Δήμος Πάφου ν. Πόλις Αριστοτέλους κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10258/13, 30/7/2013

(1)/2003 άρθρα 13 και 14, στο άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, στο Κεφ. 6 άρθρα 4 και 9, στους θεσμούς πολιτικής δικονομίας Δ. Θ. 1 και 2, στην διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στο δίκαιο της επιείκιας και στην νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Το μαρτυρικό υλικό που έχει προσκομιστεί προς υποστήριξη της αίτησης ήταν το ακόλουθο: Οι καθ΄ ων η αίτηση κατά την περίοδο από 3/7/2013 μέχρι σήμερα εξασκούν το επάγγελμα και επιχείρηση της εφαρμογής τατουάζ με χέννα σε διάφορα μέρη του ανθρωπίνου σώματος επί της γωνίας Λεωφ. Αποστόλου Πάυλου 98 και Ποσειδώνος στην Κ. Πάφο παρά το δημοτικό περίπτερο εντός των δημοτικών ορίων του δήμου Πάφου. Για την εν λόγω απασχόληση οι καθ΄ ων η αίτηση δεν έχουν αποταθεί και δεν έχουν εξασφαλίσει την απαραίτητη άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος από τους αιτητές για το τρέχον έτος. Οι αιτητές έλαβαν παράπονα δημοτών ότι αφού οι καθ΄ ων η αίτηση εφάρμοσαν στο σώμα τους διάφορα τατουάζ με χέννα, εμφάνισαν αλλεργικά συμπτώματα με αποτέλεσμα να επισκεφθούν το νοσοκομείο Πάφου και να λάβουν ιατρική φροντίδα. Ο δήμος Πάφου αμέσως αποτάθηκε στις φαρμακευτικές υπηρεσίες του κράτους και στις 2/8/2013 έλαβαν από αυτές την πανευρωπαική καμπάνια αναφορικά με τα τατουάζ μαύρης χέννας, σύμφωνα με την οποία η εφαρμογή τατουάζ από μαύρη χέννα μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία. Σύμφωνα με την πανευρωπαική καμπάνια, σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις με μόνιμη βλάβη είναι οι συνήθεις επιπτώσεις της εφαρμογής των τατουάζ μαύρης χέννας. Οι χρωστικές που προστίθενται στην πάστα της χέννας με σκοπό την επίτευξη του έντονου μαύρου χρώματος του τατουάζ και την μεγαλύτερη διάρκεια του, προκαλούν αλλεργικές αντιδράσεις. Η ψηλή συγκέντρωση των χρωστικών αυτών που προστίθενται στην χέννα, μπορούν να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις και στις σοβαρές περιπτώσεις να καταστήσουν αναγκαία την ιατρική φροντίδα ή ακόμα την εισαγωγή σε νοσοκομείο. Επίσης μόνιμη ζημιά στο δέρμα, αλλεργική δερματίτιδα, πολυευαισθησία και αλλεργική δερματίτιδα εξ΄ επαφής, αποτελούν μόνιμες βλάβες των τατουάζ μαύρης χέννας και προσκομίστηκε προς αυτόν τον σκοπό το τεκμήριο 1. Το πιο πάνω επάγγελμα είναι επιβλαβές για την υγεία του ανθρώπου εν΄ όψει των παραπόνων των δημοτών και οι κατηγορούμενοι κατά τον πιο πάνω χρόνο και τόπο μέχρι σήμερα τοποθετούν τα σύνεργα τους ωσάν να έχουν άδεια από τους αιτητές παραπλανώντας το κοινό. Είναι επείγον όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για σκοπούς προστασίας της δημόσιας υγείας μέχρι αποπεράτωσης της κυρίως υπόθεσης ή μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Οι αιτητές εξέδωσαν εξώδικα πρόστιμα στους κατηγορούμενους για την πιο πάνω παράνομη δραστηριότητα τους, αλλά συνεχίζουν την εν λόγω δραστηριότητα και μόνο εάν διαταχθούν με διάταγμα του Δικαστηρίου θα αναστείλουν την άσκηση αυτής της επιχείρησης και προσκομίστηκε προς αυτόν τον σκοπό ως τεκμήριο 2 τα σχετικά εξώδικα. Εξ΄ όσων ο ενόρκως δηλών πληροφορείται από τον δικηγόρο των αιτητών και όπως γνωρίζει και ο ίδιος, οι αιτητές έχουν πολύ καλή υπόθεση και μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας στην υπόθεση τους και αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον σε περίπτωση που οι αιτητές επιτύχουν στην υπόθεση τους, καθότι ο κίνδυνος στην δημόσια υγεία από την ανεξέλεγκτη άσκηση του πιο πάνω επαγγέλματος έχει ήδη επέλθει και δύο ανήλικα παιδιά παρουσίασαν μόλυνση από την εφαρμογή τατουάζ με χέννα από τους καθ΄ ων η αίτηση. Η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό στον άνθρωπο και θα πρέπει να προστατευθεί. Η μέχρι σήμερα συμπεριφορά των καθ΄ ων η αίτηση αποδεικνύει ότι εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στο μέλλον γιατί θα συνεχίσουν να παρανομούν να μολύνουν ανυποψίαστους ανθρώπους με επιβλαβείς συνέπειες στην υγεία τους οι οποίες μπορεί να είναι και μη ιάσιμες και προσκομίστηκε προς αυτόν τον σκοπό το τεκμήριο 3 το οποίο αποτελεί σχετικό δημοσίευμα. Οι καθ΄ ων η αίτηση έφεραν ένσταση στην συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος προσωρινού διατάγματος. Νομικά η ένσταση βασίστηκε στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο άρθρο 9, στον περί Δικαστηρίων νόμο άρθρο 32, στα άρθρα 12 και 30 του Συντάγματος και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Ως λόγους ένστασης έχουν επικαλεστεί ότι για τα αδικήματα που περιγράφονται στο κατηγορητήριο έχουν εκδοθεί και εκτελεστεί εξώδικα προστίματα, οπόταν το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να τα εκδικάσει και παραβιάζεται το άρθρο 12 του Συντάγματος και εν΄ όψει τούτου δεν έπρεπε να έχει εκδόσει το επίδικο διάταγμα ημερομηνίας 12/8/2013 και επιπλέον έχουν επικαλεστεί ότι οι καθ΄ ων η αίτηση δεν ασκούν κανένα επιβλαβές επάγγελμα και οι καθ΄ ων η αίτηση με γραπτό μήνυμα του δημάρχου Πάφου ημερ. 11/7/2013 και ώρα 11:19 διαβεβαιώθηκαν ότι εγκρίθηκαν οι αιτήσεις τους. Το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε προς υποστήριξη της ένστασης, προέρχεται από τη ένορκη δήλωση του καθ΄ ου η αίτηση 2 ο οποίος εξουσιοδοτήθηκε προς αυτόν τον σκοπό και από τους υπόλοιπους καθ΄ ων η αίτηση. Ο ενόρκως δηλών επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, λέγοντας ειδικότερα ότι τα τελευταία εξώδικα έχουν εκδοθεί εναντίον τους στις 8/8/2013 για τα οποία έχουν πληρώσει για αποφυγή ατέρμονων δικαστικών διαδικασιών. Επιπλέον ανέφερε, και προσκόμισε προς αυτόν τον σκοπό τα τεκμήρια 1 έως 4, ότι προειδοποιούν το κοινό για τους ενδεχόμενους κινδύνους από την χρήση των ουσιών που χρησιμοποιούνται. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 103

(4)του περί Δήμων Νόμου 11/85 προνοεί τα ακόλουθα: <<Σε διαδικασία δυνάμει του άρθρου αυτού, το δικαστήριο δύναται, τη αιτήσει του ενδιαφερομένου δήμου, να εκδίδει προσωρινό διάταγμα για την αναστολή της λειτουργίας η οποία γίνεται χωρίς άδεια: Νοείται ότι η έκδοση τοιούτου προσωρινού διατάγματος υπόκειται εις τας διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.>> Τα άρθρα 6 και 11 του περι Εξωδίκου Ρυθμίσεως Αδικημάτων νόμου 47

(1)/1997 προνοούν τα ακόλουθα: <<Άσκηση δίωξις και αύξηση του εξώδικου προστίμου μετά την επίδοση της ειδοποίησης 6.-

(1)Μετά την επίδοση της ειδοποίησης δεν ασκείται δίωξη εναντίον του προσώπου στο οποίο επιδόθηκε, αν δεν παρέλθουν τριάντα ημέρες από την ημερομηνία της έκδοσης της.

(2)Σε περίπτωση που το πρόσωπο στο οποίο έχει επιδοθεί η ειδοποίηση δεν πληρώσει το εξώδικο πρόστιμο που αναφέρεται σε αυτή μέσα σε δεκαπέντε ημέρες από την ημερομηνία της έκδοσης της, το εξώδικο πρόστιμο αυξάνεται με την προσθήκη σε αυτό ποσού ίσου με το μισό του εν λόγω.>> <<Η πληρωμή εξώδικου προστίμου δεν αποτελεί καταδίκη 11. Η εξώδικη ρύθμιση αδικήματος και η πληρωμή εξώδικου προστίμου, με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, δεν αποτελεί καταδίκη. Το δικαστήριο όμως δύναται να λάβει υπόψη του τα πιο πάνω γεγονότα στην επιμέτρηση της ποινής σχετικά με τη διάπραξη άλλων παρόμοιων αδικημάτων.>> Ο αιτητής που με μονομερή αίτηση εξασφάλισε υπέρ του προσωρινό διάταγμα έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.ά. ν. Φιλίππου κ.ά.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1217, 1224). Για να παραμείνει σε ισχύ το διάταγμα πρέπει να ικανοποιούνται δύο παράμετροι: - ότι στη βάση των δεδομένων που είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου από τον αιτητή ορθά εκδόθηκε το διάταγμα, και - ότι στη βάση των δεδομένων κατά την ακρόαση, αφ' ότου ορίστηκε επιστρεπτέτο, είναι ορθή η οριστικοποίηση του διατάγματος και συνέχιση της ισχύος του. Τα δεδομένα κατά την ακρόαση περιλαμβάνουν τα επιπλέον στοιχεία που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου από το ενιστάμενο μέρος, τον καθ' ου η αίτηση. Το Δικαστήριο εξετάζει τα πιο κάτω: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. (Σχετικές είναι οι αποφάσεις Odysseos v. Pieris Estates

(1982)1 Α.Α.Δ. 557, Acropol Shipping Co Ltd v. Rossis

(1976)1 Α.Α.Δ 38, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 Α.Α.Δ. 263, National Bank of Greece v. Motovia

(1987)1 Α.Α.Δ. 303, ΚΟΤ ν. Θεωρή

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ"Βασίλη

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 152 και Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd & άλλων ν. Παραλράμα Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 1051). Περαιτέρω μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο η συνέχιση του διατάγματος με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Με βάση τις νομικές αρχές που διέπουν την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων, στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν επιχειρεί να αποφασίσει επί των αμφισβητούμενων γεγονότων της ουσίας της αγωγής και έχει υποχρέωση να αποφύγει να προχωρήσει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Στη φάση αυτής της διαδικασίας το Δικαστήριο πρέπει να πεισθεί για σοβαρές ενδείξεις ουσιαστικών δικαιωμάτων και δεν είναι ο χρόνος για να κρίνει αν αυτά αποδείχθηκαν ή όχι (βλ. T. A. Micrologic Computer Consultant Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802 και Δημοκρατίας της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka A.P.

(1999)1 Α.Α.Δ. 225). Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο έχοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης να οριστικοποιήσει το εκδοθέν διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλη Χ"Βασίλη

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152, Κ.Ο.Τ. v. Θεωρή

(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 255). Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Περαιτέρω σύμφωνα με την υπόθεση C.T. TOBACCO LIMITED v. Της Εταιρείας Εκδόσεις ΑΡΚΤΙΝΟΣ Λτδ κ.α.

(2003)1Β Α.Α.Δ 853 το Δικαστήριο δεν μπορεί στο στάδιο της έκδοσης ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος να προβεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των προσώπων που τυχόν αντεξετάσθηκαν για να καταλήξει σε εύρημα κατά πόσο ήταν αξιόπιστοι ή όχι. Σημειώνεται ότι σε περίπτωση ασάφειας στην όψη του διατάγματος δεν είναι επιτρεπτό το δικαστήριο να καταφύγει στα πρακτικά της διαδικασίας έκδοσης του διατάγματος για να διευκρινίσει την ασάφεια. (βλ. Northwest Territories Public Service Association -v- Commissioner of the Northwest Territories

(1980)107 DLR 458). Το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται σε αυτό το στάδιο να εμπλακεί σε οτιδήποτε που να προσομοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ένορκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Η διαδικασία σε παρόμοιες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα (Βλ. Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2026). Το Δικαστήριο κρίνει και αποφασίζει πάνω στην ολότητα του ενώπιον του υλικού χωρίς να διαφεύγει της προσοχής ότι σε ενδιάμεσες αιτήσεις, όπως την παρούσα, δεν είναι επιθυμητό να προσπαθήσει να αποφασίσει με βάση τη μαρτυρία που έχει ενώπιον του τα διαφιλονικούμενα θέματα πάνω στα οποία θα κριθεί τελικά η απαίτηση του ενάγοντα, έργο το οποίο εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd. v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 623 και Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Στην υπόθεση T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802, υποδεικνύεται ότι σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Το άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Κλασσική επί του προκειμένου θεωρείται η απόφαση στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another

(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις. Αυτές είναι: - Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. - Να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αναγνωρίζεται πως αφού ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (Βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.

(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236). Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041 υιοθετείται η επί του προκειμένου Αγγλική νομολογία όπως εκφράζεται στο σύγγραμμα Copinger and Skone James on Copyright, 12η έκδοση παραγ. 621 (σε μετάφραση): «Συζητήσιμη υπόθεση. .. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .» Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο και υπό το φως των πιο πάνω νομολογιακών αρχών και της τεθείσας ενώπιον του μαρτυρίας, θα εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προυποθέσεις για την οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος, εξετάζοντας ταυτόχρονα και τους λόγους ένστασης οι οποίοι έχουν προβληθεί, πάντοτε με γνώμονα και καθήκον όπως σε αυτό το Δικαστήριο αποφευχθεί η αξιολόγηση της μαρτυρίας σε επίπεδο αξιοπιστίας και την εξαγωγή συμπερασμάτων που αυτό ανάγεται στα καθήκοντα του Δικαστηρίου όταν εκδικάσει την κυρίως υπόθεση. (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. Με βάση λοιπόν τις εκθέσεις αδικημάτων των δύο πρώτων κατηγοριών (για την τρίτη κατηγορία ζητήθηκε άδεια για απόσυρση της), τις λεπτομέρειες των αδικημάτων των δύο πρώτων κατηγοριών, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αιτητές απέδειξαν ότι πληρούται αυτή η προυπόθεση αφού υπάρχει μαρτυρία ότι οι καθ΄ ων η αίτηση ασκούν την επιχείρηση εφαρμογής τατουάζ με χέννα από τις 3/7/2013 εντός των ορίων των αιτητών χωρίς να έχουν εξασφαλίσει εκ των προτέρων άδεια από τους αιτητές και ότι αυτή η επιχείρηση είναι επιβλαβής εν΄ όψει του ισχυρισμού που υπάρχει στις λεπτομέρειες του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας ότι θέτει σε κίνδυνο την υγεία των υφιστάμενων σε τατουάζ. (β) Πιθανότητες ότι οι αιτητές δικαιούνται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Με βάση την τεθείσα μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου από τους αιτητές, το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρείται και αυτή η πιθανότητα, διότι έχοντας κατά νου την φύση των αδικημάτων των δύο πρώτων κατηγοριών, οι αιτητές έχουν καταδείξει ότι οι πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία είναι ορατές, διότι δεν υπάρχει ισχυρισμός των καθ΄ ων η αίτηση ότι κατέχουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ή κατείχαν κατά την έναρξη του ουσιώδους χρόνου άδεια άσκησης του επίδικου επαγγέλματος εν τη εννοία του νόμου. Ο ισχυρισμός που τέθηκε εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση ότι ο δήμαρχος Πάφου με γραπτό του μήνυμα ημερομηνίας 11/7/2013 ότι εγκρίθηκαν οι αιτήσεις τους για έκδοση άδειας, ενισχύει την θέση των αιτητών ότι τουλάχιστον από τις 3/7/2013 μέχρι τις 11/7/2013 δεν είχαν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, ως επίσης δεν προσθέτει το οτιδήποτε σημαντικό όφελος προς τους καθ΄ ων η αίτηση αφού δεν υπάρχει το οτιδήποτε γραπτό έντυπο ή άδεια εκ μέρους των αιτητών που να αποδεικνύει ότι οι καθ΄ ων η αίτηση απέκτησαν άδεια εν τη εννοία του νόμου. Αναπόφευκτα λοιπόν ο τρίτος λόγος ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση κρίνεται ως ανυπόστατος. Επίσης με βάση την μαρτυρία που τέθηκε από πλευράς αιτητών, οι αιτητές έχουν καταδείξει ότι οι πιθανότητες οι αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία είναι ορατές, διότι υπάρχει μαρτυρία από πλευράς αιτητών ότι με την εφαρμογή τατουάζ με χέννα, έχουν προκληθεί προβλήματα υγείας σε άτομα όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, καθιστώντας έτσι την επιχείρηση των καθ΄ ων η αίτηση επικίνδυνη και επιβλαβής. Ο ισχυρισμός των καθ΄ ων η αίτηση ότι δεν ασκούν επιβλαβές επάγγελμα καθ΄ ότι ενημερώνουν το κοινό για τους κινδύνους που υπάρχουν από την χρησιμοποίηση των ουσιών χέννας όπως π.χ. εξανθήματα και αντιδράσεις στο δέρμα, ουσιαστικά ενισχύει και επιβεβαιώνει την θέση των αιτητών ότι η εν λόγω επιχείρηση είναι επικίνδυνη και επιβλαβής για την δημόσια υγεία και συνεπώς και ο δεύτερος λόγος ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση κρίνεται ως ανυπόστατος. Ανυπόστατος κρίνεται επίσης και ο πρώτος λόγος ένστασης, διότι όπως είναι εμφανέστατο από τα κατατιθέντα εξώδικα προστίματα - τεκμήριο 2 - της αίτησης τα οποία επικαλέστηκε και η πλευρά των καθ΄ ων η αίτηση, αυτά έχουν εκδοθεί για ισχυριζόμενα αδικήματα που δεν συμπεριλαμβάνονται στο κατηγορητήριο της παρούσας υπόθεσης, ήτοι αυτά έχουν εκδοθεί για ισχυριζόμενα αδικήματα της πλανοδιοπώλησης χωρίς άδεια και της τοποθέτησης επίπλων, αγαθών κλπ, ενώ τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης αφορούν την διενέργεια επιχείρησης χωρίς άδεια και διενέργεια επιβλαβούς επιχείρησης. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος (και στην παρούσα περίπτωση η συνέχιση της ισχύος του) θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο έχει ικανοποιηθεί ότι η συνέχιση της ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης Δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο διότι σε αντίθετη περίπτωση θα υφίσταται η παράνομη ενασχόληση των καθ΄ ων η αίτηση χωρίς άδεια εν τη εννοία του νόμου από τους αιτητές και επιπλέον θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να υπάρχουν νέα κρούσματα με προβλήματα υγείας πολιτών όπως αυτά που ήδη έχουν παρουσιαστεί. Θα πρέπει να συνεχιστεί η ισχύς του εν λόγω διατάγματος για να εξακολουθήσει να ισχύει το status quo που δεν είναι άλλο από την διατήρηση της νομιμότητας και της προστασίας της δημόσιας υγείας των πολιτών και της αποτροπής παρουσίασης νέων προβλημάτων υγείας από την χρησιμοποίηση τατουάζ με χέννα. Έχοντας ικανοποιηθεί ότι οι αιτητές απέδειξαν την συνύπαρξη και των τριών προϋποθέσεων έκδοσης προσωρινού διαάγματος, καταλήγω με την εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Παρεμβάλλω ότι η ίδια φράση "balance of convenience" αφήνει ανοικτό το πεδίο κρίσης ως προς την ορθότητά της. Είναι μια πρακτική συντομογραφία, αλλά, όπως εντοπίσθηκε από τον May L.J. στην υπόθεση Cayne v. Global Natural Resources plc

(1984)1 All E.R. 225 at 237h: "The balance that one is seeking to make is more fundamental, more weighty, than mere 'convenience'. I think it is quite clear . that, although the phrase may well be substantially less elegant, the 'balance of the risk of doing an injustice' better describes the process involved" Ο όρος "balance of convenience" χαρακτηρίστηκε από τον Sir John Donaldson MR στην υπόθεση Francome v. Mirror Group Newspapers Ltd [1984] 1 WLR 892, ως ατυχής έκφραση. Τέθηκε δε ως πιο αρμόζουσα η φράση "balance of justice" δεδομένου ότι το Δικαστήριο ασχολείται με την δικαιοσύνη και όχι με την ευχέρεια των διαδίκων. Το ισοζύγιο λοιπόν δικαιοσύνης υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν διαφανεί ότι η απόφασή του που εκδόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη, υπό την έννοια ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει να αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη ή, διαζευκτικά, με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει. Συνεπώς, αποτελεί θεμελιώδη αρχή ότι το Δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «λανθασμένη» [Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd [1996] 1(B) ΑΑΔ 788, 795]. Ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου αυτού είναι η διατήρηση του status quo ή, ορθότερα, όπως είναι ο πλήρης όρος του, status quo ante bellum. Της κατάστασης δηλαδή πραγμάτων η οποία υφίστατο αμέσως πριν από την πράξη που αποτελεί την αιτία πολέμου (casus belli). Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω νομικές αρχές κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο η συνέχιση της ισχύος του εν λόγω διατάγματος διότι σε αντίθετη περίπτωση θα υφίσταται η παράνομη ενασχόληση των καθ΄ ων η αίτηση χωρίς άδεια εν τη εννοία του νόμου από τους αιτητές και επιπλέον θα ελλοχεύει ο κίνδυνος να υπάρχουν νέα κρούσματα με προβλήματα υγείας πολιτών όπως αυτά που ήδη έχουν παρουσιαστεί. Θα πρέπει να συνεχιστεί η ισχύς του εν λόγω διατάγματος για να εξακολουθήσει να ισχύει το status quo που δεν είναι άλλο από την διατήρηση της νομιμότητας και της προστασίας της δημόσιας υγείας των πολιτών και της αποτροπής παρουσίασης νέων προβλημάτων υγείας από την χρησιμοποίηση τατουάζ με χέννα. Το Δικαστήριο συνεπώς και με βάση και τα στοιχεία που προέβαλαν οι καθ΄ ων η αίτηση, κρίνει ότι ορθά εκδόθηκε το πιο πάνω διάταγμα και είναι επιβεβλημένη η διατήρηση της ισχύος του διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης και υπό το φως των πιο πάνω νομολογιακών αρχών αλλά και της τεθείσας ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας είναι αβάσιμοι διότι υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου επαρκής, λεπτομερής και ικανοποιητική μαρτυρία που να δικαιολογεί την έκδοση και διατήρηση του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς το Δικαστήριο να προβεί σε αξιολόγηση της αξιοπιστίας αυτής σε αυτό το στάδιο. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει, ασκεί την διακριτική του ευχέρεια και οριστικοποιεί το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 12/8/2013 μέχρι τελικής εκδίκασης της κυρίως υπόθεσης. Οι καθ΄ ων η αίτηση να καταβάλουν στους αιτητές στο τέλος της διαδικασίας της κυρίως υπόθεσης τα δικηγορικά έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο