Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Ρόντζερ Φέρνα Μαραγκός, Aρ. Υπόθεσης 1432/2013, 14/3/2013

(1)(β)

(2),6

(3), 30 Α, 31 και 32 Νόμος 29/77). H πρώτη κατηγορία που έχει παραδεχτεί, αφορά την κατοχή ποσότητας κοκαΐνης βάρους 10.1300 γραμμαρίων και η τρίτη την κατοχή κοκαΐνης βάρους 0.4083 γραμμαρίων. Το αδίκημα της τρίτης κατηγορίας χρονικά είναι ασύνδετο με το αδίκημα της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας αφού σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, τα αδικήματα της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας διαπράχθηκαν πρόσφατα την 1.2.2013 ενώ το αδίκημα της τρίτης κατηγορίας την 10.11.2011. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της δεύτερης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος την 1.2.2013 στην Πάφο είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α ήτοι κοκαΐνη βάρους 10.1300 γραμμαρίων με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Αυτό που ο κατηγορούμενος αρνείται, παρά το ότι παραδέχεται την ίδια την κατοχή της πιο πάνω ποσότητας κοκαΐνης είναι ότι την κατείχε με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Για την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής κατάθεσε μόνο ένας μάρτυρας κατηγορίας, ο Αστ. 2712 Συμεών Οδυσσέως, ο οποίος υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του (Τεκμήριο 1) και κατάθεσε ως τεκμήρια την άσπρη σκόνη που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 2) και την κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 3). Επίσης δηλώθηκαν ως παραδεκτά γεγονότα, το περιεχόμενο της έκθεσης του κρατικού χημείου (Τεκμήριο 4), ότι η άσπρη σκόνη που αναφέρεται στην πιο πάνω έκθεση πρόκειται για το Τεκμήριο 2 και ότι η λήψη, η παραλαβή, η κατοχή και η διακίνηση του Τεκμηρίου 2 μέχρι και την κατάθεση του στο Δικαστήριο έγινε νόμιμα. Όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε να προβάλλει την υπεράσπιση του και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε μάρτυρες. Αναφορικά με την αξία που προσλαμβάνει η ανώμοτη δήλωση κατηγορούμενου, παραπέμπω στην υπόθεση R. v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11. «Αυτό που λέγεται σε μια κατάθεση δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα, αλλά η ενδεχόμενη αξία της είναι πειστική μάλλον παρά αποδειχτική. Δεν μπορεί ν΄ αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδειγμένα με μαρτυρία που βρίσκεται μπροστά στους ενόρκους μπορεί όμως να κάνει τους ενόρκους να δουν τα αποδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν απ΄ αυτά με διαφορετικό φως.» Η ανώμοτη δήλωση σύμφωνα με την νομολογία (βλ. Anastassiades v. The Republic

(1977)2 CLR 97, Δημοσθένους κ.α ν. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 129 και Μαυρίκιου ν. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 359,367), έχει πειστική παρά αποδεικτική αξία. Στην ανώμοτη δήλωση του ο κατηγορούμενος ανάφερε τα εξής: «Είμαι χρήσης περίπου 10 χρονών, χόρτου κάνναβης και κοκαΐνης. Προσπάθησα να κόψω πολλές φορές, άνθρωποι δικοί μου, μου είπαν να πάω στο ΚΕΝΘΕΑ να κόψω, λάθος δικό μου. Ναρκωτικά να πουλήσω ή να δώσω δεν σκέφτηκα ποτέ σε κανένα, εδώ τα έπινα εγώ και βλέπω την διαφορά που τα έκοψα και δεν θέλω να έρθει κανένας στην θέση μου. Έχω περάσει πολλές άσχημες στιγμές λόγω των ναρκωτικών και όσα ναρκωτικά με έχει πιάσει η αστυνομία είναι για δική μου χρήση για πολλά χρόνια και με ξανά είδατε εδώ, το ξέρω και δεν πούλησα σε κανένα, απλά φταίνε οι κακές παρέες. Ίσως και να έφταιγε ότι από τα 13 είμαι μόνος μου, με έδιωξε ο πατριός μου από το σπίτι και η μάνα μου δεν είπε ούτε κιχ και επηρεάστηκα από κακές παρέες. Και ότι ήταν για δική μου χρήση, όσες φορές με έπιασε η αστυνομία ήταν για δική μου χρήση. » Ο μοναδικός μάρτυρας της κατηγορούσας Αρχής κρίνεται αξιόπιστος και αποδέχομαι την μαρτυρία του στο σύνολο της. Δεν έχει αντεξεταστεί σε σχέση με τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης και δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Συμφώνησε κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας, ότι ο κατηγορούμενος, υπήρξε συνεργάσιμος και ότι από την πρώτη στιγμή είπε ότι τα ναρκωτικά είναι για δική του χρήση. Συνεπώς με βάση την αξιόπιστη μαρτυρία και τα παραδεκτά γεγονότα που έχουν δηλωθεί, τα ακόλουθα, αποτελούν τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης: Την 1.2.2013 και ώρα 1815 ο Μ.Κ.1, ο οποίος υπηρετεί στην Υπηρεσία Καταπολέμησης Ναρκωτικών στην Πάφο, μαζί με άλλους αστυνομικούς της ΥΚΑΝ (Αστ. 2791 Χ. Γιαννακού, Αστ. 3326 Σ. Νεοκλέους, Αστ. 3819 Α. Κακουλλή, Αστ. 3136 Κ.Παύλου, Αστ. 3742 Α. Γεωργίου, 2482 Χ. Σάββα και 2465 Π. Δανιήλ), κατόπιν πληροφορίας ανέκοψαν για έλεγχο στην οδό Φκώνη στη Χλώρακα της Πάφου το όχημα με αριθμούς εγγραφής ΚΧW 695 το οποίο οδηγούσε ο Μάριος Ζήνωνος και είχε ως συνοδηγό του τον κατηγορούμενο. Κατά την ανακοπή του πιο πάνω οχήματος, ο Μ.Κ.1 είδε τον κατηγορούμενο, ο οποίος με γρήγορες κινήσεις, εξήλθε από την θέση του συνοδηγού, να πετά σε παρακείμενο χωράφι πλησίον του δρόμου, διάφορα αντικείμενα. Ο Μ.Κ.1, αμέσως πλησίασε τον κατηγορούμενο, του υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και του εξήγησε τον λόγο της εκεί παρουσίας τους παραλαμβάνοντας από το έδαφος τα αντικείμενα που τον είδε να πετά, τα οποία ήταν το κινητό του τηλέφωνο, το οποίο του παρέδωσε την ίδια ώρα και ένα τεμάχιο διαφανές νάιλον σακούλι κλειστό δια καψίματος εντός του οποίου υπήρχε τεμάχιο διαφανές νάιλον σακούλι κλειστό δια καψίματος εντός που οποίου υπήρχε ποσότητα άσπρης σκόνης. Αμέσως ο κατηγορούμενος και ο Μάριος Ζήνωνος, πληροφορήθηκαν από τον Μ.Κ.1, ότι η άσπρη σκόνη ομοιάζει με κοκαΐνη της οποίας η κατοχή και χρήση απαγορεύεται και αφού τους επέστησε την προσοχή τους στο νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε «Είναι κοκαΐνη για δική μου χρήση», ενώ ο Ζήνωνος αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη. Στο μέρος διενεργήθηκαν εξετάσεις και επίσης έρευνα έγινε και στην οικία του κατηγορούμενου κατόπιν δικής του συγκατάθεσης, χωρίς ωστόσο να αναβρεθεί οτιδήποτε το παράνομο. Ο κατηγορούμενος και ο Ζήνωνος κλήθηκαν από τον Μ.Κ.1 να προσέλθουν στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου για ανάκριση πράγμα το οποίο έπραξαν. Ο Μ.Κ.1, στα γραφεία της ΥΚΑΝ, συσκεύασε και σφράγισε το Τεκμήριο 2 στην παρουσία του κατηγορούμενου και η σχετική σφράγιση υπογράφτηκε τόσο από τον Μ.Κ.1 όσο και τον κατηγορούμενο. Μεταξύ των ωρών 2030-2055 ο Μ.Κ.1 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον Ζήνωνος ο οποίος αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη. Την ίδια ημέρα και ώρα 2105 και 2125 κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του Ζήνωνος και του κατηγορούμενο τους λήφθηκαν από τον Μ.Κ.1, αντίστοιχα τις πιο πάνω ώρες, από τον καθένα δύο παρειακά επιχρίσματα. Την ίδια ημέρα και 2110 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου, ο Μ.Κ.1 συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης, ο οποίος, αφού του επεστήθηκε η προσοχή στο Νόμο απάντησε «Αφού σου είπα ότι η κοκαΐνη εν για δική μου χρήση.» Ο κατηγορούμενος την ίδια ημέρα αφού προηγουμένως εξέφρασε την επιθυμία να προβεί σε θεληματική κατάθεση έδωσε τέτοια κατάθεση (Τεκμήριο 3). Η παραλαβή, η κατοχή και η διακίνηση του Τεκμηρίου 2 μέχρι και την κατάθεση του στο Δικαστήριο έγινε νόμιμα. Η άσπρη σκόνη που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου μέσα σε διαφανές άσπρο σακούλι είναι κοκαΐνη βάρους 10,1300 γραμμαρίων ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η κα Σάββα εισηγήθηκε στην αγόρευση της ότι έχει αποδειχτεί η δεύτερη κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου και τούτο γιατί η ποσότητα που αναβρέθηκε στην κατοχή του είναι περισσότερη των 10 γραμμαρίων που σύμφωνα με τον νόμο δημιουργεί μαχητό τεκμήριο ότι αυτή κατείχετο με σκοπό την προμήθεια. Ουσιαστικά ανέφερε, η ποσότητα από μόνη της αποδεικνύει την κατηγορία χωρίς την ανάγκη παρουσίασης άλλης μαρτυρίας, ενώ ο κατηγορούμενος, ο οποίος έχει προβεί σε ανώμοτη δήλωση δεν κατάφερε να ανατρέψει το εν λόγω τεκμήριο. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε ότι, η μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο δικαστήριο δεν είναι τέτοια εμβέλειας που μπορεί να οδηγήσει στην καταδίκη του κατηγορούμενου στην συγκεκριμένη κατηγορία. Αναφέρθηκε στο τεκμήριο του άρθρου 30 Α, στο βάρος απόδειξης που διέπει τις ποινικές υποθέσεις, στο τεκμήριο της αθωότητας το οποίο ισχύει μέχρι τέλους χωρίς να περιορίζεται από το άρθρο 30 Α και στην λογική αμφιβολία που πρέπει να δημιουργήσει ο κατηγορούμενος σε σχέση με την συγκεκριμένη κατηγορία. Επίσης αναφέρθηκε στην ίδια την ποσότητα της κοκαΐνης που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου, στις απαντήσεις του κατηγορούμενου, στα όσα ανάφερε στην θεληματική κατάθεση του, στο ότι είναι χρήστης κοκαΐνης, στο ότι κατά τις έρευνες δεν βρέθηκε οτιδήποτε που να συνδέεται με την υπόθεση, στοιχεία τα οποία σύμφωνα με τον κ. Αλεξάνδρου, ενισχύουν την θέση του ότι κατείχε την συγκεκριμένη ποσότητα για δική του χρήση και συνεπώς οδηγούν σε απόρριψη την κατηγορίας της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Επίσης παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετική επί του θέματος νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Ενώπιον του δικαστηρίου δεν υπάρχει άμεση μαρτυρία ότι η κοκαΐνη που κατείχε ο κατηγορούμενος την κατείχε με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται, σε περιστατική μαρτυρία και στα όσα το άρθρο 30 Α του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου προνοεί. Το άρθρο 30 Α του πιο πάνω Νόμου έχει ως εξής: «Εφόσον ήθελε αποδειχθεί ότι πρόσωπο καλλιέργησε, ή κατείχε ή μετέφερε ελεγχόμενο φάρμακο ή ουσία, που αναφέρεται στη πρώτη στήλη, θεωρείται ότι καλλιέργησε ή κατείχε ή μετέφερε το ελεγχόμενο αυτό φάρμακο ή την ουσία με σκοπό να το προμηθεύσει σε τρίτο πρόσωπο, εκτός αν ικανοποιήσει το Δικαστήριο για το αντίθετο.» Στην πρώτη στήλη, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνεται και η κοκαΐνη ή παράγωγα αυτής, ενώ στην δεύτερη στήλη αναφέρεται «10 ή περισσότερα γραμμάρια.» Το τεκμήριο που δημιουργεί η συγκεκριμένη διάταξη, καθώς έχει νομολογηθεί, είναι μαχητό (βλ. Σκούλλου ν. Δημοκρατίας

(2000)1 ΑΑΔ 87) και σύμφωνα με την Μαυρίκου ν. Αστυνομίας

(2007)2 ΑΑΔ 359, η δημιουργία μαχητού τεκμηρίου δεν μπορεί κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να μεταθέτει το βάρος απόδειξης στον κατηγορούμενο. Η δημιουργού μαχητών τεκμηρίων, ως προς τις προθέσεις και ενέργειες του κατηγορούμενου, καθώς και η εναπόθεση οποιουδήποτε αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο πρέπει να είναι συμβατά με το τεκμήριο της αθωότητας. Η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ορίσει ότι δεν αποκλείεται, εκ προοιμίου, η καθιέρωση από τον νόμο μαχητών τεκμηρίων ή η εναπόθεση αποδεικτικού βάρους στον κατηγορούμενο υπό την προϋπόθεση ότι αυτά περιορίζονται σε λογικά πλαίσια, τα οποία δεν αντιμάχονται το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορούμενου (βλ. μεταξύ άλλων, Salabiaku v. France

(1988)13 EHRR 379, H. v. UK App No 15023/89 (4 April 1990, unreported), Bates v. UK App No 26280/95 (16 January unreported). Στην υπόθεση Σκούλλου (πιο πάνω) στις σελ. 96-97, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Άποψη μας είναι ότι η δημιουργία μαχητού τεκμηρίου μπορεί να συμβιβαστεί με το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητας , εφόσον- (α) τα συμπεράσματα τα οποία προκύπτουν από την απόδειξη γεγονότων, συναρτώνται άμεσα και αποτελούν φυσιολογικό επακόλουθο των γεγονότων αυτών, οπόταν, με την καθιέρωση τους, ιχνηλατείται αυτό που φυσιολογικά προκύπτει και όχι ανεξάρτητο μη τεκμηριωθέν γεγονός. (β) το αποδεικτικό βάρος, το οποίο εναποτίθεται στον κατηγορούμενο για την απόσεισή τους (των επίμαχων συμπερασμάτων), δεν εκτείνεται πέραν της δημιουργίας λογικής αμφιβολίας για την ύπαρξη των φυσιολογικών επακόλουθων, και (γ) το βάρος απόδειξης της κατηγορίας - (αποδεικτικό βάρος) - παραμένει στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής καθ όλη την διάρκεια της δίκης και δεν μετατίθεται, με τη δημιουργία μαχητού τεκμηρίου, οποιοδήποτε μέρος του.» Η πιο πάνω υπόθεση αφορούσε το άρθρο 50Γ του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπου με το εδάφιο 2 δημιουργείται τεκμήριο ύπαρξης συγκεκριμένης πρόθεσης εφόσον στοιχειοθετούνται κάποια συναφή γεγονότα, όπως και στην περίπτωση του άρθρου 30 Α του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, που είναι το βάρος των ναρκωτικών ουσιών. Τόσο στην υπόθεση Μαυρικίου (πιο πάνω) όσο και στην υπόθεση Αρέστης Γεωργίου ν. Δημοκρατίας Ποινική Έφεση 91/2008 ημερομηνίας 12.7.2010, το τεκμήριο του άρθρου 30 Α του Ν. 29/77 έτυχε ανάλυσης και αποφασίστηκε στην με πρώτη, ότι ο σκοπός της προμήθειας σε άλλα πρόσωπα και η συνακόλουθη καταδίκη του εφεσείοντα είχε κριθεί στη βάση του συνόλου της περιστατικής μαρτυρίας και όχι κατ΄εφαρμογή του άρθρου 30 Α, στη δε Γεωργίου ότι η ενοχή του εφεσείοντα είχε προκύψει όχι ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του τεκμηρίου που καθιερώνει το άρθρο 30Α, αλλά, ως αποτέλεσμα και με βάση το σύνολο της μαρτυρίας. Αναφορά στις δύο πιο πάνω υποθέσεις, Σκούλλου και Μαυρίκου γίνεται και στην υπόθεση Αντωνάκης Στυλιανού Ηλία ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 188/2010 ημερομηνίας 21.10.2011 και επαναλαμβάνεται ότι το τεκμήριο είναι μαχητό και δεν μεταθέτει το νομικό βάρος απόδειξης στον κατηγορούμενο, το οποίο παραμένει πάντα στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής, πλην όμως θέτει στον κατηγορούμενο το βάρος όπως δημιουργήσει λογική αμφιβολία. Στην υπόθεση Στυλιανού (πιο πάνω), τα διάφορα στοιχεία μαρτυρίας που υπήρχαν ισχυροποιούσαν, όπως αποφασίστηκε, το δημιουργηθέν τεκμήριο και η αδυναμία του εφεσείοντα να πείσει με τη μαρτυρία του δημιουργώντας λογική αμφιβολία οδήγησε στην καταδίκη του. Συνεπώς η κατοχή ποσότητας κοκαΐνης βάρους πέραν των 10 γραμμαρίων δεν οδηγεί απαρέγκλιτα στο συμπέρασμα ότι αυτή κατέχεται για σκοπούς προμήθειας σε άλλα πρόσωπα γιατί αυτή μπορεί να κατέχεται για προσωπική χρήση, αυτή η ίδια η ποσότητα στοιχειοθετεί το τεκμήριο του άρθρου 30 Α γιατί είναι το λογικό και σύνηθες ποσότητα τέτοιου βάρους να κατέχεται για σκοπούς προμήθειας. Το τεκμήριο ενδυναμώνεται συνήθως από την ύπαρξη άλλων γεγονότων που το ενισχύουν. Όπως η ίδια η ποσότητα, που όσο μεγαλώνει είναι κάπως δύσκολο να ανατραπεί το συμπέρασμα ότι τα ναρκωτικά κατέχονται με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Πιο εύκολα μπορεί όμως να ανατραπεί το πιο πάνω συμπέρασμα, όταν η ποσότητα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη και δεν υπάρχουν περιστάσεις άλλες που να δείχνουν ότι τα ναρκωτικά κατέχονταν για σκοπούς προμήθειας σε άλλα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος εδώ παραδέχτηκε ότι κατείχε 10.1300 γραμμάρια κοκαΐνης και κάτω από τις περιστάσεις της υπόθεσης, το τεκμήριο του άρθρου 30 Α τίθεται σε εφαρμογή, δηλαδή φυσιολογικά προκύπτει η αντικειμενική τεκμηρίωση της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος λοιπόν, πρέπει να αποσείσει τα συμπεράσματα που εξάγονται από τα γεγονότα, όπως έχουν θεμελιωθεί με την μαρτυρία που παρουσιάστηκε με την δημιουργία λογικής αμφιβολίας. Κρίνω συνεπώς ορθό σε αυτό το σημείο να παραθέσω τα γεγονότα, που κατά την άποψη μου, έχουν ή μπορεί να έχουν συνάφεια με το επίδικο ζήτημα. Ο κατηγορούμενος είχε την κοκαΐνη στην φυσική του κατοχή ενώ βρισκόταν μέσα στο όχημα του Ζήνωνος όταν αυτό ανακόπηκε από την αστυνομία, ποσότητα την οποία προσπάθησε να απαλλαχτεί όταν έγινε αντιληπτή η παρουσία των αστυνομικών ρίχνοντας την σε παρακείμενο χωράφι πλησίον του δρόμου μαζί με το κινητό τηλέφωνο του. Η κοκαΐνη αποτελεί μια ενιαία ποσότητα η οποία βρισκόταν μέσα σε διαφανές νάιλον σακούλι κλειστό δια καψίματος το οποίο ήταν επίσης μέσα σε διαφανές νάιλον σακούλι κλειστό δια καψίματος. Κατά την έρευνα της αστυνομίας στην οικία του κατηγορούμενου, που όπως προκύπτει από την κατάθεση του Μ.Κ.1 έγινε αμέσως μετά την ανακοπή του οχήματος και την ανεύρεση της κοκαΐνης, δεν αναβρέθηκε οτιδήποτε παράνομο. Επίσης δεν ανευρέθηκε οτιδήποτε άλλο παράνομο, πέραν της κοκαΐνης, στο μέρος που έγινε η αποκοπή του οχήματος του Ζήνωνος. Αντιληπτό μπορεί να γίνει ότι ούτε και στο όχημα του Ζήνωνος που ο κατηγορούμενος ήταν συνοδηγός αναβρέθηκε οτιδήποτε παράνομο. Αν και δεν έχει αναφέρει ο Μ.Κ.1 ρητά ότι έγινε έρευνα στο όχημα, αλλά γενικά ότι έγιναν επιτόπιες εξετάσεις, το λογικό που προκύπτει από το σύνολο των γεγονότων είναι ότι έγινε τέτοια έρευνα στο όχημα και δεν αναβρέθηκε κάτι παράνομο αφού αν υπήρχε οτιδήποτε που να σχετιζόταν με την κοκαΐνη ή μπορούσε να αξιολογηθεί ως σχετικό, η αστυνομία θα το είχε περισυλλέξει και θα παρουσιαζόταν στην δίκη. Τα όσα ο κατηγορούμενος έχει αναφέρει στην ανώμοτη του δήλωση καταγράφονται πιο πάνω, χωρίς ανάγκη επανάληψης, κύρια θέση του είναι ότι είναι χρήστης κοκαΐνης και ότι η συγκεκριμένη κοκαΐνη προοριζόταν για δική του χρήση. Αυτή ήταν και η απάντηση του έδωσε αμέσως στην αστυνομία που βρήκε την κοκαΐνη αυτή είναι η εκδοχή του στην θεληματική κατάθεση του. Το ότι ο κατηγορούμενος και σε άλλο χρονικό σημείο κατείχε κοκαΐνη, πολύ πιο μικρής βέβαια ποσότητας, είναι παραδεχτό, σχετική είναι η τρίτη κατηγορία που αφορά ποσότητα κοκαΐνης βάρους 0,4083 γραμμαρίων, αδίκημα που διαπράχθηκε στις 11.7.2011. Τούτο δείχνει ανάμιξη του κατηγορούμενου με τα ναρκωτικά και αποδοχή της θέσης του ότι είναι χρήστης κοκαΐνης, επίσης ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει και σωρεία άλλων υποθέσεων για κατοχή και χρήση ναρκωτικών ουσιών τις οποίες έχει παραδεχτεί ενώπιον του παρόντος δικαστηρίου. Θα μπορούσε κάποιος να πει, πως είναι επιβαρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο, το γεγονός ότι αυτός είχε την κοκαΐνη στην κατοχή του εντός του οχήματος που ήταν συνοδηγός και ότι από αυτό μπορεί να προκύπτει συμπέρασμα ότι η μεταφορά έγινε με σκοπό την προμήθεια της σε άλλο πρόσωπο ή σε άλλα πρόσωπα. Αφού κάποιος που κατέχει κοκαΐνη για προσωπική του χρήση, πιο λογικό είναι, να την έχει στον τόπο διαμονής του για τις δικές του ανάγκες. Όμως, η κοκαΐνη, όπως και πιο πάνω αναφέρω, ήταν ενιαία και δεν αναβρέθηκε οτιδήποτε στο όχημα ή στην οικία του κατηγορούμενο που να καταδεικνύει ότι θα διαμοιραζόταν σε επιμέρους ποσότητες με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα ή ότι η συγκεκριμένη ποσότητα αποτελούσε μέρος μιας άλλης μεγαλύτερης ποσότητας, ή ότι αυτή καθαυτή η ποσότητα θα προμηθευόταν αλλού από τον κατηγορούμενο ως είχε. Συνεπώς το ενδεχόμενο ο ίδιος να την προμηθεύτηκε, όπως ανευρέθηκε είναι πιθανόν. Από την άλλη, ο κατηγορούμενος κινείτο ως συνεπιβάτης στο όχημα του Ζήνωνος στην ίδια περιοχή που βρισκόταν και η οικία του, αυτό προκύπτει από το ότι στο κατηγορητήριο η διεύθυνση της οικία είναι στην Χλώρακα, τούτο ενισχύει την εκδοχή του ότι μαζί με τον φίλο του πήγαν να πάρουν φαγητό από ψησταριά για να πάνε στο σπίτι του να φάνε. Δεν υπάρχει οτιδήποτε ενώπιον μου που να καταδεικνύει ότι ο προορισμός του κατηγορούμενο ήταν διαφορετικός από αυτόν που αναφέρει στην κατάθεση του. Η ποσότητα κοκαΐνης βάρους 10.13 γραμμαρίων μπορεί να μην είναι ποσότητα που κατέχεται συνήθως για προσωπική χρήση, όμως από την άλλη δεν είναι και τόσο μεγάλη ώστε από μόνη της να μην αφήνει περιθώρια αποδοχής της θέσης ότι κατέχετο για προσωπική χρήση. Επίσης, δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία ως προς την αξία της συγκεκριμένης ποσότητας, αλλά και της οικονομικής κατάστασης του κατηγορούμενου, από την οποία θα μπορούσε να εξαχθεί συμπέρασμα ως προς την δυνατότητα αγοράς της από τον κατηγορούμενο ώστε να έχει μια κάποια ποσότητα στην διάθεση του για τις δικές του ανάγκες ή το αντίστροφο. Με δεδομένο λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη ποσότητα κοκαΐνης ήταν ενιαία ποσότητα, η ποσότητα της δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, ο κατηγορούμενος είναι χρήστης κοκαΐνης, έχει στο μυαλό μου δημιουργηθεί αμφιβολία αν ο κατηγορούμενος την κατείχε με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Οι αμφιβολίες που έχουν δημιουργηθεί στο Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να επενεργούν προς όφελος του κατηγορούμενου και να οδηγούν στην απόρριψη της σχετικής κατηγορίας για κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Ως εκ τούτου, ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην 2η κατηγορία. (Υπ.) Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο