Σ.Π.Ε. Κάτω Πάφου ν. Αντιγόνη Βαρναβίδου, Αρ. Υπόθεσης: 9125/12, 9/4/2013

(3)και 91 Β

(1)του περι Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, όπως αυτός τροποποιήθηκε και των άρθρων 3

(1)(γ) και 4

(3)του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμος του 2008 (60

(1)/2008). Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, η κατηγορούμενη ενώ ήταν εξ΄ αποφάσεως οφειλέτης των παραπονουμένων στην γενική αίτηση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με αριθμό 225/2007 και ενώ εκδόθηκε διάταγμα κατά την 2/6/2011 εναντίον της στα πλαίσια της αίτησης αυτής από το πιο πάνω Δικαστήριο για καταβολή του εξ΄ αποφάσεως χρέους της με μηνιαίες δόσεις εκ € 500 από την 1/8/2011 και κάθε 1η εκάστου επόμενου μηνός μέχρι εξόφλησης, η κατηγορούμενη προέβηκε σε πράξη καταδολίευσης του εξ΄ αποφάσεως πιστωτή της, ήτοι παρέλειψε να καταβάλει τις δόσεις οι οποίες κατέστησαν πληρωτέες που αφορούν την περίοδο από 1/11/2011 έως 1/6/2012 αμφοτέρων των μηνών συμπεριλαμβανομένων, δυνάμει του πιο πάνω διατάγματος και εξακολουθεί να παραλείπει να καταβάλει τις εν λόγω δόσεις. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης, δήλωσε ως παραδεχτά γεγονότα, με τα οποία συμφώνησε η ευπαίδευτη συνήγορος των παραπονουμένων και τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο τα πιο κάτω (για τα πιο κάτω παραδεχτά γεγονότα έχουν κατατεθεί και τα αντίστοιχα τεκμήρια) : Α) Κατά την 27/3/2007 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση υπέρ των παραπονουμένων και εναντίον της κατηγορουμένης για το ποσό των € 33,349,08 (Λ.Κ. 19,518,35) πλέον τόκο προς 7,5 % τον χρόνο από 1/1/2007 επί εκάστοτε υπολοίπου μέχρι εξόφλησης και € 46,13 (Λ.Κ. 27,00) έξοδα έκδοσης διαιτητικής απόφασης. Η πιο πάνω διαιτητική απόφαση εγγράφη στο Ε.Δ. Πάφου στις 14/11/2007 στα πλαίσια της αίτησης 225/

1. Τα έξοδα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης στο Ε.Δ. Πάφου ανέρχονται στο ποσό των € 383,58 (Λ.Κ. 224,50) πλέον τόκο προς 8% τον χρόνο από 19/10/07 μέχρι εξόφλησης πλέον € 7, 69 (Λ.Κ. 4,50) έξοδα επίδοσης πλέον Φ.Π.Α. Β) Στις 2/6/2011 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στα πλαίσια της γενικής αίτησης με αρ. 225/07 διάταγμα όπως η κατηγορούμενη πληρώνει το εξ΄ αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες δόσεις από € 500,00 η κάθε δόση από 1/8/2011 μέχρι εξόφλησης. Γ) Οι δόσεις που αναφέρονται στις κατηγορίες 1 - 8 για την περίοδο από 1/11/11 μέχρι 1/6/2012 συμπεριλαμβανομένων δεν έχουν μέχρι σήμερα καταβληθεί, δηλαδή η κατηγορούμενη καθυστερεί την πληρωμή του συνολικού ποσού των € 4,000,
2. Δ) Κατά ή περί την 30/6/2012 το οφειλόμενο ποσό της κατηγορουμένης ανερχόταν στο ποσό των € 55,302,37 συμπεριλαμβανομένων των τόκων. Ε) Στις 7/7/2011 εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας της κατηγορούμενης στην αίτηση πτώχευσης με αρ. 90/
3. Ζ) Μετά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ημερ. 2/6/2011, δεν υποβλήθηκε από την κατηγορούμενη οποιαδήποτε αίτηση για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος. Τα πιο πάνω παραδεχτά γεγονότα, ήταν και η υπόθεση των παραπονουμένων και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση του, έκρινε ότι υπήρχε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης και αφού της επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα της δυνάμει του άρθρου 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, επέλεξε όπως καταθέσει ενόρκως και δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Η κατηγορούμενη ανέφερε ότι εργάζεται στο πρακτορείο της κόρης της με εισοδήματα € 400 μηνιαίως και δεν έχει άλλα εισοδήματα. Διαμένει με τους γονείς της, έχει ένα γιο 15 ετών τον οποίον και συντηρεί και για οτιδήποτε περισσότερο χρειάζεται για την διατροφή και το φαγητό την βοηθά η μητέρα της. Στον Επίσημο Παραλήπτη της ανέφεραν ότι δεν μπορούν να κατακρατήσουν κάτι για τις υποχρεώσεις που έχει και τα εισοδήματα της είναι χαμηλά και ότι δεν μπορεί. Κατέθεσε ως τεκμήριο Β κατάσταση αποδοχών ασφαλισμένου για την περίοδο από Φεβρουάριο μέχρι Δεκέμβριο του 2012. Ερωτώμενη αν από την ημέρα που εκδόθηκε το διάταγμα πληρωμής με μηνιαίες δόσεις, δηλαδή στις 2/6/2011 και της εκδόσεως του διατάγματος παραλαβής εάν υπήρξε αλλαγή στις οικονομικές της σχέσεις, απάντησε ΄΄όχι οι ίδιες, αυτές που έχω πει΄΄ και εξεδόθηκε διάταγμα παραλαβής επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τα χρέη που είχε και σήμερα αδυνατεί να πληρώσει το ποσό των € 500 που είναι η μηνιαία δόση. Αντεξεταζόμενη και όταν ερωτήθηκε γιατί δεν παρουσίασε οποιοδήποτε έγγραφο για την περίοδο πριν τον Φεβρουάριο του 2012 που να δείχνει τις απολαβές για το συγκεκριμένο διάστημα, ανέφερε ότι δεν το ήξερε ότι έπρεπε να το κάνει και απολογήθηκε. Ερωτώμενη πιο συγκεκριμένα εάν θεώρησε ότι έπρεπε να παρουσιάσει έγγραφο που να δείχνει την κατάσταση αποδοχών της για την περίοδο που αφορά τις επίδικες κατηγορίες, ανέφερε ότι δεν μπορούσε να πληρώσει και θεώρησε ότι δεν μπορούσε να το παρουσιάσει και αρνήθηκε σχετική υποβληθείσα θέση ότι δεν έχει παρουσιάσει οποιοδήποτε έγγραφο που να δείχνει την αναλυτική κατάσταση αποδοχών της για την περίοδο από 2/6/2011 και μετά επειδή η οικονομική της κατάσταση ήταν σταθερή και δεν έχει μεταβληθεί, λέγοντας ότι αυτή έχει μεταβληθεί. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναμφίβολα, η νομική βάση που εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση, είναι η αυτή των άρθρων 3

(1)(γ)

(2)του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμο 60

(1)2008 τα οποία προνοούν τα ακόλουθα: <<

(1)Οποιοσδήποτε εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους (γ) παραλείψει να καταβάλει προς τον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή το ποσό οποιασδήποτε δόσης κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, για λόγο άλλο από οικονομική ή φυσική αδυναμία είναι ένοχος ποινικού αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης του υπόκειται στις ποινές που προβλέπονται στο άρθρο 4>>.

(2)Ουδεμία δίωξη ασκείται, δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου 1 εναντίον εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους, εκτός εάν αυτός παραλείπει να καταβάλει την πληρωμή τουλάχιστον τριών δόσεων. Νοείται ότι σε περίπτωση που οι δόσεις που υπολείπονται προς εξόφληση του χρέους είναι λιγότερες από τρεις, δύναται να ασκηθεί ποινική δίωξη αν παραλείπει να καταβάλει οποιαδήποτε δόση>>. Επίσης σύμφωνα με το άρθρο 2 του πιο πάνω νόμου, εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτής, εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης, εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος και διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, έχουν την έννοια που αποδίδεται δυνάμει του άρθρου 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Μέσα λοιπόν από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις, συνάγεται ότι οι παραπονούμενοι θα πρέπει να αποδείξουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα πιο κάτω συστατικά στοιχεία του αδικήματος: Α) ότι οι παραπονούμενοι είναι εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτές, με την έννοια που αποδίδεται δυνάμει του άρθρου 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Β) ότι η κατηγορούμενη είναι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης, με την έννοια που αποδίδεται δυνάμει του άρθρου 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Γ) ότι υπάρχει εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος, το οποίο βεβαίως να μην έχει ακόμα εξοφληθεί, με την έννοια που αποδίδεται δυνάμει του άρθρου 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Δ) ότι υπάρχει διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις, με την έννοια που αποδίδεται δυνάμει του άρθρου 2 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Ε) ότι η κατηγορούμενη παρέλειψε να καταβάλει στους παραπονούμενους κατά την ημερομηνία πληρωμής που είχε διαταχθεί από το Δικαστήριο κατά την έκδοση διατάγματος πληρωμής, τουλάχιστον τρεις δόσεις, εκτός εάν το οφειλόμενο χρέος που υπολείπεται για να εξοφληθεί, είναι ολιγότερο από το ποσό που αντιστοιχεί σε τρεις δόσεις και η κατηγορούμενη παραλείπει να τις καταβάλει αυτές. Εφ΄ όσον οι παραπονούμενοι αποδείξουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα πιο πάνω αναφερόμενα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, τότε η κατηγορούμενη θα πρέπει να αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, την υπεράσπιση που προνοεί το άρθρο

(3)4(γ) του ιδίου νόμου που προνοεί τα ακόλουθα: <<

(4)Σε οποιαδήποτε ποινική διαδικασία για αδίκημα δυνάμει του εδαφίου

(1)αποτελεί υπεράσπιση για τον κατηγορούμενο αν αποδείξει: (γ) προκειμένου περί κατηγορίας δυνάμει της παραγράφου (γ) του εδαφίου

(1), ότι έχει συμμορφωθεί με το διάταγμα πληρωμής εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους με δόσεις ή ότι έχει μεταβληθεί η οικονομική του κατάσταση από την ημερομηνία έκδοσης του εν λόγω διατάγματος ή ότι έχει υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος την οποία έχει επιδώσει στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, πριν από την επίδοση του κατηγορητηρίου σ' αυτόν.» Το Δικαστήριο θα προχωρήσει για να εξετάσει κατά πόσο οι παραπονούμενοι απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα πιο πάνω αναφερόμενα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει η κατηγορούμενη, ως επίσης το Δικαστήριο θα εξετάσει κατά πόσο η κατηγορούμενη έχει αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, οιανδήποτε από τις υπερασπίσεις που της παρέχουν η νομοθετική διάταξη του άρθρου

(3)4(γ) του πιο πάνω νόμου, στα πλαίσια της πιο κάτω αξιολόγησης. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή την κατηγορούμενη που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά της στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο αξιολογεί την μαρτυρία της με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχε να παρακολουθήσει τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια της, τη μνήμη και τους λόγους που είχε για να θυμάται ή να πιστεύει αυτά για τα οποία κατέθετε, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων της ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με βάση τα πιο πάνω παραδεχτά γεγονότα, οι παραπονούμενοι πέτυχαν και απέδειξαν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, ως αυτά έχουν προσδιοριστεί και καταγραφεί πιο πάνω και ως εκ τούτου αποτελούν ευρήματα και συμπεράσματα τα πιο κάτω: Α) Κατά την 27/3/2007 εκδόθηκε διαιτητική απόφαση υπέρ των παραπονουμένων και εναντίον της κατηγορουμένης για το ποσό των € 33,349,08 (Λ.Κ. 19,518,35) πλέον τόκο προς 7,5 % τον χρόνο από 1/1/2007 επί εκάστοτε υπολοίπου μέχρι εξόφλησης και € 46,13 (Λ.Κ. 27,00) έξοδα έκδοσης διαιτητικής απόφασης. Η πιο πάνω διαιτητική απόφαση εγγράφη στο Ε.Δ. Πάφου στις 14/11/2007 στα πλαίσια της αίτησης 225/

1. Τα έξοδα εγγραφής της διαιτητικής απόφασης στο Ε.Δ. Πάφου ανέρχονται στο ποσό των € 383,58 (Λ.Κ. 224,50) πλέον τόκο προς 8% τον χρόνο από 19/10/07 μέχρι εξόφλησης πλέον € 7, 69 (Λ.Κ. 4,50) έξοδα επίδοσης πλέον Φ.Π.Α. Β) Στις 2/6/2011 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στα πλαίσια της γενικής αίτησης με αρ. 225/07 διάταγμα όπως η κατηγορούμενη πληρώνει το εξ΄ αποφάσεως χρέος της με μηνιαίες δόσεις από € 500,00 η κάθε δόση από 1/8/2011 μέχρι εξόφλησης. Γ) Οι δόσεις που αναφέρονται στις κατηγορίες 1 - 8 για την περίοδο από 1/11/11 μέχρι 1/6/2012 συμπεριλαμβανομένων δεν έχουν μέχρι σήμερα καταβληθεί, δηλαδή η κατηγορούμενη καθυστερεί την πληρωμή του συνολικού ποσού των € 4,000,
2. Δ) Κατά ή περί την 30/6/2012 το οφειλόμενο ποσό της κατηγορουμένης ανερχόταν στο ποσό των € 55,302,37 συμπεριλαμβανομένων των τόκων. Ε) Στις 7/7/2011 εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας της κατηγορούμενης στην αίτηση πτώχευσης με αρ. 90/
3. Ζ) Μετά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων ημερ. 2/6/2011, δεν υποβλήθηκε από την κατηγορούμενη οποιαδήποτε αίτηση για τροποποίηση ή αναστολή του διατάγματος. Το Δικαστήριο δεν δύναται να προσδώσει στην μαρτυρία της κατηγορουμένης οιανδήποτε αποδεικτική βαρύτητα και το Δικαστήριο δεν δύναται να στηριχθεί σε αυτήν για να εξάξει ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα. Το Δικαστήριο έχει διακρίνει κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ότι η κατηγορούμενη προσήλθε στο εδώλιο του μάρτυρα με σκοπό όπως με την λητή μαρτυρία της να αποποιηθεί των νομικών ευθυνών της, αστικής και ποινικής φύσεως και η μαρτυρία της ήταν ασαφή, ισχνή, γενική, αόριστη και ουσιαστικά η εκδοχή της παρέμεινε ατεκμηρίωτη. Μέσα από το περιεχόμενο της μαρτυρίας της, δεν έχει καταδειχθεί οποιαδήποτε μεταβολή στην οικονομική κατάσταση της, η οποία ήταν και η μόνη υπεράσπιση που τελικά προωθήθηκε με τον συνδυασμό της εισήγησης ότι λόγω της έκδοσης του διατάγματος παραλαβής της περιουσίας της, ότι δηλαδή βρίσκεται ουσιαστικά σε οικονομική αδυναμία. Δεν έχει παραθέσει οποιοδήποτε στοιχείο που να τεκμηριώνει με σαφή τρόπο και συνδέοντας τις οικονομικές της δυνατότητες, υπαρκτές και δυνάμενες να αποκτηθούν, που υπήρχαν κατά την έκδοση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων με τις επίδικες περιόδους, έτσι ώστε να τεκμηριώσει την θέση της και σίγουρα δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο η γενική δικαιολογία για την μη προσκόμιση οποιουδήποτε αποδεικτικού εγγράφου το ότι θεώρησε ότι λόγω του ότι δεν μπορούσε να πληρώσει. Γενικά η όλη μαρτυρία και εκδοχή της κατηγορουμένης στερείται σαφήνειας, λογικής και δυναμικής και αναπόφευκτα πειστικότητας. Αν και με την πιο πάνω αξιολόγηση, ουσιαστικά σφραγίζεται και η τύχη της εκδοχής της κατηγορουμένης και που δεν είναι άλλο από την απόρριψη της και συνακόλουθα και την καταδίκη της, ενόψει και του γεγονότος ότι οι παραπονούμενοι πέτυχαν και απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά των αδικημάτων, εν τούτοις το Δικαστήριο θα κρίνει κατά πόσο το διάταγμα παραλαβής ισοδυναμεί με αδυναμία πληρωμής ή οικονομική μεταβολή της κατηγορουμένης , έτσι ώστε να την απαλλάσσει από οποιαδήποτε ποινική ευθύνη με βάση τον νόμο 60

(1)/2008, ως είναι η εισήγηση της πλευράς της υπεράσπισης. Το διάταγμα παραλαβής της περιουσίας, ουδόλως επενεργεί και δεν δύναται να ισοδυναμεί με υπεράσπιση ή οικονομική αδυναμία ή οικονομική μεταβολή που να δικαιολογεί την μη καταβολή της οφειλόμενης μηνιαίας δόσης και σε καμία περίπτωση δεν ισοδυναμεί σε ασυλία από την μη καταβολή της μηνιαίας δόσης και ούτε εξουδετερώνει ή αναστέλλει την ισχύ του διατάγματος μηνιαίων δόσεων, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει ο εξ΄ αποφάσεως οφειλέτης θα πρέπει να προσφύγει στο Δικαστήριο στο οποίο ασκεί αστική δικαιοδοσία, και να ζητήσει την τροποποίηση, ή ακύρωση του εν λόγω διατάγματος. Το παρόν Δικαστήριο ασκεί ποινική δικαιοδοσία και εξετάζει την ποινική ευθύνη ενός ατόμου και δεν δύναται να υφαρπάξει δικαιοδοσία που ασκεί άλλο ομοβάθμιο Δικαστήριο που επιλαμβάνεται αστικών υποθέσεων. Συνεπώς για οποιαδήποτε τέτοιου είδους μεταβολή, θα πρέπει να εξετάζεται δεόντως όχι από Δικαστήριο που ασκεί ποινική δικαιοδοσία, αλλά από Δικαστήριο που ασκεί αστική δικαιοδοσία. Συνεπώς, το Δικαστήριο θεωρεί ότι εφαρμόζονται, mutatis mutandis τα όσα έχουν αποφασιστεί στην υπόθεση Γιαννάκης Ευαγγέλου -ν- Κωστάκης Κουρέας & Υιός Λτδ

(2005)2 Α.Α.Δ 415. Ο νομοθέτης του νόμου 60

(1)/2008, σίγουρα όταν προνοούσε για οικονομική ή φυσική αδυναμία και γενικά για οικονομική μεταβολή, δεν εννοούσε την υποκατάσταση του Δικαστηρίου που ασκεί αστική δικαιοδοσία από το Δικαστήριο που ασκεί ποινική δικαιοδοσία, διότι αυτό θα απέληγε στο οξύμορο αποτέλεσμα να επανεξετάζεται η οικονομική ικανότητα του εξ΄ αποφάσεως χρεώστη από το Δικαστήριο που ασκεί ποινική δικαιοδοσία και όχι από το Δικαστήριο που ασκεί αστική δικαιοδοσία και σύμφωνα με το νόμο και τις εξουσίες που παρέχει σε αυτό ο περί της Πολιτικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 6. Οι πρόνοιες του νόμου 60

(1)/2008 δεν αποσκοπούσαν στο να αναμένει ο κάθε εξ΄ αποφάσεως χρεώστης να προβάλει οποιονδήποτε ισχυρισμό για οικονομική μεταβολή, φυσική ή οικονομική αδυναμία εάν και εφ΄ όσον βρεθεί κατηγορούμενος σε ποινική υπόθεση, αλλά σκοπός του νομοθέτη ήταν να προστατέψει τον εξ΄ αποφάσεως χρεώστη από την ποινική του ευθύνη για το διάστημα όπου λόγω οικονομικής ή φυσικής αδυναμίας δεν του παρεχόταν ουσιαστικά ο ελάχιστος εκείνος χρόνος και δυνατότητα και με άμεση σπουδή να επιχειρήσει την τροποποίηση ή ακύρωση του διατάγματος μηνιαίων δόσεων που εκδόθηκε εναντίον του ένεκα αυτών των συνθηκών. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, οι παραπονούμενοι πέτυχαν και απέδειξαν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων, η κατηγορούμενη απέτυχε να αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων οιανδήποτε υπεράσπιση και η κατηγορούμενη κρίνεται ένοχη σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο