Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακος ν. Άγγελος Ιωάννου, Αρ. Υπ.: 8914/12, 3/6/2013

(1)(γ) του Κεφ. 155 αυτός επέλεξε να δώσει μαρτυρία από την θέση του εξεταζόμενου μάρτυρα. Κατατέθηκαν δε και συνολικά οκτώ τεκμήρια. Η παραπονούμενη Μέλπω Χάρης ΜΚ1 δημιούργησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Θεωρώ ότι παρά τις κάποιες αντιφάσεις στην μαρτυρία της, είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Οι αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε δεν μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία της αφού σε σχέση με το επίδικο συμβάν που ισχυρίζεται ότι δέχθηκε την επίθεση από τον κατηγορούμενο δέχομαι την θέση της. Εν πάση όμως περιπτώσει οι οιεσδήποτε αντιφάσεις αφορούν γεγονότα τα οποία δεν είναι ουσιώδη και τα οποία θα αλλοίωναν την θέση της ως προς την καταγγελία της που ήταν η επίθεση που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και η πρόκληση της σωματικής βλάβης. Το ότι δηλαδή κατά την αντεξέταση της είπε ότι με δεύτερο τηλεφωνικό μήνυμα που έστειλε στον κατηγορούμενο του έλεγε ότι «συγνώμη έκανα λάθος» και ήταν σε διευκρίνιση του πρώτου κενού μηνύματος ενώ στην κατάθεση της τεκμ. 1 αναφέρει ότι ήταν κατά λάθος, δεν είναι δυνατό να κλονίσει την αξιοπιστία της ΜΚ1 ούτε και έχει σημασία αφού η ουσία της πράξης είναι η ίδια. Ούτε και ότι κατά το στάδιο της αντεξέτασης της είπε ότι έδωσε κατάθεση στην αστυνομία την ίδια μέρα του συμβάντος ήτοι την 1/2/12 ενώ φαίνεται ότι η κατάθεση της στην αστυνομία τεκμ. 1 δόθηκε μία μέρα μετά και συγκεκριμένα στις 2/2/12 είναι τέτοια η οποία διαφοροποιεί τα γεγονότα που έχουν σχέση με το επίδικο συμβάν. Δέχομαι όμως τα όσα η ΜΚ1 ανάφερε αναφορικά με το πώς συνέβηκε το επίδικο συμβάν ότι δηλαδή ενώ βρισκόταν με άλλο πρόσωπο σε μοτοσυκλέτα κοντά την εκκλησία του Χρυσοσωτήρος στα Λειβάδια ο κατηγορούμενος ο οποίος και αυτός βρισκόταν με άλλο πρόσωπο σε όχημα την προσπέρασαν και σταματώντας το όχημα μπροστά της ανάγκασαν τον οδηγό της μοτοσυκλέτας να σταματήσει. Από το όχημα εξήλθε ο κατηγορούμενος ο οποίος προχώρησε προς την παραπονούμενη η οποία προσπάθησε να απομακρυνθεί. Πλην όμως δεν τα κατάφερε και ο κατηγορούμενος την πλησίασε και της έδωσε γροθιά στο αριστερό της μάτι. Στην υπόθεση Λεόντιος Ιωάννου v. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφ. 5/2009, ημερ. 21/3/11, σε σχέση με αντιφάσεις στην μαρτυρία μάρτυρα λέχθηκε ότι: «Εξ άλλου, όπως έχει αποφασιστεί (Ξυδιάς κ.α. v. Αστυνομίας

(1993)2 Α.Α.Δ. 174) μικροαντιφάσεις και μικροανακρίβειες σε επουσιώδεις λεπτομέρειες, εξεταζόμενες στο σύνολο της όλης μαρτυρίας, δυνατόν να ενδυναμώσουν την αξιοπιστία των μαρτύρων και δυνατόν να προβάλλουν το φυσικό τρόπο με τον οποίο διατύπωσαν τα σχετικά γεγονότα που είχαν στη μνήμη τους (βλέπε ακόμα Κουδουνάρης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320 και Πέτρου κ.ά. v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 76, 82).» Η Γ/Αστ. 1931 Π. Αντωνίου ΜΚ2 δημιούργησε και αυτή καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης της τεκμ. 2 και κατάθεσε επίσης και την γραπτή κατηγορία που έλαβε από τον κατηγορούμενο τεκμ. 3 και 4 αντίστοιχα. Κατάθεσε επίσης τις καταθέσεις που έλαβε από την Λύδια Ιωάννου και Μιχάλη Κρασιά τεκμ. 5 και

1. Αυτό όμως που δεν μπορεί να γίνει δεκτό από την ΜΚ2 ήταν ότι προχώρησε στην καταγγελία του κατηγορούμενου αφού για την ίδια ήταν αρκετή η μαρτυρία της ΜΚ1 και της γιατρού την στιγμή που το ιατρικό πιστοποιητικό συμπληρώθηκε από την ιατρό Δέσπω Ορφανίδου ΜΚ3 στις 18/2/12 ενώ η γραπτή καταγγελία έγινε στις 4/2/
2. Το γεγονός φυσικά αυτό δεν βλέπω πώς επηρέασε την θέση του κατηγορουμένου να θέσει την υπεράσπιση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Το αν η αστυνομικός προέβηκε στην καταγγελία του κατηγορούμενου με μόνο το παράπονο της ΜΚ1 χωρίς να έχει στην διάθεση της όλα τα στοιχεία όπως και το ιατρικό πιστοποιητικό δεν αποδυνάμωσε καθ' οιονδήποτε τρόπο τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου ο οποίος και τους έθεσε κατά την ακροαματική διαδικασία. Η ιατρός Δέσπω Ορφανίδου ΜΚ3 δημιούργησε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. ΄Ηταν άμεση και ειλικρινής. Αναγνώρισε το ιατρικό πιστοποιητικό τεκμ. 7 και είπε ότι κατέγραψε σ' αυτό τι της λέχθηκε από τον ασθενή. Λόγω όμως της εμπειρίας της στο ΤΑΕΠ τέτοιου είδους κακώσεις ως αυτές που έφερε η ΜΚ1 είναι από άμεση πλήξη του ματιού. ΄Ηταν η θέση της επίσης ότι το τραύμα θα μπορούσε να γίνει από αμβλύ όργανο αλλά δεν μπορούσε να πει αν ήταν από ξύλο, πέτρα ή ρόπαλο. Η διαπίστωση αυτή της ΜΚ3 ότι δηλαδή η βλάβη στο μάτι της ΜΚ1 ήταν από άμεση πλήξη και όχι από το λόγο που η τελευταία ανάφερε στο νοσοκομείο ουσιαστικά ενισχύει την θέση της παραπονούμενης η οποία ενώπιον του Δικαστηρίου κατάθεσε ότι το τραύμα ήταν από την γροθιά που δέχθηκε από τον κατηγορούμενο και όχι από πτώση στο μπάνιο όπως δήλωσε στο νοσοκομείο κάτι για το οποίο δέχομαι τον λόγο που δήλωσε στο Δικαστήριο ότι το είπε και που ήταν ότι λόγω της ηλικίας της δεν ήξερε τι να πει και προσπάθησε να αποκρύψει την αιτία του τραυματισμού της. Αναφορικά τώρα με τον κατηγορούμενο θα πρέπει να λεχθεί ότι η όλη παρουσία του ενώπιον του Δικαστηρίου δεν ήταν ούτε θετική αλλά ούτε και πειστική. Στα γεγονότα εκείνα που του τέθηκαν ότι τον ώθησαν να προχωρήσει στην διάπραξη του αδικήματος για το οποίο κατηγορείται δήλωσε αμέτοχος και ότι δεν έδινε σημασία στο τι γινόταν μεταξύ της ΜΚ1 και της Λυδίας Ιωάννου στην μεταξύ τους αντιπαράθεση. Οι αντιφάσεις όμως που υπάρχουν στην μαρτυρία όχι μόνο ανατρέπουν την θέση του αυτή ως προς το τι προηγήθηκε αλλά ανατρέπουν και την θέση ως προς το ότι η ισχυριζόμενη επίθεση εναντίον της ΜΚ1 ουδέποτε έλαβε χώρα. Καταρχάς δεν μπορεί να γίνει δεκτή η θέση του ότι η ΜΚ1 σε δύο περιπτώσεις τον εξύβρισε και τον κάβλιασε και αυτός δεν αντέδρασε καθόλου. Πέραν τούτου όμως αντεξεταζόμενος από τον συνήγορο της κατηγορούσας αρχής ανέφερε ότι η ΜΚ1 εξύβριζε και κάβλιαζε απευθυνόμενη στην Λυδία Ιωάννου η οποία καθόταν εντός του οχήματος που και ο κατηγορούμενος βρισκόταν χωρίς όμως ο ίδιος να δίδει σημασία αφού μιλούσε στο τηλέφωνο του. Εκτός του ότι δεν μπορεί να γίνει δεκτή τέτοια θέση δηλαδή να εξυβρίζουν την κοπέλα με την οποία είχε δεσμό και αυτός να μην δίνει σημασία, στην κατάθεση του τεκμ. 3 αναφέρει ότι η ΜΚ1 όταν σταμάτησε το αυτοκίνητο της δίπλα από το δικό τους άρχιζε να εξυβρίζει τον ίδιο με διάφορες φράσεις. Σε σχέση μάλιστα με την Λυδία αναφέρει στο τεκμ. 3 απλώς ότι την άκουσε και η τελευταία. Σε σχέση με την ως άνω αντίφαση και αφού του επισημάνθηκε από τον συνήγορο της κατηγορούσας αρχής είπε ότι δεν θυμάται λόγω του χρόνου που παρήλθε. Σε κατοπινό στάδιο της αντεξέτασης του έφτασε στο σημείο να πει ότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει ποιον κάβλιασε η ΜΚ1, τον ίδιο ή την Λυδία. Σε σχέση με το πιο πάνω συμβάν αρνητική ήταν και η απάντηση στον ισχυρισμό ότι κατέβηκε από το αυτοκίνητο και κτύπησε την ΜΚ1 δύο φορές στο πρόσωπο της. Κρίνω όμως ότι τα γεγονότα ως προς αυτό διαδραματίστηκαν ως η ΜΚ1 τα ανέφερε ότι δηλαδή όντως την κτύπησε δύο φορές στο πρόσωπο και σε κατοπινό στάδιο ενόψει των όσων επεσυνέβησαν τους ανέκοψε το δρόμο και επιτέθηκε στην ΜΚ1 με μια γροθιά στο αριστερό μάτι. Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης εύρημα του Δικαστηρίου είναι ότι την 1/2/12 στον δρόμο όπου βρίσκεται η εκκλησία του ΧρυσοΣώτηρος στα Λειβάδια ο κατηγορούμενος ο οποίος επέβαινε οχήματος μαζί με την Λύδια Ιωάννου ανέκοψε την πορεία της μοτοσυκλέτας επί της οποία επέβαινε η ΜΚ1 μαζί με τον Μιχάλη Κρασιά. Ο κατηγορούμενος εξήλθε του οχήματος και προχώρησε με απειλητικές διαθέσεις εναντίον της ΜΚ1 η οποία προσπάθησε να απομακρυνθεί. Ο κατηγορούμενος την πλησίασε και της έδωσε μια γροθιά στο αριστερό μάτι. Από τη γροθιά η ΜΚ1 έφερε αιμάτωμα κάτω βλεφάρου αριστερού οφθαλμού και αιμάτωμα αριστερής παρειάς. ΄Εφερε επίσης κάταγμα αριστερού κάτω οφθαλμικού κόγχου και αίμα στο αριστερό ιγμόρειο. Έχει προαναφερθεί ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 243 του Κεφ.
3. Με τον όρο «επίθεση» εννοείται οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλο ενδιαφέρον να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο τον φόβο ότι θα εξασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του. Για στοιχειοθέτηση αυτού του αδικήματος θα πρέπει να αποδειχθούν δύο στοιχεία, πρώτον ότι υπήρξε επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και δεύτερον πως προκλήθηκε στο πρόσωπο αυτό πραγματική σωματική βλάβη. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της επίθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος v. Αστυνομία

(2003)2 Α.Α.Δ. 574. Λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει την χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνε όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Όσον αφορά το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης (βλ. επίσης R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 529). Στην υπόθεση Georghiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα, θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου 243. Με αυτή την έννοια δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Το Δικαστήριο έχει καταλήξει ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στην ΜΚ1 κτυπώντας την με μια γροθιά στο αριστερό μάτι προκαλώντας της τις βλάβες που αναφέρονται πιο πάνω. Εν πάση περιπτώσει αναφορικά με τα τραύματα τα οποία υπέστη η παραπονούμενη δεν υπήρχε αμφισβήτηση από πλευράς υπεράσπισης ότι όντως είχε τον εν λόγω τραυματισμό. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......................... Λ. Μουγής, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο