Δήμος Λάρνακας ν. Ανδρέας Χρίστου Ανδρέου, Αρ. Υπόθεσης: 21666/2010, 18/10/2013

(5)του Κεφ.96 και του Άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/

1. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Τρίτης Κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος από τις 20/5/2010 παραλείπει να συμμορφωθεί με διάταγμα Δικαστηρίου, το οποίο εκδόθηκε στις 19/3/2010 στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης με αριθμό 9552/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με το οποίο διετάχθη εντός δύο μηνών να τερματίσει τη χρήση της οικοδομής που βρίσκεται εντός του τεμαχίου με αρ. 13, Φ/Σχ. XL/48:W:2, Τμήμα Α, περιοχή Τσιακκιλερό, στη Λάρνακα εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λάρνακας. Η Τέταρτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα της ανυπακοής σε διάταγμα Δικαστηρίου κατά παράβαση του Άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα και του Άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
2. Σύμφωνα με τις Λεπτομέρειες Αδικήματος της Τέταρτης Κατηγορίας, ο Κατηγορούμενος από τις 20/5/2010 ανυπακούει σε διάταγμα Δικαστηρίου, το οποίο εκδόθηκε στις 19/3/2010 στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης με αριθμό 9552/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, με το οποίο διετάχθη εντός δύο μηνών να τερματίσει τη χρήση της οικοδομής που βρίσκεται εντός του τεμαχίου με αρ. 13, Φ/Σχ. XL/48:W:2, Τμήμα Α, περιοχή Τσιακκιλερό, στη Λάρνακα εντός των Δημοτικών Ορίων του Δήμου Λάρνακας. Για την απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου συνολικά 6 μάρτυρες και κατατέθηκαν συνολικά 13 τεκμήρια. Όταν ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία, αυτός επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα προς υποστήριξη της υπεράσπισής του. Ως πρώτη μάρτυρας κλήθηκε και κατέθεσε η κα. Φωτεινή Λάρκου (Μ.Κ.1), Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, υπεύθυνη του Ποινικού Τμήματος, η οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο «1» τον φάκελο της ποινικής υπόθεσης με αρ. 9552 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, την οποία καταχώρησε ο Δήμος Λάρνακας στις 24/6/2008 εναντίον του Κατηγορουμένου με 7 κατηγορίες που αφορούσαν αδικήματα κατά παράβαση του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.
3. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στις 19/3/2010 καταδίκασε τον Κατηγορούμενο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε και την ίδια ημέρα επέβαλε σε αυτόν ποινή προστίμου €350 στην κατηγορία 1, ποινή προστίμου €250 στην κατηγορία 2 και καμιά ποινή στις υπόλοιπες. Περαιτέρω, εξέδωσε διάταγμα συμμόρφωσης με τους όρους της παραχωρηθείσας άδειας οικοδομής, ως αναφέρεται στην κατηγορία 1, ως επίσης διάταγμα τερματισμού της χρήσης της οικοδομής με αναστολή 2 μηνών. Δεύτερος μάρτυρας κατέθεσε ο κ. Γιαννάκης Σπύρου (Μ.Κ.2), Ανώτερος Τεχνικός Επιθεωρητής στο Δημαρχείο Λάρνακας, ο οποίος κατ' αρχάς ανέφερε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο από τότε που καταχωρήθηκε η πρώτη υπόθεση για την χρήση οικοδομής χωρίς έγκριση. Στη συνέχεια, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος επισκέφτηκε πολλές φορές τα γραφεία του Δήμου Λάρνακας, όπου συνομίλησε με τον πολιτικό μηχανικό και το αρμόδιο τμήμα, αλλά δεν νομίζει να βρέθηκε λύση για την κατασκευή του δρόμου. Με τον ίδιο, όμως, δεν συζήτησε το θέμα. Οι μόνες συζητήσεις που είχε ο ίδιος με τον Κατηγορούμενο ήταν στο χώρο του Δικαστηρίου. Οι συζητήσεις αφορούσαν την κατασκευή του δρόμου, ο οποίος τελικά δεν κατασκευάστηκε. Ανέφερε, επίσης, ότι μετά την πρώτη υπόθεση στο Δικαστήριο ο Κατηγορούμενος μαζί με τον Δικηγόρο του μίλησε με τους προαναφερθέντες. Έχει 5-6 χρόνια που έγιναν οι εν λόγω επισκέψεις. Δεν γνωρίζει κατά πόσον έγιναν πρόσφατες επισκέψεις. Ο Μ.Κ.2 κατέθεσε ως Τεκμήριο «2» αντίγραφο της άδειας οικοδομής που ο Δήμος Λάρνακας εξέδωσε με αρ. 141/92 στο όνομα του Κατηγορουμένου σε σχέση με μια διώροφη κατοικία στο τεμάχιο 13, Φ/Σχ. XL/48:W:2, στην τοποθεσία Τσιακκιλερόν του Δήμου Λάρνακας. Ακολούθως, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι ο ίδιος πήγε τουλάχιστον 2-3 φορές επί τόπου στην περιοχή. Πρώτη φορά πήγε κατά την εκδίκαση της πρώτης υπόθεσης και πήγε βράδυ για να δει αν ο Κατηγορούμενος έμενε στο σπίτι του, αλλά τότε δεν έμενε εκεί. Δεν θυμόταν, όμως, ποιά χρονολογία έγινε η πρώτη επίσκεψη. Τη δεύτερη και τρίτη φορά που πήγε ήθελε να διαπιστώσει κατά πόσον κατασκευάστηκε οποιοδήποτε κομμάτι του δρόμου, αλλά δεν έγινε κάτι τέτοιο. Η τελευταία φορά που πήγε ήταν 5-6 μήνες πριν τον Φεβρουάριο του 2012, αλλά δεν θυμόταν πότε ήταν η δεύτερη. Παρά το ότι υπήρχαν κάποια σκουπίδια στο πεζοδρόμιο, ο Μ.Κ.2 δεν διαπίστωσε κατά πόσον κατοικούσε κάποιος στην οικοδομή. Ανέφερε, επίσης, ότι δεν υπήρξε κάποια αλλαγή στο οδικό δίκτυο από την πρώτη φορά που πήγε μέχρι την τελευταία. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι την τελευταία φορά που πήγε στην οικοδομή δεν διαπίστωσε να κατοικούσε κάποιος σε αυτό. Κατά τη γνώμη του ο δρόμος μπορεί να κατασκευαστεί εύκολα. Δεν γνώριζε κατά πόσον υπάρχουν σωλήνες του αποχετευτικού σε συγκεκριμένο σημείο, αλλά όλη η Λάρνακα είναι γεμάτη με σωλήνες και αυτές δεν θα εμπόδιζαν την κατασκευή του δρόμου. Ανέφερε, επίσης, ότι δεν γνωρίζει πόσα λεφτά χρειάζονται για να γίνει ο δρόμος, αλλά μπορεί να είναι μερικές χιλιάδες ευρώ. Δεν γνωρίζει κατά πόσον ο Κατηγορούμενος δεν κρατά καθόλου χρήματα για να κατασκευάσει τον δρόμο. Δεν γνωρίζει, επίσης, κατά πόσον ο Κατηγορούμενος έχει προβλήματα υγείας ή αν δεν εργάζεται. Σε υποβολή ότι ο Κατηγορούμενος ήθελε να κατασκευάσει το δρόμο, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι όλες οι ενδείξεις μέχρι σήμερα ήταν ότι ο Κατηγορούμενος δεν ήθελε να κατασκευάσει το δρόμο. Πριν 5-6 χρόνια που έβλεπε το αρμόδιο τμήμα και τον μηχανικό, ο Κατηγορούμενος ήταν ανένδοτος ότι δεν ήθελε να κατασκευάσει τον δρόμο. Μετά τις συναντήσεις που ο Κατηγορούμενος είχε τόσο με το αρμόδιο τμήμα όσο και με τον πολιτικό μηχανικό του Δήμου, ο Μ.Κ.2 συνομιλούσε με αυτούς και τον ενημέρωναν για το τί λεγόταν. Κατά την επανεξέτασή του, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι κατάλαβε ότι ο Κατηγορούμενος δεν ήθελε να κατασκευάσει το δρόμο από τις συζητήσεις που είχε με αυτόν και τον Δικηγόρο του στο χώρο του Δικαστηρίου. Ο Κατηγορούμενος δεν ήθελε να δώσει πράσινο. Τρίτος μάρτυρας κατέθεσε ο κ. Γεώργιος Καζάκος (Μ.Κ.3), υπάλληλος στο Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λάρνακας (στο εξής «Σ.Υ.Λ.»). Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ως Τεκμήριο «3» αντίγραφο αίτησης για παροχή νερού που υπέβαλε στο Σ.Υ.Λ. ο Ανδρέας Χρίστου Ανδρέου, με αριθμό δελτίου ταυτότητας 505321, τον Αύγουστο του
4. Όπως ανέφερε, τα τιμολόγια αποστέλλονται στη διεύθυνση Μάνου Λοϊζου 9, 6052 στη Λάρνακα. Ανέφερε, επίσης, ότι σύμφωνα με τα αρχεία του Σ.Υ.Λ. φαίνεται ότι το υποστατικό έχει συνέχεια κατανάλωση νερού. Ο Μ.Κ.3 κατέθεσε ως Τεκμήριο «4» ιστορικό μετρήσεων, το οποίο εξήγαγε από το πρόγραμμα από το οποίο γίνεται η τιμολόγηση, στο οποίο φαίνεται η κατανάλωση του νερού ανα τριμηνία που γίνεται από το υποστατικό που βρίσκεται στην οδό Μάνου Λοϊζου, στο Τσιακκιλερό, 6052 Λάρνακα και αφορά το υποστατικό της αίτησης, Τεκμήριο
5. Δεν έγινε οποιαδήποτε αίτηση για αλλαγή του ονόματος, από αυτό που φαίνεται στο Τεκμήριο
6. Με αναφορά στο Τεκμήριο 4, ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι στο εν λόγω υποστατικό γίνεται κατανάλωση περίπου 55-57 κυβικά μέτρα νερού ανά τριμηνία κατά μέσον όρο. Σύμφωνα με τα στατιστικά του Σ.Υ.Λ., η μέση κατανάλωση νερού την τριμηνία ανά άτομο είναι 11 κ.μ. Δηλαδή, μπορεί να υπάρχουν 4-5 άτομα που διαμένουν στο υποστατικό. Μπορεί, όμως, να υπάρχει μεγάλος κήπος ή αυλή. Τα τιμολόγια του Σ.Υ.Λ. εκδίδονται ανά τριμηνία, όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, και είναι όλα εξοφλημένα. Από τις 20/5/2010, έχουν εκδοθεί 7 τιμολόγια και έχουν όλα εξοφληθεί. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι ο ίδιος δεν πήγε στον χώρο που βρίσκεται το υποστατικό. Δεν ξέρει πόσες οδοί με το όνομα Μάνου Λοϊζου υπάρχουν στη Λάρνακα, αλλά ξέρει ότι υπάρχει μόνο μία στην περιοχή Τσιακκιλερό. Ανέφερε, επίσης, ότι ο μετρητής μπήκε στην οδό Μάνου Λοϊζου
7. Ακολούθως, ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι δεν έχει δει οποτεδήποτε τον Κατηγορούμενο σε κάποιο σπίτι στην οδό Μάνου Λοϊζου
8. Δεν ήξερε, επίσης, σε πόση έκταση γης είναι κτισμένη η οικία του Κατηγορουμένου, την οποία δεν έχει δει. Δεν διαφώνησε με υποβολή ότι στην κατοικία του Κατηγορούμενου υπάρχουν 70-80 δέντρα και ότι όλη η κατανώλωση νερού είναι για τα δέντρα. Δεν ξέρει, επίσης, κατά πόσον ο Κατηγορούμενος έχει παιδιά. Αρνήθηκε υποβολή ότι το πρόσωπο που αναφέρεται στο Τεκμήριο 3 δεν είναι το ίδιο με αυτό που αναφέρεται στο Τεκμήριο 4 και δεν γνωρίζει την οδό Θέμιδος 8, Αψίς Κωρτ, 201 στη Λάρνακα. Τέταρτη μάρτυρας κατέθεσε η κα. Μαρκέλλα Μάρκου (Μ.Κ.4), βοηθός υποτομεάρχης στην Α.Η.Κ. Σε σχέση με το υποστατικό που βρίσκεται στην οδό Μάνου Λοϊζου 9, Τσιακκιλερό, 6053 Λάρνακα, η Μ.Κ.4 ανέφερε ότι έγινε σύνδεση για την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος από την Α.Η.Κ. στις 10/11/1994 και ότι οι λογαριασμοί στέλνονται στην διεύθυνση Θέμιδος 8, Αψις Κωρτ, στη Λάρνακα. Η Μ.Κ.4 κατέθεσε ως Τεκμήριο «5» κατάσταση λογαριασμού σε σχέση με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο εν λόγω υποστατικό, την οποία τύπωσε από το σύστημα της Α.Η.Κ. και υπέγραψε ο προϊστάμενός της. Ακολούθως, η Μ.Κ.4 ανέφερε ότι υπήρχε κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος από το εν λόγω υποστατικό από τις 20/5/2010 μέχρι και σήμερα. Αν ήταν αποσυνδεδεμένη η παροχή, τότε στο Τεκμήριο 5 θα ανέγραφε ημερομηνία αποσύνδεσης. Η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος πριν και μετά το Μάιο του 2010 κυμαινόταν στα ίδια επίπεδα. Ανέφερε, ακολούθως, ότι οι λογαριασμοί εκδίδονται κάθε δύο μήνες. Ο τελευταίος λογαριασμός που εκδόθηκε αφορούσε την περίοδο από 14/11/2011-16/1/2012 και ότι γίνονται τακτικές πληρωμές. Επίσης κατέθεσε ως Τεκμήριο «6» κατάσταση των πληρωμών και είπε ότι η τελευταία πληρωμή έγινε στις 21/12/
9. Κατά την αντεξέτασή της, η Μ.Κ.4 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει ποιός κάνει τις πληρωμές ούτε και ποιός διαμένει στο υποστατικό. Επίσης, δεν γνωρίζει τον Κατηγορούμενο ούτε και πού αυτός κατοικεί. Από τις 15/3/2010, ίσως και ενωρίτερα, οι λογαριασμοί αποστέλλονται στην ταχυδρομική διεύθυνση Θέμιδος 8, Αψίς Κωρτ, στη Λάρνακα. Δεν γνώριζε κατά πόσον από το 1994 μέχρι το 2007 ή 2008 οι λογαριασμοί αποστέλλονταν στην οδό Μάνου Λοϊζου ή κατά πόσον υπάρχουν και άλλες οδοί Μανου Λοϊζου στο Δήμο Λάρνακας. Αρνήθηκε υποβολή ότι μειώθηκαν οι κιλοβατόρες κατανάλωσης τον τελευταίο χρόνο, προσθέτοντας ότι αυτές παρέμειναν οι ίδιες, αλλά υπήρξε αύξηση στο ποσό της χρέωσης σε σχέση με παλαιότερα. Ως πέμπτος μάρτυρας κλήθηκε και κατέθεσε ο κ. Χριστόδουλος Λαζάρου (Μ.Κ.5), μηχανικός αποχετεύσεων στο Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λάρνακας (στο εξής «Σ.Α.Λ»). Ο Μ.Κ.5 ανέφερε ότι γνωρίζει τον Κατηγορούμενο, από τον οποίο ζήτησαν να κτίσουν ένα αγωγό αποχετεύσεων στο κτήμα του με αρ. 13, τμήμα 1, Φ/Σχ. 40/48:W:2 στην οδό Μάνου Λοϊζου 9 στο Τσιακκιλερό. Είδε τον Κατηγορούμενο περί τις αρχές και τέλη του Αυγούστου του
10. Ακολούθως, ο Μ.Κ.5 ανέφερε ότι έπρεπε να κατασκευαστεί αγωγός λυμάτων για να εξυπηρετηθεί η ευρύτερη περιοχή. Για να εξασφαλιστεί από το Συμβούλιο του Σ.Α.Λ. η συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, αποστέλλεται στον τελευταίο διπλοσυστημένη επιστολή, στην οποία επισυνάπτεται η συγκατάθεση. Στην περίπτωση του Κατηγορουμένου, απεστάλη επιστολή από το Συμβούλιο στον Κατηγορούμενο, ημερομηνίας 20/5/2010, την οποία ετοίμασε ο Μ.Κ.
11. Αντίγραφο της επιστολής κατατέθηκε ως Τεκμήριο «7». Επειδή δεν πήραν απάντηση από τον Κατηγορούμενο, ο Μ.Κ.5 τηλεφώνησε στον τελευταίο για να βρουν μια λύση. Μίλησαν στο τηλέφωνο δύο φορές και μετά από έντονες διαπραγματεύσεις που έγιναν από τις αρχές Μαϊου μέχρι τα τέλη Ιουλίου του 2011, κατέληξαν με τον Κατηγορούμενο να κατασκευαστεί αγωγός λυμάτων στο κτήμα του. Αντίγραφο της γραπτής συγκατάθεσης του Κατηγορουμένου, ημερομηνίας 3/8/2011, καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο «8». Οι εργασίες για την εγκατάσταση του αγωγού ολοκληρώθηκαν περί τα τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου του
12. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.5, ο Κατηγορούμενος δεν ήθελε να ακολουθηθεί η πορεία του αγωγού που προτάθηκε μέσω του σχεδίου που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 7 γιατί θεωρούσε ότι κάτι τέτοιο θα κατέστρεφε το κτήμα του. Γι' αυτό συμφώνησαν όπως ο αγωγός κατασκευαστεί παράλληλα στην ανατολική πλευρά του κτήματος. Ακολούθως, ο Μ.Κ.5 ανέφερε ότι δεν είναι αρμοδιότητα του Συμβουλίου του Σ.Α.Λ. η όδευση οδικού δικτύου, αλλά όταν γίνονται μελέτες για την κατασκευή αποχετευτικού δικτύου ομβρύων και λυμάτων, το Συμβούλιο έχει υποχρέωση να παίρνει από την αρμόδια αρχή τα προτεινόμενα δίκτυα ώστε να μην υπάρχει επηρεασμός στην ανάπτυξη των κτημάτων των ιδιοκτητών. Όταν είναι αδύνατη η κατασκευή δικτύου αποχετεύσεων διά μέσου του οδικού δικτύου, τότε η κατασκευή γίνεται διά μέσω πράσινων χώρων ή πεζοδρομίων ή μη αναπτυγμένης γης μέσω των νόμιμων διαδικασιών. Στην περίπτωση του Κατηγορουμένου εξασφαλίστηκε η συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Ο Μ.Κ.5 ανέφερε, επίσης, ότι επισκέφτηκε ο ίδιος το κτήμα του Κατηγορουμένου. Πρόκειται για μεγάλο τεμάχιο, στο οποίο υπάρχει ένα διώροφο σπίτι. Στο σημείο που κατασκευάστηκε ο αγωγός δεν υπάρχει κάποια οικοδομή. Δεν γνωρίζει, όμως, πώς χρησιμοποιείται η εν λόγω οικοδομή. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.5 ανέφερε ότι δεν ήταν υποχρέωση του Κατηγορουμένου να πληρώσει για την κατασκευή του αγωγού. Η κατασκευή του αγωγού δεν βρίσκεται κατ' ανάγκην στο μελλοντικό οδικό δίκτυο, αλλά θυμάται ότι το σημείο που κτίστηκε ο αγωγός είναι χώρος πρασίνου. Το μελλοντικό οδικό δίκτυο είναι θέμα του ιδιοκτήτη και του Δήμου Λάρνακας. Ο τελευταίος έστειλε στο Συμβούλιο του Σ.Α.Λ. το προτεινόμενο οδικό δίκτυο και τον χώρο πρασίνου. Ο όδευση του οδικού δικτύου δεν έχει να κάνει με την όδευση του αγωγού λυμάτων. Ο Μ.Κ.5 ήταν βέβαιος ότι ο αγωγός περνά από χώρο πρασίνου, αλλά δεν ήταν βέβαιος σε ποιό ποσοστό. Με τον Κατηγορούμενο μίλησε αρχικά δύο φορές στο τηλέφωνο πριν να συναντηθούν στο γραφείο του Μ.Κ.
13. Γνωρίζει ότι ο Κατηγορούμενος τοποθέτησε παροχή στο σπίτι για να συνδεθεί με το αποχετευτικό, αλλά τίποτε περισσότερο. Ως έκτη μάρτυρας κλήθηκε και κατέθεσε η κα. Ελένη Χωματένου (Μ.Κ.6), λειτουργός τεχνικών υπηρεσειών στο Δήμο Λάρνακας, η οποία κατ' αρχάς ανέφερε ότι είδε για πρώτη φορά τον Κατηγορούμενο περί το έτος
14. Στη συνέχεια ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος αποτάθηκε το 1991 για την έκδοση πολεοδομικής άδειας για διώροφη οικοδομή, η οποία εκδόθηκε το
15. Το 1992 ο Κατηγορούμενος υπέβαλε αίτηση για την έκδοση άδειας οικοδομής, η οποία εκδόθηκε τον ίδιο χρόνο. Η Μ.Κ.6 δεν εξέτασε τότε τους φακέλους, αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία που βρίσκονται στο φάκελό της ήταν όρος τόσο της πολεοδομικής άδειας όσο και της άδειας οικοδομής η κατασκευή δρόμου. Η Μ.Κ.6 κατέθεσε ως Τεκμήριο «9» επιστολή προς τον Κατηγορούμενο, ημερομηνίας 25/6/2002, την οποία υπογράφει ο τότε Πολεοδόμος, Λευτέρης Εμπεδοκλής. Η Μ.Κ.6 βρήκε την επιστολή στο φάκελο και πιστεύει ότι στάλθηκε στον Κατηγορούμενο. Ακολούθως, η Μ.Κ.6 κατέθεσε ως Τεκμήριο «10» επιστολή του Δικηγόρου του Κατηγορουμένου, ημερομηνίας 7/6/2004, η οποία παραλήφθηκε στο Δήμο Λάρνακας στις 16/6/
16. Υπήρξαν διάφορες επαφές και η θέση του Δήμου στο Τεκμήριο 10 δόθηκε γραπτώς με επιστολή ημερομηνίας 12/2/2007 προς τον Δικηγόρο του Κατηγορουμένου, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο «11». Μετά την επιστολή, Τεκμήριο 11, υπήρξε ενδιαφέρον εκ μέρους του Κατηγορουμένου για το θέμα. Ο Δικηγόρος του ζήτησε με προφορικό αίτημα να γίνει επανεξέταση, αλλά το Δημοτικό Συμβούλιο έδωσε αρνητική απάντηση. Στη συνέχεια, η Μ.Κ.6 κατέθεσε ως Τεκμήριο «12» αντίγραφο του σχεδίου που επισυνάπτεται στην άδεια οικοδομής, όπου με κίτρινο χρώμα σημειώθηκε το οδικό δίκτυο που επιβλήθηκε να κατασκευαστεί. Με κόκκινο χρώμα σημειώθηκε ο χώρος πρασίνου. Με μπλε χρώμα σημειώθηκε η κάτοψη της οικίας. Σύμφωνα με την Μ.Κ.6, μέρος του οδικού δικτύου συμπληρώθηκε και κατέθεσε ως Τεκμήριο «13» σχέδιο που φαίνεται, μεταξύ άλλων, ποιό μέρος του δρόμου κατασκευάστηκε και ποιό όχι, το οποίο επεξήγησε. Η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι το συμπέρασμα που έβγαλε η ίδια από τις επαφές που είχε με τον Κατηγορούμενο είναι πως ο τελευταίος δεν κατασκεύασε ολόκληρο το επιβληθέν οδικό δίκτυο επειδή επέμενε στη μετακίνηση του δρόμου. Δεν γνωρίζει κατά πόσον ο Κατηγορούμενος ανέφερε από το 2010 και μετά κάποιον άλλο λόγο για τον οποίο δεν ολοκλήρωσε το οδικό δίκτυο. Η ίδια ήταν παρούσα σε όλες τις συναντήσεις που είχαν με τον πολιτικό μηχανικό. Ακολούθως, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι πρόσφατα την επισκέφτηκε ο Κατηγορούμενος στο γραφείο της, ο οποίος ενδιαφερόταν να πάρει σχέδιο που να φαίνονται οι δρόμοι στο οικόπεδό του. Επίσης, ότι την προηγούμενη της κατάθεσής της στο Δικαστήριο πήγε κάποιος αρχιτέκτονας, Αντώνης Νεοφύτου, ο οποίος κατέθεσε επιστολή στο Δήμο, υπογραμμένη από τον Κατηγορούμενο, με την οποία ζητά ξανά αλλαγή του δρόμου. Ακολούθως, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι στο Δήμο Λάρνακας υπάρχει μόνο μία οδός με το όνομα Μάνου Λοϊζου. Δεν δίδεται το ίδιο όνομα σε πέραν της μιας οδού στην περιοχή ενός δήμου. Όταν κατασκευάζεται ένας δρόμος, συνήθως μπαίνουν όροι για τα δίκτυα κοινής οφελείας για να μην εμποδίζουν την κατασκευή του δρόμου. Έμαθε από το Σ.Α.Λ. ότι έγινε δίκτυο αποχετεύσεων και συζήτησε με τη Διευθύντρια του Σ.Α.Λ., η οποία της είπε ότι η τοποθέτηση του αγωγού λυμάτων δεν εμποδίζει την ολοκλήρωση του οδικού δικτύου από τον Κατηγορούμενο. Κατά την αντεξέτασή της, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πότε κτίστηκε η οικοδομή. Η ίδια πήγε κατά καιρούς στο χώρο και η τελευταία φορά ήταν πέραν του ενός έτους προηγουμένως. Είδε, επίσης, πρόσφατα την επί τόπου κατάσταση από αεροφωτογραφίες του 2010 και φωτογραφίες που έβγαλαν κάποιοι συνάδελφοί της 2-3 βδομάδες πριν την ένορκη κατάθεσή της στο Δικαστήριο. Είδε για πρώτη φορά στο Δικαστήριο το σχέδιο του Τεκμηρίου 8, αλλά γνώριζε ότι το δίκτυο για την όδευση του αποχετευτικού μπήκε σε ευθεία γραμμή. Η ίδια μίλησε με το Σ.Α.Λ. εκ των υστέρων. Επίσης, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι πρέπει να υπήρχαν επαφές και αλληλογραφία με τον Κατηγορούμενο και μεταξύ της περιόδου από το 1992 έως το
17. Σε υποβολή ότι δεν υπήρχε, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι την διαδικασία κίνησαν γείτονες που επηρεάζονται από την μη κατασκευή του δρόμου. Ακολούθως, η Μ.Κ.6 ανέφερε ότι ετοίμασε το Τεκμήριο 13 με βάση τις άδειες, τις αεροφωτογραφίες και τις φωτογραφίες που είδε, αλλά δεν πήγε επί τόπου. Σε υποβολή ότι οι αποτυπώσεις επί του Τεκμηρίου 13 δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, η Μ.Κ.6 απάντησε ότι πήρε τα δεδομένα από το συνάδελφό της που πήγε και μέτρησε τις αποστάσεις, τις οποίες επιβεβαίωσε από τις αεροφωτογραφίες. Δεν γνώριζε πόσο στοιχίζει η κατασκευή του δρόμου που λέει ότι δεν κατασκεύασε ο Κατηγορούμενος. Περαιτέρω, αρνήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος αδυνατεί λόγω οικονομικών να κατασκευάσει το δρόμο τα τελευταία 2 με 3 χρόνια, λέγοντας ότι αν έτσι είχαν τα πράγματα, τότε δεν θα έστελνε επιστολή για διαφοροποίηση του δρόμου. Η νέα επιστολή του Κατηγορουμένου είναι ημερομηνίας 15/3/
18. Ο Κατηγορούμενος με τη σειρά του ανέφερε ότι είναι 60 ετών και το σπίτι που βρίσκεται στην οδό Μάνου Λοϊζου 9 στη Λάρνακα κτίστηκε πριν 20 περίπου χρόνια, είναι εγγεγραμμένο στο όνομά του και εξασφάλισε άδεια οικοδομής το
19. Ανέφερε, επίσης, ότι το σπίτι κτίστηκε βάσει των όρων της άδειας, αλλά δεν κατασκεύασε ένα μικρό κομμάτι του δρόμου στο πίσω μέρος του οικοπέδου που βρίσκεται στο σπίτι. Σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο, το κομμάτι που έμεινε ημιτελές δεν επηρεάζει ούτε το οδικό δίκτυο ούτε κάποιο γείτονα. Όταν ζητήθηκε από τον Κατηγορούμενο να υποδείξει με αναφορά στο Τεκμήριο 13 το κομμάτι του δρόμου που δεν κατασκευάστηκε, αυτός είπε ότι δεν μπορεί να το κάνει γιατί δεν είχε μαζί του τα γυαλιά του. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι θέλει να κατασκευάσει το εν λόγω κομμάτι, αλλά δεν μπορεί να το πράξει επειδή από το 2000 περίπου έχει οικονομικά προβλήματα, τα οποία ξεκίνησαν από το χρηματιστήριο. Σήμερα το χρέος του ανέρχεται στο 1 εκατομμύριο ευρώ και κατέθεσε ως Τεκμήριο «14» μια κατάσταση, την οποία, ως είπε, εξασφάλισε την ημέρα της ένορκης κατάθεσής του από τη Λαϊκή Τράπεζα και φαίνεται το εν λόγω χρέος. Ανέφερε, επίσης, ότι τα εισοδήματά του από το 2000 μέχρι και σήμερα μόλις που φτάνουν για την επιβίωσή του. Έχει μεγάλο πρόβλημα υγείας, έκανε επέμβαση καρδιάς και έκτοτε δεν μπορεί να εργαστεί και υποαπασχολείται. Σύμφωνα, επίσης, με τον Κατηγορούμενο, με την έκδοση του διατάγματος του Δικαστηρίου το 2010, έγινε για δεύτερη φορά πρόσφυγας, εφόσον έκτοτε αυτός και η γυναίκα του έφυγαν από το σπίτι και μένουν σε λυόμενο. Γίνεται, όμως, η κατανάλωση του ρεύματος και του νερού που ανέφεραν οι μάρτυρες κατηγορίας επειδή μένει σε αυτό ο γιος του, ο οποίος χώρισε και μένει εκεί προσωρινά με τα παιδιά του. Δεν μπορούσε να πει στον γιο του να μην πάει. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι η παρούσα είναι η τρίτη υπόθεση που καταχωρείται εναντίον του για να φύγει από το σπίτι του και ότι δεν πήρε από κάποιο επιδότη το διάταγμα, με το οποίο διατάσσονταν να κάνει το δρόμο και να φύγει από το σπίτι. Κατά την αντεξέτασή του, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι η πρώτη φορά που αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι του πριν μερικά χρόνια ήταν σε προηγούμενη υπόθεση που είχε καταχωρηθεί εναντίον του. Τότε είχε μετακομίσει σε ένα προσφυγικό σπίτι στο Ξυλοφάγου, αλλά επέστρεψε στη συνέχεια στο σπίτι του επειδή δεν εξυπηρετούσε να πηγαίνει και να έρχεται κάθε μέρα στο Ξυλοφάγου. Όπως είπε, έληξε το πρώτο διάταγμα εφόσον επέστρεψε και δεν τον ενόχλησε κάποιος. Δεν δέχθηκε ότι τότε απλώς είχε μετακινηθεί για λίγες ημέρες για να δείξει ότι είχε συμμορφωθεί με το διάταγμα, λέγοντας ότι είχε μείνει ένα χρόνο στο Ξυλοφάγου και ότι το γραφείο του συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής τον κυνηγά τα τελευταία δέκα χρόνια. Το λυόμενο όπου μένει σήμερα βρίσκεται στη Δρομολαξιά. Μετακόμισε σε αυτό μετά την απόφαση, γύρω στο 2010, και ανήκει σε κάποιον φίλο του, ο οποίος του το έδωσε για να μείνει μέσα. Ακολούθως, ο Κατηγορούμενος είπε ότι ήταν παρών στο Δικαστήριο όταν εκδόθηκε το διάταγμα το
20. Ανέφερε πάρα πολλές φορές στο Δήμο Λάρνακας ότι έχει οικονομικά προβλήματα και δεν μπορεί να ολοκληρώσει το οδικό δίκτυο. Μάλιστα είπε στον Δήμαρχο να κάνουν αυτοί το δρόμο, αλλά ο τελευταίος είπε ότι δεν μπορούν. Ο ίδιος δεν είχε και δεν έχει πρόβλημα να κάνουν οι ίδιοι το δρόμο και επιθυμεί να πωλήσει το σπίτι για να ησυχάσει. Αρνήθηκε υποβολή ότι δεν είναι λόγω οικονομικής αδυναμίας που δεν κατασκεύασε το δρόμο και πρόσθεσε ότι ενώ κανένας γείτονάς του έχει τελική έγκριση, τον ίδιο δεν τον αφήνουν ήσυχο τα τελευταία 10 χρόνια. Στη συνέχεια, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι είναι παντρεμένος εδώ και 40 χρόνια, έχει 3 παιδιά μεγάλα και 7 εγγόνια. Δεν έχει ζητήσει προσφορές για να την ολοκλήρωση του οδικού δικτύου επειδή δεν μπορεί να τον κατασκευάσει. Ήταν ιδιοκτήτης κάποιας εταιρείας Α Α Πιλότος Λτδ, η οποία σήμερα δεν έχει δραστηριότητες και αυτός έδωσε όλα τα μηχανήματα της εταιρείας στα παιδιά του. Πριν 2 ή 3 χρόνια, τα εν λόγω μηχανήματα βρίσκονταν σε κάποιο ακίνητο στη Λάρνακα, ιδιοκτησίας του Κατηγορούμενου, το οποίο είναι υποθηκευμένο στην τράπεζα. Σήμερα, τα μηχανήματα βρίσκονται σε κάποιο χώρο στη Δρομολαξιά. Εκεί υπάρχουν, επίσης, κάποια container, τα οποία ο Κατηγορούμενος έχει τα τελευταία 20 χρόνια. Ανέφερε, επίσης, ότι το ακίνητο με αρ. εγγραφής Α13, Φ/Σχ. XL/48:W:2, τμήμα Α, τεμάχιο 13, στο Τσιακκιλερό στη Λάρνακα, είναι γραμμένο στο όνομά του, αλλά είναι υποθηκευμένο στη Λαϊκή Τράπεζα. Στο στάδιο των αγορεύσεων, ο κ. Χατζη Χριστοφή, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των Κατηγοριών και εισηγήθηκε ότι στην περίπτωση του διατάγματος για την ολοκλήρωση του οδικού δικτύου τυγχάνει εφαρμογής το Άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα. Με παραπομπή στην μαρτυρία και νομολογία εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκαν όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος, ως και ότι ο Κατηγορούμενος απέτυχε να αποδείξει την υπεράσπιση της αδυναμίας εκτέλεσης του διατάγματος κατασκευής του οδικού δικτύου. Στην αντίπερα όχθη, ο κ. Θωμά κατ' αρχάς τόνισε την υποχρεώση της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων περάν πάσης λογικής αμφιβολίας και εισηγήθηκε ότι το ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι κατά πόσον η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε μαρτυρία για να αποδείξει το ηθελημένο της ανυπακοής σε σχέση με το διάταγμα κατασκευής του δρόμου. Δέχθηκε ότι υπάρχει παράλειψη εκ μέρους του Κατηγορουμένου να κατασκευάσει τον δρόμο σύμφωνα με τις πρόνοιες του διατάγματος ημερομηνιας 19/3/2010, αλλά, παραπέμποντας σε νομολογία, εισηγήθηκε ότι ο Κατηγορούμενος απέδειξε ότι δεν του ήταν και δεν του είναι εφικτό να υλοποιήσει το διάταγμα του Δικαστηρίου, εφόσον υπάρχει κώλυμα οικονομικής φύσης. Σε σχέση με το διατάγμα τερματισμού της χρήσης της οικοδομής, εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ο Κατηγορούμενος κατοικεί στην επίδικη οικία. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάποιες φορές διαμένει εκεί ο διαζευγμένος υιός του Κατηγορουμένου, ο οποίος καθημερινά ποτίζει τον μεγάλο κήπο που υπάρχει. Ο Κατηγορούμενος δεν μπορεί να απαγορεύσει στον γιο του να διαμένει στο σπίτι. Άρα, δεν έχει αποδειχθεί καν παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα για τον τερματισμό της χρήσης, εφόσον μάλιστα ο Κατηγορούμενος εγκατέλειψε την οικία μετά την έκδοση του διατάγματος. Εισηγήθηκε, λοιπόν, την αθώωση του Κατηγορουμένου από όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αξιολόγηση-Ευρήματα Έχω παρακολουθήσει με κάθε δυνατή και επιβαλλόμενη προσοχή όλους τους μάρτυρες, τον τρόπο, το ύφος, τη συμπεριφορά, τις αντιδράσεις και γενικά την παρουσία τους στο Δικαστήριο και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με σκοπό να καταλήξω στα αναγκαία ευρήματα και συμπεράσματα για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι, ως προκύπτει και από την σύνοψη της μαρτυρίας ανωτέρω, κατά την εξέλιξη της ακροαματικής διαδικασίας αποτέλεσαν κοινό υπόβαθρο γεγονότων τα ακόλουθα, παρά το ότι αρχικά υπήρξε κάποια αμφισβήτηση από την υπεράσπιση σε σχέση με κάποια από αυτά: Ότι ο Κατηγορούμενος είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου (στο εξής «το Ακίνητο») με αρ. εγγραφής Α13, Φ/Σχ. ΧL/48:W:2, τμήμα Α, τεμάχιο 13, στην ενορία Τσιακκιλερό στη Λάρνακα, το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Λάρνακας. Το έτος 1992, ο Δήμος Λάρνακας παραχώρησε στον Κατηγορούμενο άδεια με αρ. 141/92 (στο εξής «η Άδεια Οικοδομής»-Τεκμήριο 2) για την οικοδόμηση εντός του Ακινήτου μιας διώροφης κατοικίας, επιβάλλοντας ως όρο, μεταξύ άλλων, την κατασκευή από τον Κατηγορούμενο οδικού δικτύου σύμφωνα με τα εγκεκριμένα σχέδια και τις καθορισθείσες προδιαγραφές. Στο Τεκμήριο 12, το οποίο αποτελεί αντίγραφο εγκεκριμένου σχεδίου (στο εξής «το Εγκεκριμένο Σχέδιο») της Άδειας Οικοδομής, είναι χρωματισμένο με κίτρινο χρώμα το οδικό δίκτυο που έπρεπε να κατασκευαστεί δυνάμει των όρων της Άδειας Οικοδομής. Στο Τεκμήριο 12 φαίνεται, επίσης, ο εγκεκριμένος σχεδιασμός της κάτοψης της κατοικίας για την οποία παραχωρήθηκε η Άδεια Οικοδομής (μπλε χρώμα), ως και ο χώρος πρασίνου (κόκκινο χρώμα). Ο Κατηγορούμενος ανήγειρε εντός του Ακινήτου μια διώροφη κατοικία (στο εξής «η Κατοικία»), η οποία βρίσκεται στην οδό Μάνου Λοϊζου 9, αλλά δεν κατασκεύασε ολόκληρο το οδικό δίκτυο σύμφωνα με τους όρους της Άδειας Οικοδομής. Ο Κατηγορούμενος ήταν κατηγορούμενος στην ποινική υπόθεση σε σχεση με την οποία κατέθεσε η Μ.Κ.1 και η κατανώλωση του νερού και η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος για το οποία κατέθεσαν οι Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 αφορούν την Κατοικία. Η Μ.Κ.1 κατέθεσε ουσιαστικά για μη αμφισβητούμενα γεγονότα και η μαρτυρία της ήταν ουσιαστικά τυπικής μορφής εφόσον αυτή περιορίστηκε ως υπεύθυνη του Ποινικού Τμήματος του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας να αναφερθεί σε στοιχεία που προκύπτουν από το περιεχόμενο του φακέλου της ποινικής υπόθεσης 9552/08 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (Τεκμήριο 1). Σε κάθε περίπτωση, σχημάτισα την εικόνα ειλικρινούς και αξιόπιστου προσώπου σε σχέση με την Μ.Κ.1 και δεν έχω επισημάνει ο,τιδήποτε από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι αυτή θα ήταν διατεθειμένη να παραποιήσει μέρος των γεγονότων. Συνεπώς, η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή στην ολότητά της. Από την μαρτυρία, λοιπόν, της Μ.Κ.1 και το Τεκμήριο 1 προκύπτει ότι στις 24/6/2008 ο Δήμος Λάρνακας καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας την ποινική υπόθεση με αρ. 9552/2008 εναντίον του Κατηγορουμένου (στο εξής «η Ποινική Υπόθεση 9552/08»), όπου ο Κατηγορούμενος αντιμετώπιζε 7 συνολικά κατηγορίες που αφορούσαν αδικήματα κατά παράβαση των προνοιών του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 (στο εξής «ο Νόμος»). Η πρώτη κατηγορία αφορούσε την παράβαση των όρων οικοδομής που του επιβλήθηκαν με την Άδεια Οικοδομής, ήτοι ότι ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να κατασκευάσει ολόκληρο το οδικό δίκτυο που επηρεάζει το Ακίνητο. Η δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, έκτη και έβδομη κατηγορία αφορούσαν αντιστοίχως το αδίκημα της κατοχής, της επίτρεψης κατοχής, της ανοχής κατοχής, της χρήσης, επίτρεψης χρήσης και ανοχής χρήσης οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης από την αρμόδια αρχή. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος των εν λόγω κατηγοριών, η οικοδομή, αντικείμενο των κατηγοριών, βρίσκεται εντός του Ακινήτου. Κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, στις 19/3/2010 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εξέδωσε απόφαση (στο εξής «η Καταδικαστική Απόφαση»), στην παρουσία του Κατηγορουμένου, με την οποία ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος και στις 7 κατηγορίες που αντιμετώπιζε. Την ίδια ημέρα και μετά την έκδοση της Καταδικαστικής Απόφασης, στην παρουσία του Κατηγορουμένου, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, αφού άκουσε και τις δύο πλευρές για σκοπούς επιβολής ποινής, επέβαλε στον Κατηγορούμενο ποινή προστίμου €350,00 στην πρώτη κατηγορία, ποινή προστίμου €250,00 στην δεύτερη κατηγορία και καμιά ποινή στις υπόλοιπες κατηγορίες. Εξέδωσε, επίσης, δύο διατάγματα (στο εξής «το Διάταγμα Α» και «το Διάταγμα Β»), το κείμενο των οποίων παραθέτω αυτολεξεί: «Εκδίδεται διάταγμα συμμόρφωσης με τους όρους της παραχωρηθείσας άδειας οικοδομής, ως αναφέρεται στην 1η Κατηγορία, εντός δύο μηνών. Εκδίδεται επιπρόσθετο διάταγμα τερματισμού της χρήσης της οικοδομής με αναστολή δύο μηνών.» Ο Μ.Κ.2 μου έκανεν επίσης καλή εικόνα ως ειλικρινής και αξιόπιστος μάρτυρας. Παρά το ότι δεν ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστικός σε σχέση με τις ημερομηνίες που καταχωρήθηκαν προηγούμενες ποινικές υποθέσεις εναντίον του Κατηγορουμένου και κατ' επέκταση τις ημερομηνίες που επισκέφτηκε το Ακίνητο, εντούτοις αυτός κατέθεσε με τρόπο σαφή και πειστικό, ο οποίος ουδόλως κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή του, σε σχέση με τί διαπίστωσε κατά τις εν λόγω επισκέψεις. Αυτός μάλιστα ήταν σε τέτοιο βαθμό ειλικρινής λέγοντας ότι σε καμιά από τις τρεις επισκέψεις που πραγματοποίησε διαπίστωσε ότι διαμένει κάποιος στην Κατοικία. Ο ίδιος, βεβαίως, δεν ήταν παρών στις διάφορες επισκέψεις που πραγματοποίησε ο Κατηγορούμενος με τον Δικηγόρο του στο αρμόδιο τμήμα του Δήμου Λάρνακας 5 με 6 χρόνια πριν την ένορκη κατάθεσή του στο Δικαστήριο και συνεπώς το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στο συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας του Μ.Κ.2, εφόσον αυτή ήταν εξ ακοής. Δεν διευκρίνισε, επίσης, κατά πόσον οι συζητήσεις που είχε με τον Κατηγορούμενο και τον Δικηγόρο του στο χώρο του Δικαστηρίου, από τις οποίες κατάλαβε ότι ο Κατηγορούμενος δεν ήθελε να κατασκευάσει το δρόμο επειδή δεν ήθελε να δώσει χώρο πρασίνου, έγιναν και στα πλαίσια της εκκρεμοδικίας της παρούσας υπόθεσης ή αν έγιναν μόνο στα πλαίσια της εκκρεμοδοκίας της πρώτης υπόθεσης που καταχωρήθηκε εναντίον του Κατηγορουμένου ή αν έγινε στα πλαίσια της εκκρεμοδικίας της Ποινικής Υπόθεσης 9552/
21. Όσον αφορά την άποψη που εξέφρασε ο Μ.Κ.2, ότι δηλαδή ο δρόμος μπορεί να κατασκευαστεί εύκολα ανεξάρτητα του αν υπάρχουν σωλήνες του αποχετευτικού, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η υπεράσπιση εγκατέλειψε στην πορεία τη συγκεκριμένη υπεράσπιση, ήτοι ότι δεν είναι δυνατή η κατασκευή του δρόμου ενόψει της μεταγενέστερης κατασκευής του αγωγού αποχετεύσεων στο Ακίνητο. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι το αντίγραφο της Άδειας Οικοδομής, Τεκμήριο 2, που κατέθεσε ο Μ.Κ.2 δεν συνοδεύεται από τις προδιαγραφές κατασκευής του οδικού δικτύου. Με τις διαφοροποιήσεις και τις διευκρινίσεις, λοιπόν, στις οποίες προβαίνω ανωτέρω η μαρτυρία του Μ.Κ.2 γίνεται αποδεκτή. Την εικόνα ειλικρινών και αξιόπιστων μαρτύρων σχημάτισα επίσης σε σχέση με τους Μ.Κ.3 και Μ.Κ.
22. Θα πρέπει, βεβαίως, εξ αρχής να λεχθεί ότι η αρχική αμφισβήτηση που υπήρξε από την υπεράσπιση σε σχέση με το αν η παροχή νερού για την οποία κατέθεσε ο Μ.Κ.3 ή η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος για την οποία κατέθεσε η Μ.Κ.4 αφορούσε πράγματι την Κατοικία εγκαταλείφθηκε στην πορεία, εφόσον ο ίδιος ο Κατηγορούμενος δέχθηκε ότι τα όσα οι Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 κατέθεσαν αφορούσαν την κατανάλωση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος που γίνεται στην Κατοικία, ασχέτως του ότι ουσιαστικά εισηγήθηκε ότι μέρος της κατανώλωσης του νερού γίνεται για το πότισμα των φυτών που υπάρχουν στο Ακίνητο. Σε κάθε περίπτωση, τόσο ο Μ.Κ.3 όσο και η Μ.Κ.4 περιορίστηκαν σε θέματα για τα οποία μπορούσαν να καταθέσουν θετικά ως και των θέσεών τους στο Σ.Υ.Λ. και στην Α.Η.Κ. αντίστοιχα, ως επίσης και σε σχέση με στοιχεία που φαίνονται μέσα από έγγραφα τα οποία ως εκ των θέσεών τους είχαν στην κατοχή τους και ήταν σε θέση να καταθέσουν ως τεκμήρια και να εξηγήσουν. Δεν θεωρώ, ούτε έχω επισημάνει ο,τιδήποτε από το οποίο να προκύπτει ότι οποιοσδήποτε εξ αυτών ήταν διατεθειμένος να παραποιήσει μέρος των γεγονότων, η δε μαρτυρία τους συνάδει πλήρως με τα Τεκμήρια 3, 4, 5 και 6 που αυτοί κατέθεσαν. Σημειώνω, βεβαίως, ότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ήταν σε θέση να πουν από ποιό πρόσωπο γίνεται η πληρωμή είτε των τιμολογίων για την κατανάλωση του νερού είτε των τιμολογίων για την κατανάλωση του ηλεκτρικού ρεύματος. Με τις διευκρινίσεις και διαφοροποιήσεις, στις οποίες προβαίνω ανωτέρω, η μαρτυρία των Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 γίνεται αποδεκτή. Πάρα πολύ καλή εικόνα σχημάτισα σε σχέση με τον Μ.Κ.5, ο οποίος κατέθεσε με αμεσότητα, απλότητα, σαφήνεια και πειστικότητα σε σχέση με τις ενέργειες στις οποίες προέβη ώστε να εξασφαλιστεί τελικά η συγκατάθεση του Κατηγορουμένου στις 3/8/2011 (Τεκμήριο 8) για την κατασκευή αγωγού αποχετεύσεων στο Ακίνητο για να εξυπηρετηθεί η ευρύτερη περιοχή, η κατασκευή του οποίου ολοκληρώθηκε περί τα τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου του 2011 σύμφωνα με το σχέδιο που επισυνάπτεται στο Τεκμήριο 8 (στο εξής «ο Αγωγός Αποχετέυσεων»). Πέραν των ανωτέρω, δεν υπήρξε ουσιαστική αμφισβήτηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.5 από την υπεράσπιση, πέραν της αναφοράς του ότι το σημείο που κτίστηκε ο Αγωγός Αποχετεύσεων είναι χώρος πρασίνου. Επί του προκειμένου, όμως, ο Μ.Κ.5 διευκρίνισε ότι δεν ήταν σε θέση να καταθέσει με βεβαιότητα σε ποιό ποσοστό περνά ο Αγωγός Αποχετεύσεων από το χώρο πρασίνου, αλλά ήταν βέβαιος και δεν υπήρξε αμφισβήτηση επί τούτου ότι αυτός περνά από χώρο πρασίνου. Πέραν, επίσης, του ότι δεν αμφισβητήθηκε η αναφορά του Μ.Κ.5 ότι η όδευση του οδικού δικτύου δεν έχει να κάνει με την όδευση του αγωγού αποχετεύσεων, θεωρώ ότι αυτός ως εκ της πείρας και των καθηκόντων του ήταν σε θέση να καταθέσει θετικά περί τούτου. Σε κάθε περίπτωση, επαναλαμβάνω ότι η υπεράσπιση στην πορεία εγκατέλειψε την θέση που προέβαλε αρχικά, ήτοι ότι η κατασκευή του Αγωγού Αποχετεύσεων εμποδίζει ή καθιστά αδύνατη την κατασκευή του οδικού δικτύου. Με τις προανεφθείσες, λοιπόν, διευκρινίσεις και διαφοροποιήσεις, αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Κ.5 ως ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα. Η Μ.Κ.6 μου προξένησε γενικά καλή εικόνα και δεν θεωρώ, ούτε έχω επισημάνει ο,τιδήποτε από το οποίο μπορεί να συναχθεί ότι αυτή ήταν διατεθειμένη να παραποιήσει οποιοδήποτε μέρος των γεγονότων. Σε κάποια σημεία, όμως, η μαρτυρία της ήταν γενική, αόριστη και ατεκμηρίωτη, αυτή δε έκανε αναφορά στο περιεχόμενο εγγράφων, τα οποία δεν κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Παρά το ότι αποτέλεσε κοινό υπόβαθρο γεγονότων ότι δεν κατασκευάστηκε ολόκληρο το οδικό δίκτυο στο Ακίνητο σύμφωνα με το Εγκεκριμένο Σχέδιο της Άδειας Οικοδομής, εντούτοις δεν μπορώ να αποδεχθώ τη μαρτυρία της Μ.Κ.6 σε σχέση με το τμήμα του οδικού δικτύου που δεν κατασκευάστηκε, εφόσον αυτή προέβη στη συγκεκριμένη διαπίστωση, την οποία αποτύπωσε με μπλε χρώμα επί του Τεκμηρίου 13, στηριζόμενη στις μετρήσεις που έκαναν τρίτα πρόσωπα, οι οποίες δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο, και σε αεροφωτογραφίες που επίσης δεν κατατέθηκαν ως τεκμήρια. Δεδομένης της αμφισβήτησης που έγινε από την υπεράσπιση επί του προκειμένου σημείου, η Μ.Κ.6 όφειλε να προσκομίσει στο Δικαστήριο τα στοιχεία που χρησιμοποίησε για να προσδιωρίσει το τμήμα του οδικού δικτύου που κατασκευάστηκε ως και αυτό που δεν κατασκευάστηκε, ώστε το Δικαστήριο να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ορθότητα των αποτυπώσεων και της μαρτυρίας της. Δεν μπορώ, επίσης, παρά να αγνοήσω την μαρτυρία της Μ.Κ.6 σε σχέση με το περιεχόμενο της επιστολής που κάποιος αρχιτέκτονας κατέθεσε στο Δήμο Λάρνακας στις 15/3/2012, εφόσον αυτή δεν κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο. Βλ. Παπά ν.
23. Νόνας Α. Οικονομίδου κ.ά., Πολιτική Έφεση Αρ. 408/2008, ημερομηνίας 21/5/
24. Η Μ.Κ.6 δεν είπε ότι ο συγκεκριμένος αρχιτέκτοντας της είπε ότι ενεργούσε εκ μέρους του Κατηγορουμένου, από τη δε μαρτυρία της προκύπτει πως τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο σε σχέση με τον ποιόν ενεργούσε ο εν λόγω αρχιτέκτοντας και ποιό ήταν το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής προέρχονται από το τί η ίδια διάβασε. Εφόσον η επιστολή αυτή βρίσκεται καταχωρημένη σε κάποιο από τα τμήματα του Δήμου Λάρνακας και άρα η Μ.Κ.6 μπορούσε να προσκομίσει αυτή στο Δικαστήριο, δεδομένης της αμφισβήτησης που έτυχαν οι αναφορές της Μ.Κ.6 σε σχέση με το περιεχόμενό της επιστολής, δεν μπορώ παρά να αγνοήσω το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας της. Αποδέχομαι, όμως, ως ανταποκρινόμενο στην πραγματικότητα το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας της Μ.Κ.6 σε σχέση με τις διάφορες επαφές και συζητήσεις που είτε ο Κατηγορούμενος είτε ο Δικηγόρος του είχαν με το Δήμο Λάρνακας σε σχέση με την εκκρεμότητα της κατασκευής του οδικού δικτύου, την αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε (Τεκμήρια 9, 10 και 11), ως και την τελική θέση του Δημοτικού Συμβουλίου στο προφορικό αίτημα του Δικηγόρου του Κατηγορουμένου για επανεξέταση του αιτήματός του για την αλλαγή της όδευσης του οδικού δικτύου ως επιβλήθηκε σε αυτόν με τους όρους της Άδειας Οικοδομής. Η Μ.Κ.6 ήταν παρούσα σε όλες τις συναντήσεις που ο Κατηγορούμενος και ο Δικηγόρος του είχαν με τον Πολιτικό Μηχανικό του Δήμου και ως εκ των καθηκόντων και της εμπλοκής της στο όλο ζήτημα ήταν σε θέση να μεταφέρει στο Δικαστήριο τόσο την θέση του Κατηγορουμένου όσο και του Δημοτικού Συμβουλίου. Χρήζει, βεβαίως, διευκρίνισης ότι δεν ανεφέρθηκε κατά πόσον έγινε κάποια ουσιαστική συνάντηση ή συζήτηση επί του θέματος μετά την καταχώρηση της Ποινικής Υπόθεσης 9552/
25. Ερχόμενη τέλος στη μαρτυρία του Κατηγορουμένου, οφείλω εξ αρχής να αναφέρω ότι αυτός δεν με έπεισε ότι κατέθεσε με σκοπό να πει όλη την αλήθεια. Αυτός απέφευγε να απαντά ευθέως στις ερωτήσεις που του έγιναν κυρίως κατά την αντεξέτασή του, προέβαλε θέσεις που δεν υποβλήθηκαν στους μάρτυρες κατηγορίας, και δη των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.6 ώστε αυτοί να είναι σε θέση να τοποθετηθούν, αρκετά σημεία της μαρτυρίας του δεν συνάδουν με τη μαρτυρία που έχει ήδη γίνει αποδεκτή και τα κατατεθέντα τεκμήρια, η δε εκδοχή του σε σχέση με τα αμφισβητούμενα της υπόθεσης γεγονότα δεν αντέχουν τη βάσανο της λογικής. Θα δώσω κάποια παραδείγματα. Ομολογουμένως, μου έκανε αρνητική εντύπωση η απαξιωτική στάση του Κατηγορουμένου όταν του ζητήθηκε από τον ίδιο τον συνήγορό του, με αναφορά στο Τεκμήριο 13, να υποδείξει το κομμάτι του δρόμου που δεν κατασκευάστηκε, ήτοι δεν μπορούσε να μας πει επειδή δεν είχε τα γυαλιά του. Επίσης, παρά το ότι δεν αμφισβητήθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 14 και η αναφορά του ότι αυτός είναι σήμερα χρεωμένος στην τότε Λαϊκή Τράπεζα με ποσό πέραν του €1.000.000,00, ως και ότι αυτός υποαπασχολείται και αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, εντούτοις ο ίδιος ανέφερε ότι τα οικονομικά του προβλήματα χρονολογούνται από το 2000 και είναι αυτά που δεν του επέτρεπαν ακόμη και στο παρελθόν να κατασκευάσει το δρόμο, ενώ κατά τα άλλα πάντα ήθελε να τον κατασκευάσει. Κατ' αρχάς, η θέση του ότι πάντα ήθελε να κατασκευάσει το οδικό δίκτυο σύμφωνα με τους όρους της Άδειας Οικοδομής έρχεται σε πλήρη αντίφαση κυρίως με το περιεχόμενο της επιστολής του Δικηγόρου του προς τον Δήμο Λάρνακας, ημερομηνίας 7/6/2004, Τεκμήριο 10, με την οποία ουσιαστικά προβάλει τη θέση ότι το οδικό δίκτυο που επιβλήθηκε ως όρος στην Άδεια Οικοδομής δεν εξυπηρετεί κανένα και τον ζημιώνει, εφόσον με αυτόν θα αποκοπεί και θα καταστραφεί ολοσχερώς χώρος του Ακινήτου. Στο Τεκμήριο 10 καταγράφεται, επίσης, ότι ο Κατηγορούμενος έχει τη διάθεση να κατασκευάσει με δικά του έξοδα οδικό δίκτυο με διαφορετική όδευση. Άρα, ο ίδιος ο Κατηγορούμενος, μέσω του Δικηγόρου του, όχι μόνο δεν προέβαλε την δήθεν οικονομική αδυναμία του να κατασκευάσει το επιβληθέν οδικό δίκτυο, αλλά ρητά δήλωνε έτοιμος να κατασκευάσει με δικά του έξοδα το οδικό δίκτυο που αυτός επιθυμούσε. Δεν ήταν η θέση του Κατηγορουμένου ότι αυτός είχε την οικονομική δυνατότητα να κατασκευάσει το οδικό δίκτυο μέχρι και το σημείο που ο Δικηγόρος του ζήτησε προφορικά να επανεξεταστεί η θέση του Δήμου Λάρνακας, μετά την απόρριψη του αιτήματός του με την επιστολή του Δημοτικού Μηχανικού στις 12/2/2007 (Τεκμήριο 11), και ότι στη συνέχεια προέκυψαν τα οικονομικά προβλήματα που καθιστούσαν πλέον αδύνατη τη κατασκευή του δρόμου από τον ίδιο. Αυτός ισχυρίστηκε ότι από το 2000 είχε οικονομικά προβλήματα και αδυνατούσε να τον κατασκευάσει, θέση η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για τους λόγους που εξήγησα. Πέραν τούτου, εφόσον ο ίδιος ο Κατηγορούμενος μέχρι τουλάχιστον κάποιο χρονικό διάστημα μετά τις 12/2/2007 δήλωνε ότι είχε τα χρήματα να κατασκευάσει το οδικό δίκτυο που ο ίδιος επιθυμούσε, στην απουσία προσκόμισης οποιασδήποτε μαρτυρίας από μέρους του από την οποία να προκύπτει με σαφή και ξεκάθαρο τρόπο πώς έχει μεταβληθεί δυσμενώς η οικονομική του κατάσταση από τις αρχές του 2007 και έκτοτε, δεν μπορεί να γίνει πιστευτή και αποδεκτή η θέση του για οικονομική του αδυναμία να κατασκευάσει έκτοτε το επιβληθέν οδικό δίκτυο. Μεταξύ άλλων, ο Κατηγορούμενος δεν προσδιώρισε από πότε αντιμετωπίζει τα προβλήματα υγείας που ανέφερε και υποαπασχολείται. Περαιτέρω, δεν μπορώ παρά να αγνοήσω την θέση του Κατηγορουμένου πως ανέφερε είτε στο Δήμο Λάρνακας είτε στο Δήμαρχο Λάρνακας την οικονομική του αδυναμία, εφόσον αυτός προέβαλε τούτο τον ισχυρισμό, δηλαδή ότι τους ανέφερε κάτι τέτοιο, για πρώτη φορά με την ένορκη κατάθεσή του και χωρίς θέσει αυτόν τον ισχυρισμό στους Μ.Κ.2 και Μ.Κ.6 ώστε αυτοί να είναι σε θέση να τοποθετηθούν. Βλ. Tekinder Pal v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 551, σελ.

1. Σε κάθε περίπτωση, ουδέποτε αναφέρθηκε κάτι τέτοιο σε οποιαδήποτε των συναντήσεων που έγιναν με τον καθ' ύλη αρμόδιο στο Δήμο Λάρνκας, ήτοι το Δημοτικό Γραμματέα, σε όλες τις συναντήσεις με τον οποίο η Μ.Κ.6 ήταν παρούσα. Δεν έπεισε, επίσης, ο Κατηγορούμενος ότι θέλει να πωλήσει το Ακίνητο για να ησυχάσει. Πέραν του ότι δεν μας είπε κατά πόσον έκανε οποιεσδήποτε ενέργειες για να το πωλήσει, αν πράγματι ο Κατηγορούμενος ήθελε να ξεφορτωθεί το Ακίνητο, τότε γιατί δεν αποδέχθηκε την αρχική εισήγηση του Σ.Α.Λ. για την κατασκευή του αγωγού αποχετεύσεων ως το σχέδιο που επισυνάπτεται στην επιστολή του Σ.Α.Λ., ημερομηνίας 20/5/2010, Τεκμήριο 7; Χρειάστηκε να γίνουν τρεις συναντήσεις με τον Μ.Κ.5 για να καταλήξουν τον Αύγουστο του 2012 όπως ο Αγωγός Αποχετεύσεων κατασκευαστεί παράλληλα της ανατολικής πλευράς του Ακινήτου, επειδή ακριβώς ο Κατηγορούμενος θεωρούσε ότι η αρχική πορεία που προτάθηκε θα κατέστρεφε το Ακίνητο. Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω, το ότι ο Κατηγορούμενος ουδέποτε μπήκε στον κόπο να ζητήσει κάποια προσφορά για την κατασκευή του οδικού δικτύου, καταδεικνύει περίτρανα ότι αυτός ουδέποτε μέχρι και σήμερα ήθελε να κατασκευάσει ολόκληρο το οδικό δίκτυο που του επιβλήθηκε με τους όρους της Άδειας Οικοδομής, εφόσον, ως ο ίδιος δήλωσε χαρακτηριστικά, θεωρεί ότι δεν επηρεάζει οποιοδήποτε η μη κατασκευή του και, ως ο ίδιος δήλωνε τουλάχιστον μέχρι και τις αρχές του 2007, αυτός επέμενε στην μετακίνησή του, εφόσον η κατασκευή του σύμφωνα με το Εγκεκριμένο Σχέδιο θα κατέστρεφε μέρος του Ακινήτου. Ο Κατηγορούμενος θεωρεί ότι τον κατατρέχει ο Δήμος Λάρνακας επειδή θεωρεί ότι είναι άδικη η επιβολή του συγκεκριμένου όρου στην Άδεια Οικοδομής, ενώ κατά τα άλλα γνωρίζει ότι αρκετοί γείτονές του κατέχουν και χρησιμοποιούν οικοδομές χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης. Το πώς ο Κατηγορούμενος θα μπορούσε να αμφισβητήσει την επιβολή του συγκεκριμένου όρου στην Άδεια Οικοδομής είναι θέμα που δεν αφορά την παρούσα υπόθεση. Από την άλλη, όμως, από τα προαναφερθέντα είναι εμφανές ότι ο Κατηγορούμενος πεισματικά και βλέποντας το όλο ζήτημα μέσα από τη δική του θεώρηση των πραγμάτων δεν επιθυμεί την ολοκλήρωση του οδικού δικτύου σύμφωνα με τους όρους της Άδειας Οικοδομής. Δεν έχει αμφισβητηθεί σοβαρά από την Κατηγορούσα Αρχή, ούτε και έχω ενώπιόν μου οποιαδήποτε αντίθετη μαρτυρία, η εκδοχή του Κατηγορουμένου ότι, μετά την έκδοση του Διατάγματος Β, εγκατέλειψε μαζί με τη σύζυγό του την Κατοικία και διαμένουν αλλού. Αποδέχομαι την εν λόγω εκδοχή του Κατηγορουμένου ως και ότι η κατανάλωση του νερού και του ρεύματος στην Κατοικία, σε σχέση με την οποία κατέθεσαν οι Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4, προέρχεται από την διαμονή στην Κατοικία του υιού του Κατηγρουμένου με τα παιδιά του. Θα αγνοήσω, όμως, τις αναφορές του Κατηγορουμένου σε σχέση με το πώς χειρίστηκε ή αντέδρασε στην πρώτη υπόθεση που καταχώρησε εναντίον του ο Δήμος Λάρνακας, εφόσον δεν έχουν τεθεί ενώπιόν μου οποιαδήποτε στοιχεία από τα οποία να μπορώ να σχηματίσω καθαρή εικόνα τί ακριβώς αφορούσε η εν λόγω υπόθεση και τί έλαβε χώρα στα πλαίσια αυτής. Για τους λογους που προσπάθησα να εξηγήσω, πέραν των όσων ρητά αποδέχομαι ανωτέρω, η μαρτυρία του Κατηγορουμένου σε σχέση με τα αμφισβητούμενα της υπόθεσης γεγονότα απορρίπτεται. Στη βάση, λοιπόν, της πιο πάνω αξιολόγησης και των ευρημάτων που προβαίνω ανωτέρω, αποτελεί περαιτέρω εύρημά μου ότι ουδέποτε τερματίστηκε η χρήση της Κατοικίας μετά την έκδοση του Διατάγματος Β στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης 9552/
2. Επίσης, ότι ο Κατηγορούμενος ουδέποτε κατασκεύασε ολόκληρο το οδικό δίκτυο που επηρεάζει το Ακίνητο σύμφωνα με τους όρους που του επιβλήθηκαν με την Άδεια Οικοδομής. Νομική Πτυχή-Συμπερέσματα Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου του αδικήματος, αντικείμενο της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και εάν είναι. Βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363. Το βάρος εναποτίθεται στους ώμους της κατηγορούσας αρχής να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής. Βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ 401. Όπως τονίστηκε στην Γενικός Εισαγγγελέας ν. Ευριπίδου

(2002)2 Α.Α.Δ. 246 «οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής.» Όπως καθορίστηκε, μεταξύ άλλων, στην Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί και αθωωθεί από την κατηγορία. Το Άρθρο 20

(5)του Κεφ. 96, το οποίο αποτελεί τη νομική βάση της Τρίτης Κατηγορίας, διαλαμβάνει τα εξής: «Οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(3)ή (3Α), το οποίο δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ανεξάρτητα από το αν η ό αρμόδια αρχή προχώρησε στην εκτέλεση ή εκτέλεσε το διάταγμα αυτό, και υπόκειται σε φυλάκιση ...» Το Άρθρο 20

(3)του Κεφ. 96, που μας αφορά, διαλαμβάνει τα εξής: «

(3)Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται από το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1), δύναται να διατάξει- (α) όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχθηκε, κατεδαφιστεί ή μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί... (β) σε περίπτωση οικοδομής για την οποία δεν χορηγήθηκε το σχετικό πιστοποιητικό έγκρισης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 10, ή όταν η συγκεκριμένη χρήση οικοδομής δεν είναι σύμφωνη με την εγκεκριμένη, με βάση τη σχετική άδεια, χρήση, τον τερματισμό της χρήσης της οικοδομής αυτής μέσα στην προθεσμία που καθορίζεται στο διάταγμα του Δικαστηρίου...» Το Άρθρο 137 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, το οποίο αποτελεί τη νομική βάση της Δεύτερης και της Τέταρτης Κατηγορίας, διαλαμβάνει τα εξής: «Όποιος ανυπακούει σε διάταγμα, ένταλμα, ή διαταγή που εκδόθηκε από δικαστήριο, λειτουργό ή πρόσωπο που ενεργεί με οποιαδήποτε επίσημη ιδιότητα και κανονικά εξουσιοδοτημένο για αυτό είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση 2 χρόνων, εκτός όταν καθορίζεται ρητά κάποια άλλη ποινή ή διαδικασία σε συνάφεια με τέτοια ανυπακοή.» Από το λεκτικό των πιο πάνω διατάξεων, ως και τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας, που πραγματεύεται το αδίκημα της ανυπακοής ή παρακοής διατάγματος Δικαστηρίου ή μη συμμόρφωσης με διάταγμα Δικαστηρίου, συνάγεται και προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων των Κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος είναι τα ακόλουθα: (α) Η έκδοση διατάγματος Δικαστηρίου (στην περίπτωση της Δεύτερης και Τέταρτης Κατηγορίας) ή η έκδοση διατάγματος Δικαστηρίου τερματισμού της χρήσης οικοδομής σύμφωνα με τις διατάξεις του Άρθρου 20

(3)του Κεφ. 96 (στην περίπτωση της Τρίτης Κατηγορίας), (β) Η γνώση του προσώπου προς το οποίο το διάταγμα απευθύνεται της ύπαρξης και του ακριβούς περιεχομένου του διατάγματος, (γ) Η παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα αυτό, του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται, (δ) Η ηθελημένη ανυπακοή ή άλλως πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος. Όπως τονίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Λάζαρος Μαύρος ν. 1. Θεόδωρος Στυλιανού κ.ά.

(1998)1(Δ) Α.Α.Δ. 2389, με αναφορά στις υποθέσεις Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas

(1989)1(E) A.A.Δ. 750 και Antonis Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287, η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος (actus reus) συνίσταται σε πράξη ή παράλειψη, η οποία παραβιάζει το διάταγμα, η δε υποκειμενική του υπόσταση (mens rea) σε ηθελημένη ανυπακοή ή, άλλως, σε πρόθεση ανυπακοής ή καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του κατηγορουμένου προς την απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ'εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Βλ., επίσης, Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 Α.Α.Δ. 309, Δήμος Έγκωμης ν. Μαριάννου Πέτρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 70, Έπαρχος Πάφου ν. Χρύσως Κωνσταντίνου

(2009)2 Α.Α.Δ 594, Ελισάβετ Θεοφάνους ν. Γαλαταριώτης κ.ά.

(2009)2 Α.Α.Δ. 634, Μαυρονικόλα ν. Ξάνθου, Έφεση 9/2009, ημερομηνίας 24 Φεβρουαρίου 2011, και Μιχαηλίδης ν. Poliakova, Έφεση 22/2009, ημερομηνίας 24 Φεβρουαρίου 2011. Στις υποθέσεις Mouzouris, Κωνσταντίνου (ανωτέρω) και Χωματένος ν. Σταυρινού

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2110 ξεκαθαρίστηκε ότι τόσο η αντικειμενική όσο και η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος είναι δυνατό να αποδειχθεί, στις κατάλληλες περιπτώσεις, με περιστατική μαρτυρία. Όπως λέχθηκε, όμως, στην Poliakova (ανωτέρω), «η νομολογία έχει διαχρονικά και με συνέπεια ακολουθήσει τη γραμμή ότι για να είναι δυνατή η τιμωρία ενός καθ'ου η αίτηση, τα διατάγματα θα πρέπει να εξειδικεύονται με τη μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια ώστε να μην αφήνεται αμφιβολία ως προς το ποιες πράξεις απαγορεύονται και υπό ποία ιδιότητα. Η πράξη ή παράλειψη του καθ'ου για την οποία εκ των υστέρων ζητείται η τιμωρία του, πρέπει να εμπίπτει εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει (δέστε τις υποθέσεις Iberian Trust Ltd v. Founders Trust and Investment Co Ltd

(1932)All E.R. 176 [Repr.] και P.A. Thomas & Co and Others v. Mould and Others

(1968)1 All E.R. 963). Στο σύγγραμμα των Borris & Lowe: 'The Law of Contempt' 2η έκδ., σελ. 395, αναφέρεται ότι: «Thus although persons are under a duty to comply strictly with the terms of an injunction, the Courts will only punish a person for contempt upon adequate proof of the following points. First, it must be established that the terms of the injunction are clear and unambiguous; secondly, it must be shown that the defendant has had proper notice of such terms; and thirdly, there must be clear proof that the terms have been broken by the defendant.» Περαιτέρω, στο σύγγραμμα των Arlidge, Eady & Smith on Contempt, 4η έκδοση, διαβάζουμε τα εξής, στη σελ. 1017: «An order or undertaking will not be enforced by committal if its terms are ambiguous, the rule being analogous to that which governs the interpretation of penal statutes. It is to the terms of the order itself that one must look in order to define the obligations imposed.» Είναι γι' αυτό που στη σελ. 1020 του ίδιου συγγράμματος τονίζονται τα εξής: «The burden should thus lie upon those who seek to obtain an order, or to negotiate an undertaking, to obtain clear restrictions to the full extent required at the time when the defendant's obligation arises. An order should be clear in its terms and should not require the person to whom it is addressed to cross-refer to other material in order to ascertain his precise obligation. Contempt proceedings based on such a defective order may well founder.» Στο ίδιο πνεύμα, στην υπόθεση Σπύρου Γιάλλουρου ν. Βαριάνος Λτδ

(2007)2 Α.Α.Δ. 151, τονίστηκε πως το διάταγμα, αντικείμενο της εκεί κατηγορίας για παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου, εξετάζεται από αυτό τούτο το περιεχόμενό του. Η αδιαμφισβήτητη, λοιπόν, αρχή που προκύπτει από τις νομικές αρχές που παρατίθενται ανωτέρω είναι πως, για να διαπιστωθούν οι όροι του διατάγματος, αντικείμενο της Κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος στην παρούσα ποινική δίωξη, ως και το κατά πόσον οι πράξεις ή παραλείψεις του Κατηγορουμένου, για τις οποίες κατηγορείται για παρακοή, εμπίπτουν εντός των ρητών και αναμφισβήτητων προδιαγραφών που το λεκτικό του διατάγματος καταγράφει, το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει αυτό καθ' εαυτό το λεκτικό του διατάγματος και δεν μπορεί να επεκτείνει την εξέτασή του αυτή σε οποιαδήποτε περιβάλλουσα μαρτυρία. Στη βάση των ευρημάτων που προβαίνω ανωτέρω, δεν χωρεί αμφιβολίας ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το πρώτο συστατικό στοιχείο των αδικημάτων όλων των Κατηγοριών, εφόσον το Διάταγμα Α, αντικείμενο της Δεύτερης Κατηγορίας, αποτελεί διάταγμα Δικαστηρίου και το Διάταγμα Β, αντικείμενο της Τρίτης και Τέταρτης Κατηγορίας, αποτελεί διάταγμα Δικαστηρίου και δη διάταγμα Δικαστηρίου τερματισμού της χρήσης οικοδομής σύμφωνα με τις διατάξεις του Άρθρου 20

(3)του Κεφ. 96. Σε σχέση με το Διατάγμα Α, επαναλαμβάνω τα όσα ανέφερα στην ενδιάμεσή μου απόφαση για το εκ πρώτης όψεως, ήτοι ότι το παρόν Δικαστήριο, που εξετάζει κατηγορίες για παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου, δεν έχει εξουσία να αποφασίσει κατά πόσον το Δικαστήριο που εξέδωσε το περί ου ο λόγος διάταγμα είχε εξουσία ή όχι έκδοσης τούτου. Τέτοια εξουσία παρέχεται μόνο στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας. Βλ., μεταξύ άλλων, την υπόθεση Ιωάννου

(1990)1 Α.Α.Δ. 1099. Περαιτέρω, και επειδή η υπεράσπιση μέχρι τέλους υποστήριζε ότι αποτελεί συστατικό στοιχείο των αδικημάτων των Κατηγοριών η προσωπική επίδοση των περί ων ο λόγος διαταγμάτων στον Κατηγορούμενο, επαναλαμβάνω αυτά που σημείωσα στην ενδιάμεση απόφασή μου για το εκ πρώτης όψεως. Όπως τονίστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας στην υπόθεση Police v. Kyriakides

(1988)1 C.L.R. 172, σε αντίθεση με την περίπτωση παρακοής διαταγμάτων που εκδίδονται σε πολιτικές υποθέσεις (όπου σύμφωνα με την ρητή απαίτηση της Δ.42Α, Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ένα τέτοιο διάταγμα θα πρέπει να οπισθογραφείται και να επιδίδεται στο πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδίδεται), στις ποινικές υποθέσεις δεν υπάρχει γενική πρόνοια είτε στο Κεφ. 155 είτε στους σχετικούς διαδικαστικούς κανονισμούς που να καθιστά την επίδοση ενός τέτοιου διατάγματος ως προαπαιτούμενο για την καταχώρηση υπόθεσης με αντικείμενο κατηγορία για παρακοή διατάγματος. Όπως μνηνονεύεται στην εν λόγω υπόθεση, τούτο εξηγεί και το ότι, κατά κανόνα, τα Δικαστήρια απαιτούν την παρουσία των κατηγορουμένων που κατηγορούνται για τη διάπραξη αδικημάτων κατά παράβαση νομοθετημάτων που εξουσιοδοτούν την έκδοση διαταγμάτων επιπρόσθετα όποιας άλλης ποινής. Το ότι εκ του περισσού περιλαμβάνεται στην Έκθεση Αδικήματος των Κατηγοριών 2, 3 και 4, το Άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, η διαδικασία του οποίου στρέφεται εναντίον της παρακοής διατάγματος το οποίο εξέδωσε το ίδιο το Δικαστήριο με σκοπό τη συμμόρφωση, και το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την παρούσα διαδικασία, δεν διαφοροποιεί το ζητούμενο. Ότι δηλαδή, η Δεύτερη και Τέταρτη Κατηγορία αφορούν το αδίκημα του Άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, η δε Τρίτη Κατηγορία το αδίκημα του Άρθρου 20

(5)του Κεφ.

1. Παραπέμπω, επίσης, στα όσα σχετικά λέχθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας στην υπόθεση Θεοφάνους ν.
2. CCC LAUNDRIES (PAPHOS) LTD) κ.ά.

(2009)2 Α.Α.Δ. 634 σε σχέση με την ορθή ερμηνεία και εμβέλεια του Άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα. Αποτέλεσε ήδη εύρημά μου ότι ο Κατηγορούμενος ήταν παρών στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας στις 19/3/2010 όταν εκδόθηκε τόσο το Διάταγμα Α όσο και το Διάταγμα Β στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης 9552/08. Συνεπώς, το ότι δεν επιδόθηκε είτε το ένα είτε το άλλο διάταγμα στον Κατηγορούμενο δεν κέκτηται οποιασδήποτε σημασίας. Έχοντας κατά νου τις προαναφερθείσες ισχύουσες νομικές αρχές, θα πρέπει καθηκόντως να εξεταστεί, εφόσον εξετάζουμε κατηγορίες για παρακοή διατάγματος και παρά το ότι δεν έχει γίνει σχετική προς τούτο εισήγηση, κατά πόσον καθορίζεται ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα από το ίδιο του λεκτικό του Διατάγματος Α ποιά είναι η υποχρέωση που επιβλήθηκε στον Κατηγορούμενο. Δηλαδή, το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί είναι κατά πόσον κάποιος που διαβάζει το λεκτικό του Διατάγματος Α από μόνο του μπορεί ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα να αντιληφθεί τί όφειλε να πράξει ο Κατηγορούμενος ώστε να συμμορφωθεί σε αυτό. Κρίνω ότι η απάντηση επί του προκειμένου δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική, εφόσον το Διάταγμα Α δεν αναφέρει ρητά ότι ο Κατηγορούμενος οφείλει να κατασκευάσει ολόκληρο το οδικό δίκτυο που επηρεάζει το Ακίνητο σύμφωνα με τους όρους που του είχαν επιβληθεί με την Άδεια Οικοδομής, παρά μόνο διατάχθηκε να συμμορφωθεί «με τους όρους της παραχωρηθείσας άδειας οικοδομής, ως αναφέρεται στην 1η Κατηγορία». Δηλαδή, κάποιος θα πρέπει να ανατρέξει σε άλλα έγγραφα για να εξακριβώσει τους όρους της «παραχωρηθείσας άδειας οικοδομής.» Σε πρώτο στάδιο, στο λεκτικό των λεπτομερειών αδικήματος της πρώτης κατηγορίας της Ποινικής Υπόθεσης 9552/08 και, σε δεύτερο στάδιο, στο κείμενο της Άδειας Οικοδομής και των συνημμένων σε αυτό σχεδίων και προδιαγραφών. Για το ζήτημα που εξετάζουμε δεν ενδιαφέρει ότι είτε οι μάρτυρες κατηγορίας είτε ακόμη και ο ίδιος ο Κατηγορούμενος, οι οποίοι είχαν υπόψη τους τις περιβάλλουσες συνθήκες έκδοσης του Διατάγματος Α ή μελέτησαν στο μεταξύ τις λεπτομέρειες αδικήματος της εν λόγω κατηγορίας και την Άδεια Οικοδομής, αντιλήφθηκαν ποιά ήταν η υποχρέωση που επιβλήθηκε, εφόσον το κριτήριο δεν είναι υποκειμενικό, αλλά αντικειμενικό. Δεν επηρεάζει, επίσης, το υπό εξέταση ζήτημα το ότι τόσο οι μάρτυρες όσο και οι συνήγοροι των δύο πλευρών αναφέρονταν κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας της παρούσας στο διάταγμα που υποχρέωνε τον Κατηγορούμενο να κατασκευάσει το δρόμο. Όπως προανέφερα, είναι το ίδιο το Δικαστήριο που εξετάζει κατηγορίες για παρακοή διατάγματος που οφείλει να εξετάσει αυτό καθ' εαυτό το λεκτικό του διατάγματος για να εξακριβώσει την επιβληθείσα υποχρέωση και δεν μπορεί να επεκτείνει την εξέτασή του αυτή σε οποιαδήποτε περιβάλλουσα μαρτυρία. Συνεπώς, ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαγεί από τη Δεύτερη Κατηγορία. Η προαναφερθείσα κατάληξή μου δεν ισχύει, όμως, αναφορικά με το Διάταγμα Β, γι' αυτό θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσον έχουν αποδειχθεί τα υπόλοιπα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων της Τρίτης και της Τέταρτης Κατηγορίας. Υπό το φως της αξιολόγησης και των ευρημάτων στα οποία προβαίνω ανωτέρω, το αν έχει αποδειχθεί τόσο η αντικειμενική υπόσταση των αδικημάτων (actus reus) όσο και η υποκειμενική τους υπόσταση (mens rea), θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον το Διάταγμα Β είναι προστακτικό ή απαγορευτικό. Δηλαδή, αν το Διάταγμα Β διατάσσει τον Κατηγορούμενο να τερματίσει την χρήση της Κατοικίας ή απλώς απαγορεύει σε αυτόν να την χρησιμοποιεί. Θεωρώ ότι το Διάταγμα Β είναι προστακτικό και επέβαλλε στον Κατηγορούμενο την υποχρέωση εντός δύο μηνών από τις 19/3/2010 να τερματίσει την όποια χρήση της Κατοικίας από οποιοδήποτε και όχι απλώς την απαγόρευση στον ίδιο να την χρησιμοποιεί. Όπως διαβάζουμε στο σύγγραμμα των Borrie & Lowe: 'The Law of Contempt', 3η έκδ., σελ. 560 και 568, στην περίπτωση προστακτικού διατάγματος, το πρόσωπο προς το οποίο αυτό απευθύνεται έχει υποχρέωση να εξεύρει τους κατάλληλους τρόπους για να συμμορφωθεί με το διάταγμα. Παρά το ότι δυνατόν να αποτελέσει υπεράσπιση η απόδειξη του ότι η συμμόρφωση προς το διάταγμα ήταν αδύνατη, είναι ο κατηγορούμενος που έχει το βάρος να αποδείξει την επικληθείσα αδυναμία («impossibility»). Εφόσον, λοιπόν, δεν τερματίστηκε η χρήση της Κατοικίας από τις 20/5/2010 και έπειτα, αδιαμφισβήτητα έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας η μη συμμόρφωση του Κατηγορουμένου με την υποχρέωση που του επέβαλε το Διάταγμα Β. Σημειώνω ότι η αποδειχθείσα κατανάλωση στην Κατοικία νερού και ηλεκτρικού ρεύματος θα ήταν αρκετή από μόνη της για να στοιχειοθετήσει την αντικειμενική υπόσταση των αδικημάτων της παρακοής διατάγματος, εφόσον ήταν θέμα που αφορούσε τον Κατηγορούμενο, ιδιοκτήτη του Ακινήτου, πώς θα επιτύγχανε τον τερματισμό της όποιας χρήσης της Κατοικίας. Εδώ, βεβαίως, έχει ήδη αποτελέσει εύρημά μου η χρήση της Κατοικίας από τον γιο του Κατηγορουμένου, γεγονός που ενισχύει έτι περαιτέρω την απόδειξη της αντικειμενικής υπόστασης των αδικημάτων. Όσον αφορά το ηθελεμένο ή όχι της ανυπακοής, δεν χωρεί αμφιβολίας ότι στα περιστατικά της παρούσας δεν ήταν τυχαία είτε χωρίς πρόθεση η μη συμμόρφωση από τον Κατηγορούμενο με το Διάταγμα Β. Η αποχώρηση του Κατηγορουμένου από την Κατοικία σαφώς και δεν ήταν αρκετή. Τουναντίον, από την αποδεκτή μαρτυρία των Μ.Κ.3 και Μ.Κ.4 προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος σε κανένα διάβημα προέβη για να αποσυνδέσει την παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος στην Κατοικία. Περαιτέρω, ο ίδιος ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι δεν μπορούσε να αρνηθεί στο χωρισμένο υιό του να κατοικήσει προσωρινά στην Κατοικία με τα παιδιά του, δήλωση η οποία καταδεικνύει όχι μόνο εκ των προτέρων γνώση της πρόθεσης του υιού του να χρησιμοποιήσει την Κατοικία και μη λήψη οποιωνδήποτε μέτρων για να εμποδίσει ή να αποτρέψει τούτο, αλλά και συνειδητή απόφαση του Κατηγορουμένου να επιτρέψει σε αυτόν να χρησιμοποιήσει την Κατοικία. Τα προαναφερθέντα καταδεικνύουν το ηθελημένο της παρακοής του Κατηγορουμένου ή την απαιτούμενη πρόθεση από μέρους του να καταστρατηγήσει τις πρόνοιες του Διατάγματος Β. Αποτελεί, συνεπώς, κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει επιτύχει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων τόσο της Τρίτης όσο και της Τέταρτης Κατηγορίας. Για σκοπούς πληρότητας της παρούσας, σε περίπτωση που κριθεί λανθασμένη η απόφασή μου ότι το λεκτικό του Διατάγματος Α δεν είναι από μόνο του σαφές και ξεκάθαρο, οφείλω να σημειώσω ότι θα έκρινα ένοχο τον Κατηγορούμενο στην Δεύτερη Κατηγορία ενόψει των ευρημάτων μου ότι αυτός ουδέποτε κατασκεύασε ολόκληρο το οδικό δίκτυο που επηρεάζει το Ακίνητο σύμφωνα με τους όρους που του επιβλήθηκαν με την Άδεια Οικοδομής, ότι ουδέποτε ήθελε και εξακολουθεί να μην θέλει να κατασκευάσει ολόκληρο το οδικό δίκτυο, ως και της απόρριψης της θέσης του ότι επιθυμεί να το κατασκευάσει, αλλά αδυνατεί οικονομικά. Καταληκτικά, ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην Τρίτη και Τέταρτη Κατηγορία και απαλλάσσεται και αθωώνεται στην Δεύτερη Κατηγορία. (Υπ.) ...................................... Μ. Μηλιώτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο