← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νίκος Ηλία κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3078/10, 22/10/2013

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Νίκος Ηλία κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3078/10, 22/10/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:B89 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Δρουσιώτη, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 3078/10 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Κατηγορούσας Αρχής και

  1. Νίκος Ηλία
  2. Μαρίνος Κυριάκου
  3. Χριστάκης Αργυρού
  4. Ευάνθης Ηροδότου Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 22 Οκτωβρίου, 2013 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κ. Συμεού Για Κατηγορούμενο 1: κα. Α. Μιχαήλ Για Κατηγορούμενο 2: κ. Η. Κονναρής Για Κατηγορούμενο 3: κα. Α. Σαββίδου Κατηγορούμενοι 1 - 3 παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες 1 - 5 που αφορούν: - Συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος, άρθρα 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα, 1η και 2η κατηγορία. - Διάρρηξη καταστήματος με σκοπό την κλοπή, άρθρα 295 και 20 του Ποινικού Κώδικα, 3η κατηγορία. - Κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων εν καιρώ νυκτός επί σκοπού την διάπραξη κακουργήματος, άρθρα 296 (γ) του Ποινικού Κώδικα , 4η κατηγορία. - Κάλυψη προσώπου με προσωπίδα με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος, άρθρα 296 (ε) του Ποινικού Κώδικα, 5η κατηγορία. Με βάση τις λεπτομέρειες των αδικημάτων οι Κατηγορούμενοι μεταξύ Νοεμβρίου του 2009 και 12.12.2009 στη Λεμεσό και Πάφο συνωμότησαν μεταξύ τους και με άλλο πρόσωπο να διαπράξουν κακούργημα δηλαδή την διάρρηξη του καταστήματος «La Stampa» στην οδό Κορυτσάς αρ. 1 στην Πάφο, με σκοπό την κλοπή. Περαιτέρω ότι κατά τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην πρώτη κατηγορία, συνωμότησαν μεταξύ τους και με άλλο πρόσωπο με σκοπό να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή να διαρρήξουν την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Πάφου. Επίσης κατηγορούνται ότι εν καιρώ νυχτός είχαν στην κατοχή τους διαρρηκτικά εργαλεία και συγκεκριμένα ένα ζευγάρι γάντια, μεταλλικό σμυρίλιο, σκεπάρνι, φανάρι, κάγκο, αρίδες και δύο κοπίδια χωρίς νόμιμη δικαιολογία και ότι κατά την διάρκεια νύχτας είχαν καλυμμένα τα πρόσωπα τους με προσωπίδα με σκοπό την διάπραξη κακουργήματος της διάρρηξης καταστήματος. Οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 παραδέχθησαν τη διάπραξη του αδικήματος της 3 κατηγορίας και περαιτέρω ο Κατηγορούμενος 3 την διάπραξη του αδικήματος της κατηγορίας 5 . Περαιτέρω ο Κατηγορούμενος 2 αντιμετωπίζει τις κατηγορίες 6 - 11 που αφορούν: - Πράξεις που σκοπεύουν της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 του Ποινικού Κώδικα, 6η και 7η κατηγορία. - Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη, άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα, 8η και 9η κατηγορία. - Επίθεση κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξεως κατά την εκτέλεση του καθήκοντος του, άρθρο 244 (β) του Ποινικού Κώδικα. Συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, κατηγορείται ότι κατά τον ίδιο χρόνο που αναφέρεται στην 3η κατηγορία (τραυμάτισε με το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΚRΗ559 τους αστυφύλακες 2586 Μ. Παμπακά και 3521 Π. Παπαντωνίου με σκοπό να τους προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη) επιτέθηκε κατά των ιδίων αστυνομικών και τους προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη και επιτέθηκε κατά των ίδιων αστυνομικών κατά την εκτέλεση του καθήκοντος τους. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση κάλεσε 13 μάρτυρες κατηγορίας και κατέθεσε συνολικά 54 τεκμήρια. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 μετά που κλήθηκαν σε απολογία άσκησαν το δικαίωμα της σιωπής Ο ΜΚ1, Αστ. 2543, Τρύφωνας Τρύφωνος ανέφερε ότι είναι ειδικός φωτογράφος και ειδικός στην εξέταση σκηνών εγκλημάτων. Στις 12.12.09 και ώρα 0210 μετέβηκε στην οδό Κορυτσάς στην Πάφο για εξέταση σκηνής σε σχέση με διερευνώμενη υπόθεση. Στο χώρο έλαβε 14 φωτογραφίες, εσωτερικά και εξωτερικά της σκηνής, 8 φωτογραφίες του οχήματος με αριθμό εγγραφής KRH559, 5 φωτογραφίες του Αστ. 2586 Μ. Παμπακά, 12 φωτογραφίες του καταστήματος και παρέλαβε και συσκεύασε τα αντικείμενα που περιγράφει στην κατάθεση του η οποία καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο
  5. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 τον φωτογραφικό φάκελο στον οποίο υπάρχουν αριθμημένες 37 φωτογραφίες και αναλυτικός πίνακας και ως Τεκμήριο 48 τα αναλλοίωτα αρνητικά. Προχώρησε σε περιγραφή των φωτογραφιών του Τεκμηρίου 2 σε σχέση με τα αντικείμενα που περιγράφει στην κατάθεση του Τεκμήριο
  6. Ο ΜΚ2, Λοχ. 674, Δημήτρης Γερολέμου είναι ο ανακριτής της υπόθεσης. Κατέθεσε ως τεκμήρια τις καταθέσεις που έλαβε από τους Κατηγορουμένους καθώς και τα αντικείμενα τα οποία του παρέδωσαν οι αστυφύλακες 352 Π. Π" Aντωνίου, 2586 Μ. Παμπακά και 2639, Ζ. Ζήνωνος. Ο μάρτυρας ήταν ξεκάθαρος ότι τα αντικείμενα που κατέθεσε τα παρέλαβε σφραγισμένα και είναι σύμφωνα με τις περιγραφές των αστυνομικών. Ο ΜΚ3, Λοχ. 2813, Σταμάτης Σταμάτη ανεγνώρισε το Τεκμήριο 34 και ανέφερε ότι είναι το ζευγάρι από γάντια, χρώματος ροζ τα οποία παρέλαβε από τον Κατηγορούμενο
  7. Επίσης ανεγνώρισε το Τεκμήριο 8 ότι είναι η θεληματική κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο
  8. Ο ΜΚ4, Αστ. 2827, Χαράλαμπος Ιακώβου το μόνο που έκαμε ήταν να λάβει ανακριτική κατάθεση από τον Ευάνθη Ιωάννου. Ο ΜΚ5, Αστ. 2205, Δημήτρης Παπαβασιλείου μετέβηκε στο χώρο του καταστήματος «La Stampa» μετά από τηλεφώνημα στις 12.12.09 και περί ώρα 01:30 . Κατά την άφιξη του στο χώρο είδε συναδέλφους του κλιμακίου πληροφοριών να καλούν δύο άτομα να σταματήσουν. Ο ένας σταμάτησε, ο άλλος τράπηκε σε φυγή. Αυτός έμεινε στο χώρο ενώ οι αστυφύλακες 2586 και 3521 καταδίωξαν το άτομο. Πρόσεξε το πρόσωπο που τράπηκε σε φυγή να μπαίνει στο όχημα να το εκκινεί ενώ οι συναδέλφοι του προσπαθούσαν να τον σταματήσουν. Ο Αστ. 2586 έπεσε στο έδαφος ενώ ο Αστ. 3521 κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Αργότερα εισήλθε στο κατάστημα όπου βρήκε 3ο άτομο το οποίο φορούσε κουκούλα μαύρη και γάντια χρώματος ροζ και κρατούσε δύο κοπίδια. Όταν τον αντιλήφθηκε έβγαλε την κουκούλα και την έριξε στο έδαφος μαζί με τα δύο κοπίδια. Ανεγνώρισε στο Δικαστήριο ότι το πρόσωπο που τράπηκε σε φυγή είναι ο Κατηγορούμενος 2 και το πρόσωπο που βρήκε σε κατάστημα «La Stampa» είναι ο 3ος Κατηγορούμενος. Ο ΜΚ6, Αστ. 2639, Ζήνωνας Ζήνωνος ανέφερε ότι επισκέφθηκε τη σκηνή περί ώρα 01:40 τις 12.12.2009 έξω από το κατάστημα βρήκε τους αστυφύλακες 2586 , 3521, 2205 και 3734 να έχουν επιτήρηση τους Νίκο Ηλία και Μαρίνο Κυριάκου, τους Κατηγορουμένους 1 και
  9. Στο κατάστημα «La Stampa» βρήκε τον Κατηγορούμενο
  10. Από την φωτογραφία 3 του Τεκμηρίου 3 αναγνώρισε το αυτοκίνητο που αναφέρει στην κατάθεση του. Για την φωτογραφία 7 ανέφερε ότι είναι το κατάστημα «La Stampa» και οι φωτογραφίες 31 και 36 παρουσιάζουν το δοκιμαστήριο που βρήκαν του Κατηγορουμένου
  11. Ανεγνώρισε τα Τεκμήρια 20 - 30 και
  12. Περαιτέρω για το Τεκμήριο 34 αναφέρει ότι αυτό που παρέλαβε από θήκη κάτω από το αυτοκίνητο KRH559 και σε ερώτηση ότι στο φάκελο αναφέρεται ο αριθμός του αυτοκινήτου ΚΜΗ559 αναφέρει ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Η ΜΚ7, Ρενάτα Σαββίδου, ανέφερε ότι είναι ιατρός στα επείγοντα περιστατικά του Γενικού Νοσοκομείου Πάφο. Ανεγνώρισε τα ιατρικά πιστοποιητικά, Τεκμήρια 47 και 48 και υιοθέτησε το περιεχόμενο τους. Ο ΜΚ8, Θεόδωρος Σπύρου ανέφερε ότι είναι διευθυντής της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, εξήγησε ότι το κατάστημα «La Stampa» και η Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα βρίσκονται στο ίδιο κτίριο και στο σημείο που βρίσκεται το δοκιμαστήριο του καταστήματος «La Stampa» από τη πλευρά της τράπεζας βρίσκεται το δωμάτιο χρηματοκιβώτιο της τράπεζας. Η τράπεζα διαθέτει πολλαπλά συστήματα ασφαλείας. Αναγνώρισε το Τεκμήριο 36 και ανέφερε ότι αποτελεί την κάτοψη του κτιρίου της Κεντρικής Συνεργατικής Τράπεζας. Ο ΜΚ9, Αστ. 2495, Ανδρόνικος Τσαππής, είναι αυτός που έλαβε την κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 1 και ανεγνώρισε το Τεκμήριο 6 ως την κατάθεση του Κατηγορουμένου. Ο ΜΚ10, Αρχ. Αστ. 1827, Μιχάλης Καλλή είναι αυτός που συνέλαβε τους Κατηγορουμένους 1, 2 και
  13. Ανεγνώρισε από την φωτογραφία 6 του Τεκμηρίου 2 το αυτοκίνητο για το οποίο ο Νίκος Ηλία έδωσε συγκατάθεση για έρευνα. Ο ΜΚ11, Αστ. 4889, Μάριος Αναστάση είναι αυτός που κατέγραψε την θεληματική κατάθεση του Κατηγορούμενου 2 την οποία ανεγνώρισε στο Δικαστήριο ως το Τεκμήριο
  14. O M.K.12, Αστ. 2586, Μάνος Παμπακάς, ανέφερε ότι μετά από τηλεφωνικό μήνυμα, ειδοποίησε τον Αστ. 2205 ο οποίος βρισκόταν σε περίπολο να κατευθυνθεί στην οδό Κοριτσάς που βρίσκεται το κατάστημα «La Stampa» και μετέβη και ο ίδιος στο χώρο μαζί με τον Αστ.
  15. Διαπίστωσε ότι η είσοδος του καταστήματος ήταν παραβιασμένη και είδε ένα αυτοκίνητο να έρχεται στο κατάστημα με σβηστά τα φώτα. Είδε δύο άτομα να κατεβαίνουν, να τοποθετούν στο κεφάλι τους κουκούλα, να παίρνουν από μια βαλίτσα και να κατευθύνονται στην είσοδο του καταστήματος. Τους κάλεσαν να σταματήσουν, άφησαν τις βαλίτσες στο έδαφος, ο ένας έμεινε ακίνητος και ο άλλος έβγαλε την κουκούλα και έτρεξε στο αυτοκίνητο. Στο μέρος ήρθαν και άλλοι αστυνομικοί και αυτός μαζί με τον Αστ. 3521 καταδίωξαν το πρόσωπο που έτρεξε στο αυτοκίνητο. Αυτός εισήλθε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε, προσπάθησαν να τον σταματήσουν, ανάπτυξε ταχύτητα και χτύπησε και έπεσε στο έδαφος, ενώ ο Αστ. 3921 παρέμεινε εγκλωβισμένος στο παράθυρό. Παρασύρθηκε περί τα 30 μέτρα όπου σταμάτησε το αυτοκίνητο και ο Αστ. 3521 τα κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Συμφώνησαν οι δικηγόροι των διαδίκων ότι το κίτρινο φανάρι, τα δύο πορτοκαλί γάντια, η κουκούλα μαύρου χρώματος, ο σκούφος μαύρου χρώματος είναι τα τεκμήρια Δικαστηρίου 16, 19, 15, 32 και 33 και ότι οι δύο βαλίτσες είναι τα τεκμήρια 18 και
  16. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι τα πρόσωπα που άφησαν στο έδαφος τις δύο βαλίτσες είναι οι Κατηγορούμενοι 1 και
  17. Ο ίδιος επισκέφθηκε το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου και ανεγνώρισε το Τεκμήριο 49 ως το ιατρικό έντυπο που του έδωσε ο επί καθήκοντι ιατρός την ημέρα που τον εξέτασε. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ανέφερε ότι το αυτοκίνητο το οποίο επέβαιναν οι δράστες ήταν ΒΜW, δεν θυμάται αριθμούς και χρώμα γιατί ήταν νύκτα. Ξεκαθάρισε ο μάρτυρας ότι ο Αστ. 3521 ακινητοποίησε τον οδηγό όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε. Περιέγραψε πως έβαλε τα χέρια του στο αυτοκίνητο το οποίο ήταν σε κίνηση και την πτώση του στο έδαφος. Όσον αφορά τους τραυματισμούς του ανέφερε ότι το μόνο που είχε ήταν εκδορές στο αριστερό χέρι. Ο ΜΚ13, Αστ. 3521, Παναγιώτης Παπαντωνίου, στην κατάθεση του Τεκμήριο 54, περιγράφει τα γεγονότα, όπως και ο προηγούμενος μάρτυρας και στη συνέχεια περιγράφει πως προσπάθησε να ακινητοποιήσει τον οδηγό του οχήματος παραμένοντας προσκολλημένος στο αυτοκίνητο με αποτέλεσμα να συρθεί περί τα 30 μέτρα όπου και κατάφερε να αφαιρέσει τα κλειδιά. Από έρευνα που έκανε στον οδηγό, βρέθηκε στη δεξιά τσέπη του σάκου του μια κουκούλα μαύρου χρώματος την οποία παρέδωσε στον Αστ.
  18. Περαιτέρω ανέφερε, ότι από το συμβάν τραυματίσθηκε και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Όσον αφορά τα τεκμήρια, ισχύει η προηγούμενη δήλωση των δικηγόρων. Ανεγνώρισε από το τεκμήριο 2 και συγκεκριμένα τη φωτογραφία 7, τις βαλίτσες που κρατούσαν οι ύποπτοι και από τη φωτογραφία 5 το αυτοκίνητο που έφθασαν οι δράστες στη σκηνή. Επίσης ανεγνώρισε τους Κατηγορούμενους 1 και 2, τον πρώτο ως το πρόσωπο που έμεινε ακίνητος και τον δεύτερο, αυτό που μπήκε στο αυτοκίνητο και ξεκίνησε να φύγει. Όσον αφορά τα Τεκμήρια 47 και 48 ανέφερε ότι το Τεκμήριο 47 είναι το ιατρικό πιστοποιητικό που διαπιστώθηκε το πρόβλημα στο πόδι του και το Τεκμήριο 48 είναι το έντυπο της άδειας ασθενείας. Ο μάρτυρας επέμεινε ότι ο Κατηγορούμενος 2 φορούσε κουκούλα η οποία είχε τρύπα για να βλέπει. Για τις βαλίτσες θυμόταν ότι η μια ήταν σκούρου χρώματος μπλε και η άλλη ασημί ή γκρίζα. Όσον αφορά τους τραυματισμούς, ανέφερε ότι χτύπησε πάνω στο πόδι με αποτέλεσμα να πονεί πάρα πολύ, δεν θυμόταν ακριβώς πως έγινε λόγω της έντασης τη στιγμής. Το μόνο που θυμόταν είναι η προσπάθεια του να σταματήσει το αυτοκίνητο που ξεκίνησε. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε επί μακρόν από το δικηγόρο του Κατηγορούμενου 2 για το πώς ακινητοποίησε το αυτοκίνητο σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς του. Οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 άσκησαν το δικαίωμα της σιωπής. Ο Κατηγορούμενος 1 στη θεληματική του κατάθεση παραδέχεται ότι συμφώνησε με τους υπόλοιπους να διαρρήξουν το κατάστημα της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας στην Πάφο διαμέσου του καταστήματος «La Stampa». Για τον εαυτό του παραδέχεται ότι όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο κρατούσε μια βαλίτσα με εργαλεία και φορούσε κουκούλα. Ο Κατηγορούμενος 2 στη θεληματική του κατάθεση παραδέχεται ότι συμφώνησε με τους υπόλοιπους να έρθουν για καφέ στην Πάφο και ότι ο Χριστάκης Αργυρού όταν περνούσαν έξω από το κατάστημα «La Stampa» του είπε ότι για να πιουν καφέ θέλουν και λίρες. Παραδέχεται ότι είναι αυτός που κατέβηκε από το αυτοκίνητο και έκοψε την κλειδωνιά του καταστήματος «La Stampa» και επέστρεψε πίσω στο αυτοκίνητο. Ο Κατηγορούμενος 3 στη θεληματική του κατάθεση παραδέχεται ότι μαζί με τους άλλους δύο κατηγορούμενους πήγαν στην Πάφο για να ανοίξουν ένα μαγαζί με ρούχα που ονομάζεται «La Stampa» Το βάρος απόδειξης είναι στην Κατηγορούσα Αρχή και το επίπεδο απόδειξης αυτό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Σχετική είναι η υπόθεση Woolmington v. D.P.P.,

(1935)Α.C. 462 που υιοθετήθηκε από το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Charitonos and others v. The Republic
(1971)1 C.L.R. 40, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Αν στο τέλος τη υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του Κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και ν΄απαλλαγεί της κατηγορίας (βλ. Toumba v. The Republic
(1984)2 C.L.R. 110 και Charalambous and another v. The Republic
(1985)2 C.L.R.97). Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει ν΄αποδείξει κάθε στοιχείο της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 C.L.R. 363 και Παφίτης και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1990)2 C.L.R. 102, σελ. 119). Τα στοιχεία αυτά θα πρέπει ν΄αποδείξει με αξιόπιστη και σαφή μαρτυρία (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας
(1989)2 C.L.R. 401). Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι δεν είναι κάθε αντίφαση που οδηγεί στην απόρριψη της μαρτυρίας (βλ. Χαραλάμπους Αγαθοκλέους και άλλος ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α. Α. Δ. 316). Οι αντιφάσεις για να έχουν αυτό το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι ουσιώδεις και τέτοιας φύσης και περιεχομένου που να μολύνουν τη μαρτυρία σε βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη και άδικη η αποδοχή της από το Δικαστήριο. Αντιφάσεις σε λεπτομέρειες δεν αποδυναμώνουν μία μαρτυρία η οποία κατά τα άλλα είναι πειστική. Αντίθετα τέτοιες αντιφάσεις δείχνουν ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ των μαρτύρων (βλ. Γιαννίδης ν. Αστυνομίας
(2202)2 Α. Α. Δ.143. Οι αντιφάσεις πρέπει να αξιολογηθούν μέσα στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και μόνο αν είναι ουσιαστικές μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία του μάρτυρα (βλ. Κώστας Νικολαϊδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α. Α. Δ 645). Στις περιπτώσεις που ο Κατηγορούμενος καλείται σε απολογία από το Δικαστήριο και αυτός μετά την επεξήγηση των δικαιωμάτων του ασκεί το δικαίωμα να μην δώσει ένορκη μαρτυρία και ούτε να καλέσει μάρτυρες, το Δικαστήριο δεν πρέπει να βγάλει συμπεράσματα ενοχής και ούτε αυτό ή η Κατηγορούσα Αρχή μπορούν να σχολιάσουν ότι ο Κατηγορούμενος δεν έδωσε ένορκη μαρτυρία ώστε να υποστεί αντεξέταση, εκτός μόνο σε κάποιες περιπτώσεις και εφόσον τα γεγονότα είναι τέτοια που θα αναμένεται κάποια εξήγηση από τον κατηγορούμενο (βλ. Themistocleous v. The Police
(1981)2 CLR 200). Στο στάδιο των αγορεύσεων, ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής, ανέφερε ότι και οι τρεις κατηγορούμενοι στις καταθέσεις τους συμφωνούν ότι συμφώνησαν να διαρρήξουν το κατάστημα «La Stampa». Συνεπώς υπήρχε η ένοχη διάνοια «mens rea». Περαιτέρω τόνισε ότι από τα γεγονότα όπως αυτά έχουν τεθεί με τη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, σε συνδυασμό με τις καταθέσεις των κατηγορούμενων βγαίνει το συμπέρασμα ότι και οι τρεις κατηγορούμενοι είχαν ένα κοινό σκοπό την κοινή συμφωνία. Όσον αφορά τις υπόλοιπες κατηγορίες, είναι η θέση του ότι τόσο από τη μαρτυρία που προσκόμισε η Κατηγορούσα Αρχή, όσο και από τις θεληματικές καταθέσεις των κατηγορούμενων αποδεικνύονται τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων όλων των κατηγοριών. Παρέπεμψε το Δικαστήριο σε σχετικές αποφάσεις. Αντίθετες ήταν οι εισηγήσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων των κατηγορούμενων. Η κα Μιχαήλ εισηγήθηκε ότι για τον κατηγορούμενο 1 δεν υπάρχει ικανή μαρτυρία η οποία να οδηγεί σε καταδίκη του κατηγορούμενου 1. Ο κ. Κονναρής ανέφερε ότι ο δικηγόρος της Κατηγορούσας Αρχής κατέληξε στα συμπεράσματα του γιατί θεώρησε ότι τα διαρρηκτικά εργαλεία τα οποία ανευρέθηκαν στη σκηνή είναι αυτά που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο και παρουσιάζει μια σειρά ανακολουθιών από τους μάρτυρες. Κάνει ιδιαίτερη μνεία αν το τεκμήριο 33 που βρέθηκε στην κατοχή του κατηγορούμενου 2 είναι σκούφος ή κουκούλα. Είναι η θέση του ότι η κατοχή των εργαλείων εφόσον υπάρχει ισχυρισμός ότι ανήκουν στον 1ον κατηγορούμενο, δεν οδηγεί άμεσα στο αδίκημα της συνωμοσίας. Για τις υπόλοιπες κατηγορίες είναι η θέση του ότι δεν παρουσιάστηκε ικανή μαρτυρία για απόδειξη των κατηγοριών. Τα ίδια ανέφερε και η κα. Σαββίδου σε σχέση με τις κατηγορίες που δεν παραδέχθηκε ο 3ος κατηγορούμενος και είναι η θέση της ότι το Δικαστήριο μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει με την προσκομισθείσα από την Κατηγορούσα Αρχή μαρτυρία και όχι απόδειξη ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το έργο της αξιολόγησης όπως έχει εύστοχα εξηγηθεί στην υπόθεση Pelecanos & Pelecanos
(1999)1 (B) A.A.Δ. 1273 είναι το σημαντικότερο καθήκον του Δικαστηρίου, αφού πρέπει το Δικαστήριο υφαίνοντας τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα, τις αντιδράσεις κα τη συμπεριφορά του στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να αναδείξει το αξιόπιστον ή μη μιας εκδοχής υπό το πρίσμα της πείρας του και της ανθρώπινης φύσης που διαθέτει. Η έννοια εντύπωσης από το μάρτυρα δεν είναι βέβαια ένα σχήμα λόγου, αλλά έχει ακριβώς να κάμει με το αποτέλεσμα αυτής της πολύμορφής διεργασίας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη ,
(2002)1 Α. Α. Δ. 401, έχουν λεχθεί τα εξής: «Ο τρόπος που καταθέτει ένας μάρτυρας συνιστά και εκδήλωση της προσωπικότητάς του. Οι πνευματικές και άλλες αρετές εξωτερικεύονται μαζί με το αφηγηματικό μέρος της μαρτυρίας προσδίδουν κατά κανόνα αξιοπιστία και μαρτυρία». Αξιολόγηση: Οι ΜΚ1-6 και 9-13 είναι αστυνομικοί οι οποίοι έλαβαν μέρος στη διερεύνηση των αδικημάτων και παρέλαβαν τεκμήρια. Περαιτέρω, οι ΜΚ12 και 13 είναι οι παραπονούμενοι για τα αδικήματα των κατηγοριών 6-11 εναντίον του Κατηγορούμενου
  1. Οι ΜΚ1-6 και 9-11 παρέθεσαν στο Δικαστήριο τις ενέργειες τους από τη στιγμή που βρέθηκαν στη σκηνή των αδικημάτων, την περισυλλογή των τεκμηρίων και τη λήψη καταθέσεων από τους Κατηγορούμενους. Πλην του ανορθόδοξου τρόπου κατάθεσης και αναγνώρισης των τεκμηρίων που περισυνέλεξαν από την σκηνή, οι υπόλοιπες ενέργειες τους κρίνοντας καθόλα νόμιμες και αποδεχτές από το Δικαστήριο. Όσον αφορά το θέμα των καταθέσεων και αναγνώρισης των τεκμηρίων, περιορίζουν την αποδοχή του Δικαστηρίου στις παραδοχές ενός εκάστου των κατηγορουμένων στις καταθέσεις τους, καθώς και τις παραδοχές που έκαναν οι δικηγόροι των κατηγορουμένων στα πλαίσια της κατάθεσης των ΜΚ12 και
  2. Οι ΜΚ12 και 13, Αστ. 2586 Μάνος Παμπακάς και Α/Αστ. 3521 Παναγιώτης Παπαντωνίου, πέραν των ενεργειών τους που παρέθεσαν στο Δικαστήριο και αφορούν την παρουσία τους στη σκηνή, οι ΜΚ12 και 13 είναι παραπονούμενοι σε σχέση με αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος
  3. Και οι δύο μάρτυρες περιέγραψαν τα γεγονότα από τη στιγμή που ζήτησαν από τα δύο πρόσωπα που κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και κρατούσαν από μια βαλίτσα να σταματήσουν. Ο ένας παρέμεινε στην σκηνή, ενώ ο άλλος πήγε προς το αυτοκίνητο, εισήλθε σε αυτό και το εκκίνησε. Ο ΜΚ12 ανέφερε ότι στην προσπάθεια του να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο που έκανε εκκίνηση μαζί με τον ΜΚ13, χτύπησε στο αριστερό χέρι και έπεσε στο έδαφος, ενώ ο ΜΚ13 έμεινε εγκλωβισμένος στο παράθυρο και παρασύρθηκε περί τα 30 μέτρα όπου το αυτοκίνητο σταμάτησε και ο ΜΚ13 ακινητοποίησε τον οδηγό. Ο ΜΚ13 αναφέρει ότι παρέμεινε προσκολλημένος στο αυτοκίνητο, σύρθηκε για 30 μέτρα όπου κατάφερε να αφαιρέσει τα κλειδιά και να ακινητοποιήσει τον οδηγό. Τόσο ο ΜΚ12, όσο και ο ΜΚ13 έτυχαν επί μακρόν αντεξέταση από τον δικηγόρο του Κατηγορούμενου 2 τόσο για τον τρόπο που κρατήθηκαν από το αυτοκίνητο, όσο και για τους τραυματισμούς, που ως ισχυρίζονται υπέστησαν. Περαιτέρω αντεξετάσθηκαν πώς ο ΜΚ13 ακινητοποίησε το αυτοκίνητο την στιγμή που το αυτοκίνητο στη φωτογραφία 6 του τεκμηρίου 2, φαίνεται να είναι σταθμευμένο και όχι ακινητοποιημένο. Και οι δύο μάρτυρες δεν ήταν σε θέση να επεξηγήσουν πλήρως τον τρόπο που κρατήθηκαν και πως χτυπήθηκαν. Αυτό το θεωρώ πολύ φυσιολογικό και αιτιολογημένο, τόσο από το χρόνο που διαπράχθησαν τα γεγονότα, την αντίδραση του κατηγορούμενου 2, αλλά και την αντίδραση των δύο μαρτύρων βρισκόμενοι εν ώρα καθήκοντος στην προσπάθεια του Κατηγορούμενου 2 να διαφύγει και στην προσπάθεια του ΜΚ12 και 13 να ανακόψουν τον Κατηγορούμενο
  4. Εντελώς φυσιολογική θεωρώ και την αντίδραση του ΜΚ13 σε σχέση αν ήταν σκούφος ή κουκούλα αυτό που φορούσε ο κατηγορούμενος 2 τη στιγμή που είναι κοινά αποδεκτό ότι την ώρα που ανευρέθηκε ο κατηγορούμενος 2 κρατώντας βαλίτσα ήταν σκοτάδι και τα φώτα του αυτοκινήτου ήταν σβηστά. Συνεπώς, με βάση τα όσα ανωτέρω έχω εξηγήσει, αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία των ΜΚ12 και
  5. Η ΜΚ7 Ρενάτα Σαββίδου, ιατρός στα Επείγοντα Περιστατικά του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, όπως ανωτέρω ανέφερα, η μάρτυρας αναγνώρισε και υιοθέτησε τα τεκμήρια 47, 48 και 49, τα οποία ως ανέφερε, τα συνέταξε μετά που εξέτασε τα πρόσωπα που αναφέρονται σ' αυτά. Φυσικά δεν ήταν σε θέση να θυμάται τα πρόσωπα αυτά. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της στο σύνολο της. Ο ΜΚ8, Θεόδωρος Σπύρου, Διευθυντής της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας στην Πάφο, επεξήγησε στο Δικαστήριο τη διαμόρφωση των γραφείων της Κεντρικής Τράπεζας, καθώς και το δωμάτιο στο οποίο βρίσκεται το χρηματοκιβώτιο της τράπεζας, σε σχέση με το κατάστημα «La Stampa». Επεξήγησε ότι την επίδικη ημερομηνία δεν ενεργοποιήθηκαν τα συστήματα ασφαλείας της Τράπεζας. Ουσιαστικά ο μάρτυρας δεν έτυχε αντεξέτασης πέρα τούτου, η μαρτυρία του κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεκτή. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Τα αδικήματα της 1ης και 2ης κατηγορία βασίζονται στο άρθρο 371 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «Όποιος συνωμοτεί με άλλο να διαπράξει κακούργημα ή να διενεργήσει πράξη σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου η οποία αν διενεργόταν στη Δημοκρατία θα ήταν κακούργημα και η οποία είναι ποινικό αδίκημα σύμφωνα με τους νόμους που ισχύουν στον τόπο όπου σκοπεύεται να διενεργηθεί, είναι ένοχος κακουργήματος και αν δεν προνοείται κάποια άλλη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση επτά χρόνων ή προκειμένου για κακούργημα που επισύρει κατά ανώτατο όριο ποινή κατώτερη από τη φυλάκιση επτά χρόνων σε τέτοια κατώτερη ποινή» Με βάση τα όσα έχουν λεχθεί σχετικά στην υπόθεση Giani v. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 134: «. το αδίκημα της συνωμοσίας συντελείται από τη στιγμή που δύο ή περισσότερα συμφωνούν να διαπράξουν αδίκημα ή να επιτύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα. Δεν είναι αναγκαίο για τη συμπλήρωση του αδικήματος να έχει τελεστεί οτιδήποτε πέραν από τη συμφωνία. Το κατά πόσο οι συνωμότες μετάνιωσαν ή σταμάτησαν ή παρεμποδίστηκαν ή απότυχαν ή δεν είχαν την ευκαιρία να προωθήσουν το σκοπό της συνωμοσίας, είναι αδιάφορο. (βλέπε Mulcany v. R.
(1868)L.R. 34 H.L. 328, O/Connell v. R.
(1844)5 St. Tr. (N.S.) 1, R. v. Aspinall
(1976)2 Q.B.D 48, Archbold, ανωτέρω, σελ. 2035, παρ. 28 - 4.) Τα άρθρα 371 και 372 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ενσωματώνοντας την πιο πάνω κατά το κοινοδίκαιο έννοια του αδικήματος της συνωμοσίας, κατατάσσουν το αδίκημα στην κατηγορία του κακουργήματος ή του πλημμελήματος ανάλογα με το κατά πόσον αντικείμενο της συνωμοσίας είναι η διάπραξη κακουργήματος ή πλημμελήματος ή η πραγματοποίηση των σκοπών που εξειδικεύονται στο άρθρο 373». Η ουσία του αδικήματος της συνωμοσίας συνίσταται λοιπόν όχι στην εκτέλεση της παράνομης πράξης ή στην πραγματοποίηση του σκοπού της συνωμοσίας αλλά στον καταρτισμό συμφωνίας μεταξύ δύο ή περισσοτέρων προσώπων να διαπράξουν μια παράνομη πράξη ή να εκτελέσουν μια νόμιμη πράξη με παράνομα μέσα. Όταν τα εμπλεκόμενα πρόσωπα συμφωνήσουν να πραγματοποιήσουν το εγκληματικό τους σχέδιο, η πλοκή (the plot) να το πράξουν αποτελεί και την εγκληματική ενέργεια και με τη συμφωνία το αδίκημα της συνομωσίας έχει πλέον συντελεστεί (βλ. σύγγραμμα Archbold Criminal Pleading Evidence & Practice 2004, παρ. 34). Είναι λοιπόν άνευ σημασίας και το κατά πόσον αυτό που τελικώς πραγματοποιείται διαφέρει από τα συμφωνηθέντα. Δεν υπάρχει συνωμοσία όταν οι διαπραγματεύσεις για οποιοδήποτε λόγo δεν επιφέρουν στέρεα συμφωνία μεταξύ των μερών (βλ. Blackstones Criminal Practice 2003 παρ. Α6 14, σελ. 90). Από την άλλη είναι δυνατό να υπάρξει συνωμοσία ακόμα και σε περιπτώσεις όπου κάποιοι εκ των συνωμοτών δεν έχουν ποτέ συναντηθεί φτάνει να καταδειχθεί ότι συμμετείχαν σε κάποιον κοινό σχεδιασμό, γνωρίζοντας ότι υφίστατο και ευρύτερο σχέδιο, στο οποίο συνέδεαν τον εαυτό τους (βλ. Barratt
(1996)Crim. L.R. 495). Περαιτέρω είναι απαραίτητο η συμφωνία και πρόθεση υλοποίηση της παράνομης πράξης. Η πρόθεση αυτή αποτελεί την ένοχη σκέψη (mens rea) που είναι προαπαιτούμενη για τη διάπραξη του αδικήματος (βλ. Yip Chieu - Chung v. The Queen
(1995)1 AC 111). Για να στοιχειοθετηθεί συνωμοσία θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε ότι η συμφωνηθείσα διαγωγή προϋπόθετε τη διάπραξη από ένα ή περισσότερα των μερών της συμφωνίας, κάποιου αδικήματος ή κάποιων αδικημάτων. Απλή γνώση ή και πρόθεση δεν αρκεί για στοιχειοθέτηση του αδικήματος (βλ. R v. Anderson
(1986)A.C. 27, H.L.). Σε σχέση με την πρώτη κατηγορία, διαφαίνεται ότι μέσα από τις θεληματικές καταθέσεις των Κατηγορουμένων 1 - 3 διαπιστώνεται συμφωνία για την διάπραξη του αδικήματος της τρίτης κατηγορίας. Ο Κατηγορούμενος 2 στην κατάθεση του Τεκμήριο 7 , αναφέρει: «Όταν ο Χριστάκης μου είπε να σταματήσω εδώ ένα λεπτό. Τότε εγώ τον ρώτησα για ποιο λόγο και αυτός μου είπε "για να πιούμε τα ποτά μας θέλουμε τζιαι λίρες", δείχνοντας το μαγαζί που προανέφερα. Κατέβηκε ο Χριστάκης πήγε στην είσοδο του μαγαζιού και επέστρεψε πίσω. Όταν επέστρεψε μου είπε να πιάσω το χειροψάλιδο που ήταν στο πίσω κάθισμα να για να κόψω την κλειδωνιά για να μπει αυτός μέσα. Να αναφέρω εδώ ότι καθόλη τη διάρκεια που συζητούσα με τον Χριστάκη, ο Νίκος δεν είχε πει τίποτε. Έτσι και εγώ τότε κατέβηκα, έκοψα την κλειδωνιά και μπήκα πίσω στο αυτοκίνητο». Ο Κατηγορούμενος 3 στην κατάθεση του, Τεκμήριο 8, αναφέρει: «Ο Μαρίνος τζιαι ο Νίκος είπαν μου να πάμε στην Πάφο να ανοίξουμε ένα μαγαζί με ρούχα που το λαλούν "La Stampa" για να πιάσουμε ρούχα. Περίπου λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξεκινήσαμε με το αυτοκίνητο του Νίκου ένα ΒMW χρώματος ασημί τζιαι ήρταμε στην Πάφο». Και ο Κατηγορούμενος 1 στην δική του κατάθεση, Τεκμήριο 6, αναφέρει: «Ο Άθως τζιαι ο Μαρίνος εκαθορίσαν μας ότι εγώ τζιαι ο Χριστάκης θα μπαίναμε στο Λαστάμπα τζιαι ετζείνοι οι δύο θα εμείνισκαν έξω για να προσέχουν». Είναι νομολογημένο ότι οι εξώδικες παραδοχές Κατηγορούμενου δεσμεύουν μόνο τον ίδιο και όχι τους συγκατηγορούμενους του. Όλα τα πιο πάνω τι άλλο αποδεικνύουν εκτός από συμφωνία των τριών προσώπων; Ένας έκαστος των Κατηγορουμένων στη θεληματική του κατάθεση δηλώνει εν μέσος πλην σαφώς συμφωνία για τη διάρρηξη του καταστήματος "La Stampa" στο μέτρο της δικής του παραδοχής, ως ανωτέρω αναφέρεται. Συνεπώς, βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή, ως όφειλε, έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 1ης Κατηγορίας . Επειδή η κατηγορία 3 που αφορά τη διάρρηξη του καταστήματος "La Stampa" κατά παράβαση του άρθρου 295 συνδέεται άμεσα με την πιο πάνω κατηγορία θεωρώ ορθό να την εξετάσω σ΄αυτό το σημείο. Οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 έχουν παραδεχθεί την κατηγορία αυτή. Πέραν τούτου, μέσα από την αποδεχτή μαρτυρία, αλλά και τις θεληματικές καταθέσεις των Κατηγορουμένων σε σχέση με το πρόσωπο τους, διαπιστώνεται ότι ο Κατηγορούμενος 2 έπιασε το χειροψάλιδο και έκοψε την κλειδωνιά του καταστήματος "La Stampa", ο Κατηγορούμενος 3 με το λιβέρι που κρατούσε έσπασε την πόρτα και μπήκε μέσα. Ο Κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του αναφέρει ότι αρχικά πήγε με τους υπόλοιπους έξω από το κατάστημα "La Stampa", επέστρεψε στο αυτοκίνητο και μετά κατέβηκε κρατώντας μια βαλίτσα με εργαλεία και πήγε να μπει μέσα στο κατάστημα για να βοηθήσει. Το άρθρο 295 του Κεφ. 154 προσδιορίζει: «Όποιος διαρρήχνει και εισέρχεται σε σχολικό κτίριο, κατάστημα, αποθήκη, γραφείο ή λογιστήριο ή σε κτίριο που συνορεύει με κατοικία που κατέχεται μαζί με αυτό όπως δεν αποτελεί τμήμα της με σκοπό διάπραξης κακουργήματος σε αυτό είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση 5 χρόνων.» Η διάρρηξη διαπράττεται με τον ακόλουθο τρόπο, όπως προνοείται στο άρθρο 291: «. διαρρήχνει οποιοδήποτε μέρος κτιρίου, εξωτερικό ή εσωτερικό ή ανοίγει με ξεκλείδωμα, έλξη, ώθηση, ανύψωση ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο, θύρα, παράθυρο, παραθυρόφυλλο, πόρτα υπογείου ή άλλο πράγμα προορισμένο για το κλείσιμο ή για την κάλυψη ανοίγματος σε κάποιο κτίριο ή άνοιγμα που επιτρέπει την δίοδο από ένα μέρος του κτιρίου σε άλλο.» Η αποκοπή της κλειδωνιάς και το σπάσιμο της πόρτας είναι πράξεις οι οποίες έγιναν στην παρουσία του Κατηγορούμενου 1. Περαιτέρω η επιστροφή στο αυτοκίνητο για την παραλαβή εργαλείων και επανεπιστροφή του στο κατάστημα τι άλλο μπορεί να δηλώνει εκτός από διάρρηξη και κατ΄επέκταση την στοιχειοθέτηση πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, άρθρου 295 και από τον Κατηγορούμενο 1. Η δεύτερη κατηγορία συνοψίζεται στο ότι όλοι οι Κατηγορούμενοι συνωμότησαν μεταξύ τους να διαρρήξουν την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Πάφου. Στις λεπτομέρειες του αδικήματος της 2ης κατηγορίας όπως είναι διατυπωμένα, αναφέρεται ότι «όλοι οι Κατηγορούμενοι συνωμότησαν μεταξύ τους και με άλλο πρόσωπο με σκοπό να διαπράξουν κακούργημα, δηλαδή να διαρρήξουν την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα Πάφου». Ο Κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του αναφέρει ότι ο Μαρίνος του είπε ότι σχεδίαζε να διαρρήξουν την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα την Πάφο και ότι θα μπουν στην τράπεζα δια μέσω του καταστήματος «La Stampa» και την 11.12.09 του είπε να βρεθούν και να φέρει μαζί του εργαλεία. Ο Κατηγορούμενος 1 δεν έδωσε ένορκη μαρτυρία και όπως ανωτέρω αναφέρω, άσκησε το δικαίωμα της σιωπής, συνεπώς τα όσα αναφέρει μπορεί να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο ως μαρτυρία που να αφορά τον ίδιο και όχι τους υπόλοιπους Κατηγορούμενους (βλ. Νεάρχου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 38 και Ευριπίδου κ.α. ν. Αστυνομίας
(2007)2 ΑΑΔ 337). Για τους υπόλοιπους Κατηγορούμενους, τα συμπεράσματα που μπορεί να εξάξει το Δικαστήριο σε σχέση με την 2η κατηγορία είναι με βάση την αποδεκτή μαρτυρία και τις παραδοχές των Κατηγορουμένων 2 και 3. Βγαίνει από την μαρτυρία ότι ο Κατηγορούμενος 3 βρέθηκε μέσα στο κατάστημα «La Stampa» και συγκεκριμένα μέσα στο δοκιμαστήριο φορώντας κουκούλα μαύρη και κρατούσε δύο κοπίδια. Φυσικά διαπιστώνεται ότι ο τοίχος που απεικονίζει η φωτογραφία 36 του Τεκμηρίου 2, αποτελεί το δοκιμαστήριο του καταστήματος «La Stampa» που μέσα βρέθηκε ο Κατηγορούμενος 3, ήταν κατασκευασμένος από γυψοσανίδα. Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 βρέθηκαν από τους ΜΚ12 και 13 να πηγαίνουν προς το κατάστημα «La Stampa» κρατώντας από μια βαλίτσα και φορώντας κουκούλα. Περαιτέρω, υπάρχει και η αναφορά του ΜΚ8 ότι το δωμάτιο που βρίσκεται το χρηματοκιβώτιο της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας, συνορεύει με τον τοίχο που βρίσκεται πίσω από το δοκιμαστήριο του καταστήματος «La Stampa». Ήταν ξεκάθαρος ο μάρτυρας ότι η τράπεζα έχει αρκετά συστήματα ασφαλείας και την επίδικη ημερομηνία κανένα από τα συστήματα ασφαλείας δεν ενεργοποιήθηκε. Με αυτά τα γεγονότα καλείται το Δικαστήριο να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα ότι πρόθεση των Κατηγορουμένων ήταν η διάρρηξη της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας; Σε σχέση με την περιστατική μαρτυρία αντλώ καθοδήγηση από την υπόθεση Γεωργίου άλλως Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 444 και παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα: «Περιστατική είναι η μαρτυρία, η οποία προκύπτει από ή συναρτάται προς τα περιστατικά του εγκλήματος. Αντιδιαστέλλεται προς άμεση μαρτυρία, δηλαδή μαρτυρία η οποία ευθέως αποκαλύπτει τα περιστατικά του εγκλήματος και τον εγκληματία. Η σημασία της περιστατικής μαρτυρίας και πότε αποδεικνύει την ενοχή του κατηγορούμενου εξηγείται σε πολλές δικαστικές αποφάσεις - (βλ. μεταξύ άλλων, Fournides v. Republic
(1986)2 CLR 73, Mιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 172, Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 211, Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1993)2 ΑΑΔ
  1. Το πρώτο, που διευκρινίζεται, είναι ότι ποιοτικά η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται, ούτε είναι υποδιέστερης αξίας από την άμεση μαρτυρία. Η σημασία της έγκειται στα συμπεράσματα, που μπορεί να εξαχθούν από το περιεχόμενο της». Στην υπό εξέταση υπόθεση, καταλήγω ότι η περιστατική μαρτυρία είναι εντελώς αδύνατη και από το περιεχόμενο της δεν μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα τα οποία να μην επιδέχονται οποιοδήποτε άλλη εκδοχή με αποτέλεσμα το Δικαστήριο βασιζόμενο σ΄αυτή, μόνο εικασίες μπορεί να κάνει ως προς την απόδειξη των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της 2ης κατηγορίας σε σχέση με τους Κατηγορούμενους 2 και
  2. Όσον αφορά τον Κατηγορούμενο 1, μέσα από την κατάθεση του Τεκμήριο 6 διαπιστώνεται ότι παραδέχεται ότι συμφώνησε με άλλα πρόσωπα να διαρρήξουν την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα και σχετικά αναφέρει: « Περί τις αρχές του Νιόβρη με πλησίασε ο Μαρίνος και μου είπε ότι έχει μια καλή δουλειά να κάμουμε να φκάλουμε ριάλια. Είπε μου ότι εσχεδίαζε να διαρρήξουμε την Συνεργατική Κεντρική Τράπεζα στην Πάφο και ότι ήταν να μπούμε πρώτα μες την μπουτίκ «Λα Στάμπα», και πιο κάτω αναφέρει: «Μετά είπε μου να τον ακολουθήσω με το αυτοκίνητο μου και καταλήξαμε στο παρκινγκ του Ορφανίδη», εκεί συνάντησε και άλλα πρόσωπα και ήρθαν στην Πάφο και μεταξύ άλλων του καθόρισαν ότι αυτός και με τρίτο πρόσωπο θα έμπαινε στο «La Stampa» και οι άλλοι θα έμεναν απ΄έξω. Όπως ανωτέρω αναφέρω, η παραδοχή ενός Κατηγορουμένου στην θεληματική του κατάθεση αφορά καθαρά τον ίδιο. Μέσα από τις παραδοχές του Κατηγορουμένου 1, στην υπό αναφορά υπόθεση, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα παρά το ότι ο Κατηγορούμενος 1 συμφώνησε με άλλα πρόσωπα για τη διάρρηξη τις Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας στην Πάφο στις 12.
  4. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή για τον Κατηγορούμενο 1 έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 2ης Κατηγορίας . Το αδίκημα της 4ης κατηγορίας δηλαδή της κατοχής διαρρηκτικών οργάνων κατά την διάρκεια της νύχτας εδράζεται στο άρθρο 296 (γ) του Ποινικού Κώδικα, το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «296 Όποιος ενδέχεται να βρεθεί κάτω από οποιεσδήποτε από τις ακόλουθες περιστάσεις, δηλαδή- ..... (γ) έχει στην κατοχή του διαρρηκτικό όργανο κατά την διάρκεια νύχτας, χωρίς νόμιμη δικαιολογία γι΄αυτό, της οποίας φέρει και το βάρος απόδειξης είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται- (i) Σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου (α), (β), (γ), (ε) ή (στ) σε φυλάκιση πέντε χρόνων.» Παρόμοιο αδίκημα με το επίδικο προβλεπόταν από το άρθρο 28
(2)του Αγγλικού Larceny Act 1916 το οποίο είχε ως εξής: «28. Every person who shall be found by night.
(2)having in his possession without lawful excuse (the proof whereof shall lie on such person) any key, picklock, crow, jack, bit, or other implement of housebreaking. Shall be guilty of a misdemeanor.» Η εν λόγω αγγλική διάταξη αναφέρεται μεν συγκεκριμένα σε κάποια διαρρηκτικά όργανα αλλά δεν περιορίζεται σε αυτά εφόσον περιλαμβάνει και «other implement of housebreaking». Έτσι ως έχει η φράση αυτή ερμηνευθεί διαρρηκτικό όργανο θεωρείται οποιοδήποτε όργανο το οποίο από τη φύση του μπορεί να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς διάρρηξης παρά το ότι η συνήθης χρήση του είναι για νόμιμο σκοπό (βλ. Archbold 35th ed. Par. 1851). Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία κατοχή ενός αντικειμένου σημαίνει φυσικό έλεγχο με ταυτόχρονη γνώση της φύσης του αντικειμένου που αποτελεί το αντικείμενο της κατοχής (βλ. Queisis v. Republic
(1987)2 CLR 49, Youssef v. Δημοκρατίας
(1993)2 ΑΑΔ 289 και Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 21). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71 λέχθηκε σχετικά ότι «η κατοχή εξυπακούει φυσικό έλεγχο του αντικείμενου μαζί με γνώση του Κατηγορούμενου ότι το έχει στην κατοχή του ή υπό τον έλεγχο του. Δυνατόν κάποιος να κατέχει κάποιο αντικείμενο χωρίς να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται τη φύση του, αλλά δεν το κατέχει υπό τη νομική έννοια, εκτός και αν γνωρίζει ότι το έχει». Σ΄αυτή την κατηγορία, όπως έχω αναφέρει και ανωτέρω, από πλευράς της αστυνομίας υπήρξε ένας ανορθόδοξος τρόπος, τόσο ως προς την καταχώρηση των αντικειμένων ως τεκμήριων ενώπιον Δικαστηρίου, όσο και την αναγνώριση τους από τους μάρτυρες. Φυσικά, τόσο οι Κατηγορούμενοι στις θεληματικές τους καταθέσεις, όσο και οι δικηγόροι τους στο στάδιο της μαρτυρίας των ΜΚ12 και 13 δήλωσαν ότι τα τεκμήρια που κάνουν αναφορά στις καταθέσεις τους είναι τα τεκμήρια Δικαστηρίου 15, 16, 17, 18, 19, 32 και
  1. Από αυτά τα τεκμήρια 15 και 19 είναι γάντια χρώματος πορτοκαλί, τα Τεκμήρια 17 και 18 είναι οι δύο βαλίτσες που κρατούσαν από μία οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 και το Τεκμήριο 32 είναι το κίτρινο φανάρι το οποίο ανευρέθηκε στην τζέπη του παντελονιού του Κατηγορούμενου
  2. Περαιτέρω, ο Κατηγορούμενος 2 παραδέχεται ότι με κοπίδι, το οποίο παρέλαβε από το αυτοκίνητο έκοψε την κλειδωνιά του καταστήματος «La Stampa» και ο Κατηγορούμενος 3 παραδέχεται ότι είναι το λιβέρι με το οποίο έσπασε την πόρτα του καταστήματος «La Stampa». Συνεπώς με αυτά και μόνο τα δεδομένα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 4ης Κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας καθότι μέρος των διαρρηκτικών εργαλείων που αναφέρονται στις λεπτομέρειες του αδικήματος της 4ης κατηγορίας οι Κατηγορούμενοι παραδέχονται ότι τα είχαν στην κατοχή τους και συγκεκριμένα ένα ζευγάρι γάντια, φανάρι, κοπίδια. Το αδίκημα της 5ης κατηγορίας, δηλαδή της κάλυψης προσώπου με προσωπίδα, εδράζεται στο άρθρο 296 (ε) του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα ακόλουθα: «Όποιος ενδέχεται να βρεθεί κάτω από οποιαδήποτε από τις ακόλουθες περιστάσεις, δηλαδή- (ε) Έχει το πρόσωπο του καλυμμένο με προσωπίδα ή μαυρισμένο ή είναι με οποιοδήποτε άλλο τρόπο μεταμφιεσμένος, με σκοπό διάπραξης κακουργήματος........................... είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται - (i) Σε περίπτωση καταδίκης δυνάμει της παραγράφου ... (ε) .. σε φυλάκιση πέντε χρόνων. Συστατικά στοιχεία του αδικήματος αποτελεί η κάλυψη του προσώπου με τέτοιο τρόπο ώστε να καθιστά το πρόσωπο μεταμφιεσμένο. Ο Κατηγορούμενος 3 έχει παραδεχθεί τη διάπραξη του αδικήματος και ο Κατηγορούμενος 1 το παραδέχεται μέσα από την θεληματική του κατάθεση ότι είχε καλυμμένο το πρόσωπο του με κουκούλα. Αντίθετη ήταν η θέση του Κατηγορούμενου 2 μέσα από την αντεξέταση που υπεβληθηκαν οι ΜΚ12 και 13 και ειδικά από το γεγονός ότι το Τεκμήριο 33 που ανευρέθηκε στην τζέπη του σάκου του Κατηγορούμενου 2, ήταν σκούφος και όχι προσωπίδα. Οι ΜΚ12 και 13 των οποίων η μαρτυρία κρίθηκε καθ΄όλα αξιόπιστη και αποδεχτή ήταν ξεκάθαροι ότι τόσον ο Κατηγορούμενος 1 όσο και ο Κατηγορούμενος 2 όταν ανακόπηκαν από τους ίδιους είχαν καλυμμένο το πρόσωπο. Συνεπώς με αυτά τα δεδομένα και ειδικά το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος 2 είχε καλυμμένο το πρόσωπο του κατά τέτοιο τρόπο ώστε να καθιστά αυτό μεταμφιεσμένο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της 5ης κατηγορίας. Ο Κατηγορούμενος 2, πέραν των πιο πάνω κατηγοριών, αντιμετωπίζει και τις κατηγορίες 6 -
  3. Οι κατηγορίες 6 και 7 εδράζονται στο άρθρο 228 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει: «Όποιος, με σκοπό ακρωτηριασμού, παραμόρφωσης, πρόκλησης αναπηρίας ή βαριάς σωματικής βλάβης σε άλλο ή με σκοπό αντίστασης εναντίον της νόμιμης σύλληψης ή κράτησης οποιουδήποτε προσώπου ή αποτροπής αυτής- (α) με οποιοδήποτε τρόπο τραυματίζει παράνομα ή προκαλεί βαριά σωματική βλάβη σε άλλη ή ............ Είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης διά βίου.» Η έννοια της «βαριάς σωματικής βλάβης» καθορίζεται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ως σωματική βλάβη που ισοδυναμεί με ακρωτηριασμό ή επικίνδυνη σωματική βλάβη ή που επιφέρει ή που πρόκειται να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία, την άνεση ή που εκτείνεται μέχρι την μόνιμη παραμόρφωση ή την μόνιμη ή σοβαρή βλάβη εξωτερικού ή εσωτερικού σωματικού οργάνου, μεμβράνης ή αίσθησης. Στην υπόθεση Πισκόπου ν. Δημοκρατίας
(1999)2 ΑΑΔ 342, αναφέρθηκε ότι η πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος που καθορίζει το άρθρο 228 (α) του Ποινικού Κώδικα. Στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης μέσα από την αποδεχτή μαρτυρία είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρξε βαρεία σωματική βλάβη. Τα Τεκμήρια 47 και 49 τα οποία είναι τα ιατρικά πιστοποιητικά τα οποία εκδόθηκαν μετά την εξέταση των ΜΚ12 και 13, διαπιστώθηκε ότι ο ΜΚ12 φέρει οίδημα και ερυθρότητα αριστερής άκρας και ο ΜΚ13 έφερε ερυθρότητα και οίδημα δεξιού μετατάρσιου. Συνεπώς, με αυτά τα δεδομένα δεν υπάρχει τραύμα εντός της έννοιας «βαρείας σωματικής βλάβης». Η βαρεία σωματική βλάβη αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος του άρθρου
  1. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει τις κατηγορίες 6 και 7 που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος
  2. Οι κατηγορίες 8 και 9 εδράζονται στο άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα το οποίο αναφέρει: «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκισης τριών χρόνων. Με τον όρο «επίθεση» εννοείται οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλο ενδιαφέρον να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο τον φόβο ότι θα εξασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του . Για στοιχειοθέτηση αυτού του αδικήματος θα πρέπει να αποδειχθούν δύο στοιχεία: · Ότι υπήρξε επίθεση ενάντια σε άλλο πρόσωπο και · Ότι προκλήθηκε στο πρόσωπο αυτό πραγματική σωματική βλάβη. Σε σχέση με το νοητικό στοιχείο της υπόθεσης (mens rea), σχετική είναι η υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 574. Λέχθηκε ότι ο νόμος δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση χρήσης βίας. Απαγορεύει την χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα παρανόμως (unlawfully). Με αυτή την έννοια, η διάπραξη του αδικήματος θα μπορούσε να γίνει όχι μόνο εκεί που υπάρχει πρόθεση χρήσης βίας αλλά και στις περιπτώσεις που ο Κατηγορούμενος ενεργεί με απερισκεψία. Όσον αφορά το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος, πραγματική σωματική βλάβη περιλαμβάνει οποιοδήποτε τραύμα εξωτερικό ή εσωτερικό που επέρχεται ως αποτέλεσμα της επίθεσης (βλ. επίσης R. v. Miller
(1954)2 All ER 529). Στην υπόθεση Georghiades v. Police
(1985)2 CLR 56, επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα, θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου
  1. Με αυτή την έννοια δεν χρειάζεται το τραύμα να είναι σοβαρό ή μόνιμου χαρακτήρα. Οι κατηγορίες 10 και 11 εδράζονται στο άρθρο 244 (β) το οποίο ανάφερε: «
  2. Όποιος- (β) επιτίθεται ή αντιστέκεται ή εσκεμμένα παρεμποδίζει όργανο τήρησης της τάξης κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του ή άλλο που παρέχει συνδρομή σε τέτοιο όργανο τήρησης της τάξης ή ............................ Είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκισης δύο χρόνων» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που προβλέπει το άρθρο 244 (β) είναι τα ακόλουθα:
  3. Ο Κατηγορούμενος να επιτέθηκε εναντίον οργάνου τήρησης της τάξης,
  4. Η επίθεση να έγινε κατά την κανονική εκτέλεση του καθήκοντος του οργάνου τήρησης της τάξης. Όσον αφορά το τι συνιστά επίθεση (βλ. ανωτέρω). To δε αδίκημα του άρθρου 244 (β) όσον αφορά την επίθεση εναντίον οργάνου τήρησης της τάξης είναι πανομοιότυπο με το αδίκημα που προβλέπει το άρθρο 89
(1)του αγγλικού Police Act
(1996). Aνάλυση αυτού του γίνεται επίσης στο σύγγραμμα Blackstone's Cirminal Practice 2003 σελ. 171 όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αctus Reus B2.25 An offence under the Police Act 1996, s. 89, must involve an assault or battery (as defined in B2.5. et seq.) and it must be proved that the victim was a police or prison office (of any rank) acting in the execution of his duty, or a person assisting such an officer. As to assaults on members of international joint investigation teams, see the Police Act 1996, s. 89
(4), as inserted by the Police Reform Act 2002, s. 104 . An off - duty police officer may act in the course of duty if a breach of the peace or other incident occurs which justifies immediate action on his part (see Albert v. Lavin [1982] AC 546) but it is essential in all cases that the officer is shown to have been acting lawfully, because even a minor, technical and inadvertent act of unlawfulness on his part will mean that he cannot have been acting in the execution of his duty (Riley v. DPP
(1989)91 Cr App R 14; Kerr v. DPP [1995] Crim LR 394]. .................................. Mens Rea B2.26 The mens rea required in respect of this offence is no different from that required in respect of common assault or battery. The defendant need not know, or even have reason to suspect, that his victim is a police officer or that the officer is acting in the execution of his duty (Forbes
(1865)10 Cox CC 362; Blackburn v. Bowering [1994] 1 WLR 1324). In this respect, the offence is one of strict liability». Από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαπιστώνεται ότι ο Κατηγορούμενος 2 έγινε αντιληπτός από τους ΜΚ12 και 13 να βγαίνει από αυτοκίνητο μάρκας BMW, χρώματος ασημί με άλλο πρόσωπο, να κατευθύνεται προς το κατάστημα κρατώντας βαλίτσα και όταν του απεκάλυψαν την αστυνομική τους ταυτότητα, αυτός έβγαλε την κουκούλα, έτρεξε στο αυτοκίνητο, μπήκε μέσα και το ξεκίνησε για να φύγει. Οι ΜΚ12 και 13 προσπάθησαν να τον ακινητοποιήσουν βάζοντας τα χέρια τους από το παράθυρο του οδηγού. Ο ΜΚ12 κατά την εκκίνηση έπεσε στο έδαφος και ο ΜΚ13 κρατήθηκε, σύρθηκε περί τα 30μ και ακινητοποίησε το αυτοκίνητο. Από την πράξη αυτή του Κατηγορούμενου οι δύο αστυνομικοί υπέστησαν τραυματισμούς. Ο ΜΚ12 έφερε οίδημα και ερυθρότητα αριστερής άκρας χειρός και ο ΜΚ13 έφερε ερυθρότητα και οίδημα δεξιού μετατάρσιου. Είναι δε αδιαμφισβήτητο ότι οι ΜΚ12 και 13 είναι οι αστυφύλακες 2586 και 3521 και βρίσκονταν σε διαταγμένη υπηρεσία. Με βάση τα πιο πάνω, καταλήγω ότι οι τραυματισμοί που υπέστησαν οι ΜΚ12 και 13είναι εντός της έννοιας της πραγματικής σωματικής βλάβης του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα και η πράξη του Κατηγορουμένου 2 να εισέλθει εντός του αυτοκινήτου και να το εκκινήσει αποτελεί επίθεση εναντίον των ΜΚ12 και 13 έγινε εν ώρα διαταγμένης υπηρεσίας. Συνεπώς βρίσκω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει τις κατηγορίες 8, 9, 10 και 11 εναντίον του Κατηγορουμένου
  1. Σύμφωνα με τα όσα έχω εξηγήσει ανωτέρω βρίσκω ένοχους τους Κατηγορουμένους 1, 2 και 3 στην κατηγορία 1, ως οι λεπτομέρειες του αδικήματος. Τον Κατηγορούμενο 1 στις κατηγορίες 2, 3 και 5, ως οι λεπτομέρειες των αδικημάτων. Τον Κατηγορούμενο 2 στις κατηγορίες 5, 8, 9, 10 και 11, ως οι λεπτομέρειες των αδικημάτων. Τους Κατηγορούμενους 1, 2 και 3 στην κατηγορία 4, ως ανωτέρω έχω περιορίσει την κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων. Περαιτέρω, βρίσκω ένοχους τους Κατηγορούμενους 2 και 3 μετά από δική τους παραδοχή στην κατηγορία 3 και ένοχο τον Κατηγορούμενο 3, μετά από δική του παραδοχή, στην κατηγορία
  2. Αθωώνονται και απαλλάσσονται: οι Κατηγορούμενοι 2 και 3 στην κατηγορία 2 και περαιτέρω ο Κατηγορούμενος 2 στις κατηγορίες 6 και
  3. Υπ............ Μ. Δρουσιώτης, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΓ Subject: Criminal Court/Final Aναφορά: Συνομωσία, διάρρηξη, κατοχή διαρρηκτικών εργαλείων, κάλυψη προσώπου με προσωπίδα, πράξεις που σκοπεύουν την πρόκληση βαρείας σωματικής βλάβης, επίθεση με πραγματική σωματική βλάβη και επίθεση κατά αστυνομικού οργάνου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.