Δημοκρατία ν. Πρόδρομος Χ"Παναγή, Αρ. Υπ.: 4817/13, 12/9/2013

(3)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 (Κατηγορία 10), σε τέσσερις Κατηγορίες Απόπειρας Φόνου, κατά παράβαση του Άρθρου 214 (α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 (Κατηγορίες 2-5), σε Κατηγορίες Κατοχής και Μεταφοράς Πυροβόλου Όπλου Κατηγορίας Α, κατά παράβαση των Άρθρων 2, 4

(1), 51 και 55, του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113

(1)/2004 και του Πρώτου Παραρτήματος (Κατηγορίες 6 και 7), καθώς και Κατοχής και Μεταφοράς Εκρηκτικών Υλών χωρίς άδεια, κατά παράβαση του Άρθρου 4

(1)(ε)

(4)(δ) του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ.54 (Κατηγορίες 8 και 9). Αρχικά αντιμετώπιζε και την Κατηγορία του Φόνου εκ προμελέτης, κατά παράβαση των Άρθρων 203

(2)και 204 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 (Κατηγορία 1), η οποία όμως διακόπηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα και αντ' αυτής προστέθηκε η Κατηγορία 10 της Ανθρωποκτονίας στην οποία ο Κατηγορούμενος δήλωσε παραδοχή. Ως εκ τούτου ο Κατηγορούμενος απαλλάγηκε στην Κατηγορία

1. Τα γεγονότα έχουν εκτεθεί ακριβοδίκαια και με λεπτομέρεια από την Κατηγορούσα Αρχή και παρέμειναν αναντίλεκτα. Σε συντομία και στην έκταση που αυτά είναι καθοριστικά για σκοπούς επιβολής ποινής, έχουν ως ακολούθως:
2. Το θύμα, Παναγιώτης Σταύρου, (Κατηγορία 10) γεννήθηκε στις 28/12/1959 στην Αμμόχωστο και μετά την τουρκική εισβολή του 1974 ήρθε με την οικογένειά του στις ελεύθερες περιοχές. Από το 1983, μέχρι την ημέρα του θανάτου του, ζούσε με την οικογένειά του στον προσφυγικό συνοικισμό του χωριού Κοφίνου. Το θύμα απέκτησε τρία παιδιά, τον Γιώργο 27 ετών, τον Κενδέα 26 ετών και την Άντρη 22 ετών. Κατά τα τελευταία χρόνια εργαζόταν ως υπάλληλος στην εργοληπτική εταιρεία «CHAPO».
3. Το θύμα της απόπειρας φόνου (Κατηγορία 2), Γιώργος Γεωργίου, είναι ο πρωτότοκος γιος του θύματος. Γεννήθηκε στις 03/01/1986, στη Λευκωσία και ζούσε με τους γονείς και τα αδέλφιά του στον προσφυγικό συνοικισμό του χωριού Κοφίνου. Είναι ελεύθερος και εργάζεται περιστασιακά ως σιδεράς.
4. Το θύμα της απόπειρας φόνου (Κατηγορία 3), Αδάμος Λάμπρου, γεννήθηκε στις 11/11/1965 στην Αμμόχωστο και είναι νυμφευμένος. Από το γάμο του απέκτησε δύο κόρες, ηλικίας σήμερα 23 και19 ετών. Διαμένει στην Κοφίνου με την οικογένειά του και είναι ένας από τους ιδιοκτήτες της υπεραγοράς «Α. ΜΗΛΙΩΤΗΣ», στην Κοφίνου. Οι άλλοι δύο ιδιοκτήτες της εν λόγω υπεραγοράς, είναι ο αδελφός του Παναγιώτης Λάμπρου και ο σύζυγος της αδελφής του, Πέτρος Ιωάννου.
5. Το θύμα της απόπειρας φόνου (Κατηγορία 4), Παναγιώτης Λάμπρου, γεννήθηκε στις 03/08/1976 στη Λάρνακα και είναι νυμφευμένος. Από το γάμο του απέκτησε τρία ανήλικα αγόρια, ηλικίας σήμερα 11, 9 και 2½ ετών. Διαμένει στην Κοφίνου με την οικογένειά του και όπως έχει ήδη αναφερθεί, είναι ένας από τους ιδιοκτήτες της υπεραγοράς «Α. ΜΗΛΙΩΤΗ», στην Κοφίνου.
6. Το θύμα της απόπειρας φόνου (Κατηγορία 5), Κατερίνα Χατζηκουμπάρου, γεννήθηκε στις 09/07/1976 και είναι παντρεμένη. Διαμένει στην Κοφίνου και έχει δύο παιδιά, ηλικίας 13 και 4½ χρόνων. Εργάζεται ως γραφέας σε λογιστήριο στην Κοφίνου.
7. Ο Κατηγορούμενος, Πρόδρομος Χ"Παναγή, ο οποίος αποκαλείται και «Γιαννής», γεννήθηκε στις 29/08/1979 στη Λάρνακα. Είναι ο τρίτος στη σειρά από τα τέσσερα παιδιά του Κυριάκου και της Χρυσούλλας Χ"Παναγή και είναι ελεύθερος. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως τεχνίτης τεθωρακισμένων οχημάτων και απολύθηκε από τις τάξεις της Εθνικής Φρουράς στις 21/09/
8. Στις 13/12/2000, ενεγράφη ως Έφεδρος Στρατιώτης και υπηρετεί στην ίδια μονάδα όπου είχε υπηρετήσει και τη θητεία του, δηλαδή την 26η Επιλαρχία Μέσων Αρμάτων και ήταν χρεωμένος με οπλισμό και πυρομαχικά, για τα οποία αναφορά θα γίνει πιο κάτω. Εργαζόταν ως μηχανικός σε δικό του γκαράζ, με την επωνυμία «Boxer Power Γκαράζ Αυτοκινήτων Γιάννος». Επιπλέον, στον ίδιο χώρο έχει Ιδιωτικό Κέντρο Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων (Ι.Κ.Τ.Ε.Ο.), το οποίο αδειοδοτήθηκε στις 14/05/
10. Διαμάχη Κατηγορουμένου με την οικογένειά του θύματος: Μεταξύ του Κατηγορουμένου και της οικογένειας του θύματος υπήρχε διαμάχη αναφορικά με την απόκτηση της διαχείρισης της τουρκοκυπριακής οικίας που βρίσκεται στην οδό Φώτη Πίττα 108 στην Κοφίνου, στο σημείο δηλαδή που έγινε η ανθρωποκτονία. Πριν πολλά χρόνια η πιο πάνω οικία είχε δοθεί για διαχείριση στον παππού του Κατηγορουμένου με σκοπό να διαμένει με την οικογένειά του. Πριν από δύο περίπου έτη ο παππούς του Κατηγορουμένου απεβίωσε και η πιο πάνω οικία θεωρητικά επανήλθε στη διαχείριση του Κηδεμόνα, αλλά ουσιαστικά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Μετά το θάνατο του παππού του ο Κατηγορούμενος επενέβαινε παράνομα στην πιο πάνω οικία. Η διαμάχη μεταξύ των δύο οικογενειών ξεκίνησε από το Μάρτιο, 2012, όταν ο γιος του θύματος και αδελφός του τραυματία Γιώργου Γεωργίου, Κενδέας Γεωργίου, υπέβαλε αίτηση στον Κηδεμόνα Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών για να του δοθεί η πιο πάνω κατοικία ώστε να διαμένει με την αρραβωνιαστικιά του. Μετά πάροδο λίγων ημερών ο Κατηγορούμενος υπέβαλε και αυτός αίτηση για να του δοθεί η πιο πάνω οικία. Από εκείνο το σημείο, ουσιαστικά, ξεκίνησε και η διαμάχη των δύο πλευρών αφού ο Κατηγορούμενος θεωρούσε ότι, επειδή προηγουμένως έμενε εκεί ο παππούς του, δικαιούται αυτός την οικία ενώ ο Κενδέας ξέροντας ότι η οικία βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα την διεκδίκησε υποβάλλοντας αίτηση. Αρχικά έγινε η εξέταση των δύο αιτήσεων από την αρμόδια επιτροπή του Κλάδου Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Λάρνακας και τον Ιούλιο, 2012, η εισήγηση της επιτροπής προς την τότε Υπουργό Εσωτερικών ήταν να δοθεί η οικία στον Κατηγορούμενο και όχι στον Κενδέα. Ακολούθως ο Κενδέας αφού πληροφορήθηκε την πιο πάνω εισήγηση, πριν αποφασίσει η τότε Υπουργός, υπέβαλε ένσταση, αναφέροντας ότι ο Κατηγορούμενος είχε δηλώσει ψευδώς στην αίτηση του ότι είναι αρραβωνιασμένος με κοπέλα από τη Ρουμανία. Με βάση τα πιο πάνω η Υπουργός έδωσε οδηγίες στην επιτροπή να επανεξετάσει τις δύο αιτήσεις με περισσότερη λεπτομέρεια και να της υποβληθούν ξανά εισηγήσεις. Η αρμόδια επιτροπή επανεξέτασε τις δύο αιτήσεις και στις αρχές Ιανουαρίου, 2013, διαβίβασε στην Υπουργό την έκθεσή της. Ακολούθως, στις 28 Φεβρουαρίου 2013, κοινοποιήθηκε στον Έπαρχο Λάρνακας η απόφαση της τότε Υπουργού όπως η πιο πάνω οικία παραχωρηθεί στον Κενδέα και όχι στον Κατηγορούμενο. Μαζί με την απόφασή της η τότε Υπουργός έδωσε και οδηγίες όπως, πριν κοινοποιηθεί η απόφαση της στους δύο αιτητές, ο Έπαρχος Λάρνακας προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για ανάκτηση της συγκεκριμένης οικίας. Λίγες μέρες πριν τις 23 Μαρτίου 2013 και πριν ακόμη κοινοποιηθεί η απόφαση της προηγούμενης Υπουργού Εσωτερικών, ο Κατηγορούμενος άρχισε να επιδιορθώνει τη συγκεκριμένη οικία με σκοπό να κατοικήσει εκεί, θεωρώντας ότι αυτή θα του παραχωρείτο. Από την άλλη πλευρά, ο Κενδέας και το θύμα αντιδρούσαν στην παράνομη επέμβαση του Κατηγορουμένου στην οικία και προέβησαν σε καταγγελίες στον τοπικό Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου. Στις 21 Μαρτίου 2013, ο Κατηγορούμενος ανεπίσημα πληροφορήθηκε από την Κοινοτάρχη Κοφίνου ότι η απόφαση της προηγούμενης Υπουργού Εσωτερικών ήταν να δοθεί η οικία στον Κενδέα.
11. Διαμάχη Κατηγορουμένου με την οικογένεια Λάμπρου: Πριν από λίγα χρόνια, ο Κατηγορούμενος είχε διαφορές και διαμάχη με την οικογένεια των Παναγιώτη και Αδάμου Λάμπρου αναφορικά με τα σύνορα τους σε τεμάχια Τουρκοκυπριακής γης που τους είχαν δοθεί για διαχείριση στην Κοφίνου. Συγκεκριμένα το τεμάχιο γης που δόθηκε στην οικογένεια των Παναγιώτη και Αδάμο Λάμπρου για την ανέγερση υπεραγοράς, συνορεύει με το τεμάχιο γης που δόθηκε στον Κατηγορούμενο για τη δημιουργία Ιδιωτικού Κέντρου Τεχνικού Ελέγχου Οχημάτων. Για να εξασφαλίσει τις σχετικές άδειες από την αρμόδια αρχή ο Κατηγορούμενος χρειαζόταν κάποιο κομμάτι από το τεμάχιο που διαχειριζόταν η οικογένεια Λάμπρου η οποία αρχικά αρνήθηκε να του το παραχωρήσει. Μετά από διαμάχες το πρόβλημα τελικά επιλύθηκε συναινετικά. Συγκεκριμένα η οικογένεια Λάμπρου παραχώρησε στον Κατηγορούμενο το κομμάτι που χρειαζόταν και ο Κηδεμόνας έδωσε άλλο κομμάτι γης στην οικογένεια Λάμπρου ως αντιστάθμισμα. Η πιο πάνω επίλυση έγινε περί τον Απρίλιο 2012 και ουσιαστικά από τότε δεν υπήρχαν διαφορές μεταξύ των δύο οικογενειών.
12. Μεταξύ του Κατηγορουμένου και της Κατερίνας Χατζηκουμπάρου δεν υπήρχε οποιαδήποτε διαφορά ή διαμάχη.
13. Τα γεγονότα της επίδικης ημερομηνίας 23.3.2013: Κατά την εν λόγω ημερομηνία και περί ώρα 08:30 ο Κατηγορούμενος μετέβη στην επίδικη οικία όπου συνάντησε τα πρόσωπα τα οποία είχε μισθώσει για να προβούν σε διάφορες εργασίες στην εν λόγω οικία. Αφού τους έδωσε οδηγίες που αφορούσαν στην επιδιόρθωση της οικίας αναχώρησε και πηγαινοερχόταν από αυτή στο γκαράζ που διατηρεί στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας - Λεμεσού στην Κοφίνου. Είναι παραδεκτό ότι ο Κατηγορούμενος προέβαινε σε επιδιόρθωση της οικίας καταβάλλοντας προσωπικά τα διάφορα έξοδα αφού το θεωρούσε βέβαιο ότι η οικία θα διδόταν στον ίδιο. Την ίδια μέρα και περί ώρα 09:00 ενώ το θύμα βρισκόταν στο σπίτι του με τη σύζυγο του και τα παιδιά του Κενδέα και Γιώργο, τους ανέφερε ότι θα πήγαινε στην πιο πάνω οικία με σκοπό να προβεί σε κάποιες εργασίες σε αυτήν ενώ ταυτόχρονα συμφώνησαν όπως ο Κενδέας μεταβεί στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου για να καταγγείλει το γεγονός, ότι δηλαδή θα εργάζονταν παράνομα και οι δύο πλευρές στην επίδικη οικία. Σκοπός τους ήταν να μεταβεί στο μέρος η αστυνομία για να υποχρεώσει και τις δύο πλευρές να σταματήσουν τις εργασίες τους μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα και να δοθεί επίσημα η οικία στη μία από τις δύο πλευρές. Κατόπιν τούτου το θύμα μαζί με το φίλο του Ανδρέα Θεοδούλου (ΜΚ9) μετέβησαν αρχικά στην επίδικη οικία όπου μέτρησαν κάποιες αποστάσεις με σκοπό να κτίσουν τοίχο περίφραξης. Ο Κατηγορούμενος, ο οποίος βρισκόταν εκείνη την ώρα στο χώρο, πλησίασε το ΜΚ9 μετά την αναχώρηση του θύματος και του είπε επί λέξει: «Στο σπίτι αυτό μην ξαναέρθεις γιατί θα σε παίξω με το όπλο». Στη συνέχεια, το θύμα μαζί με το ΜΚ9 μετέβησαν στην περιοχή του χωριού Μεννόγεια σε φάρμα που διατηρεί φιλικό τους πρόσωπο, όπου φόρτωσαν πλακάζ και επέστρεψαν στην Κοφίνου όπου το θύμα πήγε στο σπίτι του για να πάρει κάποια εργαλεία που χρειαζόταν. Εν τω μεταξύ, περί ώρα 10:00 της ίδιας ημέρας ο Κενδέας είχε μεταβεί στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου όπου ανέφερε στον επί καθήκοντι αστυφύλακα ότι στην επίδικη οικία διεξάγονταν παράνομα οι εργασίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ο επί καθήκοντι αστυφύλακας επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Κατηγορούμενο στο κινητό του τηλέφωνο, στον οποίο ανέφερε ότι θα έπρεπε να τερματίσει τις όποιες εργασίες είχε ξεκινήσει στην εν λόγω οικία μέχρι και τις 26.3.2013 όταν θα γινόταν συνάντηση με τον Κηδεμόνα για τελική διευθέτηση του θέματος. Στη συνέχεια ο Κενδέας επέστρεψε στην οικία του όπου συνάντησε τον πατέρα του και τον Γιώργο στους οποίους ανέφερε τα όσα διαμείφθηκαν στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου. Το θύμα ανέφερε στον Κενδέα ότι θα πήγαινε στην επίδικη οικία για να ξεκινήσουν εικονικά τις εργασίες για την περίφραξη. Ο Κενδέας τούς ανέφερε ότι θα πήγαινε εκ νέου στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου με σκοπό να προληφθεί η οποιαδήποτε διαμάχη. Την ίδια ώρα αναχώρησαν όλοι από την οικία τους ο καθένας με το αυτοκίνητο του. Ο Γιώργος στάθμευσε το όχημα του επί του πεζοδρομίου μεταξύ της οικίας και του Δημόσιου Νηπιαγωγείου Κοφίνου και το θύμα στάθμευσε το δικό του όχημα στο πλευρό της οικίας. Το θύμα και ο Γιώργος άρχισαν να οριοθετούν με οικοδομικό νήμα (ράμμα) το σημείο όπου θα ανεγειρόταν ο τοίχος της περίφραξης. Ενώ έκαναν αυτή την εργασία πέρασε από το μέρος με το όχημα του ο Κενδέας ο οποίος τους ανέφερε ότι έρχεται αστυνομικός στο μέρος και τους κάλεσε να σταματήσουν τις εργασίες. Ο Γιώργος και το θύμα αμέσως σταμάτησαν τις εργασίες και μετακινήθηκαν πίσω από το αυτοκίνητο του Γιώργου όπου ανέμεναν την άφιξη της αστυνομίας. Σε κάποια στιγμή ο Γιώργος είδε τον Κατηγορούμενο να κινείται πεζός μπροστά από την οικία με κατεύθυνση από το κέντρο του χωριού προς το Δημόσιο Νηπιαγωγείο. Ο Κατηγορούμενος κινείτο με γρήγορο βήμα και ο Γιώργος πρόσεξε ότι είχε στα χέρια του ένα τυφέκιο μάρκας «Kalashnikov». Η απόσταση στην οποία βρισκόταν ο Κατηγορούμενος από κοντά τους όταν τον είδε ο Γιώργος ήταν περί τα 15 μέτρα και αμέσως φώναξε στον πατέρα του και του είπε επί λέξει: «Α παπά ο Γιαννής έρκεται με το Kalashnikov». Τότε ο Κατηγορούμενος έφερε το όπλο σε θέση βολής και πυροβόλησε προς το μέρος του Γιώργου ο οποίος την ίδια στιγμή έκανε κίνηση στρέφοντας τον κορμό του προς τα αριστερά με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στη πλάτη. Ακολούθως έπεσε στο έδαφος και σύρθηκε κάτω από το αυτοκίνητο του. Καθώς σερνόταν κάτω από το αυτοκίνητο του άκουσε πυροβολισμούς και είδε τα πόδια του πατέρα του ενώ αυτός έτρεχε και συνέχισε να ακούει πυροβολισμούς. Συνεπεία των εν λόγω πυροβολισμών ήταν να φονευθεί το θύμα Παναγιώτης Σταύρου. Όταν σταμάτησαν οι πυροβολισμοί ο Γιώργος άρχισε να καλεί τον πατέρα του χωρίς να λαμβάνει οποιαδήποτε απάντηση. Ενώ ακόμη βρισκόταν κάτω από το αυτοκίνητο, ο Γιώργος άκουσε τον Κατηγορούμενο να φωνάζει από τα αριστερά του χωρίς ωστόσο να καταλάβει τι έλεγε. Εκείνη την ώρα το ζεύγος Γεώργιου και Γεωργίας Μισιέλλη (ΜΚ10 και ΜΚ15), βρίσκονταν στην κουζίνα της οικίας τους μαζί με την Μαρίνα Μελετίου (ΜΚ14). Όταν άκουσαν τους πυροβολισμούς είδαν από το παράθυρο της κουζίνας τους τον Κατηγορούμενο να στέκεται σε απόσταση περίπου 15 μέτρων μέσα στο χωράφι μεταξύ της οικίας τους και της επίδικης οικίας και να κοιτάζει προς αυτούς με το όπλο στραμμένο προς το μέρος τους. Αντιλήφθηκαν ότι κάτι φώναζε αλλά ότι ο Κατηγορούμενος δεν τους έβλεπε καθότι το τζάμι στο παράθυρο της κουζίνας ήταν τύπου «φιμέ». Αμέσως ο ΜΚ10 ζήτησε από όλους να κατευθυνθούν προς την μπροστινή είσοδο επειδή και αυτός είχε κάποιες διαφορές με τον Κατηγορούμενο, λόγω του ότι ο ΜΚ10 είχε αποταθεί στον Κηδεμόνα με σκοπό να εξασφαλίσει πέρασμα προς την οικία του μέσα από το οικόπεδο της επίδικης οικίας. Ο Κατηγορούμενος αμέσως μετά αποχώρησε πεζός από το χώρο. Περί ώρα 10:31 ο Κατηγορούμενος μετέβη στην υπεραγορά με την επωνυμία «Α. Μηλιώτης» που βρίσκεται στην οδό Αγίου Αμβροσίου 160, στην Κοφίνου. Εκείνη τη στιγμή υπήρχαν εντός της υπεραγοράς περί τα 20 έως 25 άτομα τα οποία είτε εργάζονταν είτε έκαναν τα ψώνια τους. Έχοντας στα χέρια το Kalashnikov εισήλθε στην υπεραγορά και απευθυνόμενος στο πρώτο πρόσωπο που συνάντησε που ήταν ο Πέτρος Ιωάννου (ΜΚ19) τον ρώτησε πού είναι ο πεθερός του εννοώντας τον Ανδρέα Μηλιώτη (ΜΚ22). Ο ΜΚ19 δεν αντιλήφθηκε αμέσως ότι ο Κατηγορούμενος κρατούσε το πυροβόλο όπλο και του απάντησε ότι ο ΜΚ22 είναι κάπου μέσα στην υπεραγορά. Ο Κατηγορούμενος προχώρησε κάποια μέτρα μπροστά και τότε ο ΜΚ19 αντιλήφθηκε ότι ο Κατηγορούμενος οπλοφορούσε. Ενώ ο ΜΚ19 έκανε κίνηση προς το μέρος του Κατηγορουμένου, ο τελευταίος έφερε το όπλο σε θέση βολής και άρχισε να πυροβολεί με ριπή εναντίον των Παναγιώτη και Αδάμου Λάμπρου και Κατερίνας Χατζηκουμπάρου, οι οποίοι βρίσκονταν ακριβώς μπροστά από το ταμείο. Βολίδες που έφυγαν από το όπλο του Κατηγορουμένου κτύπησαν τα τρία αυτά πρόσωπα οι οποίοι έπεσαν στο έδαφος τραυματισμένοι. Οι Παναγιώτης και Αδάμος Λάμπρου, κατά το χρόνο της απόπειρας φόνου εναντίον τους, εργάζονταν στην ιδιόκτητη υπεραγορά τους, ενώ η Κατερίνα Χατζηκουμπάρου βρισκόταν εκεί ως πελάτης της υπεραγοράς για τα ψώνια της. Ταυτόχρονα ο ΜΚ19 επιτέθηκε στον Κατηγορούμενο αγκαλιάζοντας τον από πίσω και αρπάζοντας με τα δύο του χέρια το Kalashnikov σε μια προσπάθεια του να τον αφοπλίσει. Ακολούθησε συμπλοκή η οποία οδήγησε τον Κατηγορούμενο με το ΜΚ19 να εξέλθουν από το υποστατικό έξω στην οδό Αγίου Αμβροσίου. Τη σκηνή είδε ο Βάσος Γεωργίου (ΜΚ20) ο οποίος ήταν στο χώρο ως πελάτης της υπεραγοράς για να ψωνίσει και προσέτρεξε σε βοήθεια του ΜΚ19 οπότε και τελικά κατάφεραν να αποσπάσουν το όπλο από τον Κατηγορούμενο. Ο Κατηγορούμενος, παρά το γεγονός ότι κατάφεραν να του αποσπάσουν το όπλο, κατόρθωσε να αφαιρέσει τη γεμιστήρα και να τραπεί σε φυγή με κατεύθυνση την εκκλησία του χωριού έχοντας τη γεμιστήρα στην κατοχή του. Ακολούθως εισήλθε σε αυτοκίνητο τύπου σαλούν με αριθμούς εγγραφής ΕΚY 672 και διέφυγε.
14. Από τη μαρτυρία που εξασφαλίστηκε, εκδόθηκε την ίδια μέρα Ένταλμα Συλλήψεως εναντίον του Κατηγορουμένου και καταζητείτο.
15. Την ίδια μέρα και περί ώρα 14:50 δόθηκε πληροφορία στην αστυνομία σύμφωνα με την οποία το όχημα το οποίο χρησιμοποίησε ο Κατηγορούμενος είχε εμπλακεί σε τροχαίο δυστύχημα στον παλαιό δρόμο Αραδίππου - Αθηένου παρά την έξοδο Αβδελλερού. Μέλη της ΑΔΕ Λάρνακας μετέβησαν στην περιοχή όπου εντόπισαν τον Κατηγορούμενο εντός του οχήματος τραυματισμένο. Επιπλέον μέσα στο όχημα, στο πίσω κάθισμα, υπήρχε η γεμιστήρα που είχε αφαιρέσει από το Kalashnikov. Ενώ ο Κατηγορούμενος βρισκόταν μέσα στο όχημα απαντώντας σε ερώτηση παρευρισκόμενου ανέφερε στους πολίτες (ΜΚ55 και ΜΚ58) επί λέξει: «Εν είμαι καλά εσκότωσα πέντε».
16. Κλήθηκε ασθενοφόρο το οποίο παρέλαβε τον Κατηγορούμενο και με τη συνοδεία του Λοχία 1418 Χρ. Παναγιώτου του ΤΑΕ Λάρνακας (ΜΚ85) αναχώρησε για να τον μεταφέρει στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Ο ΜΚ85 περί ώρα 15:18, συνέλαβε τον Κατηγορούμενο δυνάμει του δικαστικού Εντάλματος Σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του. Αφού του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, αυτός απάντησε: «Ό,τι ήταν να κάμω έκαμα».
17. Στις 23.3.2013 και ώρα 15:25 κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του Κατηγορουμένου με ασθενοφόρο από την περιοχή εντοπισμού του προς το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, αυτός ανακρίθηκε προφορικά από το ΜΚ85, Αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο, ο Κατηγορούμενος ομολόγησε τη διάπραξη όλων των αδικημάτων τα οποία έχει παραδεχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Μεταξύ άλλων, ανέφερε τα ακόλουθα: «ότι ήταν να το κάμω έκαμα με την καρκιά μου, εσπάσαν με. Ήταν να με γέρει. Ο γιος του τζιήνου που έπαιξα έκαμεν αίτηση στον υπουργό Εσωτερικών τζιαι θα έπιανεν το σπίτι του παππού μου αν έβκαινα εγώ που μέσα. Σήμερα ήρτεν έσσω μου τζιήνος που έπαιξα με τον γιο του, τζιαί επετάκτηκεν πάνω μου. Εγιώ έσαζα το σπίτι τζιαι μου είπεν ότι θα έβαλλεν ξύλα να το σάσει. Εγιώ έφυα τζιαι όταν πήα πίσω ήταν τζιαμέ τζιαι έβαλλεν ξύλα να σάσει το σπίτι μου. Εγιώ εν άντεξα διότι είπαν μου είκοσι άτομα ότι θα με έβκαλεν έξω. Εγιώ έφυα, επήα έσσω του τζιηρού μου έπιασα το καλασκνίκωφ, εγέμωσα το τζιαι επήα τζιαι έπαιξα τον γιο του πρώτα πάνω στα πόθκια. Έμπηκε ομπρός εφώναζα του να φυει τζιαί εκόντεψεν μου στο ένα μέτρο τζιαί τον έπαιξα. Εξαναέπαιξα τον γιο του τζιαι έφυα με το αυτοκίνητο μου τζιαι επήα τζιαι έπαιξα άλλους θκυο - τρεις στην υπεραγορά Ανδρέας Μηλιώτης διότι εν τούτοι που τον αππώναν. Είναι ούλλα κομματικά. Εγιώ τζιήνο που ήταν να κάμω έκαμα το, τζιαι έπνασεν η ψυσιή μου».
18. Ο Κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λεμεσού όπου κρατήθηκε για νοσηλεία αφού έφερε κατάγματα σπονδύλου.
19. Στη σκηνή της ανθρωποκτονίας στην επίδικη οικία εντοπίστηκαν 8 κάλυκες ενώ στη σκηνή της υπεραγοράς εντοπίστηκαν συνολικά 10 κάλυκες.
20. Από την ιατροδικαστική εξέταση του θύματος διαπιστώθηκε ότι ο θάνατος του προήλθε συνεπεία πολυτραυματισμού από πυροβόλο όπλο. Συγκεκριμένα έφερε τραύματα που προκλήθηκαν από βολίδες πυροβόλου όπλου (i) στην αριστερή δελτοειδή περιοχή, (ii) στην δεξιά πλαγιοπίσθια άνω οσφυϊκή περιοχή με ανοδική πορεία που προκάλεσε κάταγμα εντεκάτης δεξιάς πλευράς καθώς και τραυματισμού του ήπατος, της καρδίας και των πνευμόνων, (iii) στον αριστερό πλάγιο θώρακα.
21. Ο Γιώργος Γεωργίου έφερε τρία θλαστικά τραύματα τα οποία βρίσκονται στην ίδια οριζόντια γραμμή, στην περιοχή της κάτω και μέσης οσφυϊκής μοίρας.
22. Ο Αδάμος Λάμπρου έφερε τραύμα από πυροβόλο όπλο στην αριστερή οσφυϊκή περιοχή.
23. Ο Παναγιώτης Λάμπρου παρουσίαζε διαμπερές τραύμα αριστερού κάτω ημιθωρακίου οπίσθια και εκδορές αριστερά - δεξιά άμφω προσθίων ημιθωρακίων (Έγγραφο Β).
24. Η Κατερίνα Χατζηκουμπάρου έφερε διαμπερές τραύμα από πυροβόλο όπλο με είσοδο στον αριστερό γλουτό και έξοδο από δεξιό μηρό (Έγγραφο Α).
25. Στις 25.3.2013, ο Κατηγορούμενος σε θεληματική του κατάθεση τοποθέτησε τον εαυτό του στις σκηνές των αδικημάτων, εξέφρασε τη συμπάθεια και την απολογία του στις οικογένειες τους και ανέφερε πως ό,τι έκανε, το έκανε με θολωμένο μυαλό, χωρίς όμως να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες αναφορικά με τον τρόπο διάπραξης των αδικημάτων.
26. Στις 30.3.2013, σε ανακριτική του κατάθεση, ο Κατηγορούμενος υιοθέτησε όσα είχε αναφέρει στη θεληματική του κατάθεση, ενώ δεν απάντησε σε ερωτήσεις για περαιτέρω διευκρίνιση του τρόπου διάπραξης των αδικημάτων.
27. Στις 9.4.2013 ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε: «Λυπούμαι για ό,τι έγινε και προσεύχομαι να γίνει καλά η κοπέλα. Ουδέποτε προμελέτησα για ότι έγινε. Αν προμελετούσα θα κουβαλούσα το όπλο μαζί μου. Ό,τι έγινε ήταν κακό της στιγμής. Ζητώ συγγνώμη από όλους».
28. Ο Κατηγορούμενος κατά τη διάρκεια της κράτησης του στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού αλλά και μετέπειτα και ενώ τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση εξετάστηκε από τρείς κυβερνητικούς ψυχίατρους καθώς και από ένα κλινικό ψυχολόγο. Όλοι κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος είναι άτομο ικανό να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεων του και τις συνέπειες αυτών. Είναι άνθρωπος με κριτική ικανότητα, σε βαθμό που αντιλαμβάνεται και μπορεί να διαχωρίσει τις έννοιες καλό/κακό, σωστό/λάθος, νόμιμο/άνομο, αθώος/ένοχος, ηθικό/ανήθικο. Γνωρίζει τις ευθύνες, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο νόμο και κρίνεται ικανός να παρακολουθήσει και να αντιληφθεί τη δικαστική διαδικασία (Έγγραφα Γ και Δ).
29. Δεν έχουν αναφερθεί προηγούμενες καταδίκες. Αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής, ο κ. Ευσταθίου επεχείρησε να μεταφέρει στο Δικαστήριο τις συνθήκες και τους λόγους που, σύμφωνα με τους δικούς του ισχυρισμούς, ώθησαν τον Κατηγορούμενο στο να χρησιμοποιήσει με τέτοιο ανεξέλεγκτο τρόπο το πυροβόλο όπλο που του είχε εμπιστευτεί η Δημοκρατία στα πλαίσια της υπηρεσίας του ως εφέδρου και να επιφέρει τις τραγικές συνέπειες που περιγράφονται πιο πάνω. Ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 34 ετών και μέχρι τη σύλληψη του διέμενε με τη συμβία του σε τουρκοκυπριακή οικία στην Κοφίνου. Υιοθετώντας την Έκθεση του Τμήματος Κοινωνικής Ευημερίας, ο κ. Ευσταθίου ανέφερε ότι, μέχρι την ημέρα της σύλληψής του, ο Κατηγορούμενος ήταν ένας φιλήσυχος, εργατικός και τίμιος άνθρωπος ο οποίος ουδέποτε είχε δημιουργήσει οποιοδήποτε πρόβλημα. Ακολούθως, περιέγραψε το ιστορικό που οδήγησε τον Κατηγορούμενο στο να συνδεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό με την επίδικη οικία. Ένα έτος μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η εν λόγω οικία δόθηκε στην οικογένεια του παππού του, ως πρόσφυγες που ήταν, για να διαμένουν. Ο Κατηγορούμενος γεννήθηκε στην οικία αυτή και παρόλον ότι αργότερα οι γονείς και η οικογένεια του μετακόμισαν αλλού, ο Κατηγορούμενος σταδιακά συνδέθηκε με αυτήν λόγω των συχνών επισκέψεων και στενής σχέσης που είχε με τον παππού και τη γιαγιά του. Το 1998, απεβίωσε η γιαγιά του και έκτοτε ο Κατηγορούμενος συνδέθηκε περισσότερο με τον παππού του, τον οποίο επισκεπτόταν ακόμη πιο συχνά και κάποτε διέμενε μαζί του. Μέχρι τις 19.9.2011 που απεβίωσε και ο παππούς του, ο Κατηγορούμενος ένιωθε πλέον ως η οικία να ανήκε στον ίδιο. Την πεποίθηση του αυτή ενδυνάμωσε και το γεγονός ότι η Κοινοτική Αρχή επέβαλλε στον ίδιο προσωπικά σχετική φορολογία που αφορούσε το ακίνητο. Υπάρχουν όμως και ιδιορρυθμίες του Κατηγορουμένου οι οποίες συνέτειναν στο να εντυπωθεί στο μυαλό του η τόσο μεγάλη και παράφορη σύνδεση με την οικία και οι οποίες τον οδήγησαν στην πεποίθηση ότι μόνο αυτός είχε το δικαίωμα στην κατοχή και χρήση της. Τονίστηκε από τον κ. Ευσταθίου το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος είναι άτομο χαμηλής νοημοσύνης. Προς υποστήριξη του ισχυρισμού αυτού κατατέθηκαν τα Απολυτήρια του Γυμνασίου και της Τεχνικής Σχολής (Έγγραφα Ε και Στ), στα οποία εμφαίνονται οι χαμηλές σχολικές επιδόσεις του. Κατατέθηκαν επίσης η Ψυχιατρική Έκθεση και η Έκθεση Ψυχομετρικής Αξιολόγησης (Έγγραφα Η και Θ), στα οποία εμφαίνεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Κατηγορούμενος είναι άτομο με νοητική μειονεκτικότητα. Ο κ. Ευσταθίου επικαλέστηκε το Σύγγραμμα του Γ. Μ. Πική, Sentencing in Cyprus (2η έκδοση, 2007, σελ. 66-69 στις οποίες αναφέρεται ότι η χαμηλή νοημοσύνη αναγνωρίζεται ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής. Ο πιο πάνω παράγοντας όμως, δεν πρέπει να εξεταστεί απομονωμένα από τον άλλο παράγοντα που έχει τονίσει ο κ. Ευσταθίου, ήτοι τη συναισθηματική φόρτιση υπό το κράτος της οποίας έδρασε ο Κατηγορούμενος, αφού η χαμηλή του νοημοσύνη συνέτεινε και επαύξανε τη συναισθηματική του φόρτιση. Στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603, λέχθηκαν τα ακόλουθα στις σελ. 611-612: «Η συναισθηματική φόρτιση (ένταση), κάτω από την οποία λειτουργεί ο δράστης του εγκλήματος προσμετρά ως μετριαστικός παράγοντας - (βλ., μεταξύ άλλων, Georghios Kyprianou v. The Republic

(1971)2 C.L.R. 158, Costas Christodoulou Katsiaris v. Republic

(1975)2 C.L.R. 17, Σάββα ν. Δημοκρατίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 231, 238, Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 200, 208). Ο λόγος έγκειται στην αποδυνάμωση, κάτω από την ένταση, των μηχανισμών αυτοελέγχου, που τείνουν να καταστείλουν την οργή και να μετριάσουν το πάθος.» Βλέπε επίσης Pikis - Sentencing in Cyprus,, (πιο πάνω), σελ. 66-69. Εξετάζοντας το κατά πόσο θα πρέπει να προσδώσουμε βαρύτητα στη συναισθηματική φόρτιση που διακατείχε τον Κατηγορούμενο, θα πρέπει να εξεταστούν όλοι οι παράγοντες που συνέτειναν στο να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση. Υπάρχει αφενός η σύνδεση που ένιωθε με την επίδικη οικία για τους λόγους που έχουν περιγραφεί πιο πάνω. Η εν λόγω οικία κατείχετο από την οικογένεια του για 38 έτη πριν καν αυτός γεννηθεί και όπως ανέφερε ο κ. Ευσταθίου είχε γίνει ο κόσμος του λόγω των αναμνήσεων που είχε, κάτι που συχνά συμβαίνει σε ανώριμα ηλικιακά άτομα. Από την άλλη όμως η ιδέα που τον διακατείχε ότι μόνο αυτός είχε το δικαίωμα στην κατοχή της, ήταν εντελώς αδικαιολόγητη. Μετά το θάνατο του παππού του, η κατοχή της οικίας επανήλθε στην κατοχή του Κηδεμόνα και η διάθεση της υπόκειτο στις πρόνοιες του Νόμου και των νόμιμων διαδικασιών. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να τη διεκδικήσει συμπεριλαμβανομένου του Κατηγορουμένου, του Κενδέα ή οποιουδήποτε άλλου δικαιούχου. Ο Κατηγορούμενος δεν θεωρείτο ότι απέκτησε περισσότερα δικαιώματα επειδή αυθαίρετα έλαβε την κατοχή της και αυθαίρετα προέβηκε σε επιδιορθώσεις με δικά του έξοδα. Θεωρούμε όμως, ότι το γεγονός ότι λήφθηκαν κάποιες αποφάσεις από την τότε Υπουργό Εσωτερικών στις 28.2.2013, τελευταία ημέρα της διακυβέρνησης της τότε Κυβέρνησης, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος θεωρούσε τον εαυτό του ως τον αδύναμο διεκδικητή, ενέτειναν τη συναισθηματική του φόρτιση. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, όπως αναφέρεται στην Ψυχιατρική Έκθεση, Έγγραφο Η, άτομα όπως ο Κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε πιέσεις, εντάσεις και καταστάσεις αδιεξόδου, οπότε ενδέχεται υπό τέτοιες συνθήκες, δηλαδή καταπιεζόμενα ή προκαλούμενα να δράσουν απρόβλεπτα, επικίνδυνα και αυτοκαταστροφικά ή ετεροκαταστροφικά. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, έχουμε καταλήξει να προσμετρήσουμε ως μετριαστικό παράγοντα τη συναισθηματική φόρτιση υπό το κράτος της οποίας έδρασε ο Κατηγορούμενος. Λαμβάνουμε υπόψη και την άμεση παραδοχή του τόσο στην Αστυνομία, όσο και στο Δικαστήριο. Φυσικά η μαρτυρία που υπήρχε εναντίον του ήταν συντριπτική αφού υπήρχε θετική αναγνώριση του από πολλούς μάρτυρες που γνώριζαν τον Κατηγορούμενο σε μια μικρή κοινότητα όπως είναι η Κοφίνου. Δεν παραγνωρίζουμε επίσης το γεγονός ότι η συνεργασία του με την Αστυνομία δεν ήταν απόλυτη αφού, για δικούς του λόγους, παρέλειψε να φωτίσει κάποιες πτυχές των γεγονότων. Ο κ. Ευσταθίου ισχυρίστηκε κατά την αγόρευση του και πρόκληση από την πλευρά του θύματος. Η πρόκληση αποτελεί, όπως είναι θεμελιωμένο, παράγοντα μετριαστικό της σοβαρότητας του εγκλήματος, δεν αποτελεί όμως υπεράσπιση. Γίνεται δεκτό ότι, κάτω από το βάρος της πρόκλησης, το άτομο που τη δέχεται μπορεί να χάσει τον αυτοέλεγχό του και να δράσει αντίθετα από ό,τι επιβάλλει η λογική. Η πρόκληση, ως παράγοντας μετριαστικός της ποινής, δεν αποτιμάται αόριστα αλλά συγκεκριμένα, στο πλαίσιο στο οποίο εκδηλώνεται και σε συνάρτηση πάντα με τις αντιδράσεις του προκληθέντα. Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, 352. Πρόκληση τεκμηριώνεται μόνο σε περιπτώσεις που αυτή προέρχεται από το ίδιο το θύμα. Μωϋσίδης v. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 34, 41. Στη Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 17, 23, υιοθετήθηκε η έννοια της πρόκλησης, όπως είναι γνωστή στο Κοινοδίκαιο και περιγράφεται στην κλασική, καθώς χαρακτηρίστηκε, καθοδήγηση του Devlin J., στην Duffy [1949] 1 All E.R. 932 και έχει ως ακολούθως: «Provocation is some act, or series of acts, done by the (victim) to the accused which would cause in any reasonable person, and actually causes in the accused, a sudden and temporary loss of self-control, rendering the accused so subject to passion as to make him or her for the moment not master of his mind.» Οι πιο πάνω αρχές επαναλήφθηκαν και στις πιο πρόσφατες Αποφάσεις Σακαρίδης κ.α. v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφέσεις 21 και 25/2011, ημερ.14 Ιουλίου, 2011 και Selim v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 248/2009, ημερ.24 Μαΐου, 2011, όπου η πρόκληση σε υπόθεση ανθρωποκτονίας λήφθηκε υπόψη σε μικρό βαθμό, αφού δεν δικαιολογήθηκε συσχετισμός με τη σοβαρότητα της πράξης του εφεσείοντος. Όπως φαίνεται από την ανάλυση της νομικής πτυχής, η πρόκληση εμπεριέχει αντικειμενικά στοιχεία και πρέπει να προέρχεται από την πλευρά του θύματος. Στην παρούσα περίπτωση, υπήρχαν ουσιαστικά πέντε θύματα, τα τρία από τα οποία εκείνο το πρωϊνό δεν είχαν οποιαδήποτε προηγηθείσα συνάντηση ή συνομιλία με τον Κατηγορούμενο. Ούτε οι ενέργειες του θύματος της ανθρωποκτονίας, ήτοι να μετρήσει αποστάσεις στην οικία και ακολούθως με τον γιο του Γιώργο να οριοθετούν με οικοδομικό νήμα το σημείο όπου θα ανεγειρόταν ο τοίχος της περίφραξης, μπορούν να θεωρηθούν ως πρόκληση. Όλα αυτά τα εντάσσουμε στη συναισθηματική φόρτιση που βίωνε ο Κατηγορούμενος από την εποχή που είχε αρχίσει η διαμάχη του με την οικογένεια του θύματος. Στην παρούσα περίπτωση, ο Κατηγορούμενος έχει παραδεχθεί μεταξύ άλλων, μια κατηγορία ανθρωποκτονίας και τέσσερις κατηγορίες απόπειρας φόνου. Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο αγαθό και τυγχάνει πρωταρχικής προστασίας από κάθε ευνομούμενη κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο που ο Ποινικός Κώδικας κατατάσσει το έγκλημα της ανθρωποκτονίας, όπως και της απόπειρας φόνου στα σοβαρότερα των αδικημάτων, προβλέποντας, κατ' ανώτατο όριο, την ποινή της δια βίου φυλάκισης. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Ονησίλλου v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 556, 584: «Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το ύψιστο αγαθό και η αφαίρεση της μέγιστο έγκλημα.» Η φύση του αδικήματος απαιτεί την επιβολή αυστηρών και αποτρεπτικών ποινών. Ιδιαίτερα όταν διαπιστώνεται ότι διαπράττεται με ηθελημένη παράνομη πράξη (Ονησίλλου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), Τσιάκκας v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 349, Pernell κ.ά. v. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 417, Γενικός Εισαγγελέας v. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603, Γενικός Εισαγγελέας v. Αυξεντίου

(2005)2 Α.Α.Δ. 197, Malic κ.ά. v. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 36, κ.ά.). Στην Ονησίλλου v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), υποδείχθηκε ότι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας καλύπτει ευρύ φάσμα εγκληματικής συμπεριφοράς, με ανάλογες διακυμάνσεις στην τιμωρία των δραστών. Υποδείχθηκε, επίσης, πως όπου η αφαίρεση της ζωής είναι το αποτέλεσμα ηθελημένης πράξης δικαιολογείται ποινή πολυετούς φυλάκισης. Στη μεταγενέστερη υπόθεση Τσιάκκα v. Αστυνομίας (ανωτέρω) αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στο βαθμό που είναι ευχερές να διαπιστωθεί μέσα από τη νομολογία μέτρο ή πλαίσιο τιμωρίας για εγκλήματα ανθρωποκτονίας που βρίσκονται στο μεταίχμιο φόνου εκ προμελέτης, αυτό συνίσταται σε φυλάκιση 15 ή περισσοτέρων ετών (Βλέπε, Adamos Pantelis v. The Republic

(1969)2 C.L.R. 92, Christofis Demetris Hourris v. The Republic

(1968)2 C.L.R. 206, Georghios Aristidou v. The Republic

(1967)2 C.L.R. 43).» Το ορθό μέτρο τιμωρίας συναρτάται με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης αφού ληφθούν υπόψη τυχόν μετριαστικοί ή επιβαρυντικοί παράγοντες. Στην Ονησίλλου - πιο πάνω - επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 15 ετών σε 29χρονο ο οποίος επέφερε το θάνατο σε 20χρονη κοπέλα, πνίγοντας το θύμα στη θάλασσα. Η ίδια ποινή επικυρώθηκε, αφού κρίθηκε επιεικής, στην υπόθεση Τσιάκκα - πιο πάνω - που είχε επιβληθεί πρωτόδικα σε 20χρονο, ο οποίος θανάτωσε 29χρονη, καταφέροντας της 14 μαχαιριές. Μεταγενέστερα, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Αυξεντίου- πιο πάνω, επικυρώθηκε 20ετής φυλάκιση σε 57χρονο ο οποίος πυροβόλησε, για ασήμαντη αφορμή, γειτονικά του πρόσωπα. Ο ίδιες ποινές επικυρώθηκαν και στην υπόθεση Malic κ.ά. v. Δημοκρατίας - πιο πάνω - σε νεαρούς αλλοδαπούς που θανάτωσαν με άγριο τρόπο νεαρό ομοεθνή τους. Παρά τη σοβαρότητα του αδικήματος και την ανάγκη για επιβολή αυστηρής τιμωρίας, η νομολογία αναγνωρίζει ελαφρυντικούς παράγοντες που μπορούν να μειώσουν ανάλογα την ποινή. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Ιωάννου - πιο πάνω - αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (στη σελίδα 612): «Στον καθορισμό της σοβαρότητας του εγκλήματος, υπεισέρχονται και υποκειμενικοί παράγοντες, όπως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έδρασε ο Κατηγορούμενος, ώστε να καταφανεί το βάρος των ευθυνών του για το έγκλημα. Το άτομο του παραβάτη, η λειτουργία του στον ιδιαίτερο και τον κοινωνικό χώρο, επίσης, προσμετρά στον καθορισμό της τιμωρίας. Η εξατομίκευση της ποινής καθιστά το άτομο του παραβάτη ένα από τους άξονες προσδιορισμού της τιμωρίας. Δεν εξουδετερώνει, όμως, όπως έχουμε κατ' επανάληψη τονίσει, τη σοβαρότητα του εγκλήματος ή την ανάγκη για την καταστολή του (αποτροπή) με τα μέσα που παρέχει το δίκαιο, στον κοινωνικό χώρο - (βλ. μεταξύ άλλων Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224· Σωκράτους v. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132· Κόκκινος v. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135).» Στην πιο πάνω υπόθεση (Ιωάννου) το Εφετείο αύξησε την ποινή που είχε επιβληθεί πρωτόδικα στον 57χρονο δράστη, πατέρα 3 παιδιών, από 8 σε 12 χρόνια φυλάκιση, κρίνοντας ότι η περίπτωση ήταν στο μεταίχμιο φόνου εκ προμελέτης. Ο δράστης ήταν καλός οικογενειάρχης, λευκού μητρώου και διέπραξε το έγκλημα κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι μετριαστικοί παράγοντες, υποδείχθηκε από το Εφετείο, παρόλο που λαμβάνονται υπόψη, δεν μεταβάλλουν την κλίμακα σοβαρότητας του αδικήματος. Χαμηλότερες ποινές επιβλήθηκαν, επίσης, σε κατηγορούμενους με μειωμένη αντίληψη λόγω ψυχοπάθειας (Παναγή v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 445, Λεμής v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 340). Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 180/2007 ημερομηνίας 10 Ιουλίου, 2012, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε την καταδίκη του εφεσείοντα για φόνο εκ προμελέτης και την αντικατέστησε με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας. Ο εφεσείων είχε φονεύσει με επανειλημμένα κτυπήματα με μαχαίρι τη σύζυγο του, η οποία μόλις τον είχε εγκαταλείψει, καθώς και τον άνδρα τον οποίο συνάντησε μετά που είχε φύγει από την οικία τους. Ακολούθως, μετέφερε το πτώμα της συζύγου του σε περιβόλι σε χωριό της Επαρχίας Λευκωσίας, το τοποθέτησε σε βαρέλι και το έκαψε. Περιγράφοντας τα εγκλήματα του εφεσείοντα ως «ανατριχιαστικά» και αναγνωρίζοντας τη συναισθηματική του φόρτιση, το Ανώτατο Δικαστήριο τον καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης 25 ετών σε κάθε κατηγορία. Στην παρούσα περίπτωση, τα γεγονότα δεικνύουν ότι ο θάνατος του θύματος ήταν το αποτέλεσμα ηθελημένης πράξης του Κατηγορουμένου και ότι η παρούσα περίπτωση βρίσκεται στο μεταίχμιο φόνου εκ προμελέτης. Εκείνο το πρωϊνό, ο Κατηγορούμενος οπλισμένος με τις εμμονές του και το καλάσνικωφ που του είχε εμπιστευθεί η Δημοκρατία, κατελήφθη από μία ανεξέλεγκτη φρενίτιδα. Τονίζουμε ότι με τον τρόπο που έδρασε ο Κατηγορούμενος, είναι εντελώς συμπτωματικά που δεν υπήρξαν περισσότερα θύματα. Αυτά που περιέγραψε ο κ. Ευσταθίου ως τα 13 λεπτά της οργής, επέφεραν ολέθριες συνέπειες που θα μπορούσαν να ήταν ακόμη πιο τραγικές. Κρατώντας στα χέρια του ένα έμφορτο πυροβόλο όπλο, στρατιωτικό τυφέκιο, τύπου καλάσνικωφ, που είναι γνωστό ανά το παγκόσμιο ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά και θανατηφόρα όπλα, κινήθηκε εντός του χωριού Κοφίνου και σε 13 λεπτά επέφερε το θάνατο ενός συμπολίτη μας και αποπειράθηκε να φονεύσει άλλους τέσσερις. Ο τρόπος που έστρεψε το όπλο κατά του θύματος και του Γιώργου έξω από την οικία, δεν αφήνει αμφιβολίες για τις συνέπειες που ήθελε να επιφέρει. Μάλιστα θα λέγαμε ότι είναι η άμεση αντίδραση του Γιώργου που απέτρεψε χειρότερες συνέπειες για τον ίδιο. Ο Κατηγορούμενος όμως δεν έμεινε μέχρι εκεί. Πήγε στην υπεραγορά και με τον ίδιο τρόπο έστρεψε το όπλο και πυροβόλησε εναντίον τριών άλλων ανθρώπων τραυματίζοντας τους σοβαρά. Εκείνο μάλιστα που προκαλεί εντύπωση, αλλά και μας ανησύχησε ιδιαίτερα, είναι το γεγονός ότι όταν εισήλθε στην υπεραγορά, έψαχνε για να βρει άλλο άτομο και όταν δεν το βρήκε, πυροβόλησε προς το σημείο που στέκονταν τα τρία άλλα θύματα, χωρίς κανένα ενδοιασμό. Στην υπεραγορά εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν 20-25 άτομα, ενώ από τις βολίδες που έφυγαν από το καλάσνικωφ τραυματίστηκε σοβαρά και η Κατερίνα Χ"Κουμπάρου με την οποία ο Κατηγορούμενος δεν είχε καμιά διαφορά και απλώς βρισκόταν στην υπεραγορά ως πελάτης. Έχουμε λάβει υπόψη όλα τα ελαφρυντικά στοιχεία που περιγράψαμε πιο πάνω. Προέχει όμως η ανάγκη για επιβολή αυστηρής τιμωρίας, αφενός λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης και αφετέρου λόγω των τραγικών συνεπειών των πράξεων του Κατηγορουμένου. Συνεκτιμώντας όλους τους πιο πάνω παράγοντες, επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: (α) Στην Κατηγορία 10 της Ανθρωποκτονίας: Φυλάκιση για περίοδο 25 ετών. (β) Στις Κατηγορίες 2-5 της Απόπειρας Φόνου: Φυλάκιση για περίοδο 15 ετών στην κάθε Κατηγορία. (γ) Στις υπόλοιπες (Κατηγορίες 6-9) δεν επιβάλλουμε ποινή αφού κρίνουμε ότι τα γεγονότα τους περιλαμβάνονται στις πιο πάνω κατηγορίες. Ø Οι πιο πάνω ποινές να συντρέχουν και να αρχίζουν από σήμερα αλλά η περίοδος φυλάκισης να μειωθεί κατά το διάστημα που ο Κατηγορούμενος τελούσε σε προφυλάκιση, δηλαδή από 23.3.2013 (Κεφ.155, Άρθρο 117). Τα τεκμήρια να διατεθούν ως ακολούθως: α) τα δύο αυτοκίνητα, ένα κινητό τηλέφωνο και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους, β) το όπλο (Καλάσνικωφ) και τυχόν άλλη περιουσία της Εθνικής Φρουράς να της επιστραφεί, γ) οι φάκελοι του Υπουργείου Εσωτερικών να επιστραφούν στο Υπουργείο και δ) όλα τα υπόλοιπα Τεκμήρια να καταστραφούν. (Υπ.) ....................................... Χ. Ι. Πογιατζής , Π.Ε.Δ. (Υπ.) ...................................... Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. (Υπ.) ...................................... Θ. Θωμά, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο