Aστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γεωργίας Ευαγγέλου, Υπόθεση αρ.: 16720/2012, 1/11/2013

(1)(α) και

(2)του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος «... στις 28.07.2010 στον οδό Λουκή Ακρίτα στη Λάρνακα της επαρχίας Λάρνακας στο υποστατικό ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΑΣΗΣ (η κατηγορουμένη) επέτρεψε τη χρήση μεγαφώνων στο εξωτερικό μέρος του υποστατικού χωρίς να υπάρχει σχετική άδεια σε ισχύ από τον Έπαρχο Λάρνακας». Η κατηγορουμένη αρνείται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Το επίδικο αδίκημα καθορίζεται με την δέουσα βεβαιότητα στο νόμο (Νούρος ν. Αστυνομία

(1996)2 Α.Α.Δ. 161). Μεταξύ άλλων, διαπράττει το αδίκημα του άρθρου 187

(1)(α) όποιος «... χρησιμοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, μεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόματα, μηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή μεταδίδει ενισχυμένο ήχο ........ σε δημόσιο χώρο ... (χωρίς) άδεια που εκδίδεται από τον Έπαρχο ή από πρόσωπο που εξουσιοδοτεί ο Έπαρχος για αυτό, και (παραβιάζοντας) ... τους τυχόν συνημμένους όρους σε τέτοια άδεια». Είναι προφανές πώς τέτοια άδεια είναι προσωποπαγής. Το ερμηνευτικό άρθρο 4 του Κεφ. 154 ορίζει τον «δημόσιο χώρο» ως χώρο ο οποίος «περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως Δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση». Έχει νομολογηθεί πώς τα κέντρα αναψυχής, ως οι μπυραρίες και τα μπαρ, αποτελούν «δημόσιους χώρους» για τους σκοπούς του άρθρου 187 του Κεφ. 154 (Ευθυμιάδης ν. Αστυνομία

(1991)1 Α.Α.Δ. 25) Για να αποδειχθεί η κατηγορία κλήθηκε και κατέθεσε, ως μόνος μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής, ο αστυφύλακας 2702 Λ. Λεωνίδου (Μ.Κ.1) ο οποίος εδήλωσε τα εξής: Στις 28.07.2010 στις 23:50 μετέβηκε στο υποστατικό «ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΑΣΗΣ», επί της οδού Λουκή Ακρίτα στη Λάρνακα, στον υπαίθριο χώρο του οποίου διεξήγετο συναυλία. Εκεί υπήρχαν περί τους διακόσιους

(200)ακροατές. Η μουσική μετεδίδετο διαμέσου μεγαφώνων, εγκατεστημένων στον υπαίθριο χώρο, πλησίον της εξέδρας όπου ευρίσκοντο οι μουσικοί. Η κατηγορουμένη, η οποία ευρίσκετο στο χώρο ως υπεύθυνη, δεν διέθετε προσωποπαγή άδεια χρήσης μεγαφώνων. Όταν την πληροφόρησε για το αδίκημα που διέπραξε και αφού επεστήθηκε η προσοχή της στο νόμο αυτή απήντησε: «Εντάξει ρε παιδκιά σόρρυ να την σβήσουμε τωρά». Όταν δε την πληροφόρησε για την καταγγελία αυτή απήντησε: «Σας παρακαλώ να την κλείσουμε τωρά». Η ενώπιον του Δικαστηρίου ένορκη κατάθεση της κατηγορουμένης Γεωργίας Ευαγγέλου συνοψίζεται ως εξής: Κατά τον ουσιώδη χρόνο, εργαζόταν στο «ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΑΣΗΣ» ως σερβιτόρα ποτών. Η ιδία δεν διαθέτει προσωποπαγή άδεια χρήσης μεγαφώνων. Το βράδυ της 28.07.2010, και ενώ επραγματοποιείτο εκεί ένα «event» με ζωντανή μουσική και κοινό, η ιδιοκτήτρια του χώρου απεχώρησε εκτάκτως. Όρισε, όμως, ως αντικαταστάτες της, υπευθύνους του χώρου, τους γονείς της. Όταν εισήλθαν στο χώρο οι αστυνομικοί την πλησίασαν και την ρώτησαν πού βρίσκεται η ιδιοκτήτρια. Τους απήντησε πώς η ιδιοκτήτρια είχε φύγει. Τότε αυτοί της ανέφεραν ότι θα καταγγείλουν την ιδία για την χρήση μεγαφώνων χωρίς την απαιτούμενη άδεια. Αυτή τους απήντησε ως εξής: «Εν τάξει ρε παιδκιά εν να την σβήσουμε τωρά». Η ιδία ουδέποτε ανέφερε στους αστυνομικούς πώς υπεύθυνοι του χώρου ήσαν, κατά τον χρόνο εκείνο, οι γονείς της ιδιοκτήτριας. Επέλεξε να διαβεβαιώσει η ιδία τους αστυνομικούς πώς η μουσική θα έπαυε αμέσως για να αποφύγει την επιβολή προστίμου. Γνώριζε, από προηγούμενο περιστατικό, πώς, σε περίπτωση επιβολής προστίμου λόγω μεγάλης έντασης της μουσικής, η ιδιοκτήτρια θα κατακρατούσε μέρος από τον μισθό των υπαλλήλων της. Η ενώπιον του Δικαστηρίου ένορκη κατάθεση της κατηγορουμένης Γεωργίας Ευαγγέλου περιέχει τις ακόλουθες παραδοχές: Κατά τον ουσιώδη χρόνο, στο χώρο «ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΑΣΗΣ», ένα κέντρο αναψυχής, εξελισσόταν ένα μουσικό γεγονός με τη συμμετοχή κοινού. Στο κοινό σερβίρονταν ποτά. Η μουσική μετεδίδετο διαμέσου μεγαφώνων. Η κατηγορουμένη δεν διέθετε προσωποπαγή άδεια χρήσης μεγαφώνων. Όταν ο αστυνομικός εισήλθε στο χώρο και ανεζήτησε την ιδιοκτήτρια, η κατηγορουμένη τον πληροφόρησε μεν πώς η ιδιοκτήτρια έφυγε, δεν του ανέφερε όμως πώς υπήρχαν άλλοι υπεύθυνοι του χώρου. Όταν ο αστυνομικός υπέδειξε στην κατηγορουμένη την επίδικη παρανομία, αυτή ανέλαβε να διευθετήσει το ζήτημα, υποσχόμενη πώς η μουσική θα έπαυε αμέσως. Οι παραδοχές αυτές της κατηγορουμένης, οι οποίες σχετίζονται με επίδικα ζητήματα, γίνονται δεκτές ως μαρτυρία εναντίον της και, μάλιστα, ως μαρτυρία μεγάλης αποδεικτικής αξίας (Καυκαρής ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 203, 225). Οι παραδοχές αυτές αποδεικνύουν την συνδρομή των συστατικών στοιχείων του επίδικου αδικήματος και την ενοχή της κατηγορουμένης. Οι μομφές που διετυπώθηκαν εκ μέρους της κατηγορουμένης, εν σχέσει με την διερεύνηση του περιστατικού από την αστυνομία, είναι αβάσιμες. Δια των λόγων και των έργων της η ίδια η κατηγορουμένη παρουσίασε τον εαυτό της, ευθύς εξ αρχής, ως υπεύθυνη του χώρου κατά τον ουσιώδη χρόνο. Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την απολογία της προς τον αστυνομικό μόλις πληροφορήθηκε για την διάπραξη του επίδικου αδικήματος και για την ανάληψη της ευθύνης για αποκατάσταση της νομιμότητας; Τέτοιες συμπεριφορές επιδεικνύονται και τέτοιες δηλώσεις γίνονται μόνον από τους υπευθύνους. Η κατηγορούσα αρχή απέδειξε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, την υπόθεσή της, και συνακολούθως, την ενοχή της κατηγορουμένης. Η κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................................ Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο