.Κ.4 και 5, τον τρόπο που αυτή δύναται να δημιουργηθεί συνεπεία μιας σύγκρουσης και την ανυπαρξία οποιονδήποτε άλλων ιχνών εντός του δρόμου που έπρεπε να υπήρχαν αν η σύγκρουση γινόταν κάπου άλλου, θεωρώ ότι μπορώ να αποδεκτώ τη θέση του μάρτυρα για το συγκεκριμένο σημείο που ανέφερε ότι έγινε η σύγκρουση και το αποδέχομαι. Πέραν τούτου, η θέση που υποβλήθηκε στο μάρτυρα ότι το σημείο σύγκρουσης είναι το Χ1, εκεί δηλαδή που κατ' ισχυρισμό βρέθηκε ο μάλλινος σκούφος και το φέαριγκ της μοτοσυκλέτας, έχει απορριφθεί από τον μάρτυρα, ο οποίος έχει αρκούντως εξηγήσει ότι δεν μπορεί να είναι εκείνο το σημείο σύγκρουσης. Η αδυναμία άλλωστε της θέσης αυτής θα διαφανεί και κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Υ.6 που ήταν αυτός που σημείωσε το εν λόγω σημείο. Επιπρόσθετα δεν έχει διαφανεί από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και από την όλη πραγματική μαρτυρία που υπήρχε στη σκηνή ότι η σύγκρουση ενδεχομένως να έλαβε χώρα σε κάποιο άλλο σημείο εντός της ασφάλτου. Όλες οι εξηγήσεις που ο μάρτυρας έδωσε σε σχέση με την ύπαρξη όλης της πραγματικής μαρτυρίας συνηγορούν προς ένα και μόνο ασφαλές συμπέρασμα, ότι δηλαδή η σύγκρουση έλαβε χώρα επί του παγκέτου από μπετόν. Αυτό ενισχύει και τη θέση του αυτόπτη μάρτυρα αλλά και των εξεταστών της υπόθεσης που ενδεχομένως όλα αυτά να τα είχαν κατά νου και γι αυτό να σημείωσαν το σημείο σύγκρουσης πολύ πλησίον του σημείου που κατέληξε ο συγκεκριμένος μάρτυρας. Περαιτέρω, η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού καθόρισε και επ' ακριβώς το σημείο που η σύγκρουση έλαβε χώρα εντός του εν λόγω παγκέτου. Ως εκ τούτου θεωρώ ότι μπορώ να αποδεκτώ τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και να προβώ σε σχετικά ευρήματα γεγονότων αναφορικά με τον τρόπο που έλαβε χώρα η εν λόγω σύγκρουση. Να σημειωθεί επίσης, ότι ο εν λόγω μάρτυρας είναι πλήρως καταρτισμένος για τα πιο πάνω ζητήματα στα οποία αναφέρθηκε, με πείρα πολλών χρόνων στον τομέα αυτό και ανεξάρτητα από την αξιολόγηση του Δικαστηρίου των άλλων δύο μαρτύρων που κατέθεσαν ως εμπειρογνώμονες στο τομέα αυτό και η οποία ακολουθεί, αυτός υπερτερεί έναντι αυτών. Ο ΜΚ.10 κατέθεσε ως ο ιατροδικαστής ο οποίος στις 13/04/2010 διενέργησε τη νενομισμένη νεκροψία επί της σορού του θύματος. Κατέθεσε στο Δικαστήριο την μεταθανάτιο ιατροδικαστική έκθεση που ετοίμασε (τεκμήριο 32) και επεξήγησε τα τραύματα που διαπίστωσε ότι έφερε το θύμα, τον τρόπο που δύναται να προκληθούν και την αιτία θανάτου του. Το γεγονός ότι ο εν λόγω μάρτυρας έχει την πιο πάνω ειδικότητα και ότι είναι εμπειρογνώμονας δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός από την υπεράσπιση. Επίσης, κατά την αντεξέταση του δεν αμφισβητήθηκαν οι διαπιστώσεις του σε σχέση με τα τραύματα που έφερε το θύμα όπως αναφέρονται στο τεκμήριο
2. Από αυτό προκύπτει ότι το θύμα έφερε πλήρη διατομή των αγγείων του δεξιού ποδιού στο ύψος της μηριαίας αρτηρίας και έδειξε στο Δικαστήριο το σημείο στο οποίο ήταν το τραύμα. Επεξηγώντας το αυτό, παρέπεμψε τη φωτογραφία αρ. 2 του τεκμηρίου 2 (φωτογραφίες της νεκροψίας) για να πει ότι υπάρχει μια τρύπα στο παντελόνι του θύματος που σημαίνει ότι κάτι μπήκε, πέρασε από εκεί και δημιούργησε το τραύμα στο μηρό που είναι αποκάτω από το παντελόνι. Περαιτέρω, ανέφερε ότι με τη διατομή των αγγείων προκαλείται αιμορραγία. Εκείνο που έγινε προσπάθεια από την υπεράσπιση ήταν να υποβάλει στο μάρτυρα ότι ενδεχομένως ο θάνατος του θύματος να μην προκλήθηκε από το τραύμα αυτό καθεαυτό αλλά από την στάση ανάνηψης και κατά την προσπάθεια παροχής σε αυτό των Α΄ Βοηθειών από τον Χαραλάμπους. Ο μάρτυρας απέρριψε κατηγορηματικά τη θέση αυτή λέγοντας ότι η μηριαία αρτηρία είναι πολύ σημαντική και χάνεις πολύ αίμα. Δεν θα μπορούσε η οποιαδήποτε κίνηση ή στάση τοποθετείτο το θύμα να επιδεινώσει τη κατάσταση του. Μάλιστα ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στη περίπτωση ενός τέτοιου τραύματος το θύμα θα είναι τυχερό αν προλάβει να διαμετακομιστεί στο Νοσοκομείο. Δεν έχω διαπιστώσει οτιδήποτε το μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και οι εξηγήσεις που έδωσε επί του σημείου αυτού παρέχουν όλα τα εχέγγυα στο Δικαστήριο να προβεί σε ασφαλή εύρημα αναφορικά με το τραύμα αυτό και την αιτία θανάτου του θύματος. Περαιτέρω, αναφέρθηκε και στα υπόλοιπα τραύματα που είχε το θύμα και συγκεκριμένα ότι έφερε κάταγμα μέσου εγκεφαλικού βόθρου και κάταγμα δεξιού μηρού καθώς επίσης και εκδορές στο πρόσωπο, στη κεφαλή, στη ράχη του δεξιού και αριστερού χεριού και στο αριστερό πόδι. Οι εν λόγω εκδορές ανέφερε μπορεί να προκληθούν από πέσιμο και σύρσιμο στο έδαφος. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, τις εξηγήσεις που έδωσε σε σχέση με τα τραύματα που εντόπισε στο θύμα κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ τη θέση του και την κατάληξη του ότι ο θάνατος του θύματος προκλήθηκε από κακώσεις ζωτικών οργάνων ως είναι κατά τροχαίο ατύχημα και ότι δεν παρεμβλήθηκε οτιδήποτε άλλο ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια που να χειροτέρευσε τη κατάσταση του θύματος ή να συνέβαλε στο θάνατο του. Από την αντίπερα όχθη, ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Κατά την προφορική του μαρτυρία αναφέρει ότι στις 12/04/2010 πήρε τη μοτοσικλέτα του φίλου του, του Γερασίμου, για να πάει μια βόλτα. Την ώρα εκείνη ήταν νύκτα και κατευθύνθηκε προς το δάσος, όπως το αποκαλεί, εκεί όπου υπάρχει ένα εργοστάσιο. Αριστερά του δρόμου υπάρχουν κυπαρίσσια και δεξιά πορτοκαλίες. Όταν ήταν εκεί, αναφέρει, η ώρα ήταν περίπου 20:
3. Οδηγούσε κανονικά στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με ταχύτητα γύρω στα 40 Χ.Α.Ω και είχε τα φώτα της μοτοσυκλέτας αναμμένα. Όπως πήγαινε, αντιλήφθηκε σε πολύ κοντινή απόσταση, γύρω στα 2 μέτρα, ένα άνθρωπο να στέκεται μέσα στη μέση του δρόμου. Απ' ότι θυμάται την εικόνα στο μυαλό του, στεκόταν εκεί απλά. Αριστερά του ανθρώπου αυτού είχε ένα σκύλο και στην αριστερή πλευρά του σκύλου είχε ακόμη ένα άνθρωπο. Προσπάθησε να ελαττώσει ταχύτητα και να χρησιμοποιήσει τα φρένα της μοτοσυκλέτας του αλλά δεν πρόλαβε διότι ήταν πολύ κοντά του. Ήταν επίσης θέση του ότι το ατύχημα έγινε στη μέση του δρόμου και ότι με κανένα τρόπο αυτός έχασε τον έλεγχο της μοτοσυκλέτας του προηγουμένως και ότι δεν κατευθύνθηκε διαγώνια προς το παγκέτο. Μετά το δυστύχημα είπε, έσβησαν όλα και δεν θυμάται τίποτε. Θυμάται μόνο ότι σηκώθηκε μετά και ότι ήταν τραυματισμένος στο πρόσωπο. Ειδοποίησε τους φίλους του και ήρθαν στη σκηνή, μεταξύ αυτών νομίζει και τον Γερασίμου. Επίσης, ανέφερε ότι μετά το δυστύχημα είδε το μάλλινο σκούφο που κρατούσε στο στόμα του κατά τη σύγκρουση στη μέση του δρόμου και νομίζει τον πήρε μαζί του ή μάλλον τον πήρε και τον έδωσε στο Γερασίμου. Ο σκούφος αυτός ήταν είπε στη μέση του δρόμου. Ο δρόμος στο σημείο είπε είχε σχήμα σαν στροφή αλλά ήταν πολύ μικρή και δεν θυμάται σε σχέση με αυτή την στροφή σε ποιο σημείο έγινε η σύγκρουση. Από ότι είπε, νομίζει ήταν μετά τη στροφή. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τον κατηγορούμενο κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έχω διεξέλθει του περιεχομένου της μαρτυρίας του. Ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα σε σχέση με τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις. Σε πολλά σημεία δεν απαντούσε με αμεσότητα και ευθύτητα και ο όλος τρόπος και συμπεριφορά του από το εδώλιο του μάρτυρα κρίνω ότι είχε μοναδικό σκοπό να παρουσιάσει μια εικόνα σε σχέση με τον τρόπο που επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα με σκοπό να αποφύγει ενδεχόμενες δικές του ευθύνες γι αυτό. Παρά την πιο πάνω εκδοχή που παρουσίασε στο Δικαστήριο κατά την κυρίως του εξέταση, φάνηκε ότι κατά την αντεξέταση του δεν μπορούσε να την στηρίξει, ούτε ήταν σε θέση να δώσει μια σαφή εικόνα για το πώς έλαβε χώρα το επίδικο δυστύχημα, πάντοτε στα πλαίσια που ο ίδιος το αντιλήφθηκε. Επίσης, έχω διαπιστώσει ότι υπέπεσε σε σωρεία αντιφάσεων και ότι η μνήμη του σε διάφορα ζητήματα ήταν επιλεκτική. Κρίνω ότι ο κατηγορούμενος σκοπό δεν είχε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα αλλά μια εκδοχή, που κατά την άποψη του, θα ήταν ευνοϊκή για τον ίδιο με σκοπό να αποφύγει τυχόν δικές του ευθύνες. Προς υποστήριξη της πιο πάνω θέσης μου θα αναφερθώ κατωτέρω σε διάφορα μέρη της μαρτυρίας του για να διαφανεί ο τρόπος που απαντούσε τις ερωτήσεις αλλά και οι αντιφάσεις του στα διάφορα, ουσιώδη ζητήματα, τα οποία αφορούν και τον τρόπο που έγινε το επίδικο δυστύχημα αλλά και το τι επακολούθησε. Ενώ στην κυρίως του εξέταση αναφέρει ότι οδηγούσε κανονικά στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι οδηγούσε στη μέση του δρόμου. Ενώ η γραμμή της υπεράσπισης του, όπως διαφάνηκε από την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας ήταν ότι το δυστύχημα επεσυνέβη μετά από μια στροφή η οποία εμπόδιζε την ορατότητα, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι η στροφή ήταν πολύ μικρή και δεν εμπόδιζε την ορατότητα του. Επίσης, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να πει σε ποιο περίπου σημείο του δρόμου σε σχέση με την εν λόγω στροφή έλαβε χώρα το δυστύχημα ούτε πού ήταν το θύμα. Νομίζει είπε ήταν μετά την εν λόγω στροφή. Ενώ στη γραπτή του κατάθεση (τεκμήριο 11) η οποία λήφθηκε δύο μέρες μετά το δυστύχημα αναφέρει ότι όταν είδε τον άνθρωπο να στέκεται μπροστά του, αμέσως έκλεισε τον «καράολο» και προσπάθησε να τον αποφύγει στρίβοντας προς τα κυπαρίσσια αλλά δεν πρόλαβε διότι κτύπησε πάνω του παρόλο που είχε πατήσει τα στόπερ του, στην προφορική του μαρτυρία είπε ότι δεν πρόλαβε να κάνει οτιδήποτε ούτε να πατήσει και τα στόπερ του. Όταν του αναφέρθηκε το σημείο αυτό κατά την αντεξέταση του, αρνήθηκε ότι είπε κάτι τέτοιο στη κατάθεση του και στην συνέχεια όταν του υποδείχθηκε το μέρος αυτό, είπε ότι μάλλον εννοούσε ότι πάτησε τα στόπερ του αλλά όχι τελείως. Στην πορεία αναίρεσε τα όσα είπε προφορικά και συμφώνησε με το περιεχόμενο της κατάθεσης του. Πέραν τούτου, δεν ήταν σε θέση να καθορίσει, έστω και στο περίπου πού ακριβώς έλαβε χώρα η εν λόγω σύγκρουση. Περιορίστηκε στο να επιμένει ότι έγινε στο μέσο του δρόμου. Όταν του υποβλήθηκε ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα επί του παγκέτου από μπετόν διότι εκεί ανευρέθηκε όλη η πραγματική μαρτυρία, το αρνήθηκε λέγοντας ότι μπορεί και να υπήρχαν και άλλα ευρήματα τα οποία να μετακινήθηκαν χωρίς να είναι σε θέση να πει πότε και από ποιους. Η θέση του αυτή καταδεικνύει τη προσπάθεια του να πείσει για την γενική θέση του ότι το δυστύχημα έγινε στη μέση του δρόμου χωρίς όμως η θέση αυτή να υποστηρίζεται από οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία και χωρίς να συνάδει με την πραγματική μαρτυρία που το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή. Περαιτέρω, περιγράφοντας τη σύγκρουση, είπε ότι κτύπησε μέτωπο με μέτωπο με το θύμα. Ούτε αυτή τη θέση του μπορούσε να στηρίξει αφού ο ίδιος είπε ότι δεν αντιλήφθηκε πώς κτύπησαν αλλά το κατάλαβε μετά όταν ο ίδιος είχε τραύματα στο κεφάλι. Επίσης, ερωτούμενος πού ο ίδιος και η μοτοσυκλέτα του κατέληξαν μετά τη σύγκρουση, είπε ότι δεν θυμάται ενώ σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του ανέφερε ότι όταν τηλεφώνησε τους φίλους του, αυτός βρισκόταν ακόμη στο έδαφος και συγκεκριμένα ότι ήταν στην άσφαλτο του δρόμου χωρίς πάλι να είναι σε θέση να πει πού. Επίσης, ανέφερε ότι μετά τη σύγκρουση δεν κατάλαβε αν βρισκόταν ακόμη πάνω στη μοτοσυκλέτα. Θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος θα έπρεπε να ήταν σε θέση να αναφέρει το γεγονός αυτό και κατά πόσο μετά τη σύγκρουση έπεσε από τη μοτοσυκλέτα ή εξακολουθούσε να είναι σε αυτήν για κάποια απόσταση. Σε σχέση με το θύμα, ανέφερε ότι είδε πού κατέληξε μετά αλλά δεν γνωρίζει και ούτε είδε πώς κατέληξε εκεί. Εν όψει και της πραγματικής μαρτυρίας και του γεγονότος ότι τα αντικειμενικά ευρήματα ανευρέθηκαν επί του παγκέτου, η θέση αυτή του κατηγορουμένου αδυνατίζει περαιτέρω την εκδοχή του ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα στο μέσο του δρόμου. Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε ισχυρισμός από τον κατηγορούμενο ότι μετά τη σύγκρουση μετέφερε το θύμα με το μοτοποδήλατο του για κάποια απόσταση ή ότι το θύμα εκτινάχθηκε από το μέσο του δρόμου που κατά τη θέση του έγινε η σύγκρουση και κατέληξε στο παγκέτο. Αναφορικά με το μάλλινο σκούφο που κατά τη θέση του έφερε μαζί του, ούτε επί αυτού του σημείου ο κατηγορούμενος έπεισε γι αυτή την εκδοχή του. Όταν έφυγε από την αποθήκη του σπιτιού της γιαγιάς του Γερασίμου όπου βρισκόταν το μοτοποδήλατο που πήρε, είπε ότι τον σκούφο είτε τον φορούσε ή τον κρατούσε με το χέρι του. Δηλαδή, δεν ήταν σε θέση να πει πως ακριβώς μετέφερε τον εν λόγω σκούφο όταν ξεκίνησε. Κατά τη μαρτυρία του είπε ότι την ώρα του δυστυχήματος τον είχε στο στόμα του. Επίσης, στην πρώτη του κατάθεση στην Αστυνομία (τεκμήριο 11) ουδεμία αναφορά κάνει για τον εν λόγω σκούφο και η πρώτη φορά που ο ίδιος κάνει αναφορά για τον εν λόγω σκούφο είναι στην δεύτερη του κατάθεση, η οποία λαμβάνεται στις 25/10/2010 (τεκμήριο 12) και αυτό μετά που του ζητήθηκε από την Αστυνομία με βάση τις μαρτυρίες που είχε εξασφαλίσει. Η δικαιολογία που έδωσε ότι δεν θεωρούσε ότι οι λεπτομέρειες ήταν σημαντικές δε θεωρώ ότι μπορεί να γίνει αποδεκτή, αφού όπως διαφάνηκε κατά τη δίκη, τουλάχιστον μέχρι ενός σημείου, η ύπαρξη και θέση που βρέθηκε ο εν λόγω σκούφος ήταν βαρυσήμαντο γεγονός για την υπεράσπιση και μάλιστα αυτό καθόριζε και τη θέση που έλαβε χώρα η σύγκρουση. Πέραν των πιο πάνω όμως σε σχέση με το ζήτημα αυτό, προχωρώ πιο κάτω όπου ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι μετά το δυστύχημα είδε τον εν λόγω σκούφο που κρατούσε στη μέση του δρόμου χωρίς πάλι να μπορεί να καθορίσει πού περίπου. Στη συνέχεια δεν μπορούσε να πει τι έκανε τότε με τον εν λόγω σκούφο. Αρχικά είπε ότι τον πήρε ή μάλλον όπως το έθεσε προσπάθησε να τον πάρει, δεν θυμάται είπε και τον έδωσε στο Γερασίμου νομίζει. Από τις πιο πάνω αναφορές του, προκύπτει ότι δεν ήταν σε θέση να πει τελικά τι έκανε με τον εν λόγω σκούφο. Τον πήρε τελικά ή προσπάθησε να τον πάρει; Και αν τον πήρε σε ποιόν τον έδωσε; Στο Δικαστήριο ανέφερε ότι τον έδωσε στο Γερασίμου ενώ στη γραπτή του κατάθεση (τεκμήριο 12) είπε ότι δεν θυμάται σε ποιόν τον έδωσε. Να σημειωθεί επίσης ότι στην πιο πάνω κατάθεση αναφέρει με βεβαιότητα ότι τον εν λόγω σκούφο τον πήρε ο ίδιος από το σημείο που βρισκόταν. Επίσης, από τη μαρτυρία του προκύπτει ότι δεν ήταν σε θέση να πει πότε πήρε τον εν λόγω σκούφο. Περαιτέρω, ερωτούμενος για ποιό λόγο έφερε τον εν λόγω σκούφο απάντησε ότι τον είχε διότι μόλις είχε βγει από το μπάνιο και κρύωνε. Θα πρέπει να αναφερθεί εδώ, ότι ο κατηγορούμενος είχε φύγει από το σπίτι του αρκετές ώρες πριν από το δυστύχημα με βάση τις αναφορές του και βρισκόταν με τους φίλους του. Αντιλαμβανόμενος το γεγονός αυτό και ερωτούμενος επί του σημείου αυτού, είπε ότι τον πήρε μαζί του όταν έφυγε από το σπίτι διότι είχε κάνει μπάνιο και κρύωνε. Τα πιο πάνω δεν έχουν καμία πειστικότητα και δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά. Τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν θυμόταν τι ρούχα φορούσε και ότι μετά το δυστύχημα, όπως ανέφερε «έσβησαν όλα». Σε σχέση με την τελευταία αυτή αναφορά του, παρατηρείται ότι πέραν του ότι ήταν κατηγορηματικός για την ύπαρξη του σκούφου και ότι τον είδε μετά το δυστύχημα, σε άλλα μέρη της μαρτυρίας του αναφορικά με το τι έγινε γενικά και τι ο ίδιος έκανε μετά το δυστύχημα δεν ήταν σε θέση να αναφέρει οτιδήποτε, αναφέροντας ότι δεν ξέρει ή ότι δεν θυμάται. Για παράδειγμα δεν ήξερε που κατέληξε η μοτοσυκλέτα του παρόλο που ανέφερε ότι μπορεί να την είδε αλλά δεν ενδιαφέρθηκε, ούτε θυμόταν τι έκαναν οι φίλοι του όταν ήρθαν στη σκηνή, ούτε αν του είπε κάτι ο Γερασίμου στη σκηνή ούτε αν και αυτός πήγε μαζί του στο Νοσοκομείο. Σε σχέση με την ορατότητα που είχε ο κατηγορούμενος, ανέφερε ότι αυτός είχε αναμμένα τα φώτα της μοτοσυκλέτας και ότι είχε ορατότητα εντός της εμβέλειας αυτών, χωρίς όμως να μπορεί να την καθορίσει. Όταν του υποβλήθηκε ότι είχε πέραν των δύο μέτρων ορατότητα, αυτός δεν το αρνήθηκε, απλώς ανέφερε ότι ο ίδιος αντιλήφθηκε τον πεζό στα δύο μέτρα. Ακολούθως, είπε ότι κοίταζε το δρόμο. Δεν μπορεί όμως, να κοίταζε το δρόμο, να είχε ορατότητα πέραν των δύο μέτρων και να αντιλήφθηκε το πεζό στα δύο μέτρα. Κρίνω ότι ο κατηγορούμενος δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο μια σταθερή και σαφή εκδοχή για τον τρόπο έλαβε χώρα η επίδικη σύγκρουση, πέραν κάποιων γενικών και αόριστων αναφορών του, τις οποίες δεν μπόρεσε ούτε να υποστηρίξει. Ανέφερε ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα στο μέσο του δρόμου χωρίς να μπορεί να δικαιολογήσει τη θέση του αυτή αλλά και χωρίς να αναφέρει πού περίπου αυτή η σύγκρουση έλαβε χώρα και με ποίο τρόπο. Επίσης, η θέση του αυτή δεν συνάδει και με την πραγματική μαρτυρία που έκανε αποδεκτή το Δικαστήριο, την οποία σε κάποιο στάδιο της μαρτυρίας του ο κατηγορούμενος αμφισβήτησε με την έννοια ότι για να δικαιολογήσει την εκδοχή του ανέφερε ότι ενδεχομένως να υπήρχε και άλλη πραγματική μαρτυρία. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε σκοπό να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα αναφορικά με τον τρόπο που έλαβε χώρα η εν λόγω σύγκρουση με σκοπό να αποφύγει δικές του ευθύνες. Η μαρτυρία του απορρίπτεται στην ολότητα της. Ο Μ.Υ.1 υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως του εξέτασης τις καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία, ημερομηνίας 12/04/2010 (τεκμήριο 29), 18/04/2010 (τεκμήριο 15) και 17/06/2010 (τεκμήριο 16). Ουσιαστικά σε αυτές αναφέρεται για το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο κατηγορούμενος και ότι αυτό άνηκε στον αδελφό του Ανδρέα Γερασίμου αλλά το κατείχε και το χρησιμοποιούσε ο ίδιος. Επίσης, ανέφερε ότι είχε προβεί σε μετατροπές στο εν λόγω μοτοποδήλατο αφού είχε αλλάξει το καρπιρατέρ και το εξώστ και έκανε θόρυβο. Το ουσιαστικό μέρος της μαρτυρίας του όμως, το οποίο έτυχε αμφισβήτησης, είναι οι αναφορές του περί της ύπαρξης ενός πλαστικού κομματιού της μοτοσυκλέτας και ενός σκούφου στη μέση του δρόμου, τα οποία εντόπισε ο ίδιος όταν έφθασε στη σκηνή. Μετακίνησε είπε το εν λόγω πλαστικό κατόπιν οδηγιών του Χαραλάμπους ενώ το σκούφο τον πήρε και τον έδωσε στον κατηγορούμενο. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε κακή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα όσα ανέφερε στην κατάθεση του (τεκμήριο 15), τα ανέφερε με απώτερο σκοπό να βοηθήσει τον κατηγορούμενο ο οποίος τότε ήταν φίλος του, ενώ σήμερα όπως είπε δεν είναι πλέον. Έχει διαφανεί στο Δικαστήριο ότι ο μάρτυρας αυτός ήρθε στο Δικαστήριο για να μαρτυρήσει λόγω της υποχρέωσης που είχε να το πράξει και δεν ήταν διατεθειμένος να στηρίξει αυτά που ανέφερε στις καταθέσεις του και ιδιαίτερα στο τεκμήριο 15 αλλά και από την άλλη ήταν προσεκτικός έτσι ώστε να μην έρθει σε αντίθεση με αυτές και ο ίδιος να έχει συνέπειες. Ο μάρτυρας δεν είχε καμία διάθεση και σκοπό να αναφέρει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα τα οποία περιήλθαν σε γνώση του. Πλείστες από τις απαντήσεις του κατά το στάδιο της αντεξέτασης του ήταν ότι δεν θυμάται, ότι δεν ξέρει και ότι ισχύουν όσα είπε στις καταθέσεις του. Δικαιολογώντας τη στάση του αυτή είπε ότι έχουν περάσει τρία χρόνια και ότι δεν θυμάται ενώ σε κάποιο στάδιο είπε ότι πάσχει από διαβήτη τύπου Α΄ και έχει επηρεαστεί η μνήμη του γι αυτό δεν μπορεί να θυμάται οτιδήποτε, κάτι το οποίο φυσικά παρέμεινε ατεκμηρίωτο. Πέραν τούτου, σε διάφορα σημεία η μαρτυρία του είναι αντιφατική και ο ίδιος δεν μπορούσε να διευκρινίσει τι τελικά ισχύει από τις αναφορές και θέσεις του. Συγκεκριμένα, ενώ στη κατάθεση του, τεκμήριο 29, αναφέρει ότι ο φίλος του ο Αλέξανδρος τον ειδοποίησε ότι ο κατηγορούμενος είχε εμπλακεί σε δυστύχημα, στην κατάθεση του τεκμήριο 15 αναφέρει ότι τον πήρε τηλέφωνο ο κατηγορούμενος και του μιλούσε σιγά δίνοντας και περιγραφή και χαρακτηρισμό του τρόπου αυτού. Στην προφορική του μαρτυρία δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει ποιος τελικά τον ειδοποίησε για το δυστύχημα ενώ πιο κάτω στη μαρτυρία του επιχείρησε να περιγράψει τον τρόπο που μιλούσε ο κατηγορούμενος και να εξηγήσει τον χαρακτηρισμό και την περιγραφή που έδωσε. Ενώ σε κάποιο στάδιο της μαρτυρίας του ανέφερε ότι από το σοκ που έπαθε όταν επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος, δεν θυμάται τίποτε μετά, εντούτοις στις καταθέσεις του και ιδιαίτερα στο τεκμήριο 15 προβαίνει σε λεπτομερή αναφορά σε σχέση με το πλαστικό της μοτοσυκλέτας και το μάλλινο σκούφο καθώς επίσης και στο τι ο Πάμπος του είπε να πράξει. Σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του και όταν του ζητείτο να εξηγήσει τις αναφορές του αυτές ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τίποτε ούτε θυμάται και χαρακτηριστικά ανέφερε ότι δεν θυμάται ούτε χθες τι έκαμε. Δεν ήξερε ούτε θυμόταν να πει πώς ο ίδιος μετέβηκε στη σκηνή του δυστυχήματος ούτε ήταν σε θέση να στηρίξει αυτά που ανέφερε στις καταθέσεις του. Ούτε μπορούσε να πει πού ήταν ο κατηγορούμενος όταν πήγε στη σκηνή, τι έκανε και τι του είπε, λέγοντας χαρακτηριστικά δεν ξέρω, δεν θυμάμαι τίποτε. Ενώ στην κατάθεση του αναφέρεται στο πλαστικό που κατά τη θέση του ο Πάμπος του είπε να μετακινήσει, προφορικά δεν μπορούσε να πει ποίο κομμάτι πλαστικό ήταν αυτό και αν ήταν το φέαριγκ που βρήκε η Αστυνομία, αναφέροντας ότι έχει σημεία που θυμάται και σημεία που δεν θυμάται. Επίσης, δεν θυμόταν να πει αν είπε κάτι στον Χαραλάμπους όταν του είπε να μετακινήσει το εν λόγω πλαστικό, αλλά ούτε και πού πέταξε το εν λόγω πλαστικό. Σε σχέση με το μάλλινο σκούφο που κάνει αναφορά στη κατάθεση του τεκμήριο 15, η μαρτυρία του κινήθηκε στο ίδιο μοτίβο, λέγοντας ότι δεν ξέρει, ούτε θυμάται αν ο κατηγορούμενος το απόγευμα ή κατά τη στιγμή που πήρε το μοτοποδήλατο του, φορούσε ή κρατούσε ένα τέτοιο σκούφο. Ούτε πού ακριβώς είδε τον εν λόγω σκούφο, τι χρώμα είχε και πώς ήταν. Ούτε θυμόταν σε ποιο σημείο είδε αυτό τον σκούφο σε σχέση με το όχημα του Νικολάου το οποίο είχε σταματήσει στη σκηνή, και τι έκανε ο ίδιος τελικά με το σκούφο αυτό και κατά πόσο τον έδωσε στον κατηγορούμενο και τον πήρε μαζί του. Ερωτούμενος κατά πόσο τον σκούφο τον πήρε ο κατηγορούμενος και τον έδωσε στο μάρτυρα, πάλι δεν μπορούσε να απαντήσει. Είναι φανερό από το πιο πάνω αλλά και από το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε διάθεση να βοηθήσει το Δικαστήριο να καταλήξει στα πραγματικά γεγονότα ούτε μπορούσε να στηρίξει τα όσα ανέφερε στη κατάθεση του σε σχέση με την ύπαρξη του πλαστικού του μοτοποδηλάτου και του μάλλινου σκούφου στη μέση του δρόμου. Η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού επί των ουσιαστικών αυτών ζητημάτων είναι εντελώς αναξιόπιστη και δεν έχω κανένα ενδοιασμό να την απορρίψω στην ολότητα της και απορρίπτεται. Ο Μ.Υ.2 κατέθεσε ως ο αρμόδιος μετεωρολογικός λειτουργός με σκοπό να εξηγήσει το επίπεδο φυσικού φωτισμού στις 12/04/2010 κατά τους ουσιώδεις χρόνους. Ανέφερε τα ακαδημαϊκά του προσόντα λέγοντας ότι είναι κάτοχος πτυχίου Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μεταπτυχιακού στη Φυσικής Περιβάλλοντος και Μετεωρολογίας, μεταπτυχιακού στη Δημόσια Διοίκηση και έχει επαγγελματικό τίτλο πρόγνωσης καιρού από το Αγγλικό Μετεωρολογικό Κολλέγιο και τον τελευταίο χρόνο συγγράφει τη διδακτορική του διατριβή. Εργάζεται στη Μετεωρολογική Υπηρεσία από το 2006 και από το 2007 εργάζεται στον Τομέα Κλιματολογίας και Εφαρμογών Μετεωρολογίας και είναι αρμόδιος στον τομέα συλλογής και ποιοτικού ελέγχου μετρήσεων. Τα πιο πάνω προσόντα και επαγγελματική δραστηριότητα του μάρτυρα δεν έχουν αμφισβητηθεί από την κατηγορούσα αρχή και κρίνω επίσης ότι έχω ικανοποιηθεί ότι ο μάρτυρας αυτός είναι εμπειρογνώμονας επί του ζητήματος για το οποίο ήρθε στο Δικαστήριο να καταθέσει και τον αποδέχομαι ως τέτοιο. Περαιτέρω, ο μάρτυρας αυτός ανέφερε ότι έχει πρόσβαση στα δεδομένα της υπηρεσίας του σε σχέση με τα στοιχεία που του ζητήθηκε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο, τα οποία έχει τυπώσει και σφραγίστηκαν από τον διευθυντή του. Κατέθεσε τα εν λόγω στοιχεία ως τεκμήριο 33, το οποίο δεν έτυχε αμφισβήτησης γι αυτό και το αποδέχομαι. Πέραν τούτου, ο μάρτυρας προχώρησε και εξήγησε το εν λόγω τεκμήριο. Ανέφερε ότι στις 12/04/2010, στη Λεμεσό ο ήλιος έδυε στις 19:
4. Ακολούθως εξήγησε το φωτισμό που υπάρχει μετά τη δύση του ήλιου και οποίος εξασθενεί σταδιακά χωρίζοντας το σε πολιτικό λυκόφως, ναυτικό και αστρονομικό. Το πολιτικό λυκόφως ισχύει από τις 19:17 - 19:42 περίπου και η εξασθένιση του φυσικού φωτισμού ήταν βαθμιαία. Σε αυτό το διάστημα ήταν δυνατό να επιτελεσθεί η συνήθης εργασία. Ακολούθως, για άλλη μισή ώρα περίπου, δηλαδή από τις 19:42 - 20:12 (ναυτικό λυκόφως) η εξασθένιση του φυσικού φωτισμού είναι ακόμη μεγαλύτερη και κάποιος μπορεί να διακρίνει μόνο γενικές φιγούρες. Μετά τις 20:12 επικρατούν συνθήκες αστρονομικού λυκόφωτος, όπου επέρχεται σταδιακά στο σκότος. Επίσης, ανέφερε ότι στις 12/04/2010 η σελήνη ήταν ηλικίας 28 ημερών και δεν πρόσφερε επιπρόσθετο φως. Περαιτέρω, είπε ότι ο φωτισμός αυτός προέρχεται από την αντανάκλαση του ήλιου και όπως ισχύει και την ημέρα όταν βρίσκεσαι κοντά σε αντικείμενα μειώνεται η ένταση του. Αντεξεταζόμενος, συμφώνησε με θέση της κατηγορούσας αρχής ότι όταν λέμε σούρουπο εννοούμε την περίοδο από τη δύση του ηλίου μέχρι τη νύκτα. Επίσης, συμφώνησε ότι με τη χρήση τεχνικού φωτισμού, το επίπεδο του φυσικού φωτισμού βελτιώνεται. Περαιτέρω, ανέφερε ότι δεν μπορεί να καθορίσει την απόσταση που είναι δυνατό να γίνουν αντιληπτές φιγούρες κατά τη διάρκεια που επικρατεί το ναυτικό λυκόφως. Όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σε ένα αντικείμενο τόσο ποιο διακριτό είναι. Δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και επίσης κατά την αντεξέταση του ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε η μαρτυρία του αλλά του ζητήθηκαν περισσότερες διευκρινήσεις. Επομένως αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο βαθμό και στην έκταση που ο μάρτυρας ήταν σε θέση να καθορίσει το βαθμό φωτισμού κατά τις ουσιώδεις ώρες. Εκείνο που προκύπτει όμως, είναι ότι μεταξύ των ωρών 19:17 - 20:17 περίπου είναι σούρουπο και ότι γύρω στις 20:00 βρισκόμαστε στα μέσα του ναυτικού φωτός, στο οποίο μπορείς να διακρίνεις φιγούρες χωρίς λεπτομέρειες και χαρακτηριστικά. Η Μ.Υ.3 κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος είναι αδελφότεκνος του άνδρα της και το βράδυ του δυστυχήματος τον επισκέφθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για να δει τι έγινε. Όταν ήταν στο δωμάτιο του κατηγορουμένου, τον έβγαλε με τον κινητό της τηλέφωνο φωτογραφίες για να του δείξει τι έπαθε έτσι ώστε να μην οδηγήσει ξανά μοτοσυκλέτα. Τρεις περίπου εβδομάδες πριν να έρθει στο Δικαστήριο να καταθέσει της ζήτησε ο πατέρας του κατηγορούμενου να εμφανίσει τις εν λόγω φωτογραφίες και να έρθει στο Δικαστήριο να τις καταθέσει. Αναγνώρισε το τεκμήριο προς αναγνώριση Β ως τις φωτογραφίες που η ίδια έβγαλε με το κινητό της και αφού επισκέφθηκε συγκεκριμένο φωτογραφείο με τη βοήθεια της κοπέλας που ήταν εκεί, τις εμφάνισε και τις κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
5. Σε αυτές φαίνεται το πρόσωπο του κατηγορουμένου να έχει διάφορους τραυματισμούς και ειδικότερα στο δεξί του μάτι. Η αυθεντικότητα των εν λόγω φωτογραφιών δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την κατηγορούσα αρχή και ούτε έχει προκύψει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι αυτές έχουν αλλοιωθεί. Η μάρτυρας εξήγησε πώς έγινε η εκτύπωση τους, στην παρουσία της και επιβεβαίωσε ότι αυτές είναι οι ίδιες με αυτές που βρίσκονται στο κινητό της. Εκείνο που έτυχε αμφισβήτησης είναι το πότε αυτές λήφθηκαν από την μάρτυρα και γιατί, αλλά της ζητήθηκαν να δώσει και άλλες λεπτομέρειες σε σχέση με το δυστύχημα και το θύμα. Παρόλο που εγείρουν ερωτηματικά το πότε και γιατί λήφθηκαν οι εν λόγω φωτογραφίες από τη μάρτυρα, εντούτοις θεωρώ ότι μπορώ να τις αποδεκτώ ότι αυτές απεικονίζουν τραυματισμό του κατηγορούμενου στο πρόσωπο ένεκα του δυστυχήματος. Άλλωστε δεν θεωρώ ότι είναι και τόσο σημαντικό το γεγονός αυτό για την ανεύρεση των ουσιωδών πραγματικών γεγονότων και επομένως τις αποδέχομαι. Η Μ.Υ.4 κατέθεσε ως η ιατρός του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν μέλος ομάδας ιατρών που περιέθαλπαν τον κατηγορούμενο. Υιοθέτησε την κατάθεση της ημερομηνίας 13/04/2010 (τεκμήριο 35) ως μέρος της κυρίως της εξέτασης στην οποία αναφέρει ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν σε θέση να δώσει κατάθεση καθότι είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλική κάκωση και ότι δεν είχε ακόμη διερευνηθεί πλήρως η κατάσταση του. Η μάρτυρας αυτή δεν ήρθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα, άλλωστε δεν φάνηκε να είχε και οποιοδήποτε λόγο να το πράξει. Πέραν τούτου, φάνηκε κατά την προφορική της μαρτυρία ότι η ίδια δεν ήταν σε θέση να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες σε σχέση με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο κατηγορούμενος την ημέρα εκείνη ούτε αν η ίδια εξέτασε τον κατηγορούμενο. Εκείνο που ανέφερε είναι ότι όταν πήρε την κλήση για το Δικαστήριο κοίταξε στο αρχείο και πήρε κάποιες πληροφορίες χωρίς όμως να είναι σε θέση να πει ποιος εξέτασε τον κατηγορούμενο, τι τραύματα ακριβώς είχε και πόσο σοβαρής μορφής κρανιοεγκεφαλική κάκωση είχε. Θεωρώ ότι η μάρτυρας αυτή δεν ήταν σε θέση να διαφωτίσει το Δικαστήριο για την κατάσταση του κατηγορουμένου στις 13/04/2010, τι τραυματισμούς έφερε και ποια η σοβαρότητα τους. Επομένως, κρίνω ότι δεν μπορώ να προσδώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία της. Ο Μ.Υ.5 ήταν αυτός που έφθασε στη σκηνή αμέσως μετά το δυστύχημα, σταμάτησε το αυτοκίνητο του στο δρόμο και ειδοποίησε το ασθενοφόρο. Ουσιαστικό σημείο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, είναι οι αναφορές του περί της ύπαρξης ενός μάλλινου σκούφου στη μέση του δρόμου τον οποίο ο ίδιος όπως αναφέρει είδε. Επίσης, κατά την προφορική του μαρτυρία προσπάθησε να περιγράψει με περισσή λεπτομέρεια το δρόμο που έγινε το επίδικο δυστύχημα για να καταδείξει ότι είναι επικίνδυνος καθώς επίσης και ότι σε αυτό το δρόμο ήταν τελείως σκοτάδι. Περαιτέρω, προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι ο Χαραλάμπους όταν πηγαίνει περίπατο με το σκύλο του στον εν λόγω δρόμο περπατά στη μέση του δρόμου. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε πολύ κακή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και είμαι πεπεισμένος ότι δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Προσπάθησε επιμελώς να αποκρύψει την οποιαδήποτε σχέση είχε με τον κατηγορούμενο και την οικογένεια του και στην προσπάθεια του αυτή, προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο ότι αντιθέτως είχε σχέσεις με την πλευρά του θύματος, τόσο με το ίδιο προσωπικά όσο και με την οικογένεια του, λέγοντας μάλιστα ότι τον είχε καλέσει πριν χρόνια και στα γενέθλια ενός από τα παιδιά του. Τόσο οι θέσεις του αυτές όσο και οι αναφορές του περί της ύπαρξης του εν λόγω μάλλινου σκούφου στο μέσο του δρόμου βρίθουν από ανακρίβειες και αντιφάσεις που δεν είναι δυνατό να γίνουν πιστευτές. Σε πολλά σημεία της μαρτυρίας του, στην προσπάθεια του να καλύψει ή να διορθώσει τέτοιες ανακρίβειες και αντιφάσεις περιέπεφτε σε άλλες εξακολουθώντας να επιμένει για το αληθές των ισχυρισμών του. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ο μάρτυρας αυτός ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την εκδοχή του κατηγορουμένου και όχι για να αναφέρει την εμπλοκή που είχε στο δυστύχημα και τα πραγματικά γεγονότα που περιέπεσαν στην αντίληψη του όταν σταμάτησε στη σκηνή. Αντεξεταζόμενος αναφορικά με τις σχέσεις που έχει με τον πατέρα του κατηγορούμενου ή με το Γερασίμου απέρριψε κάθε ίχνος σχέσεων λέγοντας ότι δεν γνωρίζει κανένα από αυτούς και προσπάθησε να καταδείξει ότι είχε σχέσεις με το θύμα. Ανέφερε ότι το θύμα ήταν οικοδόμος και πελάτης του στο κατάστημα πώλησης υλικών οικοδομής και ειδών υγιεινής και ότι μάλιστα του είχε συστήσει και την αδελφότεκνη του που έκτιζε δίπλα από το σπίτι του. Επίσης, είπε ότι επισκέφθηκε και την οικία του θύματος καθότι τον είχε καλέσει στα γενέθλια ενός των παιδιών του, που ήταν στην ίδια ηλικία με ένα από τα δικά του. Αντεξεταζόμενος επί τούτου δεν μπορούσε να στηρίξει αυτή του θέση, δεν γνώριζε πότε αυτό έγινε, ποιο παιδί είχε γενέθλια και με ποιο παιδί δικό του γνωρίζονταν. Στη συνέχεια δε, ανέφερε ότι ο λόγος που τον κάλεσαν στα γενέθλια του παιδιού τους δεν ήταν τα δικά του παιδιά, αλλά η σχέση του με το θύμα. Περαιτέρω, είπε ότι μάλλον είναι η γυναίκα του θύματος που τον κάλεσε και όχι το θύμα, χωρίς όμως να μπορεί να πείσει για ποιο λόγο έγινε αυτό. Επίσης, διαφάνηκε ότι οι ηλικίες των παιδιών του με αυτές του θύματος ήταν διαφορετικές. Τόσο τα πιο πάνω όσο και πολλά άλλα που καταγράφονται στα πρακτικά, δεν μπορούν να πείσουν το Δικαστήριο ότι ο μάρτυρας αυτός διατηρούσε φιλικές και οικογενειακές σχέσεις με το θύμα. Από την άλλη ενώ αρνήθηκε κάθε σχέση με το Γερασίμου αλλά και οποιαδήποτε άλλα άτομα που διαμένουν στον Ασώματο, λέγοντας ότι δεν γνωρίζει κανένα διότι δεν βρίσκεται στο χωριό πολλές ώρες, στην πορεία προέκυψε ότι γνώριζε τον Πάμπο και ότι ήταν γείτονας του θύματος καθώς επίσης προέκυψε ότι γνώριζε πού βρίσκεται το σπίτι του Γερασίμου και της γιαγιάς του και στην πορεία αποκάλυψε ότι ήταν και Πρόεδρος του Δημοτικού Σχολείου. Σε σχέση με το δρόμο που έγινε το δυστύχημα, ήταν εμφανής η προσπάθεια του ενώπιον του Δικαστηρίου να καταδείξει την επικινδυνότητα του, την έλλειψη ορατότητας καθώς επίσης και τον επηρεασμό αυτής λόγω της στροφής που υπήρχε στο σημείο. Όλες οι πιο πάνω αναφορές του εκτός του ότι κρίνω ότι έγιναν σε μια προσπάθεια να εξυπηρετήσουν την εκδοχή του κατηγορουμένου, συγκρούονται και με την πραγματική μαρτυρία που το Δικαστήριο έχει κάνει αποδεκτή. Ενώ ανέφερε και ο ίδιος ότι η στροφή στο σημείο είναι ελαφριά συνέχιζε να λέει ότι χρειάζεσαι 15΄΄ για να την ξεπεράσεις και πρέπει να διανύσεις 50 μέτρα για να εισέλθεις στην ευθεία και να έχεις ορατότητα. Να σημειωθεί ότι οι εν λόγω αναφορές του για την στροφή και ότι το δυστύχημα έλαβε αμέσως χώρα μετά από αυτή τη στροφή, δεν αναφέρονται σε οποιοδήποτε σημείο της κατάθεσης του και όταν του υποδείχθηκε αυτό, είπε ότι αυτός τα ανέφερε στους Αστυνομικούς. Περαιτέρω, αναφέρθηκε στις πορτοκαλιές, στο ότι αυτές εφάπτονται επί του δρόμου και στο ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το παγκέτο από μπετόν. Πιο κάτω όμως, δεν γνώριζε να πει κατά πόσο κατά τον ουσιώδη χρόνο υπήρχε ένα τέτοιο παγκέτο και στη συνέχεια προσπάθησε να το υποβαθμίσει ότι αυτό έγινε για τα νερά της βροχής. Επίσης, αναφέρθηκε σε θάμνους κάτω από τα κυπαρίσσια και στο ότι εμποδίζουν τη διέλευση δύο αυτοκινήτων. Και όλα αυτά για να έρθει να πει ότι όταν μπεις σε αυτό το δρόμο θα πρέπει να ανάψεις τα ψηλά σου φώτα για να βλέπεις καθότι με τα κανονικά δεν μπορείς να διακρίνεις οτιδήποτε σε μεγάλη απόσταση. Όλα τα πιο πάνω δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική μαρτυρία, είναι υπερβολές οι οποίες δεν είχαν οποιοδήποτε άλλο σκοπό και στόχο από το να βοηθήσουν τον κατηγορούμενο. Το ίδιο και η αναφορά του για τον Πάμπο και ότι αυτός συνήθιζε να περπατά στη μέση του δρόμου και ο σκύλος να είναι στα αριστερά του και όταν έβλεπε αυτοκίνητο το μάζευε. Προς τι αυτή η αναφορά και τι σχέση έχει με το πού βρισκόταν το θύμα και πού περπατούσε κατά την ώρα του επίδικου δυστυχήματος; Επίσης, προσπάθησε με διάφορους υπολογισμούς να πείσει για την ώρα που έγινε το δυστύχημα και ότι ήταν σκοτάδι στο συγκεκριμένο δρόμο, χωρίς ο ίδιος να ήταν παρών. Έστω όμως και με αυτές τις αναφορές του σε σχέση με την ώρα που έφθασε στη σκηνή, πάλι δεν μπορούσε να την καθορίσει και έκανε διάφορους υπολογισμούς. Επίσης, γνώριζε και εξέφρασε και γνώμη για το πόση απόσταση θα μπορούσε να έβλεπε ο κατηγορούμενος με το φως της μοτοσυκλέτας του αναμμένο. Σε σχέση με το μάλλινο σκούφο που είδε στη σκηνή, ο ίδιος δεν μπορούσε να τον περιγράψει ούτε να καθορίσει που βρισκόταν. Είπε ότι ήταν μπροστά από το αυτοκίνητο του και ότι δεν είδε να υπάρχει κάτι άλλο εκεί. Ενώ προηγουμένως είπε ότι το δυστύχημα έγινε μόλις έστριψε στη στροφή όπου και σταμάτησε, ερωτούμενος πόσο μακριά από αυτή τη στροφή ήταν ο σκούφος απέφυγε να απαντήσει και στη συνέχεια όταν του επαναλήφθηκε η ερώτηση είπε εκείνο το οποίο μπορεί να πει είναι ότι αυτός ήταν 6-7-8 μέτρα από το θύμα. Περαιτέρω, στην αντεξέταση του συμφώνησε ότι η εν λόγω στροφή είναι σε απόσταση από το χώρο του δυστυχήματος. Και σε περαιτέρω αντεξέταση του δεν μπορούσε να καθορίσει πού σταμάτησε το αυτοκίνητο του, ότι μετά το μετακίνησε διότι εμπόδιζε το ασθενοφόρο και ότι δεν ήξερε που το έβαλε. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι πήγε κοντά στον Πάμπο που ήταν εκεί στο θύμα και ότι είδε εκεί κοντά να ήταν και η μοτοσυκλέτα, στην πορεία είπε ότι δεν ξέρει πώς αυτή μετακινήθηκε στο περιβόλι και ότι την είδε μετά. Επίσης, είπε ότι οι φίλοι του κατηγορούμενου που ήρθαν στη σκηνή φώναζαν γιατί άργησε το ασθενοφόρο αλλά δεν γνώριζε να πει πού ήταν και τι έκαναν. Εκείνο που ουσιαστικά είπε είναι ότι στεκόταν συνέχεια μπροστά από το αυτοκίνητο του, δεν έβλεπε κανένα και απλώς τους άκουγε. Στη συνέχεια είπε ότι ήταν σκοτεινά και δεν έβλεπε κανέναν. Η θέση του αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή καθότι συγκρούεται με άλλες αναφορές του και καταδεικνύει μια προσπάθεια του να αποφύγει να απαντήσει στα ζητήματα αυτά. Αναφορικά με το πού βρισκόταν το θύμα είπε ότι το κεφάλι του βρισκόταν στη μέση του δρόμου και τα πόδια του στο παγκέτο. Παρά την πιο πάνω θέση του συμφώνησε ότι το θύμα δεν μετακινήθηκε από την τελική του θέση. Τούτο σε συνδυασμό με την πραγματική μαρτυρία και τα εμέσματα καταδεικνύουν ότι το θύμα δεν μπορεί να ήταν στη θέση που ο μάρτυρας αυτός είπε. Πέραν των πιο πάνω, σε σχέση πάλι με το σκούφο, ο μάρτυρας είπε ότι στη σκηνή δεν είδε οποιαδήποτε άλλα αντικείμενα και το μόνο πράγμα που είδε ήταν αυτός ο σκούφος. Ανέφερε ότι αυτό μόνο είδε και ότι ήταν και σκοτεινά. Αν ήταν σκοτεινά αυτό θα επηρέαζε και την ορατότητα του σκούφου και όχι μόνο οποιουδήποτε άλλου αντικειμένου. Επίσης, περιέγραψε τον τρόπο που τον είδε και το χρόνο. Ενώ είπε ότι όταν πρωτοκατέβηκε από το αυτοκίνητο δεν τον είδε αλλά τον είδε μετά, όταν τηλεφωνούσε για το ασθενοφόρο, στη συνέχεια είπε ότι μπορεί να τον είδε και όταν αρχικά κατέβηκε από το αυτοκίνητο αλλά να μην το έλαβε υπόψη του. Ανέφερε στο Δικαστήριο ότι δεν το ανέφερε το βράδυ εκείνο στους Αστυνομικούς αλλά 16 μέρες μετά όταν έδωσε κατάθεση και θυμήθηκε την ύπαρξη του, καθότι όταν περπατάς πάνω κάτω εμπεδώνεται κάτι στο μυαλό σου. Παρόλα αυτά στην κατάθεση του δεν εξηγεί και ούτε αναφέρει πότε και με ποίο τρόπο αντιλήφθηκε αυτό το κασκόλ που αναφέρει και για ποίο λόγο θεώρησε ότι ήταν σημαντικό να το αναφέρει στην κατάθεση του. Περαιτέρω, ενώ στη κατάθεση του αναφέρεται για κασκόλ στο Δικαστήριο αναφερόταν σε σκούφο λέγοντας ότι αυτός έτσι το αναφέρει. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, ολόκληρο το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού αλλά και τη χείριστη εντύπωση που απεκόμισα από αυτόν κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα, δεν έχω κανένα ενδοιασμό στο να απορρίψω τη μαρτυρία του και αυτή απορρίπτεται στην ολότητα της. Ο Μ.Υ.6 κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας σε θέματα διερεύνησης και αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων ο οποίος αφού του ζητήθηκε από το Αρχηγείο της Αστυνομίας, Τμήμα Β ετοίμασε έκθεση αναπαράστασης που επίδικου δυστυχήματος την οποία αναγνώρισε στο Δικαστήριο και κατέθεσε ως τεκμήριο
6. Με βάση την έκθεση του και την προφορική μαρτυρία του, υποστήριξε ότι το σημείο σύγκρουσης είναι πριν από το σημείο που βρέθηκε ο μάλλινος σκούφος, η λάμπα του μοτοποδήλατου και το φέαριγκ. Επίσης, η θέση του ήταν ότι ο πεζός μεταφέρθηκε από το μοτοποδήλατο στο παγκέτο όπου κατέληξε. Προτού εξετάσω το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού και να αποφασίσω κατά πόσο με τις εξηγήσεις που έδωσε για το συμπέρασμα του αυτό, παρέχονται στο Δικαστήριο όλα εκείνα τα απαραίτητα εχέγγυα και επιστημονικές εξηγήσεις έτσι ώστε να είναι ασφαλές να εξαχθούν συγκεκριμένα συμπεράσματα και ειδικότερα η ορθότητα του σημείου σύγκρουσης στο οποίο κατέληξε ο μάρτυρας αυτός, θα πρέπει πρώτα να αποφασιστεί κατά πόσο ο μάρτυρας αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων, ζήτημα το οποίο έτυχε αμφισβήτησης από την κατηγορούσα αρχή. Οι αρχές με βάση τις οποίες αποφασίζεται από το Δικαστήριο το ζήτημα αυτό έχουν νομολογηθεί και αναφέρονται ανωτέρω κατά την εξέταση του ίδιου ζητήματος στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.
7. Έχοντας υπόψη μου τις εν λόγω αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο ο μάρτυρας αυτός έχει τα απαραίτητα ακαδημαϊκά προσόντα και γνώσεις και/ή την ανάλογη πείρα στον τομέα αυτό, με βάση τα όσα έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου. Εκείνο το οποίο προκύπτει και ανέφερε ο μάρτυρας είναι ότι αυτός είναι κάτοχος πιστοποιητικού της Αστυνομικής Ακαδημίας Κύπρου (Α.Α.Κ.) με θέμα «Εκπαίδευση σε θέματα Τροχαίας» και κάτοχος πιστοποιητικού του Πανεπιστημίου De Montford University του Ηνωμένου Βασιλείου σε θέματα διερεύνησης και αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων. Ο μάρτυρας δεν παρουσίασε στο Δικαστήριο οποιοδήποτε από τα εν λόγω πιστοποιητικά το περιεχόμενο των οποίων ενδεχομένως να μπορούσε να διαφώτιζε το Δικαστήριο αναφορικά με το είδος της ειδικότητας του μάρτυρα. Παρόλα αυτά, εξηγώντας τα προσόντα του ανέφερε ότι το πιστοποιητικό από την Α.Α.Κ. το απέκτησε το 2006 μετά που παρακολούθησε μαθήματα διάρκειας 6-8 εβδομάδων σε σχέση με τη διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων. Τα προσόντα αυτά που απέκτησε στην Α.Α.Κ. και μόνο και με βάση την πιο πάνω αναφορά του, δεν μπορούν να τον καταστήσουν εμπειρογνώμονα σε σχέση με το ζήτημα της αναπαράσταση τροχαίων δυστυχημάτων. Η εκπαίδευση που έτυχε αφορούσε γενικά τη διερεύνηση τέτοιων δυστυχημάτων και τουλάχιστον δεν διευκρινίζεται αν υπήρχε οποιαδήποτε εξειδίκευση στον υπό εξέταση τομέα. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας αναφέρθηκε και στις γνώσεις που απέκτησε από το πιο πάνω Πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανέφερε ότι ο σκοπός των μαθημάτων που έλαβε ήταν η εμβάθυνση των γνώσεων του σε σχέση με αυτές που έλαβε στην Α.Α.Κ. Ανέφερε ότι περιλάμβανε μαθήματα μαθηματικών, φυσικής ενισχυμένου επιπέδου, εξεύρεσης ταχύτητας από ίχνη τροχοπέδησης, πλάγιας ολίσθησης, πτώσεως, ορμής, γωνιακής σύγκρουσης, εξευρέσεως ταχύτητας από καιρικές συνθήκες, εκτινάξεως πεζών από οχήματα. Το πιστοποιητικό αυτό το απέκτησε με αλληλογραφία και είχε μεταβεί και στο Ηνωμένο Βασίλειο για δύο εβδομάδες όπου παρακολούθησε μαθήματα. Επίσης, ανέφερε ότι ένα από τα κύρια μαθήματα ήταν και η αναπαράσταση τροχαίων δυστυχημάτων. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι οι περαιτέρω γνώσεις που απέκτησε στο Ηνωμένο Βασίλειο αφορούν διάφορα θέματα διερεύνησης τροχαίων δυστυχημάτων, ίσως με περισσότερη εμβάθυνση και επιστημονική κατάρτιση από αυτή της Α.Α.Κ. Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου το σχετικό πιστοποιητικό που του απονεμήθηκε και τι αυτό αφορά. Ειδικότερα δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία κατά πόσο αυτός έχει ειδίκευση στην αναπαράσταση τροχαίων δυστυχημάτων, κατά πόσο έχει εξειδικευμένες γνώσεις για το ζήτημα αυτό και τι περιλάμβανε η εκπαίδευση του για να αποκτήσει ένα τέτοιο πιστοποιητικό. Το γεγονός και μόνο ότι ένα από τα μαθήματα που παρακολούθησε αφορούσε αναπαράσταση δυστυχημάτων χωρίς οποιαδήποτε άλλη επεξήγηση και απόδειξη και αν αυτό είναι αρκετό για κάποιον να θεωρείται εμπειρογνώμονας στο τομέα αυτό είναι άγνωστο για το Δικαστήριο. Θεωρώ ότι με όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου από το μάρτυρα αυτό σε σχέση με τα προσόντα του, δεν είναι ικανά να οδηγήσουν το Δικαστήριο στη κατάληξη ότι αυτός είναι εμπειρογνώμονας στο τομέα της αναπαράσταση τροχαίων δυστυχημάτων με βάση τα ακαδημαϊκά του προσόντα. Ούτε και με βάση τη πείρα του, όπως την έχει αναφέρει μπορεί να προκύψει ένα τέτοιο συμπέρασμα. Φαίνεται ότι ο μάρτυρας αυτός έχει πείρα ως εξεταστής τροχαίων δυστυχημάτων αλλά όχι ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης. Ανέφερε ότι προέβηκε σε αναπαραστάσεις περιλαμβανομένων και αυτής του επίδικου δυστυχήματος και μιας εικονικής, χωρίς να μπορεί να διαφωτίσει περισσότερο και επί αυτού του σημείου. Κρίνω ότι με βάση τα όσα έχουν τεθεί ενώπιον μου ο μάρτυρας αυτός, δεν μπορεί να κριθεί ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων και δεν τον αποδέχομαι ως τέτοιο. Η πιο πάνω κρίση μου καθιστά και την εξέταση της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού περιττή. Παρόλα αυτά όμως και για σκοπούς πληρότητας θα προχωρήσω να το πράξω, για να καταδειχθεί και το αυθαίρετο, το αβάσιμο και ατεκμηρίωτο του συμπεράσματος του σε σχέση με το σημείο σύγκρουσης. Προκύπτει από τη έκθεση του ότι έλαβε υπόψη του τα αίματα του θύματος (Β1), το ίχνος τριβής του μοτοποδηλάτου στο τσιμεντένιο παγκέτο (Α1), τη λάμπα του μπροστινού φαναριού (Α6), τη θέση του μπροστινού φέαριγκ (Α7), τη θέση του μάλλινου σκούφου (Α8) και την τελική θέση του μοτοποδηλάτου (Α3). Βασίστηκε είπε ιδιαίτερα στα σημεία Α6, Α7 και Α8, τα οποία δέχθηκε ότι είναι μεταβλητά και εκσφεντονίζονται κατά τη σύγκρουση σε σχέση με τα σημεία Α1 και Β1 που είναι σταθερά για να πει ότι επειδή αυτά βρέθηκαν πίσω από τα σταθερά ευρήματα σημαίνει ότι το σημείο σύγκρουσης είναι κάπου εκεί που είναι τα εν λόγω σημεία και συγκεκριμένα πίσω από το μάλλινο σκούφο. Εφόσον είναι έτσι είπε, τότε υποθέτει ότι το θύμα μεταφέρθηκε από τη μοτοσυκλέτα στο παγκέτο μετά τη σύγκρουση. Κατ' αρχή να σημειωθεί ότι τα σημεία που έλαβε υπόψη του, εκτός από το Α6 δεν έχουν ανευρεθεί στη σκηνή στο σημείο εκείνο από τους Μ.Κ.4 και 5 και η μαρτυρία περί της ύπαρξης του εν λόγω μάλλινου σκούφου και του κομματιού από πλαστικό απορρίφθηκε. Επομένως, η βάση στην οποία στηρίχθηκε δεν υφίσταται. Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι σε αυτήν την περίπτωση, το σημείο σύγκρουσης είναι κάπου εκεί που αρχίζουν τα σταθερά ευρήματα, δηλαδή το Α1 και Β
8. Ακόμη όμως και να υπήρχαν τα εν λόγω σημεία, προκύπτει ότι ο μάρτυρας δεν έλαβε υπόψη του άλλα σημαντικά στοιχεία και ούτε τα συνυπολόγισε. Για παράδειγμα, δεν έλαβε υπόψη του τις πορείες των ενεχόμενων και τις ζημιές στο μοτοποδήλατο, τις οποίες χαρακτήρισε σημαντικότατες και επεξήγησε τη σημασία τους, δεν έλαβε υπόψη του το σημείο Β2 και Α5 επί του σχεδίου, την μη ύπαρξη οποιοδήποτε ευρημάτων επί του δρόμου, το δρόμο τον ίδιο και επίσης δεν είναι βέβαιο αν έλαβε υπόψη του τις φωτογραφίες, τεκμήριο
9. Περαιτέρω, ο ίδιος ανέφερε ότι το σημείο σύγκρουσης το σημείωσε πριν από το σκούφο αλλά ο ίδιος δεν γνώριζε επ' ακριβώς που βρέθηκε ο σκούφος στο σημείο Α8 ούτε μπορούσε να πει πού θα μπορούσε να κατέληγε ο σκούφος αν φυσούσε ο αέρας. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα σταθερά ευρήματα Α1 και Β2 ανέφερε ότι είναι πιθανόν το θύμα να μεταφέρθηκε από το μοτοποδήλατο χωρίς να μπορεί να το τεκμηριώσει επιστημονικά παρόλο που δέχθηκε ότι αν η σύγκρουση ήταν μετωπική τότε η κατάληξη του θύματος θα ήταν στο δρόμο και όχι στο παγκέτο. Ούτε ήταν σε θέση να γνωρίζει ή φάνηκε να έλαβε υπόψη του σε ποίο σημείο του σώματος κτυπήθηκε το θύμα και ανάλογα τι πορεία θα μπορούσε να ακολουθήσει, παρόλο που επεξήγησε το ζήτημα αυτό. Ο μόνος συσχετισμός που έκανε με τα πιο πάνω ευρήματα είναι ότι αν τα προεκτείνεις τότε καταλήγουν στο Χ
10. Πέραν τούτου, είναι φανερή η προσπάθεια του μάρτυρα να εμπλέξει και τρίτο πρόσωπο στην ετοιμασία της έκθεσης του δηλαδή αυτό του κ. Χάρη Ευριπίδου ο οποίος είναι ειδικός είπε της Αστυνομίας για αναπαράσταση τροχαίων δυστυχήματων και ότι τον συμβουλεύτηκε με σκοπό να στηρίξει τα ευρήματα του. Είναι φανερή η προχειρότητα που διερεύνησε το επίδικο δυστύχημα και το ανυπόστατο των συμπερασμάτων του μάρτυρα αυτού. Με όλο το σεβασμό δεν προκύπτει καμία επιστημονική εξήγηση που να στηρίζει το συμπέρασμα του μάρτυρα αυτού και δεν παρέχεται καμία ασφαλής βάση για την εξαγωγή από το Δικαστήριο ενός τέτοιου συμπεράσματος. Άξιες απορίας όμως είναι και οι συνθήκες υπό τις οποίες κλήθηκε ο μάρτυρας αυτός να προβεί σε αναπαράσταση του επίδικου δυστυχήματος, μετά την διερεύνηση της υπόθεσης από τους εξεταστές και την κατάληξη τους σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Οι θέσεις για την ύπαρξη του μάλλινου σκούφου είχαν καταγραφεί και σημειωθεί στο σχέδιο και οι εξεταστές κατέληξαν στα δικά τους συμπεράσματα. Γιατί υπήρχε η ανάγκη η Αστυνομία να προβεί σε αναπαράσταση του δυστυχήματος για το λόγο ότι υπήρχαν κάποιοι ισχυρισμοί για την ύπαρξη κάποιων μεταβλητών στοιχείων, που όπως όλοι αναγνωρίζουν αυτά ή τουλάχιστον αυτά από μόνα τους, δεν είναι σημαντικά και καθοριστικά του σημείου σύγκρουσης. Απλώς το αναφέρω ως ένα σχόλιο και το αφήνω μέχρι εδώ χωρίς να θέλω να προβώ σε εικασίες έχοντας υπόψη μου και την υπόλοιπη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Καταλήγοντας λοιπόν, η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται στην ολότητα της. Ο Μ.Υ.7 κατέθεσε υπό την ιδιότητα του ως Γενικός Χειρούργος του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού ο οποίος κατά την 12ην/04/2010 εργαζόταν στο χειρουργικό τμήμα του εν λόγω Νοσοκομείου. Βασικά σκοπό είχε να αναφερθεί στα τραύματα που έφερε ο κατηγορούμενος όταν εισήχθηκε στο Νοσοκομείο μετά το δυστύχημα αλλά και τις μετέπειτα διαπιστώσεις του και πώς κάποια από αυτά τα τραύματα μπορούν να προκληθούν. Ο μάρτυρας αυτός, κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και να αναφερθεί στα πιο πάνω θέματα. Παρόλα αυτά, προκύπτει από τη μαρτυρία του ότι τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο είναι ευρήματα και συμπεράσματα άλλων ιατρών που εξέτασαν τον κατηγορούμενο τα οποία είναι καταγραμμένα στο φάκελο του και τον οποίο ο μάρτυρας είχε στην κατοχή του. Σύμφωνα με τις αναφορές του μάρτυρα, ο κατηγορούμενος στις 12/04/2010 εισήχθηκε στο χειρουργικό τμήμα για παρακολούθηση καθότι παραπονείτο για κεφαλαλγία. Του έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και διαπιστώθηκε ότι έφερε ελαφριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση, περιοφθαλμικό αιμάτωμα, εγκαύματα τριβής δεξιά κροταφικής χώρας, δεξιό γόνατο, εγκαύματα τριβής στη ρίζα της μύτης και εγκαύματα τριβής στον αριστερό αντιβραχίονα. Οι πιο πάνω αναφορές του μάρτυρα σε σχέση με τα τραύματα αποτελούν εξ' ακοής μαρτυρία η οποία προέρχεται από τον φάκελο του κατηγορούμενου και τις καταγραφές άλλως ιατρών που εξέτασαν τον κατηγορούμενο. Πέραν της αναφοράς του μάρτυρα ότι έγινε συρραφή στο γόνατο του κατηγορουμένου, η οποία αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του και την οποία ο ίδιος αναίρεσε, οι υπόλοιποι τραυματισμοί, στο βαθμό που αναφέρθηκαν δεν έτυχαν αμφισβήτησης. Επίσης, προκύπτει ότι η περίθαλψη του κατηγορούμενου έγινε από διάφορους ιατρούς που λειτουργούσαν ως ομάδα και κατέγραψαν τα διάφορα ευρήματα τους στο φάκελο. Θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις μπορώ να αποδεκτώ τα πιο πάνω τραύματα που έφερε ο κατηγορούμενος από το επίδικο δυστύχημα στο βαθμό που έχουν αναφερθεί και ως εκ τούτου τα αποδέχομαι. Ο Μ.Υ.8 κατέθεσε ως φωτογράφος ο οποίος κατ' εντολή της πλευράς της υπεράσπισης μεγέθυνε στην φωτογραφία αρ. 23 του τεκμηρίου
11. Αφού αναφέρθηκε στα προσόντα του και στη διαδικασία που έκανε για να μεγεθύνει την εν λόγω φωτογραφία την κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο
12. Από την μαρτυρία του προκύπτει ότι το τεκμήριο 37 δεν αποτελεί μεγέθυνση ολόκληρης της φωτογραφίας αρ. 23 του τεκμηρίου 14 αλλά μόνο ένα μέρος αυτής. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας είπε ότι μεγέθυνε την εν λόγω φωτογραφία στο κέντρο του δρόμου και όχι ολόκληρη. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω αλλά εξετάζοντας και το τεκμήριο 37 σε συνδυασμό με την αρχική φωτογραφία, κρίνω ότι δεν μπορεί να προκύψουν ασφαλή και ορθά συμπεράσματα σε σχέση με τη κατάσταση του δρόμου στο σημείο. Επίσης, η εν λόγω φωτογραφία δεν επεξηγήθηκε περισσότερο και πώς η μεγέθυνση μπορεί να επηρεάσει το τι απεικονίζει η αρχική φωτογραφία. Επομένως, δεν μπορεί να προκύψουν οποιαδήποτε συμπεράσματα από το τεκμήριο
13. Ο Μ.Υ.9 κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων και αφού ανέφερε τα προσόντα του, προχώρησε να εξηγήσει με βάση τα ευρήματα στη σκηνή το οποία έλαβε υπόψη του, σε ποιο σημείο θα πρέπει να είναι το σημείο σύγκρουσης. O μάρτυρας αυτός κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει την εκδοχή του κατηγορουμένου ότι η σύγκρουση έγινε στο κέντρο του δρόμου ή τουλάχιστον ότι αυτή δεν έλαβε χώρα επί του τσιμεντένιου παγκέτου. Παρόλα αυτά όμως, η μαρτυρία του παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες και κενά και ο ίδιος δεν μπορούσε να στηρίξει την άποψη του με σαφή και εμπεριστατωμένο τρόπο. Προέβηκε σε διάφορες πιθανολογήσεις για το πώς έγινε η σύγκρουση, χωρίς να είναι σε θέση, όπως διαφάνηκε, να καθορίσει το σημείο σύγκρουσης, παρόλο που προέβηκε σε υπόδειξη του και το σημείωσε στο σχέδιο της σκηνής. Προτού όμως προχωρήσω να αναφερθώ λεπτομερώς στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του θα πρέπει να κριθεί κατά πόσο αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός από το Δικαστήριο ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων με βάση τα προσόντα και την πείρα που ανέφερε ότι έχει. Αναφέρει επί τούτου ότι είναι διερευνητής τροχαίων δυστυχημάτων και έχει γραφείο στη Λευκωσία με την εμπορική επωνυμία Tracco - Trafic Accident Consultants. Eίναι συνταξιούχος Αστυνομικός και κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του υπηρέτησε στο Τμήμα Τροχαίας Λευκωσίας, στο Κλάδο Διερεύνησης Δυστυχημάτων 20 συνεχή χρόνια από το 1972 -
14. Ήταν ειδικός εξεταστής δυστυχημάτων, φωτογράφος της Αστυνομίας, σχεδιαστής επί κλίμακος, εξουσιοδοτημένος εξεταστής μηχανοκινήτων οχημάτων και ειδικός για την ανεύρεση ταχύτητας. Από τις ζημιές των οχημάτων και από τα διάφορα ευρήματα στη σκηνή, την πορεία οχημάτων ή των πεζών, την σύγκρουση και τελικές θέσεις αυτών, μπορεί να προβεί σε αναπαράσταση ενός δυστυχήματος για να βρεθεί, πώς ακριβώς επεσυνέβη το δυστύχημα. Σε όλες τις ειδικότητες είχε εκπαιδευτεί καταλλήλως, παρακολουθώντας μαθήματα στο Αρχηγείο Αστυνομίας, πετυχαίνοντας τις αναγκαίες εξετάσεις. Επίσης, ανέφερε ότι το έτος 1989 παρακολούθησε ειδικά μαθήματα στη Λευκωσία του Αμερακανικού Πανεπιστημίου Νorthwestern University με θέμα «ΑT SCENE MOTOR VEHICLE TRAFFIC ACCIDENT INVESTIGATION». Αρκετό μέρος των μαθημάτων, αναφέρει ήταν και για την αναπαράσταση των δυστυχημάτων. Ανέφερε επίσης ότι τα πιο πάνω μαθήματα ήταν συνολικής διάρκειας 80 ωρών εκ των οποίων οι 20 ώρες αφορούσαν το μάθημα για αναπαράσταση. Προς υποστήριξη των πιο πάνω κατέθεσε στο Δικαστήριο τα τεκμήρια 38, 39, 40 και
15. Τα τεκμήρια 38 και 39 αναφέρονται σε προσόντα διερεύνησης σκηνής τροχαίων δυστυχημάτων, φωτογράφου, σχεδιαγράφησης σκηνών δυστυχημάτων εξέταση μηχανοκίνητων οχημάτων. Το τεκμήριο 40 είναι το πιστοποιητικό του πιο πάνω αναφερόμενο πανεπιστημίου το οποίο αφορά τη διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων στη σκηνή. Αντεξεταζόμενος ότι το εν λόγω πιστοποιητικό είναι γενικό και είναι το πρώτο από τα έξι επίπεδα που απαιτούνται για να καταστεί κάποιος εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων, κατονομάζοντας του αυτά, ο μάρτυρας δέχθηκε ότι υπάρχουν 5 επίπεδα και όχι 6 αλλά και με βάση αυτό το πιστοποιητικό μπορεί να προβαίνει σε αναπαραστάσεις και επίμενε ότι είναι ειδικός. Προς επιβεβαίωση αυτής του της θέσης ζήτησε να καταθέσει στο Δικαστήριο τους σκοπούς του τίτλου που απέκτησε και τα μαθήματα που παρακολούθησε (βλ. τεκμήριο 44). Είναι φανερό ότι το τεκμήριο 40 είναι τίτλος που αφορά την εξέταση τροχαίου δυστυχήματος στη σκηνή και όχι τίτλος αναπαράστασης ενός τροχαίου δυστυχήματος. Είναι επίσης παραδεκτό ότι υπάρχουν διάφορα επίπεδα εκπαίδευσης μέχρι να αποκτήσει κάποιος τίτλο αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων, τίτλο τον οποίο προφανώς ο μάρτυρας δεν κατέχει. Περαιτέρω, προκύπτει και από το τεκμήριο 44 που κατέθεσε ο μάρτυρας ότι ο σκοπός των μαθημάτων αυτών επικεντρώνεται στη διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων στη σκηνή, αποτελεί μέρος διαφόρων επιπέδων εκπαίδευσης και τη βάση για μελλοντική τεχνική προετοιμασία, αναπαράσταση και ανάλυση των αιτιών πρόκλησης ενός δυστυχήματος. Με βάση τα πιο πάνω αλλά και όλη τη μαρτυρία επί του θέματος τούτου, προκύπτει ότι ο μάρτυρας δεν μπορεί να καταταχθεί ως εμπειρογνώμονας αναπαράστασης τροχαίων δυστυχημάτων. Ο τίτλος ο οποίος κατέχει και η όλη εκπαίδευση που έτυχε είναι για τη διερεύνηση και μόνο ενός δυστυχήματος στη σκηνή. Επομένως, καταλήγω ότι ο μάρτυρας δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός ως τέτοιος εμπειρογνώμονας με βάση τα ακαδημαϊκά του προσόντα. Η ίδια είναι κατάληξη μου και σε σχέση με τη πείρα του στον τομέα αυτό. Οι διάφορες περιπτώσεις που ο ίδιος ανέφερε ότι εξέτασε δεν αφορούσαν αναπαράσταση τροχαίων δυστυχημάτων, η πείρα του περιορίζεται στη διερεύνηση δυστυχημάτων στη σκηνή αλλά και σε θέματα που αφορούν είτε την ταχύτητα ενός οχήματος είτε τα φρένα αυτού. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου και για σκοπούς πληρότητας θα προχωρήσω να εξετάσω και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού. Ο μάρτυρας είπε ότι βασίστηκε στις φωτογραφίες της σκηνής (τεκμήριο 14) και στο σχέδιο (τεκμήριο 7) για να καταλήξει στα συμπεράσματα του. Σημαντικό και ουσιαστικό παράγοντα στην κατάληξη του έπαιξαν είπε, τα ίχνη πλαγιολίσθησης που εμφαίνονται στη φωτογραφία 3 του τεκμηρίου 14, εντός της ασφάλτου και τα οποία δεν σημειώνονται στο σχέδιο της σκηνής. Να αναφερθεί ότι με βάση τις αναφορές του εξεταστή της υπόθεσης, τα ίχνη αυτά δεν ανήκουν στο μοτοποδήλατο και είναι άσχετα με το δυστύχημα. Με βάση το μάρτυρα αυτό, το σχέδιο και οι φωτογραφίες της σκηνής είναι ελλιπή καθότι δεν φαίνονται σε αυτά τα εν λόγω ίχνη ή ολόκληρα τα ίχνη και από πού αρχίζουν. Μια σύγκρουση είπε γίνεται εκεί που εντοπίζονται ίχνη τριβής του μπροστινού τροχού του μοτοποδηλάτου αλλά τίποτε δεν έχει εντοπισθεί. Επειδή τα ίχνη πλαγιολίσθησης είναι η μόνη πραγματική μαρτυρία στην οποία μπορείς να βασιστείς και δυστυχώς είναι ελλιπή δεν μπορεί να εντοπιστεί το σημείο σύγκρουσης. Επειδή όμως αυτά έχουν διαγώνια κλίση προς το κέντρο του δρόμου και εφόσον με βάση βιβλιογραφία το ελάχιστο μήκος πλαγιολίσθησης ενός οχήματος είναι τα τρία μέτρα, μπορεί αυτά να προεκταθούν από εκεί που έχουν κοπεί και δεν φαίνονται, δηλαδή προς τα πίσω και να φθάσουν μέχρι την αριστερή πλευρά του δρόμου όπου θα είναι και το σημείο σύγκρουσης. Κατ' αρχή αυτή η ανάλυση βασίζεται αποκλειστικά στα εν λόγω ίχνη τα οποία δεν αποτελούν μέρος της πραγματικής μαρτυρίας που εντοπίστηκε στη σκηνή και την οποία το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή. Πέραν τούτου, οι αναφορές και εξηγήσεις του μάρτυρα σε σχέση με τα εν λόγω ίχνη δεν είναι ικανοποιητικές για να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι αυτά ανήκουν στο μοτοποδήλατο. Ο ίδιος δεν επισκέφθηκε τη σκηνή κατά τον ουσιώδη χρόνο και να εξετάσει από κοντά τα εν λόγω ίχνη κατά τον ουσιώδη χρόνο και οι αναφορές του βασίζονται αποκλειστικά στο τι είδε από τις φωτογραφίες σε σχέση με αυτά και τα λάστιχα του μοτοποδηλάτου. Περαιτέρω, η αναφορά του ότι μετά τη σύγκρουση ο μπροστινός τροχός γύρισε δεξιά, κυλούσε και ταυτόχρονα τριβόταν στο δρόμο, ο πισινός τροχός πιθανόν να σηκώθηκε από το έδαφος καθότι το βάρος μετατοπίστηκε στο μπροστινό μέρος του μοτοποδηλάτου και ότι αυτό πήγαινε τριφτό μέχρι την ανατροπή του, δεν εξηγούν και δεν δικαιολογούν τη