Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΩΤΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 13811/10, 18/4/2013

(1)(α)(β), 18

(2)(α),18

(4)και 18

(7)του περί Ιδρύσεως και Λειτουργίας Κέντρων Εστιάσεως, Αναψυχής και Ψυχαγωγίας Νόμου 29/85 και συγκεκριμένα ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι την 25ην Μαρτίου του 2010 και ώρα 01:45 στην οδό Ικάρου στην Πάφο, απείθησε σε διάταγμα που εκδόθηκε στις 08/01/2010 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, στην ποινική υπόθεση με αριθμό 3600/09 το οποίο τον διέτασσε όπως διακοπεί η λειτουργία του κέντρου αναψυχής με την ονομασία «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑ», δηλαδή λειτουργούσε το πιο πάνω κέντρο με την ονομασία «ΝΤΟΡΕΜΙ». Για την Κατηγορούσα Αρχή κατέθεσε ένας μάρτυρας και κατατέθηκε ένα τεκμήριο. Ο κατηγορούμενος μετά που κλήθηκε σε απολογία προχώρησε σε ανώμοτη δήλωση. Ο Μ.Κ.1 Α/Αστ. 2904 Ανδρέας Στυλιανού ανέφερε ότι στις 25.3.2010 και ώρα 01:45 κατήγγειλε τον κατηγορούμενο ότι λειτουργούσε το κέντρο με την ονομασία «ΝΤΟΡΕΜΙ», πρώην «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑ», κατά παράβαση του διατάγματος Δικαστηρίου με το οποίο τον διέτασσε όπως διακοπεί η λειτουργία του πιο πάνω αναφερόμενου κέντρου. Ο κατηγορούμενος του απάντησε ότι γνωρίζει ότι υπάρχει διάταγμα αλλά είναι μέρες που θα βγουν οι άδειες. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος ήταν παρών κατά την έκδοση του διατάγματος και του επέδειξε το διάταγμα στις 25.3.2010. Ο κατηγορούμενος στην ανώμοτη δήλωση του ανέφερε ότι το διάταγμα δεν του επιδόθηκε και το κέντρο δεν του ανήκει. Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι το διάταγμα ημερομηνίας 8/1/10 δεν επιδόθηκε στον κατηγορούμενο. Ο Μ.Κ.1 κρίνεται καθόλα αξιόπιστος και τα όσα έχει καταθέσει στο Δικαστήριο αποτελούν γεγονότα που αφορούν την υπόθεση. Με βάση τα όσα έχει καταθέσει ο Μ.Κ.1 τα παραδεκτά γεγονότα και το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 καταλήγω στα πιο κάτω συμπεράσματα: Εναντίον του κατηγορούμενου και στην παρουσία του μέσα στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης 2600/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, εκδόθηκε στις 8.1.2010 διάταγμα με το οποίο ο κατηγορούμενος διετάσσετο να διακόψει τη λειτουργία του κέντρου «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΑ», στην οδό Ικάρου στην Κ. Πάφο μέχρι την εξασφάλιση της σχετικής άδειας από τον ΚΟΤ. Στις 25.3.2010 ο Μ.Κ.1 κατήγγειλε τον κατηγορούμενο ότι λειτουργούσε το πιο πάνω αναφερόμενο κέντρο με διαφορετικό όνομα κατά παράβαση του διατάγματος του Δικαστηρίου χωρίς να έχει εξασφαλίσει τη σχετική άδεια από τον ΚΟΤ. Ο κατηγορούμενος του απάντησε ότι το γνωρίζει αλλά είναι μέρες που θα βγουν οι άδειες. Η υπεράσπιση που προβλήθηκε από τον κατηγορούμενο είναι ότι δεν του επιδόθηκε το διάταγμα. Στην υπόθεση Αστυνομία v. Γ. Κυριακίδη

(1988)2 C.L.R. 172, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν ήταν απαραίτητη η επίδοση σε αυτόν του εκδοθέντος διατάγματος καθότι δεν υπάρχει κάποια ειδική πρόνοια (general provision) για επίδοση διατάγματος σε ποινικές υποθέσεις. Επίσης τονίσθηκε ότι υπάρχει αντιδιαστολή στα όσα εφαρμόζονται σε περιπτώσεις παρακοής δικαστικών διαταγμάτων σε αστικές υποθέσεις από τα όσα έχουν εφαρμογή σε ποινικές υποθέσεις. Η υπόθεση στην οποία έκανε αναφορά η ευπαίδευτη δικηγόρος του κατηγορούμενου Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου

(2003)1 Α.Α.Δ. 1985, αφορά αστική διαδικασία και ούτε αναιρεί την υπόθεση Κυριακίδης (ανωτέρω). Φυσικά η υπό εκδίκαση διαδικασία δεν είναι κάτω από τις πρόνοιες του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα αλλά κάτω από τα άρθρα 18

(1)(α)(β), 18

(2)(α), 18

(4)και 18

(7)του περί Ιδρύσεως Κέντρου Αναψυχής Νόμου. Το άρθρο 18

(4)του περί Κέντρου Αναψυχής Νόμου αναφέρει ότι «παν πρόσωπον μη συμμορφούμενο προς διάταγμα εκδοθέν δυνάμει των διατάξεων της παραγράφου (α) του εδαφίου

(2)είναι ένοχον αδικήματος.». Πουθενά δεν προνοείται η επίδοση του διατάγματος. Για να στοιχειοθετηθεί η παρακοή ή η καταφρόνηση του Δικαστηρίου πρέπει να αποδειχθεί τόσο η παραβίαση του διατάγματος όσο και η ηθελημένη ανυπακοή εκ μέρους του κατηγορούμενου στην απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί. Πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος (βλ. Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287). Στην παρούσα υπόθεση είναι γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ήταν παρών στην έκδοση του διατάγματος, γνώριζε την ύπαρξη του διατάγματος και προχώρησε σε λειτουργία του κέντρου στον ίδιο χώρο με διαφορετικό όνομα χωρίς να εκδοθούν οι σχετικές άδειες κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος συνεπώς υπήρχε ηθελημένη παρακοή. Ως εκ των ανωτέρω βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και βρίσκω ένοχο τον κατηγορούμενο ως οι λεπτομέρειες του αδικήματος της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο