Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Σπύρου Σπύρου, Υπόθεση αρ.: 16688/2012, 19/12/2013

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155) ----------------------- Ο κατηγορούμενος διώκεται για το αδίκημα της επίδειξης απερίσκεπτων και αμελών πράξεων, με αποτέλεσμα να τεθεί σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή να ενδέχεται να προκληθεί σωματική βλάβη, εφ΄ όσον παρέλειψε να λάβει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από σκύλο τον οποίον είχε στην κατοχή του (άρθρο 236(δ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια - 1η κατηγορία). Διώκεται, επίσης, για τα αδικήματα της κατοχής σκύλου χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή καθώς και της κατοχής σκύλου μη εγγεγραμμένου (άρθρα 2, 3, 18 (α) του περί Σκύλων Νόμου, Ν. 184

(1)/2002 - 2η και 3η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος αρνείται ενοχή στην 1η κατηγορία και παραδέχεται την 2η και την 3η κατηγορία. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση όσον αφορά στην 1η κατηγορία. Διαπράττει το πλημμέλημα της θέσης σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή της δημιουργίας του ενδεχομένου πρόκλησης σωματικής βλάβης σε άλλον, δι΄ αλόγιστων, βεβιασμένων ή αμελών πράξεων, όποιος, μεταξύ άλλων, παραλείπει να λάβει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από ζώο το οποίο έχει στην κατοχή του. Εάν πρόκειται για σκύλο, τεκμαίρεται ότι ο δράστης γνωρίζει την ύπαρξη πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον σκύλο, ανεξαρτήτως της φύσης ή της προηγούμενης συμπεριφοράς ή των συνηθειών αυτού. Ως λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας καταγράφονται τα εξής: «Ο κατηγορούμενος στις 8/6/2012 και περί ώρα 0950 στην οδό Βιτσάδας στην Κοφίνου της Επαρχίας Λάρνακας ενώ ήταν ιδιοκτήτης ενός σκύλου αμέλησε να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από το ζώο του, δηλαδή τον άφησε ελεύθερο και προκάλεσε σωματική βλάβη στην Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage από την Σρι Λάνκα ήτοι την δάγκωσε». Εξ αρχής σημειώνεται η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να καθορίσει, στο κατηγορητήριο, τα ιδιαίτερα πρωτογενή γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το εκάστοτε επίδικο αδίκημα. Πρόκειται για υποχρέωση αυστηρή, πηγάζουσα από το Σύνταγμα και τη νομολογία, η οποία διασφαλίζει το δικαίωμα του κατηγορουμένου να μην παραπλανηθεί και να μπορέσει να ετοιμάσει την υπεράσπισή του (Δημοκρατία ν. Σπύρου

(2000)2 Α.Α.Δ. 107, 144). Επακόλουθο της υποχρέωσης αυτής αποτελεί η ανάγκη όπως η μαρτυρία που θα προσκομίσει η πλευρά της κατηγορούσας αρχής να συνάδει προς το πλαίσιο των γεγονότων που καθορίζεται στο κατηγορητήριο. Μαρτυρία η οποία βρίσκεται εκτός του πλαισίου αυτού δεν μπορεί να γίνει δεχτή (Σταυρινίδης ν. Δήμου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 429, 433). Σημειώνεται, ακόμη, το βάρος της κατηγορούσας αρχής να επικαλεστεί και να στοιχειοθετήσει κάθε επιμέρους συστατικό του επίδικου αδικήματος. Ως προς την ύπαρξη γεγονότων δεν επιτρέπονται υποθέσεις, όσον εύλογες και αν είναι αυτές. Κενά εν σχέσει με την συνδρομή πρωτογενών γεγονότων που στοιχειοθετούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοίζου ν. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365-6). Για να αποδειχθεί η υπόθεση κλήθηκαν και κατέθεσαν, ενώπιον του Δικαστηρίου, η αστυφύλακας 1065 Μαρία Χριστοφή (Μ.Κ.1) και η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2). Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας τους, τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία καθώς και φωτογραφίες. Κατετέθηκαν, ως τεκμήρια, οι καταθέσεις της αστυφύλακα 1065 Μαρίας Χριστοφή (Μ.Κ.1), του κατηγορουμένου και της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2), στην αστυνομία, ημερ. 30.07.2012, 08.06.2012 και 25.06.2012, αντιστοίχως (τεκμήρια 1, 2 και 8, αντιστοίχως), η γραπτή κατηγορία που απηγγέλθηκε στον κατηγορούμενο, ημερ. 08.06.2012 (τεκμήριο 3), και επτά

(7)φωτογραφίες (τεκμήρια 4 έως και 7). Η διαδικασία διευκολύνθηκε με την εκ συμφώνου κατάθεση, ως τεκμηρίων, του παραπεμπτικού της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2) στον επί καθήκοντι ιατρό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας ημερ. 08.06.2012 και της έκθεσης του ιατρού (τεκμήριο 9), της βεβαίωσης της κοινοτάρχου Κοφίνου, ημερ. 20.06.2012 (τεκμήριο 10) και της κατάθεσης της Κυριακής Σπύρου στην αστυνομία, ημερ. 08.06.2012 (τεκμήριο 11). Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου δέχθηκε ως αληθές το περιεχόμενο των τεκμηρίων 9, 10 και 11. Μετά το πέρας προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε πως δεν στοιχειοθετήθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του εφ΄ όσον δεν απεδείχθηκε καταγεγραμμένη, στο κατηγορητήριο, αμέλειά του, δηλαδή δεν απεδείχθηκε ότι αυτός «άφησε ελεύθερο» τον σκύλο. Αντίθετες θέσεις εξέφρασε ο ευπαίδευτος συνήγορος της κατηγορούσας αρχής. Όσον αφορά στην αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας, για να κριθεί κατά πόσον δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9, 16), σημειώνεται πως αυτή προϋποθέτει τον εντοπισμό των συστατικών στοιχείων του εκάστοτε επίδικου αδικήματος. «Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, παρέχεται πάντα η δυνατότητα στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Το θέμα διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους». (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382, 385). «...ένας κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία όταν, (Ι). Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (ΙΙ). Η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει πάνω σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου» (Technotent K. Γ. Γιώργατσος Λτδ ν. Ορφανίδου

(2004)2 Α.Α.Δ. 388, 392). Το βάρος απόδειξης που φέρει η κατηγορούσα αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της διαφέρει από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσης η οποία να δημιουργεί υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Εάν η μαρτυρία που παρουσιάζει η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοιας ποιότητας ώστε θα ήταν επισφαλές να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση επί τη βάσει αυτής και μόνον, τότε η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία. Όμως, στο τελικό στάδιο, το κριτήριο για τον καθορισμό της ενοχής του κατηγορουμένου είναι αυστηρό. Τα εξαχθέντα συμπεράσματα πρέπει να είναι τόσον ισχυρά ώστε η ενοχή να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου (ανωτέρω)). Εν προκειμένω, η εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, σε συνάρτηση με τα όσα καταγράφονται στο κατηγορητήριο και υπό το πρίσμα του σχετικού νομοθετημένου πλαισίου, αποκαλύπτουν εκ πρώτης όψεως υπόθεση όσον αφορά στην 1η κατηγορία: Δια της γραπτής κατάθεσής του στην αστυνομία, ημερ. 08.06.2012, η οποία κατετέθηκε, ως τεκμήριο 2, χωρίς ένσταση ως προς τη θεληματικότητά της, ο κατηγορούμενος δηλώνει πώς είναι ιδιοκτήτης του σκύλου ο οποίος τραυμάτισε τη Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2) το πρωί της 08.06.2012 στην οδό Βιτσάδας, στην Κοφίνου της επαρχίας Λάρνακας. Ο σκύλος του «ήταν επιθετικός ........ με κάποια άτομα με ξένους κυρίως αλλοδαπούς. Όταν τους έβλεπε έλασσε, γινόταν άγριος και (τον) τραβούσε ....... Δεν τον άφηνε να βγει έξω χωρίς να (είναι ο ίδιος) παρών γιατί γνώριζ(ε) ότι αν δεν συμπαθούσε κάποιον μπορούσε να του επιτεθεί». Ο κατηγορούμενος δηλώνει, επίσης, πώς «την Nimali ..... την οικιακή βοηθό της γειτόνισσας (του) ... δεν την συμπαθούσε καθόλου λόγω του χρώματος της και την είχ(αν) προειδοποιήσει να προσέχει δείχνοντας της μάλιστα και τα σημάδια της γυναίκας (του) όταν την είχε δαγκώσει ο (σκύλος)». Η θεληματική κατάθεση του κατηγορουμένου, τεκμήριο 2, καταλήγει ως εξής: «Σήμερα 08/06/2012 ενώ βρισκόμουν δουλειά μου τηλεφώνησε η αδελφή μου Κυριακή και με ενημέρωσε για το περιστατικό που έγινε με την Nimali, την οποία δάγκωσε ο σκύλος μου. Δεν ξέρω πως βρέθηκε ελεύθερος ο σκύλος μου στη γειτονιά αφού ήταν κλειδωμένος και για αυτό είμαι σίγουρος γιατί τον είδα το πρωί πριν να φύγω για δουλειά. Το πιο πιθανόν είναι να έκοψε την αλυσίδα και να έσπρωξε την πόρτα του κλουβιού του και να την άνοιξε. Αυτό μπορούσε να το κάνει επειδή ήταν αρκετά σωματώδης, ζύγιζε εβδομήντα πέντε κιλά και είχε την δύναμη. Να αναφέρω όμως ότι πρώτη φορά το έκανε αυτό. Παραδέχομαι ότι έπρεπε να πάρω περισσότερα μέτρα ασφαλείας για να αποφευχθεί το σημερινό συμβάν μιας και ο σκύλος μου πέρα από την δύναμη που είχε μου έδειξε αρκετές φορές στο παρελθόν ότι μπορούσε να προκαλέσει κακό σε ανθρώπους που δεν τους πήγαινε κυρίως τους έγχρωμους». Περαιτέρω,, στις γραπτές κατηγορίες που απηγγέλθηκαν στον κατηγορούμενο στις 08.06.2012 περιλαμβάνεται και η εξής: «1. Κατειγορείσαι ότι την 08-06-2012 και περί ώρα 0950 στην οδό Βιτσάδας στην Κοφίνου, ενώ ήσουν ιδιοκτήτης του σκύλου ράτσας «Καυκάσου» αμέλησες να πάρεις τις προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από το ζώο σου, δηλαδή δεν έλαβες τις αναγκαίες προφυλάξεις για να μην φύγει από το κλουβί του ο σκύλος σου, με αποτέλεσμα να βγει από αυτό και να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη στην SUNETHRA NIMALI MARASINGHE ARACHCHLAGE, δηλαδή την δάγκωσε». Ο κατηγορούμενος απήντησε: «Παραδέχομαι. Το λάθος μου ήταν που δεν έβαλα τσακροκλειωνιά». Ας σημειωθεί πώς οι γραπτές κατηγορίες και η απάντηση του κατηγορουμένου καταγράφονται στο τεκμήριο 3 το οποίο, επίσης, κατετέθηκε χωρίς ένσταση ως προς τη θεληματικότητά του. Διευκρινίζεται πώς η απουσία μαρτυρίας για τον ισχυρισμό πώς ο κατηγορούμενος «άφησε ελεύθερο» το σκύλο, ισχυρισμός ο οποίος κατεγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος, είναι αδιάφορη. Κρίσιμο είναι το γεγονός πώς δια της προσκομισθείσας, από την κατηγορούσα αρχή, μαρτυρίας καταδεικνύεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση εν σχέσει με την αμέλεια του κατηγορουμένου «να πάρει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από το ζώο του» δηλαδή εν σχέσει με μέρος του κατηγορητηρίου το οποίο στοιχειοθετεί το επίδικο αδίκημα. Συναφώς υποδεικνύεται πώς το άρθρο 86

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) προβλέπει ότι εάν μέρος μόνον του κατηγορητηρίου αποδεικνύεται, ο κατηγορούμενος δύναται να καταδικασθεί, χωρίς να είναι αναγκαία η τροποποίηση του κατηγορητηρίου, εάν το αποδειχθέν μέρος συνιστά ποινικό αδίκημα (Νικολαίδης ν. Αστυνομίας (Αρ. 2)

(2001)2 Β. Α.Α.Δ. 645, 656). Για τους πιο πάνω λόγους, ο κατηγορούμενος καλείται σε απολογία όσον αφορά στην 1η κατηγορία. (Υπ.) .............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο