Έπαρχος Πάφου ν. Ανδρέας Γεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10568/11, 11/1/2013

(1)του περί Αγροφυλάκων νόμου Κεφ. 287, του περί Αυξήσεως των Ποινών Νόμου 166/87 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της τέταρτης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 27/6/2010, 19/9/2010 και 23/9/2010 και μέχρι σήμερα στο χωριό Λυσός στην τοποθεσία Περίλοφος εντός της επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν ιδιοκτήτες και/ή πρόσωπα έχοντα υπό την επίβλεψη τους αριθμό αιγών, οι τελευταίες επενέβησαν παρανόμως σε ξένη ιδιοκτησία και προκάλεσαν ζημιές στο τεμάχιο 291 Φ/Σχ 35/
2. Η πέμπτη και τελευταία κατηγορία, αφορά κατοχή και βόσηση κοπαδιού σε καθορισμένο χώρο, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4, 7 και 13 του περί Αιγών Νόμου Κεφ. 66 και όπως τροποποιήθηκε, του περί Αυξήσεως των Ποινών Νόμου 166/87 και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
3. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της πέμπτης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι κατά ή περί την 27/6/2010, 19/9/2010 και 23/9/2010 και μέχρι σήμερα στο χωριό Λυσός στην τοποθεσία Περίλοφος εντός της επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν ιδιοκτήτες και/ή πρόσωπα έχοντα υπό την επίβλεψη τους κοπάδι αιγών, όλως παρανόμως βοσκούσαν αυτό στην περιοχή. H MAΡTYΡIA Ως Μ.Κ. 1 κατέθεσε η κα Μαρία Χαραλάμπους. Ανέφερε ότι εργάζεται στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου από το 2008 και έχει υπό την εποπτεία της ένα διαμέρισμα χωριών στο οποίο εμπίπτει και το χωριό Λυσός. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1 ανέφερε ότι είναι γνωστός στο εν λόγω χωριό και ως Λεοντίου και ο δεύτερος κατηγορούμενος και ως Λεώντιος Γεωργίου και αυτό το γνωρίζει από πληροφορίες που έλαβε από τον κοινοτάρχη. Σχετικά με την παρούσα υπόθεση, έλαβαν μια επιστολή - τεκμήριο 1 - από τον δικηγόρο του Όμηρου Ναθαναήλ όπου ενημέρωνε το γραφείο τους ότι στην Λυσό όπου είναι αποκλεισμένη περιοχή, το κοπάδι των κατηγορουμένων έβοσκε ανεξέλεγκτα με αποτέλεσμα να γίνονται ζημιές στο τεμάχιο του παραπονουμένου, δηλαδή του Όμηρου Ναθαναήλ. Όταν λήφθηκε η εν λόγω επιστολή έγινε επιτόπια επίσκεψη στην περιοχή και πιο συγκεκριμένα στο τεμάχιο του κ. Ναθαναήλ τεμάχιο 291 Φ/Σχ 35/15 και κατέθεσε η μάρτυρας προς αυτόν τον σκοπό ως τεκμήριο 2 τον σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας. Επισκέφθηκε το τεμάχιο του παραπονουμένου το 2009 στο οποίο υπήρχαν ζημιές που προκλήθηκαν από ζώα και ο παραπονούμενος έβαλε γύρω από τα δέντρα που φύτεψε βαρέλια για να τα προστατέψει τα φυτά του. Είχε αποσταλεί στον κ. Λεόντιο Νικολάου μια επιστολή - τεκμήριο 3 - για να περιορίσει τα ζώα του εντός της μάντρας του που διατηρούσε στο Τ/Κ χωριό Μελάντρα ώστε να μην προκαλούνται ζημιές σε ξένα τεμάχια. Σην εν λόγω επιστολή δεν υπήρχε συμμόρφωση εξ΄ όσων γνωρίζει. Αργότερα είχε δύο ενυπόγραφες επιστολές από τους κ.κ. Αντζουλή και Ναθαναήλ - τεκμήρια 4 και 5 - οι οποίοι τους ανέφεραν ότι σε συγκεκριμένες ημερομηνίες είδαν τα ζώα των κατηγορουμένων να βόσκουν ανεξέλεγκτα. Μετά την λήψη των εν λόγω επιστολών η μάρτυρας επισκέφθηκε ξανά το τεμάχιο του παραπονουμένου στο οποίο δεν έγινε κάποια αλλαγή και ήταν το τεμάχιο στην ίδια κατάσταση που ήταν κατά την πρώτη της επίσκεψη που ήταν τον Αύγουστο του 2009, η δε τελευταία επίσκεψη έγινε μέσα Σεπτεμβρίου του
4. Κατά την πρώτη της επίσκεψη η μάρτυρας διαπίστωσε ότι τα ζώα ήταν περιορισμένα και ήταν μεγάλος ο αριθμός των ζώων, γύρω στα 100 και ιδιοκτήτης των ζώων σύμφωνα με ενημέρωση που είχε από το κτηνιατρείο ήταν η κατηγορούμενη
5. Το χωριό Μελάντρα σε σχέση με το χωριό Λυσός είναι συνορεύοντα χωριά και οι κατηγορούμενοι δεν έχουν άδεια βόσκησης ζώων διότι η περιοχή όπου είναι η μάντρα είναι περιοχή αποκλεισμού. Οι κατηγορούμενοι με σχετική αίτηση - τεκμήριο 6 - που υποβλήθηκε στο γραφείο του Επάρχου το 1999 ζητούσαν άδεια βόσκησης αλλά αυτή απερρίφθηκε διότι η περιοχή Μελάντρας είναι περιοχή αποκλεισμού, ήτοι δεν επιτρέπεται η βόσκηση όπως συμβαίνει και στο χωριό Λυσός. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι η κατηγορούμενη 4 είναι επί του κατηγορητηρίου απλά ως ιδιοκτήτρια των ζώων και εξέφρασε την άποψη ότι η κατηγορούμενη 4 μπορεί να φροντίζει τα ζώα, αρνούμενη σχετική υποβολή ότι λόγω της ηλικίας και της κατάστασης της δεν μπορεί να τα φροντίζει. Ανέφερε ότι οι πληροφορίες που έχει είναι από το Κοινοτικό Συμβούλιο και από άλλους κατοίκους οι οποίοι λένε ότι η κατηγορούμενη 4 είναι η υπεύθυνη των ζώων αλλά δεν έχει δει η ίδια την κατηγορούμενη 4 στην μάντρα. Όταν της υποβλήθηκε η θέση ότι ο κατηγορούμενος 2 δεν έχει καμία σχέση με την μάντρα, ανέφερε ότι δεν είναι αυτόπτης μάρτυρας και επανέλαβε εκ νέου την πηγή των γνώσεων της. Η μάντρα των κατηγορουμένων βρίσκεται στο Τ/Κ χωριό Μελάντρα, δεν βρίσκεται στην τοποθεσία <<Κόπες>> αλλά με βάση το επίσημο χωρομετρικό σχέδιο φαίνεται να είναι κοντά στην περιοχή << Παλιάμπελο>>. Η μάντρα των κατηγορουμένων βρίσκεται στο τεμάχιο 508 Φ/Σχ 35/
6. Στην άδεια οικοδομής αναφέρεται ότι είναι στην περιοχή Κόπες αλλά με βάση το επίσημο χωρομετρικό είναι στην περιοχή Παλιάμπελο. Δεν μπορούσε να αναφέρει πόση είναι η απόσταση από την μάντρα των κατηγορουμένων από την τοποθεσία <<Περίλοφος>> αλλά ανέφερε ότι είναι σχετικά κοντά και υπέθεσε ότι εάν ένα κοπάδι μπορεί να διασχίσει χιλιόμετρα τότε είναι κοντά και ίσως να είναι λιγότερο από ένα χιλιόμετρο. Όταν της ζητήθηκε να σημειώσει επί του τεκμηρίου 2 που είναι το τεμάχιο των κατηγορουμένων, ανέφερε ότι δεν μπορούσε να το κάνει. Ανέφερε οτι την πρώτη φορά που πήγε στην περιοχή ήταν τον Αύγουστο του 2009 και ήταν στο τεμάχιο του παραπονουμένου και αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν και άλλες μάντρες στην περιοχή οι οποίες αν και δεν μπορούσε να τις απαριθμήσει επακριβώς, ανέφερε ότι σίγουρα υπάρχουν άλλες τρεις με αίγες. Όταν ερωτήθηκε κατά πόσο σκέφτηκε ότι μπορούσε να υπάρχει πιθανότητα οι ζημιές να προκλήθηκαν από άλλες μάντρες, συμφώνησε αλλά διευκρίνησε ότι το γραφείο του Επάρχου από πληροφορίες που είχε, οι αίγες ήταν από την μάντρα των κατηγορουμένων. Υπήρχαν και άλλες πληροφορίες και διερεύνησαν το πιο πάνω ενδεχόμενο και οι μαρτυρίες αναφέρουν ότι οι άλλοι ιδιοκτήτες των μαντρών μαντρώνουν τα ζώα τους. Όταν της υποβλήθηκε η θέση ότι υπήρχαν καταγγελίες από τους κατηγορουμένους προς τον κοινοτάρχη ότι είναι άλλα άτομα τα οποία βόσκουν, ανέφερε ότι αυτά δεν τα είχαν υπόψη τους ως γραφείο Επάρχου και εξέφρασε την άποψη ότι αυτές ήταν προφορικές καταγγελίες προς το Κοινοτικό Συμβούλιο. Όταν ερωτήθηκε κατά πόσο κάθε ζώο έχει τον κωδικό του σε κίτρινη ταπελλίτσα στο αυτί κάθε αίγας, ανέφερε ότι δεν το γνωρίζει αλλά ξέρει ότι υπάρχει μια σήμανση χωρίς να ξέρει αν είναι στο αυτί. Όταν ερωτήθηκε εάν ως υπηρεσία ανέφεραν στους παραπονούμενους να λάβουν την σήμανση και να δουν σε ποιον ανήκει το κοπάδι, αρκέστηκε να πει ότι είχαν αυτές τις πληροφορίες που είχαν και δεν μπορούσε να εκφράσει άποψη κατά πόσο οι παραπονούμενοι της είπαν ψέματα ή όχι. Ανέφερε ότι την δεύτερη φορά πήγε εκεί η μάρτυρας τον Ιούλιο του 2010 όπου πήγε πάλι στο τεμάχιο του παραπονουμένου αλλά τον Σεπτέμβριο του 2010 δεν πήγε. Όταν ερωτήθηκε αν τον Ιούλη του 2010 πήγε και βρήκε τον κατηγορούμενο 1 στην μάντρα, απάντησε αρνητικά και ανέφερε ότι είδε τον κατηγορούμενο 1 στην μάντρα το 2009 και ότι δεν έχει πάει στην μάντρα του αλλά τον έχει συναντήσει στο σπίτι του και αφού πρώτα η μάρτυρας πήγε στην μάντρα του. Η μάρτυρας διευκρίνησε ότι πήγε δύο φορές στο τεμάχιο του παραπονουμένου και μια φορά στην μάντρα και την δεύτερη φορά ήταν η ίδια κατάσταση που υπήρχε με αυτήν της πρώτης επίσκεψης. Επανεξεταζόμενη ανέφερε ότι την πρώτη φορά πήγε στο τεμάχιο του παραπονουμένου και την μάντρα και την δεύτερη φορά πήγε μόνο στο τεμάχιο. Ως Μ.Κ. 2 κατέθεσε η κα Παρασκευή Τηλεμάχου η οποία και δεν αντεξετάστηκε. Ανέφερε ότι εργάζεται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου από το 1979 και είναι ανώτερη σχεδιάστρια. Η Λυσός είναι στην Επαρχία Πάφου και έχει στην κατοχή της τοπογραφικό χάρτη - τεκμήριο 7 - στο οποίο φαίνεται το εν λόγω χωριό. Επί του τεκμηρίου 7 αναγνώρισε το τεμάχιο 291 και ιδιοκτήτης αυτού είναι ο Όμηρος Ναθαναήλ. Η Λυσός γειτνιάζει με το χωριό Μελάντρα και φαίνεται στο τεκμήριο 7 το οποίο και αναγνώρισε επί του εν λόγω τεκμηρίου. Η απόσταση που υπάρχει από το χωριό Λυσός με τα σύνορα του χωριού Μελάντρα είναι 120 μέτρα. Επίσης αναγνώρισε επί του τεκμηρίου 7 το τεμάχιο 508 στο χωριό Μελάντρα. Η απόσταση από το τεμάχιο 291 μέχρι το τεμάχιο 598 είναι 660 μέτρα και αυτές τις αποστάσεις η μάρτυρας τις έχει μετρήσει με την κλίμακα 1:5.
7. Ως Μ.Κ. 3 κατέθεσε ο κ. Φίλιππος Χ΄΄ Φιλίππου. Ανέφερε ότι εργάζεται στον κτηνιατρικό σταθμό Πόλης Χρυσοχούς από το 2000 και ως προς τα καθήκοντα του ανέφερε ότι είναι υπεύθυνος στον αγροτικό κτηνιατρικό σταθμό Πόλης Χρυσοχούς και εμπίπτουν όλες οι κοινότητες της περιφέρειας Πόλης Χρυσοχούς από τον Παχύαμμο και εμπίπτουν η Λυσός και η Μελάντρα. Το 2010 η κατηγορούμενη 4 ήταν ιδιοκτήτρια ζώων και συγκεκριμένα 125 αιγών και παρουσίασε προς αυτόν τον σκοπό το τεκμήριο
8. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι προσωπικό του σταθμού επισκέπτεται συχνά όλες της κτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις για διενέργεια αιματοληψιών ή επιθεωρήσεων και ο μάρτυρας τελευταίως δεν έχει επισκεφθεί αυτές διότι δεν έχει κλητευθεί από τους ιδιοκτήτες της μονάδας για οποιοδήποτε πρόβλημα. Οι αίγες έχουν σήμανση, όλα τα ζώα έχουν στο ενώτιο σχετική σήμανση και στα περισσότερα υπάρχει ηλεκτρονική σήμανση στο στομάχι των ζώων. Στο αυτί (ενώτιο) είναι το κίτρινο νούμερο και είναι ένας εννιαψήφιος μοναδικός αριθμός στην Κύπρο για κάθε ζώο ξεχωριστά. Ο κίτρινος αριθμός στο αυτί διαβάζεται από όλους ενώ η ηλεκτρονική σήμανση μόνο με κομπιουτεράκι. Ο εννιαψήφιος αριθμός είναι σταθερός και βάσει αυτού μπορεί να διαπιστωθεί σε ποιον ανήκει αυτό το ζώο. Ως Μ.Κ. 4 κατέθεσε ο κ. Σωτήρης Αντζουλής. Ανέφερε ότι κατάγεται από την Λάπηθο αλλά μένει στην Λυσό από το
9. Γνωρίζει τους κατηγορούμενους πολύ καλά οι οποίοι διαμένουν στην Λυσό και ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνoτροφία, διατηρούν μάντρα στην περιοχή Μελάντρας που είναι δίπλα από την Λυσό στην περιοχή Κόπες. Αναγνώρισε την γραπτή του καταγγελία - τεκμήριο 5 - που έκανε στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου στην οποία αναφέρει δύο ημερομηνίες και που είδε τις αίγες των κατηγορουμένων να βόσκουν ανεξέλεγκτα. Σε αυτές τις δύο ημερομηνίες, στις 27/6/2010 μαζί με τον Ναθαναήλ Ναθαναήλ, πήγαιναν περίπατο με το αυτοκίνητο στις Κόπες για να κατευθυνθούν προς το δάσος και στο μνημείο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη προς το τεμάχιο του αδερφού του Ναθαναήλ Ναθαναήλ, ήτοι του Όμηρου Ναθαναήλ. Εκεί είδαν αίγες να βόσκουν, περίμεναν οι ίδιοι στο μνημείο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη για μισή ώρα και μετά προχώρησαν οι ίδιοι προς το τεμάχιο για να δουν που ήταν οι αίγες και τότε είδαν τον Ανδρέα Γεωργίου ή Λεοντίου να πηγαίνει με το αυτοκίνητο του από άλλο δρόμο και οι ίδιοι πήγαιναν προς το τεμάχιο του Όμηρου Ναθαναήλ και ο Ανδρέας Λεοντίου πήγαινε προς το ίδιο μέρος. Όταν έφτασαν στο τεμάχιο του Όμηρου Ναθαναήλ, είδαν τον Ανδρέα Γεωργίου να βγάζει τις αίγες του έξω από το χωράφι του Όμηρου. Ο μάρτυρας, για να μην συμβεί κάτι δυσάρεστο, παρότρυνε τον Ναθαναήλ Ναθαναήλ να αποχωρήσουν από το μέρος και ο Ανδρέας Γεωργίου φώναξε στον Ναθαναήλ να σταματήσει το αυτοκίνητο και άρχισε να τον απειλά με την υπόνοια ότι ο αδελφός του ο Όμηρος, τοποθέτησε δηλητήριο, ΄΄ψατζί΄΄ κατά την έκφραση του, και δηλητηρίασε τα ζώα. Συγκεκριμένα οι απειλές του Ανδρέα Γεωργίου ήταν ότι θα ΄΄καθαρίσει΄΄ την οικογένεια του Ναθαναήλ και ότι μαζί με τον μάρτυρα ΄΄ δεν τέλειωσε ακόμα΄΄. Μετά από αυτό το συμβάν, ο μάρτυρας παρότρυνε τον Ναθαναήλ όπως φύγουν από την περιοχή. Στις 23/9/2010 και περί ώρα 10:00 π.μ. περίπου, έλαβε τηλέφωνο από τον κοινοτάρχη της Λυσού για να πάει να διερευνήσει μια καταγγελία για τα ζώα, αίγες συγκεκριμένα, που έβοσκαν στο χωράφι του ίδιου παραπονούμενου. Ο κοινοτάρχης ήταν εκτός Κύπρου και είπε στον μάρτυρα, λόγω του ότι ήταν και μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου από το 2006 μέχρι το 2011, να πάει να εξετάσει το θέμα και όταν μετέβηκε στην εκεί περιοχή, βρήκε τον Όμηρο Ναθαναήλ, στο χωράφι του και μέσα σε αυτό υπήρχαν αίγες που έβοσκαν και του έκανε παράπονο. Τότε ο μάρτυρας τηλεφώνησε στον Ανδρέα Γεωργίου να πάει και να βγάλει τα ζώα του από το χωράφι του παραπονούμενου και τότε αυτός απάντησε ότι ΄΄θα πάει και θα του κόψει τα πόδια του και θα του σπάσει τα μούτρα του΄΄. Μετά από αυτό το γεγονός ο μάρτυρας παρότρυνε τον Όμηρο όπως φύγει από την περιοχή διότι στην περιοχή υπήρχε το σκοπευτήριο όπου υπεύθυνος είναι ο Ανδρέας Γεωργίου και για να μην υπάρχει κάτι δυσάρεστο. Στις 2 πιο πάνω ημερομηνίες είδε περίπου 15 αίγες στο τεμάχιο του Όμηρου Ναθαναήλ. Εξέφρασε την βεβαιότητα ότι τα ζώα ήταν εντός του τεμαχίου του Όμηρου διότι ο τελευταίος έβαλε κάποια βαρέλια στα σύνορα αυτού το οποίο δεν είναι περιφραγμένο, αναφέροντας, όταν του υποδείχθηκε το τεκμήριο 7, ότι είναι το τεμάχιο 291 στην περιοχή Περίλοφος. Ως προς το επώνυμο του Ανδρέα, ανέφερε ότι μέχρι πρότινος τον ήξερε ως Λεοντίου αλλά το επώνυμο του κανονικά είναι Γεωργίου και τον φωνάζουν και με τα 2 επώνυμα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι τους κ.κ. Όμηρο και Ναθαναήλ Ναθαναήλ τους γνωρίζει από το 1979 από την Λυσό και είναι καλοί φίλοι από το 2003 και απέδωσε τον λόγο που έδωσε μαρτυρία στο Δικαστήριο όχι λόγω αυτής της φιλίας, αλλά επειδή τον επίδικο χρόνο ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου και επειδή δεν μπόρεσε να μεταβεί στο μέρος ο κοινοτάρχης λόγω της απουσίας του στο εξωτερικό , ο οποίος του είχε περισσότερη εμπιστοσύνη και όχι επειδή είναι φίλος με τον παραπονούμενο. Στο τεμάχιο 291 ο Όμηρος Ναθαναήλ έκανε δενδροφύτευση όπως αμπελιές, συκιές, ελιές, μαραπελιές κ.α. Στις 2 πιο πάνω ημερομηνίες τα ζώα έβοσκαν και φυσικά πρέπει να έκαναν ζημιά διότι τα είδε μετά και ήταν φαγωμένα. Στις 23/9/2010 είδε τα ζώα να βόσκουν στο τεμάχιο αλλά δεν είδε τι έτρωγαν και ότι έχει μείνει θα το αποτελείωσαν, όπως και διαπίστωσαν την επόμενη ημέρα. Ανέφερε ότι υπάρχουν και άλλες μάντρες στην περιοχή που ανήκουν σε άτομα που κατονόμασε, οι οποίες είναι κοντά και στην περιοχή Μελάντρα, χωρίς να ξέρει τον αριθμό των ζώων. Ο ίδιος δεν έχει δει αγρινά στην περιοχή αλλά δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να κατεβαίνουν αγρινά στην περιοχή. Ερωτώμενος γιατί την πρώτη φορά δεν κατευθύνθηκε προς το χωράφι για να εκδιώξει τα ζώα, ανέφερε ότι περίμεναν για να δουν ακριβώς που ήταν τα ζώα και όταν το εξακρίβωσαν, ξεκίνησαν με το αυτοκίνητο για να πάνε προς την πρόσβαση του χωραφιού και πριν να μεταβούν στην περιοχή, είδαν τον Ανδρέα Γεωργίου να πηγαίνει με το αυτοκίνητο του από άλλον δρόμο και όταν έφτασαν στο χωράφι, είδαν τον Ανδρέα να οδηγεί τα ζώα έξω από το χωράφι, υποδεικνύοντας ο μάρτυρας επί του τεκμηρίου 7 με το γράμμα Δ τον χωματόδρομο που οδηγεί προς το χωράφι και προς το πυροφυλάκιο στην περιοχή ΄΄Προσευχή΄΄. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι ήταν στον κύριο δρόμο, υποδεικνύοντας με τα γράμματα ΚΔ επί του τεκμηρίου 7 τον κύριο δρόμο, και από εκεί και συγκεκριμένα από το μνημείο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, είδαν τα ζώα στο τεμάχιο του Όμηρου. Σε σχέση με τον δρόμο, το τεμάχιο του Όμηρου βρίσκεται βόρεια και μετά πήγαν στο τεμάχιο από τον χωματόδρομο και πριν φτάσουν εκεί, είδαν τον Ανδρέα να έρχεται από πάνω από το πυροφυλάκιο, σταμάτησε το αυτοκίνητο του έξω από το χωράφι του Όμηρου, μπήκε μέσα και έβγαλε τα ζώα από το χωράφι και οδηγούσε προς την μάντρα του κατηγορουμένου που βρίσκεται ανατολικά. Ανέφερε ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να πάνε προς αυτό το μέρος και δεν ήξερε αν πριν από το 2010 έγιναν και άλλες ζημιές στο χωράφι του Όμηρου Ναθαναήλ. Από ότι ξέρει οι άλλες μάντρες δεν αφήνουν ανεπιτήρητες αίγες και δεν έλαβαν καταγγελία για αυτό το γεγονός. Ερωτώμενος αν από τον αδελφό του κατηγορούμενου τον Γιαννάκη έλαβε καταγγελία για ανεπιτήρητα ζώα, ανέφερε ότι ο Γιαννάκης ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου και αντιπρόεδρος και αν ήθελε να πάει να δει άλλους βοσκούς με τα ζώα θα μπορούσε να το κάνει ο ίδιος ή να ειδοποιήσει τον κοινοτάρχη. Στις 27 του Ιούνη το περιστατικό έγινε γύρω στις 6:30 μ.μ. - 7:00μ.μ. ήταν μέρα και καλοκαίρι και δεν είδε δηλητήρια ή νεκρές αίγες αλλά ούτε και σκύλλους. Ο κατηγορούμενος 1 τους απείλησε και τότε μετέβησαν στην αστυνομία και έκανε καταγγελία ο Ναθαναήλ Ναθαναήλ ο οποίος ζήτησε από την αστυνομία όπως επιστήσουν την προσοχή στον κατηγορούμενο 1, ενώ ο μάρτυρας δεν προέβη σε καταγγελία. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι βρέθηκαν με τον κατηγορούμενο 1 και αυτός τους έκανε παράπονο ότι υπήρχαν δηλητήρια στην περιοχή και ότι τα ζώα του ήταν στην μάντρα του κλεισμένα και όχι έξω, ανέφερε ότι πρώτα φορά ακούει αυτήν την θέση. Τα ζώα του κατηγορούμενου είναι άγριες αίγες και δεν έχει μεταβεί ο μάρτυρας στην περιοχή για να πιάσει κάποιο ζώο αλλά για να δει την κατάσταση. Ερωτώμενος κατά πόσο ήξερε ότι οι αίγες ανήκαν στον κατηγορούμενο, το απέδωσε στο γεγονός ότι οι άλλοι βοσκοί προσέχουν τα ζώα τους. Ο κατηγορούμενος δεν απείλησε τον μάρτυρα αλλά τον κάλεσε όπως πει του κ. Ναθαναήλ να απομακρυνθεί από το μέρος διότι θα προέβαινε στις πράξεις που αναφέρθησαν πιο πάνω, πράγμα που έγινε και έφυγαν αφήνοντας τα ζώα μέσα στο χωράφι, λέγοντας ταυτόχρονα ότι το μόνο καθήκον που είχε ήταν να ειδοποιήσει τον ιδιοκτήτη των ζώων. Όταν ερωτήθηκε γιατί δεν πήρε ένα ζώο για να δει την σήμανση για να είναι σίγουρος ότι τα ζώα ανήκαν στον κατηγορούμενο, απάντησε διερωτώμενος για το ποιο ήταν το όφελος του κατηγορουμένου να μπει στο χωράφι και να βγάζει τα ζώα ποιου και να τα οδηγεί προς την μάντρα. Επίσης ερωτώμενος γιατί δεν τον ανέκοψαν και να δουν, ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 τους απείλησε και ο κ. Ναθαναήλ κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία. Κατά την δεύτερη επίσκεψη του μάρτυρα και πάλι δεν έκανε κάτι παρόμοιο διότι δεν ήθελε να οξυνθούν τα πνεύματα, απέστειλε επιστολή ως όφειλε, τα εν λόγω ζώα δεν μπορούν να πιαστούν αλλά ούτε που δοκίμασε να το πράξει. Αναφορικά με τις επιστολές παραπόνων που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήρια, δεν μπορούσε να εκφέρει τελικά μια ξεκάθαρη θέση ως προς τις συνθήκες που οδήγησαν στην σύνταξη τους, αρνούμενος ταυτόχρονα ότι όσα είπε περί αυτού του θέματος είναι ψέματα και αρνήθηκε επίσης σχετική υποβολή ότι προσήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει τον φίλο του Ναθαναήλ Ναθαναήλ, λέγοντας ότι ήταν μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου και μετέβηκε στην περιοχή την δεύτερη φορά καθ΄ υπόδειξη του κοινοτάρχη και την πρώτη φορά βρέθηκε στην περιοχή τυχαία και πολλές φορές τυχαίνει να πηγαίνει βόλτα με τον κ. Ναθαναήλ. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος δεν του αρνήθηκε ότι ήταν δικά του ζώα και ως προς την επιστολή - παράπονο - ανέφερε εκ νέου περιστάσεις κάτω από τις οποίες συντάχθηκε και υπεγράφη ενώπιον της επόπτου Μαρίας Χαραλάμπους. Ως Μ.Κ. 5 κατέθεσε ο κ. Ναθαναήλ Ναθαναήλ. Ανέφερε ότι διαμένει στην Λυσό της Πάφου από το 1986, γνωρίζει τους κατηγορούμενους οι οποίοι είναι συγχωριανοί του, ασχολούνται με την γεωργοκτηνοτροφία και διατηρούν μάντρα στην περιοχή Μελάντρα. Αναγνώρισε το τεκμήριο 4 που είναι η σχετική καταγγελία που έκανε στην Επαρχιακή Διοίκηση για την ανεξέλεγκτη βόσκηση. Στις 27/6/2010 ο ίδιος μαζί με τον Σωτήρη Αντζουλή, πήγαιναν περίπατο στην περιοχή Κόπες και σε ένα σημείο παρά του αγάλματος του Παλληκαρίδη, είδαν αίγες στο τεμάχιο του αδερφού του, ήτοι του Όμηρου Ναθαναήλ, τις παρακολούθησαν για περίπου μισή ώρα. Μετά οδήγησαν το αυτοκίνητο κοντά στο τεμάχιο αυτό και είδαν τον Ανδρέα Λεοντίου να έρχεται με το αυτοκίνητο του, να σταματά έξω από το χωράφι και να βγάζει τις αίγες που ήταν μέσα και να τις οδηγεί προς την μάντρα τους που είναι απέναντι. Επίσης στις 19/9/2010 παιρνόντας τυχαία από τον δρόμο προς τις Κόπες στην περιοχή Περίλοφος είδε αρκετά ζώα έξω από το χωράφι του αδερφού του. Ερωτώμενος αν στις 27/6/2010 είδε τον κατηγορούμενο 1 να οδηγεί τα ζώα έξω και αν μίλησε αυτόν, ανέφερε ότι μόλις τους είδε μπροστά του ο κατηγορούμενος 1, ο τελευταίος του είπε ότι ο αδερφός του δηλητηριάζει τα ζώα του και εξαπέλυσε απειλές εναντίον των ιδίων και των οικείων τους και ότι με τον Σωτήρη Αντζουλή δεν έχει τελειώσει διότι έχει προηγούμενα. Τότε ο ίδιος κατάγγειλε το περιστατικό στην αστυνομία και θεωρήθηκε ως προηγούμενο και η αστυνομία τους είπε ότι θα τον καλέσουν για να του κάνουν παρατήρηση. Την πρώτη φορά δεν μέτρησαν τα ζώα τα οποία ήταν εντός του τεμαχίου, αλλά ήταν καμιά δεκαπενταριά, ήταν στο τεμάχιο του αδερφού του το οποίο γνωρίζει, ως επίσης και τα σχετικά βαρέλια του χωραφιού που δεν είναι κατά μήκος όλου του χωραφιού, αυτά μπορούν να θεωρηθούν ως περίφραξη και τα οποία στηρίζουν το τεμάχιο επειδή είναι πλαγιά, ήτοι για να στηρίξουν τα χώματα. Την δεύτερη φορά τα ζώα ήταν έξω από το τεμάχιο του αδερφού του και γνωρίζει ότι τα ζώα ήταν του κατηγορούμενου διότι είναι η πιο κοντινή μάντρα και υπολογίζει ότι μπορούσε να είναι δικά του. Αναγνώρισε επίσης ο μάρτυρας επί του τεκμηρίου 7 το τεμάχιο 291 του αδεφού του. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι τον κ. Αντζουλή τον γνωρίζει από το 1986 όταν ήρθε ο μάρτυρας από την Αμερική, είναι γείτονας του, κάνουν παρέα, είναι καλοί φίλοι και πηγαίνουν βόλτα ακόμα και σε εβδομαδιαία βάση. Δεν θυμόταν πότε ο αδερφός του δενδροφύτεψε το τεμάχιο του, έκανε όμως έξοδα και εξέφρασε την άποψη ότι το έκανε για να παιρνά την ώρα του. Την δεύτερη φορά έβλεπαν τις αίγες για αρκετή ώρα και τις παρακολουθούσαν διότι ο αδεφός του του παραπονέθηκε ότι ζώα τρώνε αυτά που φύτεψε. Είδαν τον κατηγορούμενο 1 να ερχόταν από άλλο δρόμο και όχι από την μάντρα του και πήγαν σχεδόν ταυτόχρονα με τον κατηγορούμενο 1 αλλά πρώτοι έφτασαν οι ίδιοι. Δεν πήραν οποιαδήποτε σήμανση από κάποιο ζώο διότι είναι άγρια ζώα, αλλά δεν έχουν δοκιμάσει να το πράξουν αυτό. Το χωράφι του αδερφού του απέχει 600 - 650 μέτρα από την μάντρα του κατηγορουμένου 1 ο οποίος οδήγησε τα ζώα στην μάντρα του, ενώ ο μάρτυρας δεν μπορεί να πιάσει ένα τέτοιο ζώο σε αντίθεση με τον κατηγορούμενο 1 που μπορεί να ελέγξει τα ζώα του αφού είναι ο ιδιοκτήτης τους. Στην περιοχή υπάρχουν και άλλες μάντρες αλλά όταν έγινε η καταγγελία το 2010 υπήρχε μόνο αυτή του κατηγορουμένου 1 και κάποια άλλη που είχαν ζώα που ανήκε σε κάποιον Οδυσσέα, ενώ υπάρχει και κάποια άλλη χωρίς ζώα που ανήκει σε κάποιον Πάρη και υπάρχει ακόμη μια σήμερα. Η μάντρα που υπήρχε με ζώα όταν έγινε η καταγγελία απέχει 800 - 900 μέτρα, απόσταση που μπορεί να διανύσει μια αίγα. Εξέφρασε την βεβαιότητα ότι τα ζώα ανήκαν στον κατηγορούμενο 1 διότι την πρώτη φορά ο κατηγορούμενος τα έβγαλε από το τεμάχιο και τα οδήγησε στην μάντρα του και την δεύτερη φορά ήταν επειδή η μάντρα του κατηγορούμενου ήταν η πιο κοντινή. Επίσης ο μάρτυρας αναφέρθηκε σε προηγούμενες διαφορές που είχε με την οικογένεια του κατηγορουμένου τα οποία είναι άσχετα με την παρούσα υπόθεση, ως επίσης και σε περιστατικό παρόμοιο μεταξύ του αδερφού του και του κατηγορουμένου 1 και που ήταν πριν την πρώτη φορά, ήτοι για γεγονός που δεν αφορά την παρούσα υπόθεση. Το περιστατικό που έγινε στις 27/6/2010 ήταν απόγευμα, δεν ήταν σκοτεινά, είχε αρκετό φως και ήταν γύρω στις 7:00 μ.μ. και δεν είδε δηλητήρια στην περιοχή. Ανέφερε ότι στον κατηγορούμενο 1 μετά τις απειλές του είπε απλά την φράση ΄΄ ξέρεις τι λες;΄΄ και δεν του είπε ότι θα τον αναγκάσει να φύγει από την μάντρα του και αρνήθηκε σχετική υποβολή ότι ναι μεν βρήκε τον κατηγορούμενο 1 αλλά τα ζώα δεν ήταν του κατηγορουμένου
10. Την δεύτερη φορά είδε ζώα ανεπιτήρητα στην περιοχή Περίλοφος έξω από το χωράφι του αδερφού του σε απόσταση 150 μέτρων, δεν τα πλησίασε διότι δεν υπήρχε λόγος, διευκρινίζοντας ότι δεν είπε ότι ανήκουν σε κάποιον αυτά τα ζώα. Αναφορικά με την επιστολή του - παράπονο - ανέφερε ότι την έγραψε η κόρη του στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και την επιστολή του κ. Αντζουλή την έφερε στην κόρη του την οποία έγραψε την ίδια μέρα στον ίδιο ηλεκτρονικό υπολογιστή, εκφράζοντας άγνοια γιατί διαφέρουν οι γραμματοσειρές μεταξύ τους. Από ότι ξέρει, ο αδερφός του προέβη σε καταγγελίες στην Επαρχιακή Διοίκηση και στην Αστυνομία, αλλά από ότι άκουσε δεν μπορούσαν να πιάσουν κάποιο ζώο και ήταν δύσκολο, έτσι ώστε να είναι πιο έγκυρη η μαρτυρία. Επανεξεταζόμενος ανέφερε ότι τον Ανδρέα Λεοντίου τον φωνάζουν και Ανδρέα Γεωργίου. Ως Μ.Κ. 6 κατέθεσε ο κ. Όμηρος Ναθαναήλ. Ανέφερε ότι κατάγεται από την Λυσό, διαμένει στην Πάφο, επισκέπτεται περίπου μια φορά την εβδομάδα την Λυσό στην οποία είναι ιδιοκτήτης του ακινήτου τεμάχιο 291 Φ/Σχ 35/
11. Γνωρίζει τους κατηγορούμενους οι οποίοι είναι χωριανοί του και ασχολούνται με την κτηνοτροφία και διατηρούν μάντρα στην περιοχή Μελάντρα. Καλλιεργεί το τεμάχιο του από το 2008, το 2009 είχε ζημιές από αίγες σε αυτό στο οποίο είχε προβεί σε δενδροφύτευση. Όταν επισκεπτόταν το χωριό έβλεπε τα δένδρα να είναι ΄΄ταισμένα΄΄ εννοώντας προφανώς φαγωμένα από αίγες και εξέφρασε την άποψη ότι τα ζώα ανήκαν στους κατηγορούμενους. Με τον κατηγορούμενο 1 είχε μιλήσει στην αρχή, τον βρήκε στον δρόμο και μίλησε μαζί του και ο κατηγορούμενος 1 που ήταν εκεί με τις αίγες, του είπε να προσέχει από κάποια, τον ρώτησε γιατί φύτεψε δένδρα και τότε ο μάρτυρας τηλεφώνησε στην αστυνομία της Πόλης, οι οποίοι του ανέφεραν ότι αφορά την Επαρχιακή Διοίκηση και ότι είναι αποκλεισμός της περιοχής Λυσού. Τότε ο μάρτυρας τηλεφώνησε στην Επαρχιακή Διοίκηση οι οποίοι του ζήτησαν να συντάξει σχετική επιστολή, πράγμα το οποίο και έπραξε δια του τεκμηρίου 1, στην οποία έλαβε απαντητική επιστολή ημερομηνίας 2/2/2010 - τεκμήριο
12. Στις 23/9/2010 ο μάρτυρας πήγαινε να επισκεφθεί το χωράφι του και από μια απόσταση είδε μέσα σε αυτό αίγες, το χωράφι του είναι ορεινό και φαίνεται και τότε τηλεφώνησε στον κοινοτάρχη, ο οποίος του ανέφερε ότι απουσιάζει στο εξωτερικό και ότι θα τηλεφωνήσει σε κάποιο μέλος του κοινοτικού συμβουλίου για να πάει στην περιοχή και να δει τις αίγες. Έτσι σε 15 - 20 λεπτά μετέβηκε στην περιοχή ο κ. Σωτήρης Ατζουλής, ο οποίος του ανέφερε να τηλεφωνήσουν στον κατηγορούμενο 1, πράγμα που έγινε. Ο κατηγορούμενος 1 ούτε αρνήθηκε αλλά ούτε και παραδέχθηκε ότι οι αίγες ήταν δικές του ως του ανέφερε ο Σωτήρης Ατζουλής, αλλά του είπε όπως φύγουν απειλώντας τους ταυτόχρονα και έτσι ο Σωτήρης Ατζουλής παρότρυνε τον μάρτυρα όπως φύγουν από την περιοχή για να μην συμβεί οτιδήποτε. Την συγκεκριμένη μέρα είδε περίπου 15 - 20 αίγες και δεν μπόρεσε να πάρει τον διακριτικό αριθμό από κάποιο ζώο για να είναι σίγουρος σε ποιον ανήκουν, διότι τα ζώα αυτά είναι άγρια και δεν μπορούν να πλησιαστούν και να πιαστούν. Εξέφρασε την βεβαιότητα ότι τα ζώα βρίσκονταν στο τεμάχιο του επειδή το έχει οριοθετήσει, το έχει επιπεδώσει και είναι ευδιάκριτο. Ο μάρτυρας όταν ερωτήθηκε εάν έχουν προκληθεί ζημιές στο τεμάχιο του όταν είδε τα ζώα, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι οι ζημιές υπήρχαν από πιο πριν στο αμπέλι και στα φυτά που έχει φυτέψει εκεί την άνοιξη του 2009, το 2009 έχουν καταστραφεί εντελώς τα 30 φυτά αμπέλι και αργότερα μεταξύ του 2009 και 2010 έχει φυτέψει άλλα 2 - 3 δεντράκια τα οποία καταστρέφονταν εντελώς και σταμάτησει πλέον να ασχολείται με το θέμα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι τα δένδρα που φύτεψε στο χωράφι του ήταν το 2008 και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο - Μάρτιο και τον Απρίλιο τα αμπέλια. Δεν έχει δεν αγρινά να κατεβαίνουν στην περιοχή. Στην περιοχή και κοντά στο χωράφι του υπάρχει επανδρωμένο πυροφυλάκιο από το οποίο διακρίνεται ένα μέρος του χωραφιού του και δεν θεώρησε σκόπιμο όταν έγιναν οι ζημιές στο χωράφι του να πάει να ρωτήσει στο πυροφυλάκιο τον υπεύθυνο κατά πόσο είδε τι ζώα έκαναν τις ζημιές. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι εάν πήγαινε στο πυροφυλάκιο και ρωτούσε τον δασοφύλακα αυτός θα του έλεγε ότι τα δένδρα του το 2009 είχαν φαγωθεί από αγρινά, απάντησε ότι στο χωράφι του υπάρχουν κόπρανα των αγρινών που ξεχωρίζουν αλλά δεν έχει δει αγρινά στην περιοχή. Στην περιοχή υπάρχουν και άλλες μάντρες και συγκεκριμένα δύο τους οποίους και κατονόμασε μερικώς και εξέφρασε την άποψη ότι αυτές οι μάντρες αφήνουν τα ζώα τους έξω. Όταν απέστειλε την σχετική επιστολή στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου αναφέροντας τα ονόματα των κατηγορουμένων διότι μίλησε με τον έναν κατηγορούμενο ο οποίος μπορεί και βόσκει δίπλα από το χωράφι του όντας ο ίδιος στο ακινητοποιημένο αυτοκίνητο του και τα ζώα δίπλα του κοιτάζοντας τα. Στις 23/9/2010 δεν έχει σταθμεύσει ο ίδιος στο χωράφι του αλλά είδε τα ζώα να κατεβαίνουν από ένα σημείο στο οποίο τον βρήκε και ο Σωτήρης Αντζουλής ο οποίος τον απέτρεψε να πάει στο χωράφι και συγκεκριμένα ο Σωτήρης Αντζουλής τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 αναφέροντας αυτά που είπε και ο ίδιος στο Δικαστήριο και μετά έφυγαν προς το μνημείο του Παλλικαρίδη, αρνούμενος σχετικές υποβολές περί του αντιθέτου, ως επίσης και σχετική υποβολή ότι προέβη στην καταγγελία για να εκδιώξει τον κατηγορούμενο 1 από την μάντρα. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η κατηγορούσα αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων 1, 2 και 4 και αφού τους επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομία; Νόμου Κεφ. 155, οι κατηγορούμενοι 2 και 4 επέλεξαν όπως παραμείνουν σιωπηλοί και δεν κάλεσαν μάρτυρες υπεράσπισης, ο δε κατηγορούμενος 1 επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και κάλεσε δύο μάρτυρες υπεράσπισης. Ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι κατάγεται και διαμένει στο χωριό Λυσός και διατηρεί μάντρα οι οποίες το 2010 αριθμούσαν 125 κατσίκες στην περιοχή Μελάντρα της Επαρχίας Πάφου και οι γονείς του οι οποίοι είναι οι κατηγορούμενοι 2 και 4, τον βοηθούσαν μέχρι το 2007 με την φροντίδα των ζώων αλλά από τότε μέχρι σήμερα αδυνατούν να το πράξουν λόγω της ηλικίας τους. Κάθε χρόνο σπέρνει 350 δεκάρια γης με σιτηρά και σπαρτά για να εξασφαλίζει την τροφή των ζώων του και λόγω του μικρού αριθμού των ζώων που κατέχει, μπορεί να τα φροντίζει άνετα και ουδέποτε τα άφησε έξω από την μάντρα του για να βοσκήσουν. Τους Σωτήρη Αντζουλή και Ναθαναήλ Ναθαναήλ τους συνάντησε στον δρόμο προς το πυροφυλάκιο της περιοχής όταν έλαβε τηλεφώνημα από τον δασοφύλακα κ. Νεόφυτο Πέτρου ότι υπήρχαν στην περιοχή δηλητήρια για ζώα. Εκεί συζήτησαν έντονα για το ποιος έβαλε τα δηλητήρια και ο Ναθαναήλ Ναθαναήλ του είπε ότι θα τον αναγκάσει να εγκαταλείψει την μάντρα. Στην περιοχή εκεί δεν υπήρχαν ελεύθερες κατσίκες. Ο Σωτήρης Αντζουλής του τηλεφώνησε μια φορά και του είπε ότι τα ζώα του ήταν έξω από την μάντρα και ο κατηγορούμενος 1 του είπε ότι τα ζώα του είναι μέσα στην μάντρα και δεν εκστόμισε καμία απειλή. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το τεμάχιο 408 Φ/Σχ 35/15 στο οποίο βρίσκεται η επίδικη μάντρα ανήκει στον αδερφό του Γιαννάκη Γεωργίου και οι κατσίκες είναι εγγεγραμμένες στο όνομα της μητέρας του η οποία είναι η κατηγορούμενη 4 διότι μέχρι το 2007 ασχολούνταν οι γονείς του με την μάντρα και μετά το 2007 ανέλαβε ο ίδιος. Τα 350 δεκάρια που ανέφερε ότι τα καλλιεργεί, τα ενοικιάζει από συγχωριανούς του και τα σπέρνει κατά τους μήνες Οκτώβρη μέχρι Δεκέμβρη ξοδεύοντας μεγάλα ποσά αγοράζοντας λιπάσματα αλλά όχι σπόρους διότι τους αφήνει από την δική του παραγωγή. Από τον σανό που παράγεται τρέφει τα ζώα του τα οποία δεν βγαίνουν ποτέ έξω από την μάντρα η οποία έχει έκταση 8 δεκάρια και πουλεί τον σανό που περισσεύει, αρνούμενος σχετικές υποβολές περί του αντιθέτου, λέγοντας ότι τα δικά του ζώα δεν είναι ανεξέλεγκτα αλλά ανεξέλεγκτα είναι τα ζώα άλλων μαντρών. Ο δασοφύλακας κ. Νεόφυτος Πέτρου του τηλεφώνησε, χωρίς να θυμάται το έτος, λέγοντας του για την ύπαρξη δηλητηρίων διότι προηγουμένως δηλητηριάστηκαν 5 σκύλοι του και του ζήτησε, όπως και σε όσους εργάζονται εκεί, όπως του τηλεφωνήσει εάν δει κάτι αναφορικά με αυτό το θέμα αν και δεν είναι στα καθήκοντα τους. Ο εν λόγω δασοφύλακας νομίζει ότι εργαζόταν στην περιοχή μέχρι το τέλος 2009, 2010 χωρίς να είναι σίγουρος και εξέφρασε άγνοια σε υποβληθείσα θέση ότι από το 2008 έχει μετατεθεί στην Γιαλιά. Σε κατοπινό στάδιο της αντεξέτασης του ο κατηγορούμενος διευκρίνησε ότι το περιστατικό με τα δηλητήρια έγινε το

1. Όταν του υποβλήθηκε η θέση ότι στις 27/6/2010 τον είδαν οι Ναθαναήλ και Σωτήρης Αντζουλής να οδηγεί τα ζώα του προς το χωράφι του Όμηρου Ναθαναήλ, ανέφερε ότι την ημέρα που συναντήθηκαν ο ίδιος βρισκόταν στην αντίθετη κατεύθυνση σταματημένος με το αυτοκίνητο διότι ερχόντουσαν, λέγοντας επίσης ότι είναι αδύνατο να κατεύθυνε ζώα στην αντίθετη κατεύθυνση από την στιγμή που αυτοί κατευθύνοντο προς την μάντρα, διευκρινίζοντας ότι το όλο περιστατικό έγινε την ημέρα που του τηλεφώνησε ο πιο πάνω δασοφύλακας. Δεν θυμόταν πότε του τηλεφώνησε ο Σωτήρης Αντζουλής, αλλά θυμόταν ότι του είπε ότι τα ζώα του είναι έξω από την μάντρα και ο κατηγορούμενος 1 του ανέφερε ότι αυτό δεν συμβαίνει διότι πριν από μισή ώρα ήταν εκεί και του ζήτησε να τον αφήσει ήσυχο διότι τον ενοχλούσαν πριν καν ακόμα γίνει η δενδροφύτευση στο χωράφι του Όμηρου Ναθαναήλ. Αρνήθηκε επίσης σχετική υποβολή ότι στις 23/9/2010 του τηλεφώνησε ο Σωτήρης Αντζουλής και του παραδέχτηκε ενώ ήταν στο σκοπευτήριο ότι τα ζώα που βρίσκονταν στο τεμάχιο του Όμηρου είναι δικά του, ως επίσης αρνήθηκε υποβληθείσα θέση ότι απείλησε τον Όμηρο, λέγοντας ότι δεν είναι λογικό από τα 125 ζώα να βόσκει μόνο τα 10 με
2. Τέλος αρνήθηκε τις υποβληθείσες θέσεις ότι στις 27/6/2010, 23/9/2010 και 19/9/2010 ενώ είχε την επίβλεψη των αιγών, τις άφησε να βόσκουν χωρίς να κατέχει άδεια ποιμένα σε ανοικτό χώρο στο τεμάχιο του Όμηρου Ναθαναήλ και ότι τα ζώα αυτά προκάλεσαν ζημιές στο εν λόγω τεμάχιο. Ως Μ.Υ. 1 κατέθεσε ο κ. Νεόφυτος Πέτρου. Ανέφερε ότι εργάζεται στο Τμήμα Δασών και εργάστηκε στην περιοχή Λυσού από το 2003 μέχρι το 2009 στο πυροφυλάκιο με την ονομασία ΄΄Προσευχή΄΄. Γνωρίζει τις περιοχές Κόπες και Περίλοφος οι οποίες είναι κάτω από το πυροφυλάκιο κοντά στο μνημείο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και αναγνώρισε το τεμάχιο που κατέχει ο Όμηρος Ναθαναήλ και αυτό το γνωρίζει διότι εργαζόταν από το 2003 μέχρι το 2009 στο δασονομείο της Λυσού Πάφου και περνούσε καθημερινώς για να πάει στο πιο πάνω πυροφυλάκιο δίπλα από το εν λόγω τεμάχιο. Το 2009 είδε αγρινά κατά τις πρωινές ώρες στο τεμάχιο του Όμηρου Ναθαναήλ και όταν ο ίδιος έβγαινε πάνω με το πυροσβεστικό όχημα αυτά τράπηκαν σε φυγή, χωρίς να τα δει αν βοσκούσαν. Τον πρώτο κατηγορούμενο τον ειδοποίησε για δηλητήρια τον Σεπτέβριο του 2009 λέγοντας του ότι κοντά στο μνημείο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη στον δρόμο προς την έξοδο προς το πυροφυλάκιο υπήρχαν κομμάτια κρέατα και ψωμιά δολώματα. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι από το 2009 έχει μετατεθεί. Ως Μ.Υ. 2 κατέθεσε ο κ. Γιαννάκης Γεωργίου. Ανέφερε ότι κατάγεται και διαμένει στο χωριό Λυσός και τα τελευταία 5 χρόνια είναι μέλος του κοινοτικού συμβουλίου Λυσού. Σε διάφορες ημερομηνίες κατά τα έτη 2010 και 2011 και κατόπιν καταγγελιών από ιδιοκτήτες χωραφιών, είχε μεταβεί στην περιοχή ΄΄Κόπες΄΄ και ΄΄Περίλοφος΄΄ του χωριού Λυσός και Μελάνδρας όπου είδε κατσίκες να βόσκουν ανεπιτήρητες. Κατάφερε να πιάσει κάποια ζώα και να πάρει την σήμανση τους και σε συνεργασία με την αστυνομία και το κτηνιατρείο, ανακάλυψε ότι τα ζώα ανήκαν σε κτηνοτρόφους, τους οποίους και κατονόμασε, που διατηρούν μάντρες στην περιοχή τις οποίες και τις προσδιόρισε γεωγραφικά και που είναι κοντά στις πιο πάνω τοποθεσίες. Τα ζώα του κατηγορουμένου 1 ο οποίος είναι αδερφός του, ουδέποτε τα είδε να βόσκουν ανεπιτήρητα στην περιοχή. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι ο αδερφός του και οι κατηγορούμενοι 2 και 4 οι γονείς του, είναι ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου στο οποίο βρίσκεται η μάντρα στην περιοχή Μελάντρα, είναι μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου το οποίο αποτελείται από τον πρόεδρο και 4 μέλη και ο μάρτυρας είναι πρόεδρος του σκοπευτηρίου. Ερωτώμενος γιατί έκαναν στον ίδιο παράπονο και όχι σε κάποιο άλλο μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου, ανέφερε ότι ο ίδιος προσωπικά επικοινώνησε με τον κοινοτάρχη και τα άλλα μέλη αναφορικά με το θέμα των ζημιών από τις αίγες και ότι όλο το χωριό είναι ανάστατο αναφέροντας και συγκεκριμένα ονόματα που υπέστησαν ζημιές που έγιναν κατά το έτος 2007 μέχρι σήμερα από ζώα άλλων ιδιοκτητών ζώων όπως επιβεβαιώθηκε από την αστυνομία και το κτηνιατρείο και δεν άκουσε ποτέ ότι έγιναν ζημιές από ζώα του κατηγορούμενου 1, κατηγορώντας ευθέως δύο άλλους ιδιοκτήτες ζώων. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναφορικά με την πρώτη και δεύτερη κατηγορία, τα άρθρα 2, 3, 4, 13 και 14 του περί Προβάτων και Αιγών ( Άδεια Ποιμένα και Έλεγχος ) Νόμου Κεφ. 91, όπως τροποποιήθηκε, προνοούν τα ακόλουθα: 2.-

(1)Στο Νόμο αυτό- "Έπαρχος" σημαίνει τον Έπαρχο της επαρχίας "ζώο" σημαίνει οποιοδήποτε πρόβατο ή αίγα αλλά δεν περιλαμβάνει το νεογέννητο αυτών που συνεχίζει να θηλάζει "περίκλειστος χώρος" σημαίνει οποιοδήποτε αγρό, μάντρα, αυλή ή άλλο τόπο περιτριγυρισμένο με τον τρόπο αυτό ώστε οποιοδήποτε ζώο να εμποδίζεται να εξέλθει από αυτόν "ποίμνιο", εκτός όταν ορίζεται διαφορετικά, με γνωστοποίηση που γίνεται δυνάμει του εδαφίου

(2), σημαίνει οποιοδήποτε ποίμνιο που αποτελείται από έξι ή περισσότερα ζώα.

(2)Ο Έπαρχος δύναται, με ειδοποίηση που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, να διατάξει όπως, κατά την εφαρμογή του Νόμου αυτού σε οποιαδήποτε περιοχή που καθορίζεται στην ειδοποίηση αυτή, "ποίμνιο" σημαίνει ποίμνιο από τρία ή περισσότερα ζώα και όπως, ενόσω η ειδοποίηση αυτή παραμένει σε ισχύ, ο όρος "ποίμνιο", σε σχέση με την περιοχή που καθορίζεται στην ειδοποίηση διαβάζεται και ερμηνεύεται ανάλογα. Κανένα πρόσωπο δεν έχει υπό τη φροντίδα ή τον έλεγχο του ποίμνιο, έξω από περίκλειστο χώρο χωρίς άδεια 3. Κανένας δεν έχει υπό τη φροντίδα ή τον έλεγχο του οποιοδήποτε ποίμνιο έξω από περίκλειστο χώρο εκτός αν είναι κάτοχος άδειας που εκδόθηκε από τον Έπαρχο (που στο εξής αναφέρεται ως "άδεια ποιμένα"). Άδεια ποιμένα 4.-

(1)Κάθε πρόσωπο το οποίο επιθυμεί να λάβει άδεια ποιμένα υποβάλλει αίτηση εγγράφως προς τον έπαρχο δηλώνοντας το όνομα του, την ηλικία του, τη διαμονή του και τον ανώτατο αριθμό ζώων σε σχέση με τα οποία επιθυμεί να λάβει την άδεια αυτή.

(2)Με τη λήψη της αίτησης αυτής, ο Έπαρχος δύναται, κατά την κρίση του, αλλά τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 8, να εκδώσει άδεια στον Τύπο Α του Παραρτήματος που να ορίζει τον αριθμό των ζώων σε σχέση με τα οποία χορηγείται η άδεια: Νοείται ότι ο Έπαρχος δύναται, κατά την κρίση του, με οπισθογράφηση σε άδεια ποιμένα, να αυξήσει τον αριθμό ζώων που ορίζεται σε αυτή, για τέτοια περίοδο σε σχέση με οποιαδήποτε περιοχή ή τοποθεσία που ορίζεται και με τέτοιους όρους οι οποίοι ήθελαν φανεί σε αυτόν κατάλληλοι, αλλά η οπισθογράφηση αυτή δύναται να ακυρωθεί από τον Έπαρχο κατά οποιοδήποτε χρόνο.

(3)Ο Έπαρχος καταχωρεί κάθε άδεια ποιμένα που εκδίδεται από αυτόν σε βιβλίο που τηρείται για το σκοπό αυτό, στο οποίο καταχωρεί τα στοιχεία που περιέχονται σε αυτήν.

(4)Για κάθε άδεια ποιμένα καταβάλλεται δικαίωμα δύο λιρών.

1. Κάθε πρόσωπο το οποίο- (α) ενεργεί κατά παράβαση των άρθρων 3 ή 7 (β) ενεργεί κατά παράβαση ειδοποίησης δυνάμει του άρθρου 12 (γ) έχει υπό τη φροντίδα του, έξω από περίκλειστο χώρο ζώα καθ' υπέρβαση του αριθμού ζώων που ορίζονται στην άδεια αυτού (δ) ενώ είναι κάτοχος άδειας ποιμένα ή άδειας που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 5 και έχοντας υπό τη φροντίδα του ποίμνιο, εγκαταλείπει το ποίμνιο αυτό αφύλακτο έξω από περίκλειστο χώρο, είναι ένοχο αδικήματος και υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις εκατόν πενήντα λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου. Ευθύνη του ιδιοκτήτη του ποιμνίου σε ορισμένες περιπτώσεις
2. Αν οποιοδήποτε ποίμνιο βρεθεί έξω από περίκλειστο χώρο αφύλακτο ή υπό τη φροντίδα άλλου προσώπου από το πρόσωπο το οποίο κατέχει άδεια ποιμένα ή άδεια που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 5 του Νόμου αυτού ή βρεθεί έξω από περίκλειστο χώρο κατά παράβαση ειδοποίησης βάσει του άρθρου 12 του Νόμου αυτού, ο ιδιοκτήτης του ποιμνίου αυτού, είτε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο διώχθηκε σχετικά με αυτό, είτε όχι, είναι ένοχος αδικήματος, εκτός αν αποδείξει προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι το ποίμνιο βρισκόταν έξω από περίκλειστο χώρο με τον τρόπο αυτό παρά τη ρητή εξουσιοδότηση ή οδηγίες αυτού, και υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις εκατόν πενήντα λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές της φυλάκισης και του προστίμου και το Δικαστήριο δύναται να διατάξει όπως μέρος του ποιμνίου σε σχέση με το οποίο διαπράχθηκε το αδίκημα, που δεν υπερβαίνει το ένα τρίτο αυτού, κατασχεθεί. Αναφορικά με την τέταρτη κατηγορία, το άρθρο 34 του περί Αγροφυλάκων Νόμου Κεφ. 287, προνοεί τα ακόλουθα: 34.-

(1)Αv oπoιoδήπoτε ζώo βρεθεί vα εισέρχεται παράvoμα σε oπoιαδήπoτε σπαρμέvη ή καλλιεργημέvη γη ή oπoιoδήπoτε αμπελώvα ή κήπo, ή vα πρoκαλεί ζημιά σε περιoυσία oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ τόσo o ιδιoκτήτης τoυ ζώoυ όσo και τo πρόσωπo, αv υπάρχει, υπό τηv επίβλεψη τoυ oπoίoυ βρισκόταv αυτό κατά τo χρόvo πoυ διέπραξε τηv παράvoμη είσoδo ή ζημιά είvαι έvoχoι αδικήματoς και σε περίπτωση καταδίκης τoυς υπόκειvται σε πρόστιμo πoυ δεv υπερβαίvει τις είκoσι πέvτε λίρες σε σχέση με κάθε τέτoιo ζώo, και κάθε Δικαστήριo αρμόδιας δικαιoδoσίας εvώπιov τoυ oπoίoυ oπoιoδήπoτε πρόσωπo πoυ κατηγoρείται για τέτoιo αδίκημα δικάζεται έχει εξoυσία vα επιδικάσει τέτoια απoζημίωση ως ζημιές όπως τo Δικαστήριo θεωρεί oρθό: Νoείται ότι, εκτός αv πρovoείται διαφoρετικά στo Νόμo αυτό, καμιά διάταξη πoυ περιέχεται στo άρθρo αυτό δεv εμπoδίζει oπoιαδήπoτε διαδικασία με αγωγή εvώπιov δικαστηρίoυ αρμόδιας δικαιoδoσίας σε σχέση με παράvoμη είσoδo ή ζημιά από oπoιoδήπoτε ζώo.

(2)Κάθε δίωξη βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ εγείρεται από τo πρόσωπo πoυ ζημιώθηκε από τηv πράξη για τηv oπoία υπάρχει παράπovo ή από Επιθεωρητή, κατά τη διακριτική τoυ εξoυσία μετά από παράπovo τoυ πρoσώπoυ αυτoύ. Καvέvα δικαστικό τέλoς δεv επιβάλλεται σε σχέση με oπoιαδήπoτε δίωξη βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ.

(3)Σε κάθε δίωξη βάσει τoυ άρθρoυ αυτoύ τo βάρoς της απόδειξης ότι η πράξη για τηv oπoία υπάρχει παράπovo έγιvε με τηv άδεια ή συvαίvεση τoυ πρoσώπoυ πoυ δικαιoύται vα δίvει τέτoια άδεια ή συvαίvεση, βαρύvει τov κατηγoρoύμεvo. Αναφορικά με την πέμπτη κατηγορία, τα άρθρα 2 και 13 του περί Αιγών νόμου Κεφ. 66, προνοούν τα ακόλουθα: 2. Στο Νόμο αυτό- "Ιδιοκτήτης περιουσίας" σημαίνει πρόσωπο το οποίο είναι ηλικίας δεκαοκτώ ετών και το οποίο- (α) είναι κύριος τουλάχιστο δέκα σκαλών γης εντός των ορίων χωριού είτε η γη αυτή είναι ή δεν είναι γραμμένη στο όνομα του προσώπου αυτού στα βιβλία του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου, ή (β) ενώ είναι κάτοικος χωριού, είναι κύριος ποιμνίου τουλάχιστον εικοσιπέντε αιγών ή είκοσι πέντε προβάτων ή κοπαδιού ανάμικτου από είκοσι πέντε αίγες και πρόβατα. "καθορισμένο λιμάνι" σημαίνει καθορισμένο χωριό που κηρύσσεται καθορισμένο λιμάνι βάσει των διατάξεων του άρθρου 5· "καθορισμένο χωριό" σημαίνει πόλη ή χωριό που κηρύσσεται καθορισμένο χωριό βάσει των διατάξεων του άρθρου 4· "υπεύθυνος λειτουργός" σημαίνει πρόσωπο που διορίζεται γραπτώς από το Υπουργικό Συμβούλιο για την εφαρμογή οποιασδήποτε από τις διατάξεις του Νόμου αυτού. 13.-

(1)Αν οποιαδήποτε αίγα ή ερίφιο βρεθεί σε οποιοδήποτε καθορισμένο χωριό κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 7 του Νόμου αυτού, αμφότεροι ο ιδιοκτήτης της αίγας αυτής ή του εριφίου και το πρόσωπο, αν υπάρχει, υπό την ευθύνη του οποίου βρισκόταν, είναι ένοχοι αδικήματος κατά παράβαση του Νόμου αυτού και σε περίπτωση καταδίκης καταδικάζονται να πληρώσουν £25 για κάθε αίγα ή ερίφιο σχετικά με το οποίο διαπράχτηκε το αδίκημα και κάθε τέτοια αίγα ή ερίφιο κατάσχεται: Νοείται ότι καμιά διάταξη στο άρθρο αυτό δεν εφαρμόζεται- (α) σε οποιαδήποτε αίγια ή ερίφιο που βρίσκεται υπό την κατοχή του Υπεύθυνου Λειτουργού για τους σκοπούς του άρθρου 12- (β) σε οποιαδήποτε αίγα ή ερίφιο που μεταφέρεται σε οποιοδήποτε χωριό για σκοπούς σφαγής: Νοείται, οπωσδήποτε, ότι η αίγα αυτή ή το ερίφιο σφάζονται εντός οκτώ ημερών από την ημέρα κατά την οποία αυτό μεταφέρθηκε στο χωριό και ότι η αίγα αυτή ή το ερίφιο στο μεταξύ περιορίζεται ή δένεται.

(2)Αδικήματα κατά παράβαση του άρθρου αυτού εκδικάζονται από οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία στον τόπο για τον οποίο υπάρχει ισχυρισμός ότι διαπράχτηκε αδίκημα: Νοείται ότι επιπρόσθετα με όλα τα άλλα δικαιώματα έφεσης και τηρουμένης της συμμόρφωσης με όλους τους όρους, προϋποθέσεις και διατάξεις που ρυθμίζουν εφέσεις από Επαρχιακά Δικαστήρια οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δήμευσης βάσει του άρθρου αυτού σε σχέση με αίγες αξίας πέντε λιρών ή άνω δύναται να υποβάλει έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο κατά της καταδίκης και του διατάγματος. Σύμφωνα με τον περί Αυξήσεως των Χρηματικών Ποινών Νόμος του 1987 (166/1987) άρθρα 3 και 4, προνοούνται τα ακόλουθα: 3.-

(1)Πάσα χρηματική πoιvή πρoβλεπoμέvη εv oιαδήπoτε διατάξει oιoυδήπoτε vόμoυ εv συvδυασμώ πρoς πoιvήv φυλακίσεως αvαφερoμέvηv εις τηv πρώτηv στήληv τoυ παρόvτoς εδαφίoυ αυξάvεται εις τo πoσόv τo αvαφερόμεvov εις τηv δευτέραv στήληv αυτoύ αvτιστoίχως: Πρώτη στήλη Δευτέρα στήλη Πoιvή φυλακίσεως Χρηματική πoιvή μη υπερβαίvoυσα τov έvα μήvα £ 75 υπερβαίvoυσα τov έvα μήvα αλλά μη υπερβαίvoυσα τoυς τρεις μήvας £ 150 υπερβαίvoυσα τoυς τρεις μήvας αλλά μη υπερβαίvoυσα τoυς εξ μήvας £450 υπερβαίvoυσα τoυς εξ μήvας αλλά μη υπερβαίvoυσα τoυς δώδεκα μήvας £1000 υπερβαίvoυσα τoυς δώδεκα μήvας £1500.

(2)Ουδέv τωv εv τω εδαφίω

(1)διαλαμβαvoμέvωv επηρεάζει oιαvδήπoτε χρηματικήv πoιvήv πρoβλεπoμέvηv εv oιαδήπoτε διατάξει oιoυδήπoτε vόμoυ εv συvδυασμώ πρoς πoιvήv φυλακίσεως, εάv η τoιαύτη χρηματική πoιvή υπερβαίvη τηv εις τηv δευτέραv στήληv τoυ εδαφίoυ

(1)αvαφερoμέvηv τoιαύτηv.

1. Εάv η χρηματική πoιvή πρoβλέπεται άvευ oιoυδήπoτε συvδυασμoύ πρoς πoιvήv φυλακίσεως τότε η εις τηv πρώτηv στήληv τoυ παρόvτoς άρθρoυ αvαφερoμέvη χρηματική πoιvή αυξάvεται εις τo πoσόv τo πρoβλεπόμεvov εις τηv δευτέραv στήληv αυτoύ αvτιστoίχως: Πρώτη στήλη Δευτέρα στήλη μη υπερβαίvoυσα τας £ 5 £25 υπερβαίvoυσα τας £5 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £ 10 £50 υπερβαίvoυσα τας £10 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £20 £100 υπερβαίvoυσα τας £20 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £25 £125 υπερβαίvoυσα τας £25 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £50 £250 υπερβαίvoυσα τας £50 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £100 £500 υπερβαίvoυσα τας £100 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £300 £750 υπερβαίvoυσα τας £300 αλλά μη υπερβαίvoυσα τας £1000 £
2. Το άρθρο 88 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, προνοεί τα ακόλουθα: << Εκτός όπου ειδικά επιτρέπεται μεγαλύτερος χρόνος από οποιοδήποτε Νόμο που ισχύει εκάστοτε, καμιά κατηγορία δεν δύναται να προσαφθεί εναντίον οποιουδήποτε προσώπου για ποινικό αδίκημα για το οποίο η ποινή δεν υπερβαίνει φυλάκιση τριών μηνών ή πρόστιμο εκατόν είκοσι πέντε λιρών ή και τις δύο αυτές ποινές, εκτός αν η κατηγορία προσαφθεί εντός περιόδου έξι μηνών από την ημέρα της διάπραξης του ποινικού αδικήματος.>> Μέσα λοιπόν από την συνδυασμένη εφαρμογή των προνοιών του νόμου 166/87, του άρθρου 88 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και της νομικής βάσης που διέπει τις κατηγορίες 4 και 5, προκύπτει αβίαστα ότι τα αδικήματα που αφορούν τις κατηγορίες 4 και 5 σε συνδυασμό με τον ουσιώδη χρόνο όπως αυτός αποτυπώνεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων και της ημερομηνίας καταχώρησης της παρούσας υπόθεσης, αυτές οι κατηγορίες έχουν παραγραφεί και οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται σε αυτές. Ανεξαρτήτως όμως αυτού του αποτελέματος, το Δικαστήριο θα εξετάσει και επί της ουσίας τις εν λόγω κατηγορίες και στα πλαίσια της αξιολόγησης της μαρτυρίας, κατά πόσο υπάρχει ποινική ευθύνη σε αυτές τις κατηγορίες και που όπως θα επεξηγηθεί πιο κάτω οι κατηγορούμενοι θα αθωωθούν και απαλλαγούν και για επιπρόσθετους λόγους όπως θα καταγραφούν αναλυτικά πιο κάτω. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Αναφορικά με την μαρτυρία της Μ.Κ. 2, χωρίς κανένα ενδοιασμό το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της στην ολότητα της ως αληθή και αξιόπιστη, όχι μόνο επειδή η μάρτυρας αυτή δεν αντεξετάστηκε, αλλά και επειδή η μάρτυρας κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης έδωσε την εικόνα του προσώπου που προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να αναφέρει όλα όσα γνωρίζει και που εμπίπτουν στην σφαίρα των καθηκόντων της και συνεπώς το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της στην ολότητα της ως αληθή και αξιόπιστη. Τα ίδια που ίσχυσαν ως προς την Μ.Κ. 2 ισχύουν ουσιαστικά και για τον Μ.Κ.3, με μόνη διαφορά ότι αυτός ο μάρτυρας ναι μεν αντεξετάστηκε, αλλά οι ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν ήταν ουσιαστικά διευκρινιστικές και που αφορούσαν θέματα που άπτονταν την εκτέλεση των καθηκόντων του και συνεπώς το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία του στην ολότητα του ως αληθή και αξιόπιστη. Ως προς την μαρτυρία του Μ.Υ. 1, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει στην μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα οιαδήποτε αποδειχτική βαρύτητα για να εξάξει τα αναγκαία ευρήματα και συμπεράσματα, διότι η μαρτυρία του επικεντρώθηκε σε άσχετα θέματα και γεγονότα που έλαβαν χώρα προγενέστερα των επίδικων και ουσιωδών χρόνων. Καθόλου διαφωτιστικός ως προς τα επίδικα θέματα και τους επίδικους ουσιώδεις χρόνους, ήταν ο Μ.Υ. 2, ο οποίος ουσιαστικά προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να βοηθήσει πάση θυσία των αδερφό και τους γονείς του, ήτοι τους κατηγορούμενος 1, 2 και 4 αντίστοιχα, καταφεύγοντας ουσιαστικά σε ασάφειες και συνεπώς το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει στην μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα οιαδήποτε αποδειχτική βαρύτητα για να εξάξει τα αναγκαία ευρήματα και συμπεράσματα. Αναφορικά με την μαρτυρία της Μ.Κ. 1, η μάρτυρας άφησε θετική εικόνα στο Δικαστήριο, διότι το Δικαστήριο διέκρινε κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης ότι προσήλθε στο Δικαστήριο με σκοπό να πει την αλήθεια και δεν έχει διακρίνει το Δικαστήριο οποιαδήποτε προσφυγή στο ψεύδος, στην υπερβολή ή στην ασάφεια με σκοπό να βοηθήσει την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής ή να πετύχει την καταδίκη των κατηγορουμένων. Ανέφερε στο Δικαστήριο όσα γνώριζε μέσα από την εκτέλεση των καθηκόντων της και αποκάλυπτε την πηγή των γνώσεων όταν αυτά που εξιστορούσε δεν αποτελούσαν το άμεσο προιόν της δικής της γνώσης. Παρόλα αυτά όμως, το Δικαστήριο δεν δύναται να προσδώσει στην μαρτυρία της αναφορικά με τα κρίσιμα γεγονότα οποιαδήποτε αποδειχτική βαρύτητα, διότι η μάρτυρας ουσιαστικά αναφέρθηκε σε μη ουσιώδεις προς την παρούσα υπόθεση χρόνο αφού μέρος της μαρτυρίας της εστιάστηκε στο έτος 2009, ως επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας της ήταν προιόν εξ΄ ακοής μαρτυρίας. Το πιο αξιοσημείωτο σημείο όμως της μαρτυρίας της, το οποίο αποτελεί και το πρώτο ρίγμα αξιοπιστίας και πειστικότητας ως προς το οικοδόμημα της εκδοχής και της όλης υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής και πιο συγκεκριμένα των παραπονούμενων, αποτελεί το γεγονός ότι η μάρτυρας ανέφερε ότι οι ζημιές που υπήρχαν το 2010, ως επίσης και η εκεί κατάσταση, ήταν οι ίδιες με τις ζημιές που υπήρχαν και το 2009, εξαφανίζοντας δηλαδή κάθε αιτιώδη συνάφεια μεταξύ των παράνομων πράξεων και παραλείψεων που αποδίδονται στους κατηγορούμενων που έλαβαν χώρα το 2010 ( σύμφωνα με την θέση της κατηγορούσας αρχής ) με τις ισχυριζόμενες ζημιές. Οι αμφιβολίες που δημιουργήθηκαν στο μυαλό του Δικαστηρίου δυνάμει του πιο πάνω ρίγματος όπως αναφέρθηκε, αναπόφευκτα επηρεάζει και συμπαρασύρει και την αξιοπιστία των άμεσα εμπλεκόμενων μαρτύρων Μ.Κ. 4, 5 και 6, διότι από την στιγμή που κύριο και αμφισβητούμενο γεγονός είναι το κατά πόσο έβοσκαν αίγες, ιδιοκτησίας της κατηγορούμενης 4 υπό τον έλεγχο του κατηγορουμένου 1 ή επειδή ήταν αυτές ανεπιτήρητες, στο τεμάχιο του παραπονουμένου κατά τον ουσιώδη χρόνο και προκάλεσαν ζημιές σε αυτό, τότε δημιουργούνται σοβαρές αμφιβόλιες κατά πόσο έλαβε χώρα ένα τέτοιο γεγονός, εν΄ όψει μάλιστα και του γεγονότος ότι ο ίδιος ο Μ.Κ. 6 ανέφερε ότι οι ζημιές προυπήρχαν του ουσιώδη και επίδικου χρόνου. Αναφορικά με την μαρτυρία της Μ.Κ. 1 ως προς την εμπλοκή και ευθύνη της κατηγορούμενης 4, το Δικαστήριο δεν δύναται να αποδώσει σε αυτό το μέρος της μαρτυρίας της οποιαδήποτε αποδειχτική βαρύτητα, διότι η μάρτυρας απλά εξέφρασε την άποψη ότι δύναται να φροντίσει το επίδικο κοπάδι και αρκέστηκε σε πληροφορίες που έλαβε από το κοινοτικό συμβούλιο και από κατοίκους του χωριού. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστεί ότι η οποιαδήποτε μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για να εμπλέξει την κατηγορούμενη 4, είναι το γεγονός, που δεν αμφισβητήθηκε ούτως ή άλλως, ότι αυτή κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν εγγεγραμμένη ιδιοκτήρια 125 αιγών. Μη αμφισβητούμενο γεγονός είναι και το ότι οι κατηγορούμενοι δεν κατέχουν άδεια ποιμένα, ως επίσης και το γεγονός ότι στα χωριά Λυσός και Μελάντρα δεν επιτρέπεται η βόσκηση επειδή είναι αποκλεισμένες περιοχές για αυτόν τον σκοπό. Η όλη ακροαματική διαδικασία και η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ουσιαστικά επικεντρώθηκε στο πρόσωπο του κατηγορούμενου 1 και ως προς το πρόσωπο του κατηγορούμενου 2, δεν έχει τεθεί οποιαδήποτε σαφής, πειστική και προπάντων πειστική μαρτυρία που να τον εμπλέκει, με αναπόφευκτο λοιπόν αποτέλεσμα αυτός να αθωωθεί και απαλλαγεί από όλες τις κατηγορίες. Αναφορικά με τις μαρτυρίες των Μ.Κ. 4, 5 και 6, αναπόφευκτα αυτές θα αξιολογηθούν μαζί και στο σύνολο τους, διότι αυτοί ήταν οι κύριοι μάρτυρες και οι μαρτυρίες τους έτειναν να αλληλοεπιβεβαιωθούν. Μέσα από μια προσεκτική μελέτη των εν λόγω μαρτυριών αλλά και μέσα από την ευκαιρία που είχε το Δικαστήριο να παρακολουθήσει τους μάρτυρες κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η εκδοχή τους ως προς τα κύρια αμφισβητούμενα γεγονότα, ήτοι αυτό της βόσκησης και της πρόκλησης ζημιάς δεν είναι πειστική. Ο πρώτος λόγος που οδήγησε το Δικαστήριο σε αυτό το συμπέρασμα, έχει ήδη καταγραφεί πιο πάνω και που αφορά την μη ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ισχυριζόμενων ζημιών και της ισχυριζόμενης παράνομης βόσκησης. Ο δεύτερος λόγος εστιάζεται στο γεγονός πως όχι μόνο οι έγγραφες καταγγελίες των μαρτύρων Μ.Κ. 4 και 5 οι οποίες συντάχθηκαν από το ίδιο άτομο και από τον ίδιο ηλεκτρονικό υπολογιστή έχουν διαφορετική γραμματοσειρά, ίσως για να καταδειχθεί στην Επαρχιακή Διοίκηση η διαφορετική προέλευση τους, αλλά κυρίως και ως προς το γεγονός ότι κατηγορούν ευθέως τον κατηγορούμενο 1 ότι έβοσκαν τα ζώα του ανεπιτήρητα, χωρίς να αποκαλύπτεται η βεβαιότητα τους ότι τα ζώα αυτά είναι δικά του, από την στιγμή που δεν αποδείχθηκε αυτό με την σχετική σήμανση των ζώων, πράγμα που έχει αμφισβητηθεί σφόδρα από την υπεράσπιση το γεγονός ότι ζώα ιδιοκτησίας ή και ελέγχου των κατηγορουμένων 4 και 1 αντίστοιχα προέβαιναν στις πράξεις και παραλείψεις που του αποδίδονταν. Δεν πείθει το Δικαστήριο η αλήθεια αυτών των καταγγελιών από την στιγμή που όπως ισχυρίστηκαν οι ίδιοι ότι δεν μπορούσαν να τις πλησιάσουν για να τις πιάσουν ή να δουν την σήμανση τους. Αποτελεί μη πειστικό ισχυρισμό η θέση ότι ο κατηγορούμενος 1 οδήγησε τα ζώα με το αυτοκίνητο του προς την μάντρα του αφού τα οδήγησε έξω από το ακίνητο του παραπονούμενου, διότι αν αυτό έγινε θα ήταν αδύνατο ή τουλάχιστον πολύ δύσκολο να γίνει αυτό από την στιγμή που απέναντι του βρίσκονταν οι Μ.Κ. 4 και 5, αποδεχόμενο επομένως αντίστοιχα το Δικαστήριο την θέση και το επιχείρημα που ανέφερε ο κατηγορούμενος 1. Ενισχύεται η αξιοπιστία του κατηγορουμένου 1, όχι μόνο λόγω των πιο πάνω αμφιβολιών, αλλά και επειδή ο κατηγορούμενος δεν δίστασε να παραδεχθεί την οποιαδήποτε λεκτική εμπλοκή και ιδιαίτερα στις 27/6/2010, η εκδοχή του οποίου έπεισε το Δικαστήριο, ως επίσης έπεισε η εκδοχή του ότι είναι αδύνατο να βόσκει μόνο ένα μικρό μέρος των ζώων και όχι όλο το κοπάδι, ως επίσης είναι πειστικός ο ισχυρισμός του κατηγρουμένου 1 ότι καλλιεργεί και τρέφει τα ζώα του με σιτάρι δικής του παραγωγής. Πειστικός είναι επίσης και ο ισχυρισμός του κατηγορούμενου 1 ότι ουδέποτε παραδέχθηκε ενώ βρισκόταν στο σκοπευτήριο ότι τα ζώα που ήταν ανεπιτήρητα ήταν δικά του, και συνεπώς η αντίστοιχη θέση από πλευράς της κατηγορούσας αρχής δεν έπεισε, διότι δεν υπάρχει τέτοια μαρτυρία που να αποδεικνύει πως αυτά έμειναν ανεπιτήρητα και ιδίως επειδή δεν αποδείχθηκε ότι αυτά τα ζώα σχετίζονταν με τους κατηγορούμενος 1 και 4 αφού δεν αποδείχθηκε σε ποιον ανήκαν με βάση την σήμανση τους. Οι υπόλοιποι ισχυρισμοί και θέσεις του κατηγορουμένου 1 δεν δύνανται να έχουν οποιαδήποτε αποδειχτική βαρύτητα για να μπορεί να εξάξει το Δικαστήριο οποιαδήποτε ασφαλή συμπεράσματα διότι αφορούσαν γεγονότα και θέματα που έγιναν πριν τον ουσιώδη και επίδικο χρόνο. Αποτελεί μη πειστικό και λογικό ισχυρισμό, ότι οι Μ.Κ. 4 και 5 ανέμεναν να δουν επί μισή ώρα τα ζώα για να εξακριβώσουν που αυτά ήταν, από την στιγμή που ο ίδιος ο Μ.Κ. 5 ανέφερε ότι το ακίνητο του αδερφού του είναι ευδιάκριτο λόγω των εργασιών που έγιναν σε αυτό και την τοποθέτηση βαρελιών στα σύνορα αυτού. ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολογηθείσα μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Α) Τα χωριά Λυσός και Μελάντρα είναι χωριά στα οποία δεν επιτρέπεται η βόσκηση διότι είναι περιοχές αποκλεισμένες εν τη εννοία του Νόμου. Β) Οι κατηγορούμενοι 1, 2 και 4 κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν κατείχαν άδεια ποιμένα εν τη εννοία του Νόμου. Γ) Η κατηγορούμενη 4 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια 125 αιγών στο χωριό Λυσός της Επαρχίας Πάφου τα οποία εκμεταλλευόταν ο κατηγορούμενος 1. Δ) Ο Όμηρος Ναθαναήλ είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης στο τεμάχιο 291 Φ/Σχ 35/15 τοποθεσία ΄΄Περίλοφος΄΄ στην Λυσό της Επαρχίας Πάφου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, επειδή δεν αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων της βόσκησης, δεν αποδείχθηκε η σύνδεση των κατηγορουμένων με ζώα τα οποία να βοσκούσαν και να ήταν ανεπιτήρητα και να προκάλεσαν ζημιές κατά τους επίδικους χρόνους αλλά και επειδή οι κατηγορίες 4 και 5 έχουν παραγραφεί. Το Δικαστήριο κρίνει ως ορθή και δίκαια διαταγή ως προς τα δικηγορικά έξοδα, να διατάξει όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της, επειδή η Επαρχιακή Διοίκηση ως κατηγορούσα αρχή, προώθηκε καλόπιστα την παρούσα υπόθεση μετά από τις γραπτές καταγγελίες των Μ.Κ. 4 και 5 και όχι συνεπεία αυθαίρετης και κακόπιστης απόφασης οποιουδήποτε μέλους της και συνεπώς κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο