Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Παναγιώτης Παναγιώτου, Aρ. Υπόθεσης 10139/2009, 24/5/2013

(1)/2000 (δεύτερη και τρίτη κατηγορία) την κατηγορία της απειλής βιαιοπραγίας του άρθρου 91(γ) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (τέταρτη κατηγορία), δύο κατηγορίες (πέμπτη και έκτη κατηγορία) για επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα και την κατηγορία της μεταφοράς επιθετικού όπλου ή οργάνου. Προς υποστήριξη της υπόθεσης της, η Κατηγορούσα Αρχή, κάλεσε και κατέθεσαν ενόρκως 6 μάρτυρες κατηγορίας, τον Λοχία 3897 Ν. Ιωαννίδη (Μ.Κ.1), την Κατερίνα Σιροπούλου (Μ.Κ.2), την Σταυρούλα Χαραλάμπους (Μ.Κ.3), την Χαρούλα Τσίβικου (Μ.Κ.4), την γιατρό Χρυστάλλα Πρέστου (Μ.Κ.5) και τον Αστ. 3142 Π. Ζωττή (Μ.Κ.6). Η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται στην μαρτυρία των 3 παραπονούμενων (Μ.Κ.2, 3 και 4). Η Μ.Κ 2 ήταν η πρώτη, που σύμφωνα με εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο, στη συνέχεια επενέβη η μητέρα της (Μ.Κ. 3) όπου και αυτή δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο και τέλος επίθεση από τον κατηγορούμενο δέχτηκε και η εν διαστάσει σύζυγος του (Μ.Κ.4) όταν έτρεξε για να βοηθήσει την αδελφή και την μητέρα της. Όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε και προέβη σε ανώμοτι δήλωση, υιοθετώντας την κατάθεση που έδωσε την αστυνομία δηλώνοντας επίσης ότι είναι αθώος. Ο κατηγορούμενος κάλεσε ως μάρτυρες υπεράσπισης, την Μαργαρίτα Μιχαήλ (Μ.Υ.1), τον Αστ. 3621 Γ. Χαραλάμπους (Μ.Υ.2), τον Αστ. 3778 Α. Σοφρωνίου (Μ.Υ.3) και την Χρύσω Κάιζερ πρωτοκολλητή στο Ε.Δ. Πάφου (Μ.Υ.4). Τα γεγονότα που επισυνέβηκαν στις 8.10.2008, ως είναι η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, όπως αυτή διαγράφεται μέσα από την μαρτυρία των 3 παραπονούμενων (Μ.Κ.2, 3 και 4), έχουν ως εξής: Η Μ.Κ.4, Χαρούλλα Τσίβικου, κατά τον ουσιώδη χρόνο διέμενε στην οδό Νίκου Ευαγόρου 13 στην Πάφο. Στο ισόγειο του κτιρίου στην πιο πάνω οδό, διέμενε η αδελφής της, η Μ.Κ.2 Κατερίνα Σιροπούλου και στην πίσω οικία, στα βοηθητικά, η μητέρα της, Σταυρούλα Χαραλάμπους Μ.Κ.

1. Η Μ.Κ. 4, διέμενε στον πρώτο όροφο. Ο κατηγορούμενος και η Μ.Κ.4, ήταν παντρεμένοι και από τον γάμο του απέκτησαν τρία παιδία, κατά τον ουσιώδη για την υπόθεση χρόνο ήταν σε διάσταση και τα ανήλικα παιδία τους διέμεναν με την Μ.Κ.
2. Την 8.10.2008 περί ώρα 1520, η Μ.Κ.2 επέστρεψε από την εργασία της στην οικία της και αφού στάθμευσε το όχημα της έξω από αυτή κατευθύνθηκε στην δεξιά πλευρά του σπιτιού προς τα βοηθητικά, όπου μένει η μητέρα της, φώναξε στην μητέρα της, αλλά επειδή αυτή δεν ανταποκρίθηκε ξεκίνησε να επιτρέψει από το ίδιο σημείο για να μεταβεί στην οικία της. Ενώ η Μ.Κ.2 επέστρεφε, είδε στον χώρο στάθμευση τον εν διαστάση σύζυγο της αδελφής της, τον κατηγορούμενο, να στέκεται και να της φωνάζει «πουτάνα που σε γάμησα» και να κατευθύνεται προς αυτή. H Μ.Κ.2, του είπε «φύγε από εδώ παλιάνθρωπε» και τότε ο κατηγορούμενος προχώρησε προς την έξοδο του χώρου στάθμευσης, όταν δε βγήκε τον δρόμο άρχισε να φωνάζει «πουτάνες». Η Μ.Κ.2, φώναξε στην μητέρα της αλλά αυτή δεν ανταποκρίθηκε και ο κατηγορούμενος κατευθύνθηκε προς αυτή, η οποία βλέποντας τον να έρχεται κατά πάνω της έψαχνε να βρει πέτρα για να τον φοβερίσει, ο κατηγορούμενος βλέποντας την, μπήκε στον χώρο στάθμευσης και της «είπε εν να σε λιώσω». Από τον χώρο στάθμευσης, ο κατηγορούμενος, πήρε ένα μεταλλικό σίδερο με δύο μυτερές άκριες (Τεκμήριο 2) και της επιτέθηκε με αυτό, η Μ.Κ.2 για να αποφύγει να τρυπηθεί με τις άκριες του σίδερου το άρπαξε και ο κατηγορούμενος, όπως αυτή το κρατούσε, την έσυρε από τον χώρο στάθμευσης μέχρι τον δρόμο. Ενώ ο κατηγορούμενος έσερνε την Μ.Κ.2, εξήλθε από την οικία της η Μ.Κ. 3, η οποία αφού είδε τα πιο πάνω, επενέβηκε άρπαξε το σίδερο από κάποιο σημείο του με σκοπό να σταματήσει τον κατηγορούμενο, ο κατηγορούμενος όμως, έστρεψε την άκρια του σίδερου και την τρύπησε στο δεξί της πόδι και πάνω από το γόνατο, μετά, μαζί με την κόρη της, τις έσυρε στο έδαφος. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, ο κατηγορούμενος είπε στην Μ.Κ.3 «εγώ θα σε σουβλίσω». Η Μ.Κ. 4, η οποία βρισκόταν στην οικία της αφού άκουσε δυνατές φωνές, βγήκε έξω και είδε τον κατηγορούμενο να σπρώχνει την μητέρα της και την αδελφή της δυνατά προς τα πίσω με το σίδερο και να τις ρίχνει στο έδαφος. Η Μ.Κ.4 η οποία έτρεξε να του πιάσει το σίδερο, δέχτηκε επίθεση από αυτόν, αφού όπως η Μ.Κ.4 έπιασε το σίδερο, ο κατηγορούμενος το τράβηξε αρχικά μπροστά προς το μέρος του στην συνέχεια την απώθησε προς τα πίσω με αποτέλεσμα και αυτή να πέσει στο έδαφος. Επίσης ο κατηγορούμενος πάτησε την Μ.Κ.4 στο πόδι. Ο Μ.Κ.1, είναι ο Αστυνομικός που μετέβη στην σκηνή μετά από σχετική κλήση που έλαβε. Σύμφωνα με την κατάθεση του, μετέβη στο μέρος μαζί με την Γ/Αστ 3567 και έλαβαν καταθέσεις από τις παραπονούμενες και τους χορήγησαν ιατρικά έντυπα για να επισκεφτούν το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο Ν.Κ.1 παρέλαβε από την σκηνή ένα σίδερο μήκους περί τα 2 μέτρα, το οποίο κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο (Τεκμήριο 2). Το τεκμήριο 2 σύμφωνα με τις παραπονούμενες είναι το σίδερο με το οποίο τους επιτέθηκε ο κατηγορούμενος. Η Μ.Κ. 5 είναι η γιατρός των πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, η οποία στις 8.10.2008 εξέτασε την Σταυρούλλα Χαραλάμπους (Μ.Κ.3) και ετοίμασε σχετικό πιστοποιητικό το οποίο κατάθεσε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 8). Ο Μ.Κ.6 επίσης αστυνομικός, κατάθεσε αναφορικά με τις δικές του ενέργειες στην υπόθεση που έχουν να κάνουν με την λήψη της ανακριτικής κατάθεσης του κατηγορούμενου και της γραπτής του κατηγορίας. Ο κατηγορούμενος, υιοθέτησε κατά την ανώμοτη δήλωση του την κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία και δήλωσε στο Δικαστήριο ότι είναι αθώος. Η εκδοχή του, σύμφωνα με την κατάθεση του, είναι ότι εκείνη την ημέρα είχε μεταβεί το πρωί στις 0730 στο νηπιαγωγείο που φοιτούν τα δύο του παιδιά για να τα δει και να μιλήσει με την νηπιαγωγό, γιατί όπως είχε πληροφορηθεί, η σύζυγος του ορισμένες φορές καθυστερούσε να τα πάρει στο νηπιαγωγείο τους. Από το νηπιαγωγείο έφυγε μετά από 15 λεπτά και επέστρεψε στις 1500 αλλά τα παιδία του είχαν σχολάσει. Επειδή δεν έχει το τηλέφωνο της συζύγου του για να επικοινωνήσει μαζί της, πήγε στην οικία της για να πάρει τα παιδία του. Στάθμευσε το όχημα του κάτω από το σπίτι της και προτού ακόμα κατεβεί από το όχημα του, ενώ άνοιξε την πόρτα του οχήματος του η αδελφή της συζύγου του άρχισε να τον βρίζει. Επειδή θύμωσε με την συμπεριφορά της, πήρε τηλέφωνο στο τμήμα μικροπαραβάσεων. Εκείνη την στιγμή είδε τον γιό του Σταύρο, ο οποίος (Σταύρος) έτρεξε προς το μέρος του, ενώ η σύζυγος του η οποία βγήκε από το διαμέρισμα της, του φώναξε να πάει πίσω. Τότε η αδελφή της συζύγου του, η σύζυγος του και η μητέρα της συζύγου του έτρεξαν προς το μέρος του με σίδερα που είχαν δύο μύτες μπροστά. Πρώτα τον χτύπησε η Κατερίνα με το σίδερο στα χέρια και μετά η μητέρα της πάλι στα χέρια. Αφού κατάφερε και τις ακινητοποίησε έτρεξε και αυτές συνέχιζαν να τον υβρίζουν. Μετά το περιστατικό, επισκέφθηκε την αστυνομία και όταν επέστρεψε στο μέρος με την αστυνομία, οι οποίο πάνω συνέχιζαν να τον υβρίζουν στην παρουσία των αστυνομικών. Η Μ.Υ. 1 δήλωσε ότι έθεσε την υπογραφή της στο Τεκμήριο 7 και αυτό έγινε όταν η Χαρούλα πήγε στο Κίτι και συμφώνησαν με τον κατηγορούμενο που είναι ξάδελφος της και αφού τους είπαν, στα πρόσωπα που ήταν παρών, δηλ αυτή, μια θεία της ονόματι Αννα Βιολάρη η Χαρούλα και ο Παναγιώτης ότι αληθεύουν, εννοώντας αυτά που καταγράφονται στο Τεκμήριο 7, υπέγραψαν ως μάρτυρες. Ο Μ.Υ.2 γνώριζε τον κατηγορούμενο λόγω των προβλημάτων που είχε με την σύζυγο του, αλλά ο ίδιος ουδέποτε εξέτασε υπόθεση σχετική με τις διαφορές του ζεύγους. Σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, του είχε ζητηθεί από προϊσταμένους του, όπως μεταβεί με τον κατηγορούμενο στο σπίτι της συζύγου του για να του δείξει από ποιο σημείο πήρε, όπως στην συνέχεια διευκρινίσει η αδελφή της συζύγου του κατηγορούμενου, ένα σιδερένιο κοντάρι. Ο Μ.Υ.2 ανάφερε, όταν μετέβηκαν στην πιο πάνω οικία και ενώ ήταν έξω από αυτή, ήρθε ο αδελφός της συζύγου του κατηγορούμενου και τους φώναζε. Υπήρξε, όπως ανάφερε, μια λεκτική αντιπαράθεση με τον κατηγορούμενο και τον αδελφό της συζύγου του και για αυτό τηλεφώνησε σε άλλο περιπολικό το οποίο ήρθε και παρέλαβε τον κατηγορούμενο, ενώ ο ίδιος παρέμεινε στο μέρος με τον αδελφό της συζύγου του κατηγορούμενου για να του εξηγήσει τον λόγο που πήγαν εκεί. Ερωτηθείς αν όταν πήγαν, ο αδελφός της συζύγου του κατηγορούμενου άρπαξε κάποιο σίδερο, ο μάρτυρας απάντησε όχι και ότι μόνο φώναζε. Στη αντεξέταση του επανάλαβε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε για το επίδικο περιστατικό και ότι στο μέρος πήγε με τον κατηγορούμενο για να του δείξει, όπως ο ίδιος ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε το μέρος από το οποίο η αδελφή της συζύγου του πήρε το σίδερο και του επιτέθηκαν. O M.Y.3, δεν ήταν σε θέση να θυμάται ή να γνωρίζει κάτι σε σχέση με το επίδικο περιστατικό, δεν θυμόταν εάν συνόδευσε τον κατηγορούμενο με το αυτοκίνητο της αστυνομίας για σκοπούς διερεύνησης των αδικημάτων της υπόθεσης και για ανεύρεση αυτόπτη μάρτυρα, που όπως του τέθηκε, είχε δει την επίθεση της Σιδηροπούλου προς τον κατηγορούμενο. Ο Μ.Υ3, αναφορικά με το πιο πάνω ζήτημα, είπε ότι δεν θυμάται κάτι τέτοιο αλλά επειδή επρόκειτο για σοβαρό ισχυρισμό θα έπρεπε να υπήρχε καταχώρηση αυτού του συμβάντος. Όταν του ζητήθηκε να αναφερθεί στις καταχωρήσεις που υπήρχαν, ο μάρτυρας έχοντας μαζί του το σχετικό ημερολόγιο ενεργείας, αναφέρθηκε σε μια καταχώρηση την οποία όμως είπε δεν την έκανε ο ίδιος αλλά άλλος συνάδελφος του, επαναλαμβάνοντας ερωτηθείς σχετικά ότι δεν υπήρχε καμία καταχώρηση για κάποια αυτόπτη μάρτυρα με το όνομα Χριστίνα. Επίσης ο Μ.Υ.3, ανέφερε ότι δεν εργαζόταν στις 8.10.2008 αλλά εργάστηκε το πρωί της 9.10.
3. Στην αντεξέταση του ανάφερε ότι δεν είχε σχέση με το περιστατικό ή την διερεύνηση του και αν έκανε κάτι σε σχέση με την υπόθεση αυτή, θα υπήρχαν καταχωρήσεις από τον ίδιο. Η Μ.Υ. 4 η οποία δεν αντεξετάστηκε, είναι πρωτοκολλητής στο Ε.Δ. Πάφου και κατάθεσε ως Τεκμήρια διάταγμα στην αίτηση 166/2008 (Τεκμήριο 14), διάταγμα στην αίτηση 88/2007 (Τεκμήριο 15), πρακτικό ημερομηνίας 2.6.2009 στην αίτηση 52/2008 (Τεκμήριο 16), αντίγραφο του κατηγορητηρίου στην υπόθεση 3037/2008 (Τεκμήριο 17) και πρακτικό στην ίδια υπόθεση ημερομηνίας 19.10.2009 (τεκμήριο 18). Οι αγορεύσεις αμφοτέρων των πλευρών επικεντρώθηκαν στο ζήτημα της αξιοπιστίας των μαρτύρων αφού η παρούσα υπόθεση εκ των πραγμάτων στηρίζεται αποκλειστικά στην αξιοπιστία των όσων κατέθεσαν και ιδιαίτερα των παραπονούμενων. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου στην αγόρευση του με αναφορά στην μαρτυρία που δόθηκε, επισήμανε σημεία της, που σύμφωνα με την υπεράσπιση καθιστούν την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αναξιόπιστη και συνεπώς μη ικανή να αποδείξει τις κατηγορίες εναντίον του κατηγορούμενου. Αντίθετη η θέση της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία υποστήριξε ότι η μαρτυρίας της είναι αξιόπιστη, θα πρέπει να κριθεί ως τέτοια από το Δικαστήριο έτσι που αποδεικνύει τις εναντίον του κατηγορούμενου κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Βάρος απόδειξης: Στην προκειμένη περίπτωση εφόσον πρόκειται για ποινική υπόθεση το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α ν. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R 40. Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της κατηγορούσας αρχής είναι να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν αυτές είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου,

(2002)2 ΑΑΔ 246, επισημάνθηκαν τα εξής: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής». Αξιολόγηση της μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Οι μάρτυρες αστυνομικοί που έχουν καταθέσει ενώπιον μου γίνονται αποδεχτοί ως μάρτυρες της αλήθειας. Όλοι κατέθεσαν αναφορικά με τις δικές τους ενέργειες και την δική τους ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης ενώ καμία προσωπική γνώση και αντίληψη αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης δεν είχαν, κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν υποστήριξαν κατά την μαρτυρία τους. Η Μ.Κ. 5 είναι η γιατρός των πρώτων βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, η οποία στις 8.10.2008 εξέτασε την Σταυρούλλα Χαραλάμπους (Μ.Κ.3) και ετοίμασε για τον σκοπό σχετικό πιστοποιητικό, το οποίο κατάθεσε στο Δικαστήριο (Τεκμήριο 8). Επίσης η Μ.Κ.5, την ίδια ημέρα δηλαδή στις 8.10.2008, εξέτασε και τον κατηγορούμενο και κατάγραψε τα ευρήματα της στο Τεκμήριο 9. Το δε ιατρικό πιστοποιητικό που αφορά την Κατερίνα Σιροπούλου (Μ.Κ.2), κατατέθηκε από κοινού και το περιεχόμενο του δηλώθηκε ως παραδεκτό, το οποίο ως διαπιστωθέν τραυματισμό μετά από εξέταση, αναφέρει εκδορά ονυχοφόρου φάλαγγας αριστερού μέσου δακτύλου. Η Μ.Κ.5, ήταν μια ανεξάρτητη μάρτυρας, απαντούσε με ευθύτητα σε όλες τι ερωτήσεις που της τέθηκαν τόσο κατά την διάρκεια της κυρίως εξέτασης της όσο και κατά την διάρκεια της αντεξέτασης της. Ενόψει της πολύ καλής εντύπωση που μου δημιούργησε η μάρτυρας αυτή, η μαρτυρία της, η γνώμη της και τα συμπεράσματα της γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο. Η μάρτυρας αναφέρθηκε στα όσα διαπίστωσε μετά την εξέταση της παραπονούμενης (Μ.Κ.3) , τα οποία και κατέγραψε στο Τεκμήριο 8. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση, Ανδρέας Γεωργίου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 6333 ημερομηνίας 19.12.1997, η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 ΑΑΔ 1003, Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 51). Η μαρτυρία των 3 παραπονούμενων, αρχικά έρχεται σε πλήρη αντίφαση με την ιατρική μαρτυρία που η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε κατά τρόπο που κλονίζει την μαρτυρία τους και την εκδοχή τους σε σχέση με τα γεγονότα που διηγήθηκαν ότι επισυνέβησαν στις 8.10.2008 και σχετίζονται με επίθεση εις βάρος τους από τον κατηγορούμενο. H M.K.5 απέκλεισε με την μαρτυρία της η εκδορά που διαπίστωσε ότι έφερε η Μ.Κ. 3 να δημιουργήθηκε από μυτερό σίδερο. Αν ήταν από σίδερο είπε, το τραύμα θα ήταν θλαστικό. Η Μ.Κ.3, με την μαρτυρία της περίγραψε την επίθεση που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο και τον κατηγορούμενο ως ένα θηρίο που με μένος της επιτέθηκε με το σίδερο, την έσερνε στο έδαφος για ώρα και ήθελε να την σφάξει. Η εκδοχή της δεν συνάδει καθόλου με την πραγματική μαρτυρία και δεν υποστηρίζεται από αυτή. Αν η Μ.Κ.3 δεχόταν επίθεση με τον τρόπο που περίγραψε από τον κατηγορούμενου τα τραύματα της είναι λογικό και αναμενόμενο να είχαν κάποια έκταση αλλά και σοβαρότητα. Τα ίδια ισχύουν και για την Μ.Κ.2, η οποία μάλιστα ανάφερε ότι αν δεν την έβρισκε η μητέρα της θα ήταν παράλυτη από το ξύλο που της έδωσε ο κατηγορούμενος. Το Τεκμήριο 13, σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με την εκδοχή της και δεν την ενισχύει, αντιθέτως αποδυναμώνει αυτή σε σημείο που η αξιοπιστία της πλήττεται καίρια. Επιπρόσθετα, η μάρτυρας αυτή ενώ στην κυρίως εξέταση της σε σχέση με την επίθεση, είπε ότι αρχικά δέχτηκε επίθεση με μπουνιά στο κεφάλι, καμία τέτοια αναφορά δεν κάνει ως θα ήταν λογικό στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία Τεκμήριο 3 την ίδια ημέρα. Στη αντεξέταση της η Μ.Κ.3, υποστήριξε ότι πονούσε το κεφάλι της από το χτύπημα/μπουνιά, που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο, ότι συνέχισε να έχει πόνους και μετά την επίσκεψη της στο γιατρό και ότι οι πονοκέφαλοι σταμάτησαν στους 6 μήνες. Το ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο 13, ενώ κάνει αναφορά σε άλγος, το οποίο η ίδια η Μ.Κ.3 ανάφερε και καταγράφηκε σε αυτό, όπως αυτό προκύπτει από το λεκτικό του, καμία αναφορά δεν κάνει για οποιοδήποτε αναφερόμενο πόνο, χτύπημα ή ενόχληση στο κεφάλι. Η Μ.Κ. 2, υποστήριξε ότι η επίθεση που δεχόταν από τον κατηγορούμενο μέχρι να εμφανιστεί η μητέρα της ήταν διάρκειας περί τα 10 λεπτά και μάλιστα ότι ο κατηγορούμενος την έσερνε στο έδαφος από τον χώρο στάθμευσης μέχρι τον δρόμο κάτι που συνέχισε να κάνει και μετά την εμφάνιση της μητέρας της, αφού και οι δύο κρατούσαν το σίδερο που τους επιτέθηκε και τις έσερνε. Ούτε αυτή η εκδοχή της υποστηρίζεται από την πραγματική μαρτυρία. Το ιατρικό πιστοποιητικό που αφορά την Μ.Κ.2 μιλά για αναφερόμενο έντονο άλγος δεξιού γλουτού, το οποίο δεν αποτελεί αντικειμενικό εύρημα ενώ η εκδορά που περιγράφει αναφέρεται σε δάχτυλο του χεριού. Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της κατάθεσης της Μ.Κ.3, αυτή είχε εξέλθει της οικίας της και ενώ περπατούσε είδε τον κατηγορούμενο να επιτίθεται στην κόρη της Μ.Κ.2. Καμία αναφορά η Μ.Κ.3 δεν κάνει για άκουσμα φωνών που την έκαναν να βγει από την οικία της, ενώ στην αντεξέταση της αναφέρεται σε φωνές οι οποίες την ξύπνησαν και για αυτό εξήλθε της οικίας της και τότε είδε όταν βγήκε τον Παναγιώτη, δηλαδή τον κατηγορούμενο, να δέρνει την κόρη της πάνω στο κεφάλι. Η Μ.Κ.2, σε ότι αφορά το χτύπημα στο κεφάλι, αυτό είπε έγινε στην αρχή, πέρασαν 10 λεπτά και μετά ήρθε η μητέρα της. Συνεπώς η Μ.Κ.3 είπε ψέματα στο Δικαστήριο ότι είδε κάτι τέτοιο και δεν μπορεί παρά αυτό να έγινε σε μια προσπάθεια της να ενισχύσει την εκδοχή της Μ.Κ.2 της οποίας η μαρτυρία προηγήθηκε. Οι υπερβολές των παραπονούμενων ήταν τέτοιου βαθμού, μεγέθους και εκτός λογικής, οι οποίες καθιστούν τους ισχυρισμούς τους μη πιστευτούς και κατ΄ επέκταση την μαρτυρία τους αναξιόπιστη. Σε ότι αφορά την Μ.Κ.4, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ενώπιον μου για την ύπαρξη οποιοδήποτε τραύματος ώστε να συνάδει με την κατηγορία η οποία έχει προσαφθεί εναντίον του κατηγορούμενου για επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης (δεύτερη κατηγορία). Η Μ.Κ.4 εμφανώς ήρθε να υποστηρίξει την ίδια εκδοχή με τις Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 σε ότι αφορά το μένος του κατηγορούμενου που διήρκησε και μετά που αυτή εμφανίστηκε σύμφωνα με την ίδια στο επεισόδιο. Την ίδια υπερβολή έχει και η δική της μαρτυρία ώστε να καθιστά αυτή ενόψει και των αντικειμενικών στοιχείων, δηλαδή των τραυμάτων των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 μη πιστευτή. Η μάρτυρας αυτή αναφέρθηκε σε επέμβαση άλλων προσώπων ώστε να μην ξεκοιλιάσει την μητέρα της ο κατηγορούμενος. Η μαρτυρία των Μ.Κ.2, 3 και 4 με τα πιο πάνω χαρακτηριστικά, ο τρόπος, το ύψος και τα λεγόμενα τους δεν με έχουν πείσει ότι ενώπιον του Δικαστηρίου είπαν την αλήθεια. Η μαρτυρία τους κρίνεται αναξιόπιστη και συνεπακόλουθα δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο. Με βάση όλα τα πιο πάνω και αφού έχω απορρίψει την μαρτυρία των παραπονούμενων, που είναι και οι ουσιώδεις μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής, βρίσκω ότι η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής οδηγείται αναπόφευκτα σε απόρριψη. Συνεπακόλουθα εφόσον η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποτύχει να αποδείξει τις κατηγορίες, εναντίον του κατηγορούμενου, με αξιόπιστη μαρτυρία, το δικαστήριο προχωρεί και αθωώνει τον κατηγορούμενο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει στο κατηγορητήριο. Τα έξοδα εκ € 305.- να καταβληθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.)......... Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο