Διευθυντή Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ν. Εργοληπτική Εταιρεία «ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΦΙΛΟΙ» ΛΤΔ κ.α., Αρ. Υπ.: 10588/10, 13/6/2013

(5), 53

(1)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας αυτής κατηγορείται ότι στις 6/5/2009 στην οδό Παύλου Βαλσαμάκη 3 κατά την ανακαίνιση της πολυκατοικίας ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ στην Λάρνακα παρέλειψε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα έτσι ώστε κατά την ανύψωση περονοφόρου μηχανήματος κατασκευής ΤΟΥΟΤΑ με τη βοήθεια γερανού κατασκευής TADANO και κατά την εκφόρτωση του από τον κλωβό που ήταν κρεμασμένος πάνω στο γερανό, να αποφευχθεί η πτώση του περονοφόρου μηχανήματος και του οδηγού του περονοφόρου που είχε ως αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του Γρηγόρη Γρηγορίου. Στην πέμπτη κατηγορία, η ίδια εταιρεία, κατηγορείται για παράλειψη εργοδότη να έχει στην διάθεση του γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων για την ασφάλεια και υγεία των εργοδοτουμένων του και άλλων προσώπων στην εργασία κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 4

(1)και 4

(2)(α) των περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας Κανονισμών του 2002 και των Άρθρων 2, 3, 13, 53

(1)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Η δεύτερη κατηγορουμένη εταιρεία στις 6/5/2009 στον ίδιο τόπο όπως αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία ως εργοδότης παρέλειψε να έχει στην κατοχή της γραπτή εκτίμηση των κινδύνων που δημιουργούνται από τις διάφορες δραστηριότητες που διεξάγει με αποτέλεσμα τόσο τα εργοδοτούμενα της όσον και άλλα πρόσωπα να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού ή βλάβης της υγείας τους. Στην έκτη κατηγορία ο τρίτος κατηγορούμενος κατηγορείται για παράλειψη εργοδότη να έχει στην διάθεση του γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων για την ασφάλεια και υγεία των εργοδοτουμένων του και άλλων προσώπων στην εργασία κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 4

(1)και 4

(2)(α) των περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας Κανονισμών του 2002 και των Άρθρων 2, 3, 13, 53

(1), 53

(4), 53

(6)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Ο τρίτος κατηγορούμενο στις 6/5/2009 στον ίδιο τόπο όπως αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία ενώ ήταν Διευθυντής της δεύτερης κατηγορούμενης εταιρείας διευκόλυνε από αμέλεια του, την παράλειψη κατοχής από την εταιρεία που διεύθυνε γραπτής εκτίμησης των κινδύνων που δημιουργούνται από τις διάφορες δραστηριότητες που διεξήγαγε η εταιρεία του με αποτέλεσμα τόσον τα εργοδοτούμενα της όσον και άλλα πρόσωπα να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού ή βλάβης της υγειάς τους. Στην έβδομη κατηγορία, η τέταρτη κατηγορουμένη εταιρεία κατηγορείται για παράλειψη εργοδότη να έχει στην διάθεση του γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων για την ασφάλεια και υγεία των εργοδοτουμένων του και άλλων προσώπων στην εργασία κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 4

(1)και 4

(2)(α) των περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας Κανονισμών του 2002 και των Άρθρων 2, 3, 13, 53

(1), 53

(4), 53

(6)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Η τέταρτη κατηγορουμένη εταιρεία στις 6/5/2009 στον ίδιο τόπο όπως αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία ως εργοδότης παρέλειψε να έχει στην κατοχή της γραπτή εκτίμηση των κινδύνων που δημιουργούνται από τις διάφορες δραστηριότητες που διεξάγει με αποτέλεσμα τόσον τα εργοδοτούμενα της όσον και άλλα πρόσωπα να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού ή βλάβης της υγειάς τους. Στην όγδοη κατηγορία, η δεύτερη κατηγορούμενη εταιρεία κατηγορείται για παράλειψη εργοδότη και κατόχου κινητού γερανού να επιθεωρήσει και να έχει στην κατοχή του Έκθεση Επιθεώρησης Γερανού ή άλλου Ανυψωτικού Μηχανήματος σε ισχύ για το συγκεκριμένο γερανό, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 3, 35

(2), 35

(6), 94

(1)και 95 του περί Εργοστασίων Νόμου Κεφ. 134 όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 43/64, 32/72, 22/82, 25/89, 20/90, 220/91, 90(Ι)/96 και του Νόμου 166/87. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο, όπως αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία, χρησιμοποιούσε τον κινητό γερανό TADANO χωρίς να έχει στην κατοχή της έκθεση επιθεώρησης σε ισχύ. Στην δέκατη κατηγορία, η δεύτερη κατηγορουμένη εταιρεία, κατηγορείται για παράλειψη διασφάλισης, κατά την χρησιμοποίηση εξοπλισμού εργασίας που προορίζεται για την ανύψωση μη κατευθυνόμενων φορτίων, λήψης μέτρων για την αποφυγή της ταλάντωσης, της ανατροπής και ενδεχόμενα, της μετατόπισης και της ολίσθησης του κατά παράβαση των Κανονισμών 2 και 5

(4), Παράρτημα ΙΙ, Παράγραφος 4

(2)των περί Ελάχιστων Προδιαγραφών Ασφάλειας και Υγείας (Χρησιμοποίηση κατά την εργασία Εξοπλισμού Εργασίας) Κανονισμών του 2001 και 2004 και των ΄Αρθρων 2, 3, 13, 38, 53

(1)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, η δεύτερη κατηγορούμενη εταιρεία στον ίδιο τόπο και χρόνο όπως αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία ενώ ήταν εργοδότης και κάτοχος κινητού γερανού κατασκευής TADANO παρέλειψε να διασφαλίσει την αποφυγή μετατόπισης ή και ταλάντευσης του μεταλλικού κλωβού που ήταν κρεμασμένος στο γερανό με κατάλληλη πρόσδεση ή άλλα μέσα ώστε εργοδοτούμενα ή άλλα πρόσωπα να μην εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού. Στην δωδέκατη κατηγορία, η δεύτερη κατηγορουμένη κατηγορείται για παράλειψη διασφάλισης ότι οι εργασίες σε ύψος δεν εκτελούνται όταν οι καιρικές συνθήκες θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια και την υγεία κατά παράβαση των Κανονισμών 2 και 5

(4), Παράρτημα ΙΙ, Παράγραφο 4

(2)και 4

(7)των περί Ελάχιστων Προδιαγραφών Ασφάλειας και Υγείας (Χρησιμοποίηση κατά την Εργασία Εξοπλισμού Εργασίας) Κανονισμών του 2001 και 2004 και των Άρθρων 2, 3, 13, 38, 53

(1)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-2003. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο όπως αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία, ενώ ήταν εργοδότης και κάτοχος κινητού γερανού κατασκευής TADANO παρέλειψε να διασφαλίσει ότι η χρήση του γερανού διακόπτεται αμέσως κατά τη διάρκεια ακατάλληλων καιρικών συνθηκών ώστε εργοδοτούμενα ή άλλα πρόσωπα να μην εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού. Στην δεκατητέταρτη κατηγορία, η δεύτερη κατηγορουμένη κατηγορείται για παράλειψη διασφάλισης ότι αντικείμενο που προμήθευσε για χρήση στην εργασία, για την διεξαγωγή επιχείρησης ή για σκοπούς κέρδους, είναι ασφαλές και χωρίς κινδύνους για την υγεία, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 17

(1)(α), 53

(1), 53

(4)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην εργασία Νόμων 1996-2003. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο όπως αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία ενώ ήταν εργοδότης προμήθευσε στην εταιρεία ΕΡΓΟΛΗΠΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΦΙΛΟΙ» ΛΤΔ μεταλλικό κλωβό ακατάλληλο για την ανύψωση του περονοφόρου μηχανήματος κατασκευής ΤΟΥΟΤΑ με αποτέλεσμα πρόσωπα στην εργασία που το χρησιμοποιούσαν να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού. Τέλος, στην δεκατηέκτη κατηγορία, η δεύτερη κατηγορουμένη εταιρεία κατηγορείται για παράλειψη εργοδότη να συνεργαστεί με άλλους εργοδότες ή αυτοεργοδοτούμενα πρόσωπα για την εφαρμογή των διατάξεων σχετικά με την ασφάλεια και υγεία λαμβάνοντας υπόψη τη φύση των δραστηριοτήτων, να συντονίζουν τις δραστηριότητες τους σε θέματα προστασίας ή και πρόληψης των επαγγελματικών κινδύνων και να αλληλοενημερώνονται για τους κινδύνους αυτούς κατά παράβαση των Κανονισμών του 2002 και των Άρθρων 2, 3, 13, 53

(1), 53

(4)και 54 των περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμων 1996-

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της κατηγορίας, αυτή κατηγορείται ότι στον ίδιο τόπο και χρόνο όπως αναφέρεται στη δεύτερη κατηγορία, ενώ ήταν εργοδότης παρέλειψε να ενημερώσει τους άλλους εργοδότες που εργάζονταν στο συγκεκριμένο εργοτάξιο για τους κινδύνους που θα μπορούσαν να προκύψουν κατά τις εργασίες ανύψωσης του περονοφόρου μηχανήματος στον 6ο όροφο πολυκατοικίας χωρίς να διασφαλιστεί η πρόσδεση του κλωβού σε ακλόνητο στατικό στοιχείο της οικοδομής στον 6ον όροφο, με αποτέλεσμα τόσον πρόσωπα στην εργασία όσον και άλλα πρόσωπα να εκτίθενται σε κίνδυνο τραυματισμού. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατάθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου έξι μάρτυρες ενώ για τους κατηγορούμενους 2 και 3 κατάθεσε ο κατηγορούμενος 3 και για την κατηγορούμενη 4 ο διευθυντής της Μιχάλης Ανδρέου, κατατέθηκαν δε και 27 τεκμήρια. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του χωρίς το Δικαστήριο στο παρών σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση περίληψης της αλλά αυτό θα γίνει όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Η ΜΚ1 Μαρία Κρανιδιώτου, επιθεωρήτρια εργασίας η οποία εργάζεται στο Επαρχιακό Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας δημιούργησε γενικά θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Ουσιαστικά ανέφερε τις διαπιστώσεις της από την επίσκεψη της στις 8/5/09 στο χώρο που διεξάγοντο οι εργασίες όπου και επεσυνέβηκε το εργατικό ατύχημα στις 6/5/
2. Κλήθηκε να καταθέσει ως ειδικός σε θέματα ασφάλειας και υγείας και εκτίμησης κινδύνων σε εργοτάξια και γενικά σε χώρους εργασίας. Αφού έλαβα υπόψη μου τα προσόντα της, την εκπαίδευση της, την πείρα και τις γνώσεις της, που η ίδια ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση της, ως επίσης και τις αρχές που καθορίζουν πότε ένας μάρτυρας θεωρείται εμπειρογνώμονας (βλ. Ευαγγέλου ν. Αμπίζα

(1982)1 CLR 41), είναι η κατάληξη μου ότι η μάρτυρας είναι εμπειρογνώμονας, παρά την αντίθεση θέση της υπεράσπισης, στα θέματα που άπτονται και αφορούν την ασφάλεια και υγεία εργαζομένων σε χώρους εργασίας. Επομένως η μαρτυρία της θα αντικριστεί και θα αξιολογηθεί λαμβανομένων υπόψη των αρχών που διέπουν την αξιολόγηση και προσέγγιση εμπειρογνωμόνων μαρτύρων (Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 104). Θεωρώ ότι η αναφορά της σε γεγονότα και ενέργειες που έκανε η ίδια κατά την διερεύνηση του ατυχήματος καθώς και στα συμπεράσματα τα οποία κατέληξε, με βάση αυτά είναι ακριβή. Αναφορικά με τις τοποθετήσεις της σε σχέση με γεγονότα για τα οποία δεν είχε άμεση γνώση, όπως τα γεγονότα του ατυχήματος παράθεσε ποια ήταν η πληροφόρηση της και οι θέσεις της σε σχέση με αυτά όπως επίσης και η γνώμη της και τα συμπεράσματα της θα ληφθούν υπόψη και θα αξιολογηθούν με βάση τα τελικά ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τα γεγονότα. Ο Γιώργος Ιωάννου ΜΚ2, προϊστάμενος του γραφείου εργασίας για το τμήμα μηχανημάτων, δημιούργησε και αυτός καλή εντύπωση. Φυσικά υπήρχαν και θέματα όπως το ζήτημα της επίδρασης του ανέμου που φυσούσε κατά τον επίδικο χρόνο για το οποίο ο ΜΚ2 εξέφρασε άποψη, θέμα όμως για το οποίο δεν ανάφερε να έχει τα ανάλογα προσόντα. Ανάφερε και αυτός με την σειρά του τις διαπιστώσεις και συμπεράσματα του σε σχέση με το επίδικο γεγονός, διαπιστώσεις και συμπεράσματα όμως τα οποία θα αξιολογηθούν στην βάση των ευρημάτων του Δικαστηρίου στο σύνολο της τεθείσας μαρτυρίας. ΄Ηταν η θέση του ότι παρά το γεγονός ότι ο κλωβός που χρησιμοποιήθηκε φαινόταν καλής κατασκευής, χωρίς ελάττωμα, συντηρημένος δεόντως και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ανύψωση φορτίου, εντούτοις δεν ήταν ικανοποιητικός όσον αφορά το μέγεθος για το περονοφόρο όχημα. Είπε επίσης αναφορικά με τον γερανό ότι εκδόθηκε πιστοποιητικό καταλληλότητας για τελευταία φορά το 2003 και το οποίο πιστοποιητικό έχει ισχύ για ένα χρόνο. Είπε τέλος ότι δικό του συμπέρασμα και διαπίστωση είναι ότι ακολουθήθηκε λανθασμένη μέθοδος εργασίας όσον αφορά την ανύψωση του περονοφόρου το οποίο ανυψώθηκε με την χρήση του κλωβού και με την βοήθεια του κινητού γερανού. Πολύ καλή εντύπωση δημιούργησε και ο Μάριος Θεοφίλου, ΜΚ3, ο οποίος εργάζεται στην μετεωρολογική υπηρεσία από το 2005. Ο ΜΚ3 κατάθεσε σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν στις 6/5/09 και ειδικότερα για την ένταση του ανέμου σε μια προσπάθεια της κατηγορούσας αρχής να καταδείξει ότι ο άνεμος είχε την επίδραση του στο να επισυμβεί το τραγικό γεγονός και οι κατηγορούμενοι δεν έλαβαν, ενόψει της έντασης του ανέμου, τα δέοντα μέτρα για να καταστεί η διεξαγωγή της εργασίας ασφαλής. Ο Γιώργος Προκοπίου, ΜΚ4, κατά τον επίδικο χρόνο εργαζόταν στο Γραφείο Επιθεώρησης Εργασίας Λάρνακος ως επιθεωρητής μηχανημάτων. Ο εν λόγω μάρτυρας αναφέρθηκε στον γερανό ο οποίος χρησιμοποιήθηκε λέγοντας ότι με βάση το πιστοποιητικό που εκδόθηκε το 2003 θα έπρεπε να τοποθετηθεί το LMI (Load Moment Indicator) - σύστημα ένδειξης ροπής, και ενόψει του γεγονότος ότι αυτό δεν τοποθετήθηκε ο γερανός δεν επιθεωρήθηκε ξανά με αποτέλεσμα να μην επιτρέπετο να χρησιμοποιείτο λόγω του ότι δεν υπήρχε πιστοποιητικό σε ισχύ. Ανάφερε επίσης ότι η μόνη ενέργεια που έγινε από τον ίδιο ήταν η έκδοση και επίδοση στον κατηγορούμενο μετά το ατύχημα ειδοποίησης απαγόρευσης χρήσης του γερανού. Οι Παναγιώτης Κουτούσιης ΜΚ5 και Δημήτρης Παναγιώτου ΜΚ6, ήταν δύο από τα άτομα που ήταν παρόντα όταν επεσυνέβηκε το τραγικό ατύχημα. Και οι δύο μάρτυρες δημιούργησαν πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. ΄Ηταν άμεσοι και σαφείς στις απαντήσεις τους και δεν υπέπεσαν σε οιεσδήποτε αντιφάσεις. Η μαρτυρία τους βέβαια θα κριθεί με βάση εκείνα τα γεγονότα που αυτοί είδαν κατά τον επίδικο χρόνο και όχι για θέματα για τα οποία δεν έχουν τα απαραίτητα προσόντα και για τα οποία εξέφρασαν κάποια άποψη. Σε σχέση τώρα με τους κατηγορουμένους, ο κατηγορούμενος 3 προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση με την αναφορά του συνηγόρου του ότι δεσμεύει και την κατηγορούμενη 2 στον βαθμό που την αφορά. Η εν λόγω δήλωση του κατηγορουμένου 3 έχει σχέση με τις κατηγορίες 5 και 6 που αφορούν το αδίκημα της παράλειψης να έχουν στην διάθεση τους γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων. Ως έχει προαναφερθεί, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση επιλογή η οποία αποτελεί απόλυτο δικαίωμα του και σε καμία περίπτωση μπορεί η επιλογή του αυτή να ληφθεί εναντίον του. Όσον αφορά την βαρύτητα και την αξία της είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η δήλωση του κατηγορουμένου χωρίς όρκο εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν παραμερίζεται ολότελα. Είναι υποχρέωση του Δικαστηρίου να της δώσει την βαρύτητα που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν καταλήξει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της (βλ. R. v. Frost

(1964)64 Cr App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είπε με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο με την αντεξέταση. (Βλ. Vroukos v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως. (Βλ. R. v. Coughlan

(1978)64 Cr. App. R. 11). Αναφορικά με το τι χωρίς όρκο ο κατηγορούμενος 3 κατάθεσε θα πρέπει να πω ότι δεν μπορεί να τους αποδοθεί οιαδήποτε βαρύτητα την στιγμή που ενώπιον του Δικαστηρίου δεν κατατέθηκε οιονδήποτε έγγραφο από πλευράς του που θα ήταν η γραπτή εκτίμηση κινδύνου αλλά ούτε και τέθηκε οιαδήποτε μαρτυρία το πότε αυτή η εκτίμηση κινδύνου καταρτίστηκε, από ποιον και αν αυτή πληρεί τις προϋποθέσεις του νόμου και κανονισμών για να θεωρηθεί ως τέτοια έχοντας υπόψη μου και την μαρτυρία η οποία τέθηκε από πλευράς κατηγορούσας αρχής σε σχέση με την ύπαρξη ή όχι γραπτής εκτίμησης κινδύνου. Από πλευράς κατηγορούμενης 4 εταιρείας κατέθεσε ενόρκως ο Μιχάλης Ανδρέου, ΜΥ1, ο οποίος είναι διευθυντής της κατηγορούμενης 4 εταιρείας από το

1. Θα πρέπει να πω ότι η εντύπωση που ο εν λόγω μάρτυρας δημιούργησε δεν ήταν θετική. Κατάθεσε αντίγραφο αρχείου προτύπων εκτιμήσεων ρίσκου, τεκμήριο 27, της κατηγορουμένης 4, αναφέροντας ότι είναι η γραπτή εκτίμηση κινδύνου που διέθετε η εν λόγω εταιρεία κατά τον επίδικο χρόνο. Η μαρτυρία του ΜΥ1 για την κατηγορούμενη 4 διέπεται από αντιφάσεις, σύγχυση και αοριστία. Κατά την κυρίως εξέταση του είπε ότι το τεκμήριο 27 ετοιμάστηκε το
2. Κατά την αντεξέταση του είπε ότι αυτό έγινε το
3. Δεν μπορούσε να πει με ακρίβεια πότε ετοιμάστηκε και το τεκμήριο 27 δεν έχει ημερομηνία κατάρτισης του, αλλά ούτε και μπορούσε να πει ποιος ακριβώς το ετοίμασε παρά μόνο ότι το ετοίμασε κάποιος Μαρδαπίττας. Επίσης στην ανακριτική του κατάθεση τεκμήριο 8, την οποία αναγνώρισε, ρωτήθηκε από την ΜΚ1 κατά την διερεύνηση της υπόθεσης αν η εταιρεία έχει γραπτές εκτιμήσεις κινδύνου ή εφαρμόζει σύστημα διαχείρισης της ασφάλειας, απάντησε ως εξής: «Γραπτώς όχι αλλά πριν να πιάσω ένα υπάλληλο ή όταν τον πιάσω όσο έμπειρος και αν είναι έρχεται κάποιες διαδρομές μαζί μου.» Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι αντιλήφθηκε ότι ερωτάτο για την συγκεκριμένη δουλειά. Θεωρώ ότι η θέση του δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Η ερώτηση που του τέθηκε ήταν ξεκάθαρη και δεν χωρούσε παρερμηνεία λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι ο ΜΥ1 είναι διευθυντής της εταιρείας από το 1982 και θα έπρεπε να γνωρίζει για τέτοια θέματα. Εν πάση περιπτώσει όμως, αν όντως δεν αντιλήφθηκε σωστά την ερώτηση όφειλε να ζητήσει διευκρινίσεις από την ΜΚ
4. Περαιτέρω, ως έχω αναφέρει το τεκμήριο 27 δεν φέρει ούτε ημερομηνία κατάρτισης του ούτε και από ποιον ετοιμάστηκε έτσι ώστε να ήταν δυνατό το Δικαστήριο να καταλήξει σε διαφορετικά συμπεράσματα. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω στα κάτωθι ευρήματα. Οι κατηγορούμενες 2 και 4 είναι εταιρείες δεόντως εγγεγραμμένες. Ο κατηγορούμενος 3 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο διευθυντής της κατηγορούμενης 2 εταιρείας. Η κατηγορούμενη 1 εταιρεία ανέλαβε την ανακαίνιση της πολυκατοικίας με το όνομα «ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ» η οποία βρίσκεται στην οδό Παύλου Βαλσαμάκη 3 στη Λάρνακα. Στις 6/5/09 και αφού είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες σε σχέση με τις κατεδαφίσεις θα προχωρούσαν να τοποθετήσουν τούβλα στους ορόφους. Κλήθηκε γερανός ο οποίος ανήκε στην κατηγορουμένη 2 εταιρεία και με τον οποίο θα ανύψωναν στον 6ο όροφο περονοφόρο όχημα με την βοήθεια κλωβού. Το περονοφόρο όχημα ανήκε στην κατηγορούμενη 4 εταιρεία ενώ ο κλωβός ανήκε και πάλι στην κατηγορουμένη 2 εταιρεία. Αφού το περονοφόρο όχημα τοποθετήθηκε μέσα στον κλωβό ανυψώθηκε με την βοήθεια του γερανού για να τοποθετηθεί στην πλάκα του 6ου ορόφου της υπό ανακαίνιση πολυκατοικίας. Αφού ο κλωβός με το περονοφόρο όχημα κάθησε στην πλάκα του 6ου ορόφου ο Γρηγόρης Γρηγορίου ένας εκ των διευθυντών της κατηγορουμένης 1 εταιρείας μπήκε μέσα στον κλωβό και ξεκίνησε το περονοφόρο όχημα με σκοπό να το βγάλει έξω από τον κλωβό πάνω στην πλάκα. Στην πρώτη προσπάθεια του ξερογύρισαν οι μπροστινοί τροχοί του περονοφόρου. Τότε σταμάτησε για δευτερόλεπτα και εκκίνησε για δεύτερη φορά με αποτέλεσμα να ξερογυρίσει και πάλι και βγαίνοντας έξω από τον κλωβό ο ένας τροχός άφησε σημάδι ξερογυρίσματος πλάτους 10 cm στο δάπεδο του ορόφου. Αποτέλεσμα τούτου ήταν να φύγει ο κλωβός προς τα πίσω και το περονοφόρο όχημα μαζί με τον οδηγό του να πέσει στο κενό. Από την πτώση τραυματίστηκε θανάσιμα ο οδηγός του περονοφόρου Γρηγόρης Γρηγορίου. Ο γερανός δεν είχε έκθεση επιθεώρησης σε ισχύ αλλά ούτε και οι κατηγορούμενες 2 και 4 είχαν στην κατοχή τους γραπτή εκτίμηση κινδύνου. Περαιτέρω η κατηγορουμένη 2 ενώ χρησιμοποιούσε τον γερανό δεν είχε στην κατοχή της έκθεση επιθεώρησης σε ισχύ. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα αλλά και λαμβανομένων υπόψη των κατατεθέντων τεκμηρίων θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει τις εναπομείνασες κατηγορίες πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Έχει προαναφερθεί ότι η κατηγορούμενη 2 αντιμετωπίζει την τρίτη κατηγορία κατά παράβαση των άρθρων 2, 13

(5)και 53

(1)του Περί Ασφάλειας και Υγείας Νόμων, τα οποία προβλέπουν τα ακόλουθα: «

(2)............................. εργοδότης" σημαίνει κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο το οποίο συνδέεται με σχέση εργασίας με τον εργοδοτούμενο και έχει την ευθύνη για το υποστατικό, την επιχείρηση ή/και την εγκατάσταση και περιλαμβάνει και πρόσωπο που δεν έχει άλλα εργοδοτούμενα πρόσωπα, αλλά διεξάγει οικονομική δραστηριότητα ή διευθύνει την επιχείρηση του με σκοπό κερδοσκοπικό ή μη. 13.-

(1)............................

(5)«Κάθε εργοδότης πρέπει να διευθύνει την επιχείρηση του ή διεξάγει τις δραστηριότητες του με τέτοιο τρόπο και πρέπει να παρέχει τέτοιες πληροφορίες ώστε να διασφαλίζει, καθόσον είναι ευλόγως εφικτό ότι, πρόσωπα που δεν εργοδοτούνται από αυτόν, αλλά που μπορεί να επηρεαστούν από τις δραστηριότητες της επιχείρησης του δεν θα εκτίθενται σε κίνδυνο.» Το άρθρο 53

(1)του ίδιου νόμου καθιστά αδίκημα την παράβαση του άρθρου 13

(5). Από το λεκτικό του πιο πάνω αδικήματος προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία αυτού είναι τα ακόλουθα: «1) Η ύπαρξη εργοδότη 2) Η ύπαρξη προσώπων που δεν εργοδοτούνται από αυτόν αλλά που μπορεί να επηρεαστούν από τις δραστηριότητες της επιχείρησης του και 3) Η παράλειψη του εργοδότη να διευθύνει την επιχείρηση του ή να διεξάγει τις δραστηριότητες του με τέτοιο τρόπο και να παρέχει τέτοιες πληροφορίες ώστε να διασφαλίζει καθόσον είναι ευλόγως εφικτό ότι τα πιο πάνω πρόσωπα δεν θα εκτίθενται σε κίνδυνο.» Από την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία και παρά την αντίθετη θέση της υπεράσπισης, κρίνω καταρχήν ότι έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η κατηγορουμένη 2 ήταν εργοδότης με την έννοια που δίδεται στην δεύτερη περίπτωση που περιλαμβάνει ο όρος εργοδότης σύμφωνα με τον Νόμο ήτοι ως το πρόσωπο το οποίο διεξάγει οικονομική δραστηριότητα ή διευθύνει την επιχείρηση του με σκοπό κερδοσκοπικό ή μη και το οποίο, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της επιχείρησης του υπέχει ευθύνη απέναντι σε πρόσωπα μη εργοδοτούμενα τα οποία επηρεάζονται από τις δραστηριότητες αυτές. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζ. Δημητρίου και Υιοί (Ανυψωτικά) Λτδ.

(2006)2 Α.Α.Δ. 467. Η κατηγορούμενη 2 κλήθηκε να μεταφέρει στον επίδικο χώρο γερανό, ο οποίος θα χρησιμοποιείτο για συγκεκριμένη εργασία και για την οποία χρησιμοποιήθηκε με χειριστή αξιωματούχο της. Περαιτέρω, προκύπτει ότι ο αποβιώσας δεν ήταν εργοδοτούμενος της κατηγορούμενης 2 εταιρείας αφού ήταν διευθυντής της κατηγορούμενης 1 εταιρείας η οποία ήταν και ο εργολάβος του έργου της ανακαίνισης της πολυκατοικίας «ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ». Επίσης η κατηγορούμενη 2 εταιρεία ανέλαβε να πάρει τον γερανό που ήταν ιδιοκτησίας της έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί μαζί με τον κλωβό, ο οποίος ήταν και πάλι δικός της, για την ανύψωση του περονοφόρου οχήματος. Σε σχέση τώρα με το τρίτο συστατικό στοιχείο του αδικήματος κρίνω ότι από την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία και αυτό έχει αποδειχθεί και η κατηγορούμενη 2 εταιρεία ως εργοδότης παρέλειψε να διεξάγει τις δραστηριότητες της με τέτοιο τρόπο και να παρέχει τέτοιες πληροφορίες ώστε να διασφαλίζει καθόσον είναι ευλόγως εφικτό ότι πρόσωπα που δεν εργοδοτούνταν από αυτή δεν θα εκτίθεντο σε κίνδυνο. Καταρχάς είναι γεγονός και αποτελεί και εύρημα του Δικαστηρίου ότι τόσο ο γερανός όσο και ο κλωβός που χρησιμοποιήθηκαν για την ανύψωση του περονοφόρου οχήματος ανήκαν στην κατηγορουμένη 2 εταιρεία. Κατά τον χρόνο που επεσυνέβηκε το ατύχημα χειριστής του γερανού ήταν ο Ολύμπιος Τουμάζου ο οποίος ήταν και γραμματέας της εν λόγω εταιρείας. Θεωρώ ότι εφόσον ανέλαβε να διεκπεραιώσει την εργασία αυτή που ήταν η ανύψωση του περονοφόρου οχήματος και τοποθέτηση του στον 6ο όροφο της πολυκατοικίας με χρήση δικού της γερανού και κλωβού και με χειριστή αξιωματούχο της εταιρείας θα έπρεπε να είχε λάβει όλα εκείνα τα μέτρα έτσι ώστε η συγκεκριμένη εργασία να γίνει με ασφάλεια. Εκτός τούτου και παρά το γεγονός ότι ο χειριστής καθόταν εντός του γερανού και πιθανόν να μην είχε καλή ορατότητα σε σχέση με το ορθό της τοποθέτησης του περονοφόρου στον όροφο εξ' ου και το γεγονός όπως προέκυψε από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία αλλά και από τις καταθέσεις των ΜΚ5 και 6 ότι ο χειριστής του γερανού καθοδηγόταν από τον ΜΚ6 ο οποίος βρισκόταν στον όροφο που θα τοποθετείτο ο κλωβός με το περονοφόρο, θα έπρεπε να σιγουρευτεί ότι ο κλωβός έκατσε καλά στο δάπεδο του ορόφου και ήταν πλέον ασφαλές όπως εξέλθει του κλωβού το περονοφόρο. Επιπρόσθετα και παρά το γεγονός ότι από την μαρτυρία φαίνεται ότι μέρος του κλωβού κάθισε πάνω στο δάπεδο του ορόφου εν τούτοις δεν εφάπτετο ολόκληρος με το δάπεδο με αποτέλεσμα μέρος του να βρίσκεται στο κενό. Αυτό και σε συνάρτηση με το ξερογύρισμα του περονοφόρου οχήματος στην προσπάθεια του αποβιώσαντος να το οδηγήσει έξω από τον κλωβό ο οποίος κλωβός δεν ήταν προσεδεμένος ή στερεωμένος έτσι ώστε να μην είναι δυνατό να μετακινηθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, είχε σαν αποτέλεσμα την μετακίνηση του κλωβού προς τα πίσω και την πτώση του περονοφόρου από τον 6ο όροφο στο έδαφος που επέφερε και τον θάνατο του Γρηγόρη Γρηγορίου. Η κατηγορούμενη 2 εταιρεία και χωρίς να αποφαίνομαι κατά πόσο ήταν μόνο δική της ευθύνη, παρέλειψε να λάβει εκείνα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να στερεωθεί ο κλωβός έτσι ώστε να αποκλειστεί κάθε περίπτωση μετακίνησης του την στιγμή μάλιστα που μέρος του αιωρείτο, και θα είχε σαν αποτέλεσμα την ασφαλή έξοδο του περονοφόρου οχήματος από τον κλωβό στο δάπεδο του 6ου ορόφου. Με βάση τα ανωτέρω έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει η δεύτερη κατηγορουμένη. Μετά την απόδειξη της τρίτης κατηγορίας που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη 2 εταιρεία το άρθρο 54 του Νόμου εναποθέτει στους ώμους της τελευταίας το βάρος να αποδείξει ότι δεν ήταν πρακτικώς ή εύλογα εφικτό να πράξει περισσότερα από όσα έπραξε για εκπλήρωση της υποχρέωσης της δυνάμει του άρθρου 13

(5)δηλαδή να διευθύνει την επιχείρηση ή να διεξάγει τις δραστηριότητες της με τέτοιο τρόπο και να παρέχει τέτοιες πληροφορίες ώστε να διασφαλίζει καθόσον είναι ευλόγως εφικτό ότι πρόσωπα που δεν εργοδοτούνται από αυτήν αλλά που μπορεί να επηρεαστούν από τις δραστηριότητες της επιχείρησης της δεν θα εκτίθενται σε κίνδυνο. Σε τέτοια περίπτωση φυσικά κριτήριο του βάρους απόδειξης που εναποτίθεται σε κατηγορούμενο είναι αυτό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. R. v. Dunber

(1958)1 QB1. Ο όρος «ευλόγως εφικτό» ερμηνεύθηκε στην υπόθεση Edwards ν. National Coal Board

(1949)1 All E.R. 743, όπου επισημαίνονται τα ακόλουθα στη σελ. 744: «Ιn considering whether or not it was "reasonably practicable to avoid or prevent" a breach of the statute within s. 102

(8)the mine-owner must, before the occurrence of an accident, make a computation in which the quantum of risk run by the worker was placed in one scale and the sacrifice of the mine-owner involved in the measures necessary to avert the risk (whether in money, time, or trouble) was placed in the other, and, if there were a gross disproportion between them-the risk being insignificant in relation to the sacrifice-the mineowner discharged the onus which was on him». Ο όρος «πρακτικώς εφικτό» ερμηνεύθηκε και στην Βαρνάβας Νικολάου & Υιοί Λτδ ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 161 ως ακολούθως: «Ο όρος σημαίνει εκείνο που μπορεί να γίνει στην πράξη ανεξάρτητα από το κατά πόσο αυτό είναι δύσκολο ή άβολο. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Παράγοντες όπως πιθανές δυσκολίες ή το ύψος της δαπάνης σε σύγκριση με το μέγεθος του κινδύνου που υπάρχει, οι οποίοι θ' αποκτούσαν σημασία αν το ζητούμενο ήταν τί είναι εύλογα πρακτικώς εφικτό που είναι όρος στενότερος, δεν διαδραματίζουν ρόλο. Όμως το πρακτικώς εφικτό δεν εξομοιώνεται με το φυσικώς αδύνατο. Το κατά πόσο κάποιο μέτρο είναι πρακτικώς εφικτό κρίνεται κάτω από το φως των σύγχρονων γνώσεων και εφευρέσεων. Έχει εξηγηθεί πως δεν μπορεί να θεωρηθεί πρακτικώς εφικτό να παίρνονται προφυλάξεις για αντιμετώπιση κινδύνων, η γνώση της ύπαρξης των οποίων είναι αδύνατη ή να υιοθετούνται μέτρα που δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα και ότι η έννοια του όρου πρακτικώς εφικτό εμπεριέχει κάποιο βαθμό λογικής και κάποια σχέση με την πρακτική.... Είναι φανερό ότι η συνάρτηση αυτή περιορίζει το απόλυτο του καθήκοντος. Το τί είναι πρακτικώς εφικτό πρέπει να προσδιορίζεται όχι κατ' απομόνωση αλλά σε συσχετισμό και με την εργασία που γίνεται » Ενόψει των όσων έχουν αναφερθεί ανωτέρω και λαμβανομένων υπόψη όλων των δεδομένων όπως η φύση της εργασίας αφού επρόκειτο για ανύψωση και τοποθέτηση περονοφόρου οχήματος με την χρήση γερανού και κλωβού σε 6ο όροφο πολυκατοικίας, το ότι ο χειριστής του γερανού δεν είχε καλή οπτική επαφή με τον χώρο που θα τοποθετείτο το όχημα και λάμβανε καθοδήγηση από άλλα πρόσωπα, η πιθανότητα να εκτίθενται σε κίνδυνο άτομα τα οποία δεν εργοδοτούντο από την κατηγορουμένη 2 εταιρεία θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί έτσι ώστε να είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια των εν λόγω προσώπων. Θεωρώ ότι η κατηγορουμένη 2 ενήργησε χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία και λήψη απαραίτητων μέτρων ασφαλείας για τέτοιας φύσεως εργασία την οποία είχε αναλάβει να περατώσει. Συνεπώς κρίνω ότι η κατηγορουμένη 2 εταιρεία απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που είχε σύμφωνα με το άρθρο 54 του Νόμου ότι δηλαδή δεν ήταν πρακτικώς ή εύλογα εφικτό να πράξει περισσότερα από όσα έπραξε για εκπλήρωση της υποχρέωσης της δυνάμει του άρθρου 13

(5)του ίδιου Νόμου. Ερχόμενος τώρα στις κατηγορίες 5, 6 και 7 τόσο οι κατηγορούμενοι 2 και 3 όσο και η κατηγορούμενη 4 κατηγορούνται ότι δεν είχαν στην διάθεση τους γραπτή εκτίμηση κινδύνου κατά παράβαση των κανονισμών 2, 4 και 4

(2)(α) των Περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Κανονισμών του 2002 (Κ.Δ.Π. 173/2002) ο οποίος προβλέπει τα εξής. «O εργοδότης οφείλει α) Να έχει στη διάθεση του μια γραπτή εκτίμηση- (ι) ........................ (ιι) των κινδύνων για την ασφάλεια και την υγεία προσώπων που δεν εργοδοτούνται από αυτόν και οι οποίοι δημιουργούνται από ή σε σχέση με τον τρόπο που διεξάγει τις δραστηριότητες του ή διευθύνει την επιχείρηση του.» Στον Κανονισμό 2 των ιδίων Κανονισμών δίδεται και η εξής ερμηνεία: ««εκτίμηση» σημαίνει την εκτίμηση που γίνεται και αναθεωρείται, όπου τούτο είναι αναγκαίο, από τον εργοδότη ή από αυτοεργοδοτούμενο πρόσωπο, σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 4 των παρόντων Κανονισμών.» Φυσικά ο κατηγορούμενος 2 που αντιμετωπίζει την κατηγορία 6 ως διευθυντής της εν λόγω εταιρείας σύμφωνα με το άρθρο 53

(6)του Ν. 89(Ι)/96 το οποίο προβλέπει ότι: «53.-

(1). ......................................................................................... ...........................................................................................................

(6). Όταν αδίκημα που διαπράττεται με βάση τον παρόντα Νόμο από εταιρεία, συνεργατικό ίδρυμα ή άλλη ένωση προσώπων, αποδειχθεί ότι έχει διαπραχθεί με τη συγκατάθεση ή τη συνεργασία, ή ότι η διάπραξή του έχει διευκολυνθεί από αμέλεια εκ μέρους οποιουδήποτε διευθύνοντος συμβούλου, προέδρου, διευθυντή, γραμματέως ή άλλου λειτουργού της εταιρείας, συνεργατικού ιδρύματος ή άλλης ένωσης προσώπων, τόσο αυτός όσο και η εταιρεία, το συνεργατικό ίδρυμα ή άλλη ένωση προσώπων θα θεωρούνται ένοχοι αδικήματος και θα υπόκειται σε δίωξη και ποινή ανάλογα.» Το Δικαστήριο στην αξιολόγηση της μαρτυρίας τόσο του διευθυντή της κατηγορούμενης 4 εταιρείας αλλά κρίνοντας και την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου 3 σε σχέση με την υπόλοιπη μαρτυρία αλλά έχοντας υπόψη και την κατάληξη μου στα ευρήματα κρίνω ότι ούτε η κατηγορούμενη 2 αλλά ούτε και η κατηγορούμενη 4 είχαν κατά τον επίδικο χρόνο γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κινδύνων. Ο κατηγορούμενος 3 ως διευθυντής της κατηγορούμενης 2 εταιρείας όφειλε να μεριμνήσει ή και να προβεί σε όλες εκείνες τις ενέργειες έτσι ώστε η κατηγορούμενη 2 να είχε γραπτή εκτίμηση των υφιστάμενων κατά την εργασία κινδύνων. Ίδια είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου σε σχέση με την κατηγορία 8 που η κατηγορούμενη 2 αντιμετωπίζει. ΄Εχει αναφερθεί τόσο από την ΜΚ1 όσο και από τον ΜΚ2 ότι ο επίδικος γερανός επιθεωρήθηκε για τελευταία φορά στις 23/9/03 οπόταν και εκδόθηκε πιστοποιητικό καταλληλότητας τεκμήριο 24 το οποίο πιστοποιητικό είχε ισχύ για ένα χρόνο και ο εν λόγω γερανός θα έπρεπε να επιθεωρηθεί ξανά. Σύμφωνα τώρα με το τεκμήριο 2 αλλά και με τα όσα ο ΜΚ4 ανέφερε η ιδιοκτήτρια εταιρεία θα έπρεπε να τοποθετήσει στον γερανό σύστημα ένδειξης ροπής (Load Moment Indicator) η οποία όμως εταιρεία δεν επιθυμούσε να το πράξει και ότι δεν θα τον χρησιμοποιούσε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο γερανός να μην ξαναεπιθεωρηθεί και ως εκ τούτου να μην ήταν δυνατό να εκδοθεί πιστοποιητικό καταλληλότητας. Ενόψει της μη ύπαρξης πιστοποιητικού σε ισχύ δεν επιτρέπετο να χρησιμοποιείτο. Σε σχέση με την δέκατη κατηγορία αυτή εδράζεται επί του κανονισμού 4

(2)του περί Ελαχίστων Προδιαγραφών Ασφάλειας και Υγείας (χρησιμοποίησης κατά την εργασία εξοπλισμού εργασίας) Κανονισμοί του 2001 (Κ.Δ.Π. 444/2001), ο οποίος προβλέπει τα ακόλουθα: «4.-

(1)................................................................................................

(2)Κατά τη χρησιμοποίηση κινητού εξοπλισμού εργασίας που προορίζεται για την ανύψωση μη κατευθυνόμενων φορτίων, πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για την αποφυγή της ταλάντευσης, της ανατροπής και, ενδεχόμενα, της μετατόπισης και της ολίσθησής του. Πρέπει να ελέγχεται η ορθή εφαρμογή των μέτρων αυτών.» Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κανονισμού «Εξοπλισμός Εργασίας» σημαίνει κάθε μηχανή, συσκευή, εργαλείο ή εγκατάσταση που χρησιμοποιείται κατά την εργασία και «κατευθυνόμενο φορτίο» σημαίνει το φορτίο το οποίο κινείται σε καθορισμένη τροχιά. Θεωρώ ότι το υπό κρίση αδίκημα δεν μπορεί να έχει επιτυχία ελλείψει μαρτυρίας ως προς το είδος του φορτίου το οποίο αφορά την παρούσα περίπτωση. Περαιτέρω ο κανονισμός κάνει αναφορά για ανύψωση μη κατευθυνόμενων φορτίων δηλαδή πέραν του ενός που στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει τεθεί ότι το φορτίο ήταν περισσότερα από ένα. Το ίδιο ισχύει και για την δωδέκατη κατηγορία που βασίζεται στον κανονισμό 4

(7)των πιο πάνω κανονισμών που προβλέπει ότι η χρησιμοποίηση εξοπλισμών εργασίας για την ανύψωση μη κατευθυνόμενων φορτίων πρέπει να διακόπτεται αμέσως μόλις οι μετεωρολογικές συνθήκες επιδεινώνονται σε βαθμό που να μειώνεται η ασφάλεια της λειτουργίας και να εκτίθενται σε κίνδυνο οι εργοδοτουμένοι. Είναι γεγονός ότι κατά την ημέρα και ώρα του συμβάντος έπνεαν πολύ ισχυροί άνεμοι όπως ο ΜΚ3 ανάφερε στο Δικαστήριο επεξηγώντας και το τεκμήριο 13 το οποίο κατάθεσε. Αυτό όμως από μόνο του δεν είναι δυνατό να οδηγήσει το Δικαστήριο στην κατάληξη ότι ενόψει του γεγονότος αυτού μειώθηκε η ασφάλεια της λειτουργίας με συνέπεια να εκτίθενται σε κίνδυνο οι εργοδοτούμενοι ή άλλα πρόσωπα. Η μαρτυρία η οποία έχει τεθεί στερείται επάρκειας ως προς αυτό το σημείο. Καταρχήν οι μετρήσεις της έντασης του ανέμου έγιναν στο αεροδρόμιο Λάρνακας ενώ το ατύχημα επεσυνέβηκε μέσα στην πόλη της Λάρνακος και ο ΜΚ3 ανέφερε ότι στο σημείο που βρισκόταν το κτίριο όπου επεσυνέβηκε το ατύχημα δεν είχε γίνει οιαδήποτε μέτρηση. Επίσης ο ίδιος ο ΜΚ3 δεν γνώριζε να πει σε ποια επίπεδα έντασης του ανέμου θα πρέπει ένας γερανός να σταματήσει να εργάζεται. Επίσης δεν γνώριζε να πει αν στο σημείο του ατυχήματος τα κτίρια δημιουργούν τετράγωνο με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετή μείωση της έντασης του ανέμου. Τέλος οι ΜΚ1 και 2 προχώρησαν σε εντελώς υποθετικές θέσεις ότι πιθανόν οι ισχυροί άνεμοι οι οποίοι έπνεαν να συνέτειναν στο να γίνει το ατύχημα. Θεωρώ ότι τα πιο πάνω δεν μπορούν παρά να δημιουργήσουν αμφιβολίες ότι οι ισχυροί άνεμοι θα έπρεπε να οδηγήσουν στην διακοπή της χρήσης του γερανού καθότι δημιουργήθηκαν μη ασφαλείς συνθήκες εργασίας για εργοδοτούμενους αλλά και άλλα πρόσωπα. Αναφορικά με την κατηγορία 14 κατάληξη μου είναι ότι δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας που θα είχε σαν αποτέλεσμα την ενοχή της κατηγορουμένης

1. Το αδίκημα της κατηγορίας αυτής είναι ότι η δεύτερη κατηγορούμενη προμήθευσε την κατηγορούμενη 1 εταιρεία μεταλλικό κλωβό ακατάλληλο για την ανύψωση του περονοφόρου οχήματος. Η μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς κατηγορούσας αρχής ως προς το κατάλληλο του κλωβού διέπεται από σχετική αοριστία. Καταρχάς ο ΜΚ2 Γιώργος Ιωάννου ενώπιον του Δικαστηρίου ανάφερε ότι ο κλωβός που χρησιμοποιήθηκε φαινόταν καλής κατασκευής χωρίς ελάττωμα, ήταν δεόντως συντηρημένος και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ανύψωση φορτίου. Ανέφερε μετά ότι το μέγεθος δεν ήταν ικανοποιητικό για το επίδικο περονοφόρο όχημα. Συνεχίζοντας είπε ότι δεν έφερε οιανδήποτε ένδειξη για το ασφαλές φορτίο το οποίο μπορεί να σηκώνει. Είπε επίσης ότι ο κλωβός δεν δοκιμάζεται από το τμήμα επιθεώρησης εργασίας αλλά υπάρχουν οι εξουσιοδοτημένοι που διενεργούν τους ελέγχους. Ο ίδιος μάλιστα αντεξεταζόμενος είπε ότι δεν μέτρησε το πλάτος του περονοφόρου και είχε πληροφόρηση από την ΜΚ1 ότι ο κλωβός ήταν μικρός σε συνάρτηση με το μέγεθος του περονοφόρου. Από τα πιο πάνω και μόνο δεν είναι δυνατό να εξαχθεί το ασφαλές συμπέρασμα ότι ο κλωβός που χρησιμοποιήθηκε ήταν ακατάλληλος έχοντας υπόψη μου το ότι οι έλεγχοι γίνονται από άλλα εξουσιοδοτημένα πρόσωπα χωρίς αυτά να έχουν κατονομαστεί ως επίσης και το ότι δεν υπήρχαν όλες οι απαραίτητες ενδείξεις και οι οποίες θα ήταν σε γνώση των ΜΚ για να τους βοηθήσουν να εκφέρουν την ασφαλή άποψη περί του ακατάλληλου του κλωβού για την ανύψωση του περονοφόρου οχήματος. Το τελευταίο αδίκημα που παραμένει προς εξέταση είναι αυτό της 16ης κατηγορίας το οποίο βασίζεται στους κανονισμούς 2 και 9 των Περί Διαχείρισης Θεμάτων Ασφάλειας και Υγείας Κανονισμών του
2. Το άρθρο 9 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει τα ακόλουθα: «
3. Όταν ένας ή περισσότεροι εργοδότες ή όταν ένα ή περισσότερα αυτοεργοδοτούμενα πρόσωπα ή μία ή περισσότερες επιχειρήσεις μοιράζονται τον ίδιο χώρο εργασίας, τότε όλοι οι εργοδότες ή όλα τα αυτοεργοδοτουμενα πρόσωπα ή και όλες οι επιχειρήσεις οφείλουν να συνεργάζονται μεταξύ τους για την εφαρμογή των διατάξεων σχετικά με την ασφάλεια, την υγεία και την υγιεινή και, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση των δραστηριοτήτων, να συντονίζουν τις δραστηριότητές τους σε θέματα προστασίας ή και πρόληψης των επαγγελματικών κινδύνων και να αλληλοενημερώνονται για τους κινδύνους αυτούς.» Έχω διεξέλθει με προσοχή τον εν λόγω κανονισμό και θεωρώ ότι η κατηγορούμενη 2 δεν θα πρέπει να κριθεί ένοχη στο εν λόγω αδίκημα. Το αδίκημα ως αυτό διαγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος είναι ότι η κατηγορούμενη 2 παρέλειψε να ενημερώσει τους άλλους εργοδότες που εργάζονταν στο εργοτάξιο για τους κινδύνους οι οποίοι θα μπορούσαν να προκύψουν κατά τις εργασίες ανύψωσης του περονοφόρου. Από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία δεν προκύπτει κατά πόσο έγινε ή δεν έγινε τέτοια ενημέρωση εκ μέρους της δεύτερης κατηγορούμενης έτσι ώστε να είναι δυνατόν να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα. Το κατά πόσο θα έπρεπε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα και τα οποία δεν λήφθηκαν, έτσι ώστε να αποφευχθεί το τραγικό συμβάν, αποτέλεσε ζήτημα εξέτασης της τρίτης κατηγορίας. Για την υπό εξέταση όμως κατηγορία και έχοντας υπόψη μου τόσο τις λεπτομέρειες του αδικήματος όσο και τον κανονισμό, κρίνω ότι η μαρτυρία που έχει προσαχθεί στερείται επάρκειας για να κριθεί ένοχη η κατηγορούμενη 2 πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ενόψει των πιο πάνω κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας σε σχέση με την κατηγορούμενη 2 στις κατηγορίες 3, 5 και 8, για τον κατηγορούμενο 3 στην κατηγορία 6 και για την κατηγορούμενη 4 στην κατηγορία
4. Ως εκ τούτου, βρίσκω ένοχη την κατηγορούμενη 2 στις κατηγορίες 3, 5 και 8, τον κατηγορούμενο 3 στην κατηγορία 6 και την κατηγορούμενη 4 στην κατηγορία
5. Η κατηγορουμένη 2 αθωώνεται και απαλλάττεται στις κατηγορίες 10, 12, 14 και
6. (Υπ.) ........................... Λ. Μουγής, Ε. Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο