Δημοκρατία ν. Κ ω ν σ τ α ν τ ί ν ο υ Ε υ ρ ι π ί δ ο υ, Αρ. Υπόθεσης: 13800/2013, 7/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2013:14 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 13800/2013 Δημοκρατία ν. Κ ω ν σ τ α ν τ ί ν ο υ Ε υ ρ ι π ί δ ο υ Κατηγορούμενου -------------------- Ημερομηνία: 7.10.2013 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα Δένα Θεοδώρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄ (κα Γ. Ιωαννίδου για να ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο: κ. Α. Μαππουρίδης με κ. Ν. Μουχταρούδη και κα Χ. Καραολίδου Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος, ηλικίας 26 περίπου ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε δύο κατηγορίες που αφορούν σε ναρκωτικές ουσίες. Η πιο σοβαρή βεβαίως κατηγορία που αντιμετωπίζει είναι αυτή της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77(2η κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αυτής, ο κατηγορούμενος στις 24.6.2013 στη Λεμεσό είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β, δηλαδή 2,818.77 γραμμάρια φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Η 1η κατηγορία αφορά στην κατοχή της ίδιας ποσότητας ναρκωτικών κατά το χρόνο και τόπο που αναφέρεται στη 2η κατηγορία. Τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, είναι σε γενικές γραμμές τα ακόλουθα: Στις 22.6.13 λήφθηκε πληροφορία από την Υ.ΚΑ.Ν Λεμεσού ότι σε ανοικτό χώρο στην περιοχή Γερμασόγειας της επαρχίας Λεμεσού, αποκρύπτονται ναρκωτικά και ότι εκεί μεταβαίνει με μοτοσικλέτα σχεδόν καθημερινά νεαρό πρόσωπο. Μετά τη λήψη της πιο πάνω πληροφορίας αστυφύλακες μέλη της Υ.ΚΑ.Ν μετέβησαν στον πιο πάνω ανοικτό χώρο, όπου και εντόπισαν κάτω από άγρια βλάστηση τρεις ξεχωριστές νάιλον συσκευασίες, οι οποίες περιείχαν ποσότητα κάνναβης. Σε μικρή απόσταση εντόπισαν επίσης άλλες δύο νάιλον συσκευασίες, οι οποίες επίσης περιείχαν ποσότητα κάνναβης. Στη συνέχεια έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση τη σκηνή. Στις 24.6.13 και περί ώρα 18:30 προσέγγισε το μέρος ο κατηγορούμενος, ο οποίος επέβαινε σε μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού. Στάθμευσε τη μοτοσικλέτα του μεταξύ των δύο σημείων που βρίσκονταν κρυμμένες οι πέντε συσκευασίες με τα ναρκωτικά. Ακολούθως κατέβηκε από τη μοτοσικλέτα του, έσβησε τη μηχανή, κοίταξε επίμονα αριστερά και δεξιά και ήλεγξε οπτικά τα δύο σημεία που βρίσκονταν τα ναρκωτικά και κατευθύνθηκε βόρεια πεζός. Ενώ κατευθυνόταν βόρεια αντιλήφθηκε την παρουσία της αστυνομίας και ο αστυφ. 1742 του φώναξε «Αστυνομία - σταμάτα». Προσπάθησε να διαφύγει από το μέρος τρέχοντας, αλλά αστυφύλακες που βρίσκονταν στη σκηνή επενέβηκαν και χρησιμοποιώντας την ανάλογη υπό τις περιστάσεις βία, κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν. Σε σωματική έρευνα που διενεργήθηκε από τον αστυφ. 1742 ανευρέθηκε σε τσαντάκι που κρατούσε ένα πακέτο τσιγάρων εντός του οποίου υπήρχε ποσότητα πράσινης ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης καθώς και μια ασημένια ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας, τα οποία παραλήφθηκαν ως τεκμήρια. Αμέσως ο αστυφύλακας τον συνέλαβε για αυτόφωρο αδίκημα και αφού του εξήγησε τους λόγους σύλληψής του και του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, αυτός απάντησε: «Καλά». Όταν ο αστυφ. 1742 τον ρώτησε για το σκοπό της εκεί παρουσίας του ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι είχε κρυμμένη ποσότητα κάνναβης, υποδεικνύοντας αρχικά το σημείο με τις δύο συσκευασίες και μετά το σημείο με τις τρεις συσκευασίες των ναρκωτικών. Ανέφερε στην αστυνομία ότι είχε πρόθεση να πει όλη την αλήθεια. Σε θεληματική κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία την ίδια μέρα ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι κατείχε τα ναρκωτικά, συνολικού βάρους 2,818.77 γραμμαρίων με σκοπό να τα πωλήσει «σιγά, σιγά σε χαμηλή τιμή για να εξοφλήσει τα χρέη του». Ανέφερε ότι την εν λόγω ποσότητα ναρκωτικών την βρήκε τυχαία σε βουνό της περιοχής του Αγίου Αθανασίου στη Λεμεσό, όταν πήγε περίπατο με τη μοτοσικλέτα του. Αφού την πήρε τη μετέφερε και την έκρυψε στα σημεία όπου και ανευρέθηκε από την αστυνομία. Ο κατηγορούμενος από την ημέρα της σύλληψης του, δηλαδή 24.6.13 μέχρι και σήμερα τελεί υπό κράτηση και δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Για τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε με την αγόρευσή του, ο ευπαίδευτος συνήγορος του. Το παραθέτουμε αυτολεξεί: «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΚΑΙ ΑΤΟΜΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΥ Ο Κωνσταντίνος Ευριπίδου ηλικίας είκοσι έξι ετών γεννήθηκε στη Λεμεσό. Προέρχεται από πολυπροβληματική οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του κατάγεται από τη Βώνη και η μητέρα του από το Δίκωμο. Οι γονείς του αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα στις μεταξύ τους σχέσεις, τα οποία σύμφωνα με τον ίδιο οφείλονταν στην κατάχρηση αλκοόλ από τον πατέρα του. Χώρισαν πριν ένα χρόνο περίπου. Ο ίδιος είναι ο δεύτερος σε σειρά από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Περιγράφει την παιδική του ηλικία με άσχημες αναμνήσεις λόγω της άσκησης σωματικής βίας από τον πατέρα του, τόσο προς τον ίδιο όσο και προς τη μητέρα του. Μετά το χωρισμό των γονέων του δε διατηρεί καμία επικοινωνία με τον πατέρα του. Με τη μητέρα και τα αδέλφια του οι σχέσεις του περιγράφηκαν καλές. Ο αναφερόμενος φοίτησε μέχρι την Α΄ τάξη του Γυμνασίου αλλά διέκοψε λόγω του ότι παρέμεινε στάσιμος. Διέκοψε για τρία χρόνια όπου εργάστηκε ως καλουψιής και ακολούθως φοίτησε στο σύστημα μαθητείας στον κλάδο υδραυλικών-συγκολλητών. Δεν ολοκλήρωσε τη φοίτησή του λόγω οικονομικών δυσκολιών και άρχισε να εργάζεται ως υδραυλικός. Κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά όπου υπηρέτησε για είκοσι τέσσερεις μήνες. Σύμφωνα με τον ίδιο, καταδικάστηκε σε σαράντα μέρες φυλάκιση λόγω λιποταξίας στο εσωτερικό. Μετά την ολοκλήρωση της ποινής του πήρε απαλλαγή λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας. Μετά την αποστράτευσή του εργάστηκε ως διανομέας φαγητού, υπάλληλος κουζίνας και ως υδραυλικός. Πριν τη σύλληψη του ισχυρίστηκε ότι εργαζόταν με ευκαιριακή απασχόληση ως υδραυλικός με χαμηλά εισοδήματα. Σήμερα διατηρεί δεσμό με κοπέλα από τη Ρωσία με την οποία προγραμμάτιζε να αρραβωνιαστεί. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ανέφερε ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. Συγκεκριμένα έχει φύσημα στην καρδιά καθώς και υπερλιπιδαιμία. Λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Αναφέρθηκε επίσης σε χρήση κάνναβης στο παρελθόν.» Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, στη συνεργασία του με την αστυνομία, στο λευκό του ποινικό μητρώο, στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες τα ναρκωτικά περιήλθαν στην κατοχή του, στις οικογενειακές - προσωπικές του περιστάσεις και ιδιαίτερα στα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Έχουμε θέσει ενώπιον μας όλα όσα ανέφερε και θα σταθούμε σε συγκεκριμένα μέρη της αγόρευσής του όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Το αδίκημα κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα (2η κατηγορία) είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 124/10, απόφαση ημερομηνίας 22.2.12, λέχθηκαν τα ακόλουθα για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359». Τέλος, στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 551). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην Mallouk v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(2005)2 ΑΑΔ 466, επιβλήθηκε σε κατηγορούμενο ο οποίος κατά το χρόνο της έφεσης ήταν ηλικίας 25 ετών, ποινή φυλάκισης έξι ετών στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο 1.5 σχεδόν κιλών κάνναβης. Η έφεση κατά της ποινής που καταχώρισε ο κατηγορούμενος απορρίφθηκε. Στην Soleimani v. Αστυνομίας
(2006)2 ΑΑΔ 476, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 8 ετών που επιβλήθηκε σε νεαρό ηλικίας 26 ετών, ο οποίος είχε παραδεχθεί αδικήματα που αφορούσαν σε κατοχή με σκοπό την προμήθεια σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης. Στην Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ σελ. 448 το Ανώτατο Δικαστήριο μείωσε την 11ετή ποινή φυλάκισης σε υπόθεση κατοχής σχεδόν 6 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, σε οκταετή φυλάκιση, μετά που έλαβε υπόψη τις ασυνήθεις τραγικές προσωπικές συνθήκες του Εφεσείοντα σε συνδυασμό με την παραδοχή του. (Τρία από τα μέλη της οικογένειας του έπασχαν από πολύ σοβαρές ασθένειες). Στην Κυριάκου v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και τάξεως Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 211, ο εφεσείων βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορίες που αφορούσαν σε εισαγωγή 23.805 κιλών κάνναβης και για κατοχή με σκοπό την προμήθεια της ίδιας ποσότητας σε άλλο πρόσωπο. Του επιβλήθηκε 15ετής ποινή φυλάκισης. Στη σελίδα 223 της απόφασης διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Έχει κατ' επανάληψη επιβεβαιωθεί από τη νομολογία ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρές και αποτρεπτικές ποινές σε υποθέσεις ναρκωτικών ουσιών, ιδιαίτερα όταν αυτές σχετίζονται με την εισαγωγή και πρόθεση προμήθειας σε τρίτα πρόσωπα. Όπως αναφέρθηκε στη Γενικός Εισαγγελέας v. Sak
(2005)2 ΑΑΔ 377, η επιβολή αυστηρών ποινών επιβάλλεται σε συνάρτηση με το είδος, την ποσότητα και το σκοπό κατοχής των ναρκωτικών. Οκταετής φυλάκιση είχε επικυρωθεί στην Soleimani v. Αστυνομίας
(2006)2 ΑΑΔ 276, σε παραδοχή για κατοχή σχεδόν ενός κιλού ρητίνης κάνναβης σε 26χρονο αλλοδαπό, ο οποίος είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο, αναλαμβάνοντας όμως στο μεταξύ εγκληματική δραστηριότητα. Πρόσφατα, στη Μαυρικίου v. Αστυνομίας
(2007)2 ΑΑΔ 359, επικυρώθηκε 12ετής φυλάκιση σε 33χρονο έγγαμο και πατέρα ενός παιδιού με λευκό ποινικό μητρώο για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 6341.3376 γρ. κάνναβης, ενώ στην Ιωάννου v. Δημοκρατίας
(2007)2 ΑΑΔ 484, επικυρώθηκε 16ετής ποινή φυλάκισης σε 43χρονο λευκού ποινικού μητρώου για κατοχή σχεδόν 24 κιλών κάνναβης με σκοπό την προμήθεια, παρόλο που κρίθηκε αυστηρή.» (Να σημειωθεί ότι η υπόθεση Μαυρικίου ήταν μη παραδοχή). Το Εφετείο αποφάσισε να μειώσει την 15ετή ποινή φυλάκισης με το σκεπτικό ότι το λευκό ποινικό μητρώο του εφεσείοντα και οι προσωπικές συνθήκες του θα μπορούσαν να «βαρύνουν περισσότερο στη σκέψη του Κακουργιοδικείου επιβάλλοντας ελαφρώς χαμηλότερη ποινή που θα λογιζόταν ως δικαιότερο μέτρο στην ολότητα των περιστάσεων της υπόθεσης». Μείωσε την ποινή σε 13 χρόνια για το αδίκημα της κατοχής των ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Σε σχέση με το αδίκημα της εισαγωγής των ναρκωτικών ήταν η θέση του ότι ο εφεσείων δεν μπορούσε να τύχει ιδιαίτερα αυστηρότερης ποινής έναντι του πρώην συγκατηγορούμενου 1, στον οποίο είχε επιβληθεί 11ετής ποινή φυλάκισης, ο οποίος παρά το πολύ νεαρότερο της ηλικίας του ήταν στην πράξη ο μεταφορέας των ναρκωτικών στην Κύπρο. Ως εκ τούτου, μείωσε και την ποινή για την εισαγωγή σε 11 χρόνια. Στην Παναγιώτου v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 478, ο κατηγορούμενος κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορία που αφορούσε σε εισαγωγή στο αεροδρόμιο Λάρνακας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 6.453,34 κιλά ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης, και σε κατηγορία που αφορούσε σε κατοχή της ίδιας ποσότητας ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 14 ετών. Το Εφετείο με αναφορά στην υπόθεση Abe v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 211, μείωσε την ποινή σε 12 έτη τονίζοντας ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα του εφεσείοντα θα έπρεπε να είχαν προσμετρήσει στη σκέψη του Κακουργιοδικείου ακόμα περισσότερο. Στην Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ 75, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορίες που αφορούσαν στη διάπραξη των αδικημάτων της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β', δηλαδή 2.985,10 γρ. κάνναβης και κατοχής της ίδιας ποσότητας με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο. Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 και 10 χρόνων αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος βαρυνόταν με τρεις προηγούμενες καταδίκες. Η έφεση κατά της ποινής αναφερόταν στην ποινή φυλάκισης των 6 ετών που το Κακουργιοδικείο επέβαλε στον κατηγορούμενο για την κατηγορία της απλής κατοχής των ναρκωτικών. Το Εφετείο θεώρησε πως η ποινή φυλάκισης των 6 ετών δεν εξέφευγε του μέτρου που καθορίζει η νομολογία και επικύρωσε την ποινή. Ο κ. Μαππουρίδης έκανε αναφορά στην υπόθεση Νικήτας Νικήτα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 165/11, Απόφαση ημερ. 20.3.12. Βρίσκουμε πως τα γεγονότα εκεί ήταν εντελώς διαφορετικά και ότι οι ποινές φυλάκισης μειώθηκαν γιατί το Εφετείο βρήκε ότι παραβιάστηκε η αρχή της ισότητας αφού ο Γενικός Εισαγγελέας διέκοψε τις κατηγορίες εναντίον άλλων κατηγορουμένων. Επίσης το Εφετείο έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι ο Εφεσείων δεν ήταν ο ιθύνων νους της υπόθεσης και ουδέποτε είχε πραγματική κατοχή των ναρκωτικών. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)1 ΑΑΔ 28). Θα θεωρήσουμε δε την παραδοχή του ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ 458, 463) και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους
(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Βαρύτητα δίδουμε και στη συνεργασία του με την αστυνομία αφού μόλις συνελήφθηκε δήλωσε ότι είχε πρόθεση να πει όλη την αλήθεια, και όντως την είπε αφού αμέσως παραδέχθηκε ότι η κρυμμένη ποσότητα κάνναβης ήταν δική του. Η συνεργασία του με την αστυνομία συνεχίστηκε και όταν έδιδε γραπτή κατάθεση, αφού και σ΄ αυτή παραδέχθηκε ότι κατείχε τα ναρκωτικά με σκοπό να τα πωλήσει. Στην υπόθεση Σαμπή (πιο πάνω) επιβλήθηκε, κατόπιν ακρόασης, ποινή φυλάκισης 5 ετών για κατοχή με σκοπό την προμήθεια ενός κιλού και 4.28 γραμμαρίων ρητίνης κάνναβης. Ο Εφεσείων, εκτός από την καταδίκη, εφεσίβαλε και την ποινή ως έκδηλα υπερβολική. Η επιβληθείσα ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Μάλιστα χαρακτηρίσθηκε «μάλλον επιεικής», ενόψει της μη επίδειξης μεταμέλειας από τον κατηγορούμενο. Στην παρούσα υπόθεση κατ΄αντίθεση, υπάρχει τόσο το στοιχείο της παραδοχής όσο και της μεταμέλειας. Δεν αγνοούμε ούτε τα προβλήματα υγείας που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, για τα οποία γίνεται αναφορά στην έκθεση του γραφείου ευημερίας, και θα δώσουμε βαρύτητα και σ΄ αυτόν τον παράγοντα. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 223/09 ημερ. 15.2.11 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11, ημερ. 19.11.12). Ο κ. Μαππουρίδης ανέφερε ότι όταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος έχει χρέη και οικονομικά προβλήματα, βρήκε τα ναρκωτικά και τα πήρε στην κατοχή του με σκοπό να τα διοχετεύσει, νόμισε ότι «κέρδισε τον πρώτο λαχνό του λαχείου, ότι έκαμε την καλή». Μας κάλεσε να διαφοροποιήσουμε την παρούσα περίπτωση από άλλες περιπτώσεις εμπόρων ναρκωτικών αφού εδώ απουσιάζει το στοιχείο της πραγματικής προμήθειας των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα. Η πιο πάνω θέση δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Σε σχέση με τα οικονομικά προβλήματα του κατηγορούμενου και για τους λόγους που τον ώθησαν να πάρει στην κατοχή του τα ναρκωτικά με σκοπό να τα προμηθεύσει σε τρίτα πρόσωπα, θα παραπέμψουμε απλά στην υπόθεση Jovanovic v. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 635, όπου στη σελίδα 638 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το παράπονο, που δεν αφορά σε παράλειψη επισήμανσης στοιχείων αλλά στη βαρύτητά τους, είναι εντελώς ατεκμηρίωτο. Το πρωτόδικο δικαστήριο καθοδηγήθηκε ορθά από τη νομολογία σε σχέση με τη μεγάλη σοβαρότητα των αδικημάτων και την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών και, σ΄ αυτό το πλαίσιο, στο καθήκον να μη οδηγεί η οφειλόμενη εξατομίκευση σε αναποτελεσματικότητα ή σε εξουδετέρωση της προσπάθειας για την προστασία της κοινωνίας. Με την παράλληλη υπενθύμιση προς τον εφεσείοντα πως είναι απαράδεκτο να ενσπείρεται ο θάνατος κατ΄ επίκληση οικονομικών προβλημάτων.» (H υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο) Θα προσθέταμε πως εδώ ο κατηγορούμενος ουσιαστικά δεν πρόλαβε να προμηθεύσει τα ναρκωτικά σε τρίτα πρόσωπα, αφού ανακόπηκε από την αστυνομία, η οποία έθεσε υπό διακριτική παρακολούθηση την περιοχή όπου ο κατηγορούμενος είχε κρύψει τα ναρκωτικά. Μάλιστα όταν ανακόπηκε στην κατοχή του βρέθηκε και μια ασημένια ηλεκτρονική ζυγαριά ακριβείας. Συνεπώς δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις τραγικές συνέπειες που θα είχε η διοχέτευση των ναρκωτικών από τον κατηγορούμενο σε τρίτα πρόσωπα, αν αυτός δεν ανακόπτετο από την αστυνομία. Δεν συμφωνούμε επίσης με τη θέση του κ. Μαππουρίδη ότι εδώ ο κατηγορούμενος δεν ενήργησε με οποιαδήποτε μεθόδευση. Ο κατηγορούμενος αφού πήρε τα ναρκωτικά από άλλο σημείο τα μετέφερε και τα έκρυψε σε δύο διαφορετικά σημεία. Στις 24.6.13, ημερομηνία σύλληψής του, μετέβηκε στο μέρος με μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού, την οποία στάθμευσε μεταξύ των δύο σημείων που βρίσκονταν κρυμμένες οι συσκευασίες των ναρκωτικών. Κατέβηκε από τη μοτοσικλέτα του, έσβησε τη μηχανή, κοίταξε επίμονα αριστερά και δεξιά, ήλεγξε οπτικά τα δύο σημεία που βρίσκονταν τα ναρκωτικά και κατευθύνθηκε βόρεια πεζός. Στο σημείο αυτό ανακόπηκε από την αστυνομία και συνελήφθηκε. Από τα πιο πάνω φαίνεται πως φρόντισε επιμελώς να κρύψει τα ναρκωτικά, και μάλιστα σε δύο διαφορετικούς τόπους. Μάλιστα όταν επισκέφθηκε στις 24.6.13 την περιοχή όπου τα είχε κρύψει, λάμβανε κάθε προφύλαξη. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι κατ΄αρχήν η προσέγγιση των Δικαστηρίων σ΄αυτού του είδους τα αδικήματα θα πρέπει να είναι αυστηρή με την επιβολή πολύχρονων ποινών φυλάκισης. Όμως, ορθά ελέχθη ότι θα πρέπει η αρχή της αποτρεπτικότητας να εξισορροπείται με την αρχή της εξατομίκευσης μέσα στο πλαίσιο ιδιαιτεροτήτων που αφορούν και στο πρόσωπο του δράστη. Χωρίς να αγνοούμε τη μεγάλη ποσότητα των ναρκωτικών που ο κατηγορούμενος κατείχε με σκοπό να την προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα, βρίσκουμε πως στην κρινόμενη περίπτωση οι ιδιαιτερότητες που αφορούν στον δράστη είναι αρκετές και θεωρούμε ότι μας δίνουν την δυνατότητα να φανούμε, στο βαθμό που είναι επιτρεπτό βέβαια, επιεικείς με παράλληλη προσπάθεια να μην αλλοιωθεί ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 98). Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, τα προβλήματα υγείας του, το νεαρό της ηλικίας του, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η μεταμέλεια του, το λευκό ποινικό του μητρώο, η συνεργασία του με την αστυνομία καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσα την ακόλουθη ποινή, την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 5 ετών. Στην 1η κατηγορία δεν επιβάλλεται ποινή αφού τα γεγονότα αυτής εμπεριέχονται στην 2η κατηγορία στην οποία έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 34). Η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 24.6.13. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΣΤ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Β και κατοχή με σκοπό την προμήθεια cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο