Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. ΕΛΕΝΗ ΜΙΧΑΗΛ, Αρ. Υπόθεσης: 5879/11, 4/4/2013

(4)και 23 του Νόμου που προνοεί την πρόληψη της βίας στην οικογένεια και την προστασία των θυμάτων 119

(1)/2000 και άρθρα 243 και 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και συγκεκριμένα κατηγορείται ότι στις 23 Σεπτεμβρίου 2010 στην οδό Αντρέα Χριστοδούλου στην Πάφο, επιτέθηκε κατά της αδελφής της Άντρης Οικονομίδου από την Πάφο και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Η τρίτη κατηγορία αφορά το αδίκημα δημόσια εξύβριση κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και συγκεκριμένα κατηγορείται ότι κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία, σε δημόσιο μέρος, δηλαδή στην οδό Αντρέα Χριστοδούλου στην Πάφο, εξύβρισε την αδελφή της Άντρη Οικονομίδου από την Πάφο, με τη φράση «Ρα πουτάνα, καρτάνα γιατί τες έφερες τούτες τες πουτάνες έσσο σου;», κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δύο Μ.Κ. και κατατέθηκαν συνολικά πέντε τεκμήρια. Μετά το πέρας της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή ο ευπαίδευτος δικηγόρος της κατηγορούμενης υπέβαλε εισήγηση ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορούμενης σε όλες τις κατηγορίες. Στήριξε το αίτημα του στο ότι η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τη Μ.Κ.2 στερείται πειστικότητας και περαιτέρω όσον αφορά τη δεύτερη κατηγορία ανάφερε ότι δεν υπάρχει με βάση τη δοθείσα μαρτυρία οποιαδήποτε σχέση μεταξύ κατηγορούμενης και παραπονούμενης ώστε να εμπίπτει το αδίκημα κάτω από το Νόμο Βία στην Οικογένεια και Προστασία των Θυμάτων 119

(1)/2000 και περαιτέρω η παραπονούμενη ανέφερε ότι δεν υπέστη οποιαδήποτε πραγματική σωματική βλάβη. Όσον αφορά την τρίτη κατηγορία έθεσε ότι το αδίκημα έχει παραγραφεί πριν την καταχώρηση της υπόθεσης. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής συμφώνησε με τον ευπαίδευτο δικηγόρο της κατηγορούμενης όσον αφορά τη δεύτερη και τρίτη κατηγορία. Ζήτησε από το Δικαστήριο ότι θα πρέπει να καλέσει σε απολογία την κατηγορούμενη στην πρώτη κατηγορία όσον αφορά το παράνομο της εισόδου της κατηγορούμενης στην οικία της αδελφής της. Είναι θεμελιωμένο ότι μια κατηγορία απορρίπτεται στο στάδιο της συμπλήρωσης της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής αν δεν έχει αποδειχθεί απαραίτητο συστατικό στοιχείο της κατηγορίας ή αν η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο να μπορεί να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου (βλ. Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51). Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης το ορθό κριτήριο δεν είναι αν έχει αποδειχθεί η ενοχή του κατηγορουμένου αλλά το κατά πόσο, σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση, το Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο (βλ. Κουννίδης v. Γενικός Εισαγγελέας

(1993)2 Α.Α.Δ. 82). Η ύπαρξη αντίφασης στις μαρτυρίες της Κατηγορούσας Αρχής, από μόνη της, δεν συνεπάγεται αυτόματα εξουδετέρωση ή αποδυνάμωση της υπόλοιπης μαρτυρίας, στην περίπτωση που αυτή ικανοποιεί το κριτήριο της prima facie υπόθεσης (βλ. Μακρυγιάννης v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 41). Στην απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Nίκου Π. Κλεάνθους κ.ά.

(1999)2 Α.Α.Δ., σελ. 320, αφού έγινε αναφορά στη σχετική Αγγλική και Κυπριακή νομολογία, το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε τα όσα τονίστηκαν στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133, ότι δηλαδή η απαλλαγή ενός κατηγορουμένου, μετά τη συμπλήρωση της παράθεσης της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής δικαιολογείται όταν: α) Δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος και, β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Μελέτησα με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία, έχοντας υπόψη τις αρχές της νομολογίας σύμφωνα με τις οποίες δεν αποδεικνύεται εκ πρώτης όψεως υπόθεση όταν η Κατηγορούσα Αρχή αποτύχει να προσφέρει μαρτυρία αναφορικά με ουσιώδες συστατικό στοιχείο του αδικήματος ή όταν η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο να μπορεί να βασιστεί σ΄ αυτή. Η έρευνα μου περιστράφηκε γύρω από το κατά πόσο προσφέρθηκε μαρτυρία που αποδεικνύει εκ πρώτης όψεως, τόσο την αντικειμενική όσο και την υποκειμενική υπόσταση των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος (actus reus και mens rea). Όπως έχω αναφέρει, η Κατηγορούσα Αρχή έχει καλέσει δύο μάρτυρες. Ο πρώτος Μ.Κ.1 είναι ο Αστ. 3396 Μάριος Κλεοβούλου ο οποίος είναι ο εξεταστής της υπόθεσης. Κατάθεσε ως τεκμήριο 1 τη δική του κατάθεση, ως τεκμήριο 2 τη γραπτή κατηγορία της κατηγορούμενης και ως τεκμήριο 3 την κατάθεση της κατηγορούμενης. Στην αντεξέταση κατάθεσε και το ημερολόγιο ενεργείας και τη σημείωση που είχε καταγράψει στις 22/10/10 και ώρα 21:

1. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι από το περιεχόμενο της κατάθεσης της κατηγορούμενης και την κατάθεση της παραπονούμενης προχώρησε να κατηγορήσει την κατηγορούμενη για τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Η Μ.Κ.2 παραπονούμενη Άντρη Οικονομίδου, ανάφερε ότι εξυβρίστηκε από την κατηγορούμενη χωρίς να θέλει να αναφέρει το τι της έχει πει και ασχολήθηκε στο μεγαλύτερο μέρος για ένα θέμα που δεν αφορά την παρούσα υπόθεση και συγκεκριμένα ότι η κατηγορούμενη επιτέθηκε στο παιδί της. Θα ξεκινήσω την εξέταση των κατηγοριών αντίθετα όπως είναι αριθμημένες οι κατηγορίες, δηλαδή με την κατηγορία
2. Το αδίκημα της κατηγορίας 3 είναι με βάση το άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα στο οποίο προβλέπεται ποινή φυλάκισης ή χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις £
3. Το αδίκημα συντελέστηκε ως ισχυρίζεται η παραπονούμενη στις 23/9/10 και η υπόθεση καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις 24/5/2011, δηλαδή μετά την παρέλευση έξι και πλέον μηνών. Μπορεί να είναι μια μέρα ο χρόνος που παρήλθε μετά τους έξι μήνες όμως το αδίκημα έχει παραγραφεί ως εκ τούτου δεν θα ασχοληθώ περαιτέρω με το αδίκημα της τρίτης κατηγορίας. Το αδίκημα της δεύτερης κατηγορίας εδράζεται στα άρθρα 2, 3

(4)και 23 καθώς και στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα. Το άρθρο 2 του Νόμου 119

(1)/2000 αναφέρει ότι: «2. Στον παρόντα Νόμο, εκτός αν από το κείμενο προκύπτει διαφορετική έννοια— ........................... "μέλος της οικογένειας" σημαίνει— (α) άντρα και γυναίκα που— (

1. i)έχουν συνάψει νόμιμο γάμο ανεξάρτητα αν ο γάμος υφίσταται ή όχι, ή (
2. ii)συζούν ή συζούσαν ως αντρόγυνο· (β) γονείς των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α)· (γ) τέκνα των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α) ανεξάρτητα αν αυτά είναι φυσικά ή υιοθετημένα τέκνα του ενός ή και των δύο εν λόγω προσώπων καθώς και τα εγγόνια των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο (α)· (δ) κάθε πρόσωπο το οποίο διαμένει με οποιοδήποτε από τα πιο πάνω πρόσωπα·» Εδώ με τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον μου κατηγορούμενη και παραπονούμενη είναι αδελφές και ενήλικες. Συνεπώς, με βάση αυτό δεν μπορεί να τεθεί η επίθεση ως ισχυρίζονται κάτω από το Νόμο 119

(1)/2000 όμως είμαι αναγκασμένος να εξετάσω αν υπάρχει επίθεση κάτω από το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα. Χωρίς σε αυτό το στάδιο να προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας η ίδια η παραπονούμενη ανάφερε ότι δεν έχει υποστεί πραγματική σωματική βλάβη και ούτε αυτό έχει στηριχθεί με ιατρική μαρτυρία. Συνεπώς και σε αυτή την κατηγορία δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει εκ πρώτης όψεως τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της επίθεσης η οποία προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας εδράζεται στο άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα. Το άρθρο 280 αναφέρει τα ακόλουθα: «

1. Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος, αφού εισέρθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Και σε αυτό το σημείο θέλω να αναφέρω ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι μπορώ να πω τουλάχιστον ελλιπής. Οι λεπτομέρειες του αδικήματος της πρώτης κατηγορίας περιλαμβάνουν τις κατηγορίες 2 και 3 και αναφέρεται ότι σκοπός είναι να διαπράξει μέσα σε αυτή τα αδικήματα που αναφέρονται στις κατηγορίες 2 και
2. Πέραν τούτου όμως φαίνεται ότι η Μ.Κ.2 τα όσα κατάθετε τη μια στιγμή την επόμενη στιγμή τα αναιρούσε. Είναι αδύνατο το Δικαστήριο να βασιστεί στη μαρτυρία της Μ.Κ.2 και να δικαιούται να καλέσει την κατηγορούμενη σε απολογία ως προς το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει ούτε το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας. Η κατηγορούμενη αθωώνεται και απαλλάσσεται και από τις τρεις κατηγορίες που αντιμετωπίζει από αυτό το στάδιο. (Υπ.) .............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο