Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών ν. Berriman Properties (Overseas) Ltd, Αρ. Υπ.: 6061/12, 28/1/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2013:B3 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. Μουγή, Ε.Δ. Αρ. Υπ.: 6061/12 Μεταξύ: Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών ν.
- Berriman Properties (Overseas) Ltd
- Maria Perriman ή Maria Sekulla
- Ζωή Γεωργίου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 28 Ιανουαρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Καράς Για τους Κατηγορουμένους: κ. Λ. Γ. Λουκαϊδης Κατηγορούμενες 2 και 3 παρούσες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 2/4/12 το Δικαστήριο μετά από μονομερή αίτηση της κατηγορούσας αρχής εξέδωσε προσωρινό διάταγμα δια του οποίου οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 διατάττοντο όπως αναστείλουν και τερματίσουν τη λειτουργία των κτηματομεσιτικών εργασιών του γραφείου με την επωνυμία Berriman Properties (Overseas) Ltd το οποίο λειτουργεί στην οδό Ευανθίας Πιερίδη 4 στη Λάρνακα. Στις 27/4/12 το εν λόγω προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο σε σχέση με τις κατηγορούμενες 1 και
- Αναφορικά με την κατηγορούμενη 2 αυτό ακυρώθηκε λόγω μη επίδοσης του. Στις 17/10/12 οι κατηγορούμενες 1, 2 και 3 με μονομερή αίτηση τους η οποία μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε και στην κατηγορούσα αρχή εξαιτούνται τις ακόλουθες θεραπείες: (Α) Την ανάκληση/ακύρωση του διατάγματος που εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στις 2/4/12 στην πιο πάνω υπόθεση με το οποίο διατάσσονταν οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 και/ή οι υπηρέτες τους και/ή οι υπαλλήλοι τους και/ή οι αντιπροσώποι αυτών και/ή οιοιδήποτε άλλοι που έχουν δικαιώματα από αυτούς, όπως αναστείλουν και τερματίσουν την λειτουργία μόνο των κτηματομεσιτικών εργασιών του γραφείου με την επωνυμία Berriman Properties Overseas, το οποίο βρίσκεται και λειτουργεί στην οδό Ευανθίας Πιερίδη 4 στην Λάρνακα. (Β) Αναστολή/ακύρωση (stay) της πιο πάνω ποινικής δίωξης λόγω παραβίασης του τεκμηρίου αθωότητας (Άρθρο 12
(4)του Συντάγματος και των αντίστοιχων προνοιών του ΄Αρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) και του δικαιώματος για δίκαιη δίκη (Άρθρο 30
(2)του Συντάγματος και των αντιστοίχων προνοιών του ΄Αρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) σαν αποτέλεσμα του ΄Αρθρου 34 του Περί Κτηματομεσιτών Νόμο 71(Ι)/2012 και του πιο πάνω διατάγματος που εκδόθηκε βάσει του ιδίου ΄Αρθρου καθώς και των προϋποθέσεων του ΄Αρθρου 12
(5)(α)(ε) του Συντάγματος και των αντιστοίχων προνοιών του ΄Αρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.» Η αίτηση βασίζεται στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32
(2), στον Περί Κτηματομεσιτών Νόμο 71(Ι)/2010 άρθρα 3, 10
(1)
(2)
(3)
(4), 11, 12, 13, 14, 17
(1)
(2), 33
(1)(α)(β)(γ)(δ)
(3)
(4), 34
(1)(α)(β) και 35, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας, Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 7 και 9, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48 Θ.1, 2, 7, 11 και 12, στα ΄Αρθρα 12
(4)
(5), 30
(2), 25 και 35 του Συντάγματος και 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τις σχετικές αρχές του κοινοδικαίου και τους κανόνες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης καθώς και πάνω στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, και συνοδεύεται από τις ένορκες δηλώσεις των κατηγορουμένων 2 και
- Η πλευρά της κατηγορούσας αρχής καταχώρισε ένσταση προβάλλοντας τους κάτωθι συγκεκριμένους λόγους: «
- Η Αίτηση των Αιτητών στερείται Νομικής Βάσης.
- Με την Αίτηση τους οι Αιτητές δεν τεκμηριώνουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο Νόμος και η διαδικασία που ετηρήθη για την εξασφάλιση του ενδιάμεσου Διατάγματος ήταν αντισυνταγματική.
- Οι Αρχές που διέπουν τον Δικαστικό έλεγχο της Συνταγματικότητας των Νόμων έχουν τεθεί στην «Board or Registration of Architects and Civil Engineers vs Κυριακίδης (1966 3 C.L.R. 640).
- Το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έχει ακυρωτική δικαιοδοσία και/ή είναι αναρμόδιο να εξετάσει την Αίτηση των Αιτητών.
- Το άρθρο 34(Ι) του Νόμου 71(Ι) 2010 όπως έχει τροποποιηθεί καθορίζει ρητά τις προϋποθέσεις που απαιτούνται και τα αδικήματα που αναφέρονται αφορούν τον παρόντα Νόμο.» Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Φουλή λειτουργού στο Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών ο οποίος έχει διορισθεί επιθεωρητής από το διοικητικό συμβούλιο. Και οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις υποστηρίζοντας έκαστη τις θέσεις της χωρίς να αντεξετάσουν οιονδήποτε των ενόρκως δηλούντων. Βασικός άξονας της αίτησης των κατηγορουμένων όπως διαφαίνεται από το αιτητικό, από τις επισυνημμένες ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση αλλά και από την αγόρευση του συνηγόρου των αιτητών είναι ότι η έκδοση του διατάγματος ημερ. 2/4/12 παραβιάζει το τεκμήριο της αθωότητας το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 12.4 του Συντάγματος και το άρθρο 6
(2)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Είναι περαιτέρω η θέση των κατηγορουμένων ότι το εν λόγω διάταγμα είναι ασυμβίβαστο με τις απαιτήσεις της δίκαιης δίκης σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σε σχέση με τη θέση ότι παραβιάζεται το τεκμήριο της αθωότητας ο συνήγορος υπεράσπισης επικαλούμενος και νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανάφερε ότι το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς χωρίς να δοθεί η ευκαιρία στους κατηγορούμενους να ακουστούν και βασίστηκε σε μαρτυρία περί ενοχής των κατηγορουμένων. Ως εκ τούτου και πάντα κατά την άποψη των κατηγορουμένων, πλήγηκε χωρίς αμφιβολία το τεκμήριο της αθωότητας αφού επιβλήθηκε στους κατηγορουμένους ένα μέτρο που ισοδυναμεί με κύρωση παρόμοια με εκείνη που θα επιβαλλόταν σε περίπτωση καταδίκης τους αλλά και ότι το Δικαστήριο σχημάτισε γνώμη χωρίς να ακούσει τους κατηγορουμένους ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως μαρτυρία που τους ενοχοποιεί. Αναφορικά με το ζήτημα της δίκαιης δίκης ο συνήγορος υπεράσπισης βάσισε την εισήγηση του στο γεγονός ότι το διάταγμα εκδόθηκε σε ποινική υπόθεση χωρίς να ακουστούν οι κατηγορούμενοι και στη συνέχεια χωρίς να δοθεί το ευεργέτημα της μετάφρασης ή να ακουστεί η κατηγορουμένη 2. Η πλευρά της κατηγορούσας αρχής με τη δική της αγόρευση αντικρούει τις θέσεις των κατηγορουμένων παραπέμποντας το Δικαστήριο και σε σχετική νομολογία. Θεωρώ ότι το πρώτο ζήτημα το οποίο χρήζει εξέτασης και που αποτελεί και λόγο ένστασης της πλευράς των παραπονουμένων είναι η νομική βάση του αιτήματος. Εξετάζοντας την υπό κρίση αίτηση προκύπτει ότι το αίτημα εδράζεται επί του άρθρου 32
(2)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 δεδομένο εν πάση περιπτώσει που δηλώνεται και από πλευράς κατηγορουμένων στην αγόρευση τους. Θεωρώ ότι το νομικό υπόβαθρο επί του οποίου οι κατηγορούμενοι βάσισαν την αίτηση τους δεν μπορεί να την υποστηρίξει. Το εκδοθέν διάταγμα ημερ. 2/4/12 είχε σαν βάση το άρθρο 34
(1)του Περί Κτηματομεσιτών Νόμου 71(Ι)/2010 το οποίο καθορίζει τις προϋποθέσεις έκδοσης απαγορευτικού διατάγματος και για το οποίο ανεξάρτητα από τις διατάξεις οιουδήποτε άλλου νόμου ή κανονισμών ή άλλης πρακτικής δεν απαιτείται η συνδρομή οποιασδήποτε άλλης προϋπόθεσης ή η συνδρομή επείγουσων περιπτώσεων (βλ. Ποιν. ΄Εφ. 58/12 και 61/12, Karina Hunter v. Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών, ημερ. 14/11/12). Το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 παρέχει εξουσία σε κάθε Δικαστήριο που ασκεί πολιτική δικαιοδοσία να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα (άρθρο 32
(1)) και οιονδήποτε παρεμπίπτον διάταγμα που εκδόθηκε σύμφωνα με το εδάφιο 1 μπορεί να ακυρωθεί ή να τροποποιηθεί από το Δικαστήριο καθ' οιονδήποτε χρόνο αν αποδειχθεί εύλογη αιτία (αρ. 32
(2)). Στην παρούσα περίπτωση το διάταγμα εκδόθηκε από Δικαστήριο που ασκεί ποινική δικαιοδοσία και με βάση ως έχει προαναφερθεί το άρθρο 34 του Ν. 71(Ι)/2010 που αναφέρεται σε κατηγορητήριο και εκδικαζόμενο αδίκημα. Σε περίπτωση μάλιστα που το Δικαστήριο κληθεί να επιβάλει ποινή, επιπρόσθετα της ποινής μπορεί να διατάξει διακοπή ή αναστολή οποιονδήποτε ενεργειών ή πρακτικών που σχετίζονται με το ποινικό αδίκημα ή και να κλείσει και να διατηρήσει κλειστό οποιοδήποτε γραφείο ή υποστατικό σε σχέση με το οποίο έχει διαπραχθεί το ποινικό αδίκημα. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ν.71(Ι)/2010σε ότι αφορά τον τύπο της αίτησης ακολουθούνται οι διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που αφορούν ενδιάμεσες μονομερείς αιτήσεις. Έχει νομολογιακά καθιερωθεί ότι σε τέτοιου είδους αιτήσεις ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας ή των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 κ.κ.1,2 των Κανονισμών Περί Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου (Μαχλουζαρλίδης v. Ιωαννίδης κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 965). Στην υπόθεση Χριστοφόρου v. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 743 λέχθηκε ότι ο λόγος για τον οποίο οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει να προσδιορίζουν επακριβώς τις διατάξεις πάνω στις οποίες στηρίζονται είναι γιατί η ενδιάμεση διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων αυτών έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς (βλ. Kouppa and another v. Vassiliades
(1981)1 JSC 120). Επομένως η επίκληση της ορθής διαταγής στην υπό κρίση αίτηση είναι επιβεβλημένη για την έγκυρη στοιχειοθέτηση της. Από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι φανερό ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάζει μια αίτηση έξω από την νομική βάση στην οποία στηρίζεται. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει στην εξέταση των προβαλλόμενων λόγων της αίτησης. Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των κατηγορουμένων 1, 2 και 3 τα οποία να καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)................................ Λ. Μουγής, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο